Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ 

Οι σημερινές περιφερειακές συγκρούσεις μοιάζουν με αυτές που προκάλεσαν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο

Hal Brands

FOREIGN AFFAIRS

26 Ιανουαρίου 2024 

https://www.foreignaffairs.com/united-states/next-global-war?check_logged_in=1

 

Η εποχή μετά τον Ψυχρό Πόλεμο ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, με φιλόδοξα οράματα για την παγκόσμια ειρήνη. Και τελείωσε τρεις δεκαετίες αργότερα, με αυξανόμενους κινδύνους παγκόσμιου πολέμου. Σήμερα, η Ευρώπη βιώνει την πιο καταστροφική στρατιωτική της σύγκρουση εδώ και γενιές. Η Μέση Ανατολή μαστίζεται από μια βάναυση σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς που διαχέει τη βία και την αστάθεια σε όλη την περιοχή. Η Ανατολική Ασία, ευτυχώς, δεν βρίσκεται σε πόλεμο, αλλά δεν είναι ακριβώς ειρηνική, καθώς η Κίνα πιέζει τους γείτονές της και συγκεντρώνει στρατιωτική ισχύ με ταχύτατους ρυθμούς. Το γεγονός ότι πολλοί Αμερικανοί δεν συνειδητοποιούν το πόσο κοντά  βρίσκεται ο κόσμος να καταστραφεί από άγριες, αλληλοσυνδεόμενες συγκρούσεις, ίσως οφείλεται στο ότι έχουν ξεχάσει πώς προέκυψε ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος. 

Όταν οι Αμερικανοί σκέφτονται τον παγκόσμιο πόλεμο, συνήθως σκέφτονται τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο —ή το μέρος του πολέμου που ξεκίνησε με το χτύπημα της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941. Μετά από αυτή την επίθεση και την επακόλουθη κήρυξη πολέμου από τον Αδόλφο Χίτλερ κατά των ΗΠΑ. Η σύγκρουση ήταν ένας ενιαίος, περιεκτικός αγώνας μεταξύ αντίπαλων συμμαχιών σε ένα παγκόσμιο πεδίο μάχης. Αλλά ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε ως τρεις χαλαρά συνδεδεμένους αγώνες για την πρωτοκαθεδρία σε βασικές περιοχές που εκτείνονταν από την Ευρώπη έως την Ασία-Ειρηνικό – οι οποίοι τελικά κορυφώθηκαν και συνενώθηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ιστορία αυτής της περιόδου αποκαλύπτει τις πιο σκοτεινές πτυχές της στρατηγικής αλληλεξάρτησης σε έναν κόσμο που έχει καταρρεύσει από τον πόλεμο. Παρουσιάζει επίσης άβολους παραλληλισμούς με την κατάσταση που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή η Ουάσιγκτον. 

Οι ΗΠΑ δεν αντιμετωπίζουν μια επίσημη συμμαχία αντιπάλων, όπως κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μάλλον δεν θα δούμε μια επανάληψη ενός σεναρίου στο οποίο οι αυταρχικές δυνάμεις κατακτούν τεράστιες περιοχές της Ευρασίας και των παραθαλάσσιων περιοχών της. Ωστόσο, με τους πολέμους στην Ανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή να μαίνονται ήδη, και τους δεσμούς μεταξύ των αναθεωρητικών κρατών να γίνονται και πιο έντονοι, το μόνο που θα χρειαζόταν είναι μια σύγκρουση στον αμφισβητούμενο δυτικό Ειρηνικό για να προκύψει ένα άλλο εφιαλτικό σενάριο – στο οποίο το διεθνές σύστημα κατακλύζεται από έντονες και αλληλένδετες περιφερειακές συγκρούσεις και δημιουργούν μια κρίση παγκόσμιας ασφάλειας που δεν μοιάζει σε τίποτα με το 1945. Ένας κόσμος σε κίνδυνο θα μπορούσε να γίνει ένας κόσμος σε πόλεμο. Και οι ΗΠΑ δεν είναι καθόλου έτοιμες να αντιμετωπίσουν μιά τέτοια πρόκληση. 

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ 

Οι αμερικανικές αναμνήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου σημαδεύονται ανεξίτηλα από δύο μοναδικές πτυχές της εμπειρίας των ΗΠΑ.

Πρώτο, οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο πολύ αργά – πάνω από 2 χρόνια αφότου ο Χίτλερ συγκλόνισε την Ευρώπη εισβάλλοντας στην Πολωνία και πάνω από 4 χρόνια αφότου η Ιαπωνία ξεκίνησε τον πόλεμο του Ειρηνικού εισβάλλοντας στην Κίνα.

Δεύτερο, οι ΗΠΑ συμμετείχαν στον αγώνα και στα δύο θέατρα του πολέμου ταυτόχρονα. Έτσι, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος παγκοσμιοποιήθηκε από τη στιγμή που οι ΗΠΑ εισήλθαν σε αυτόν. Από τον Δεκέμβριο του 1941 και μετά, η σύγκρουση παρουσίασε έναν πολύ-ηπειρωτικό συνασπισμό, τη Μεγάλη Συμμαχία, που πολεμούσε ενός άλλου πολύ-ηπειρωτικού συνασπισμού, τον Άξονα, σε πολλαπλά μέτωπα. (Η εξαίρεση ήταν ότι η Σοβιετική Ένωση παρέμεινε σε ειρήνη με την Ιαπωνία από το 1941 έως το 1945.) Αυτός ήταν ένας παγκόσμιος πόλεμος με την πληρέστερη και πιο περιεκτική του έννοια. Ωστόσο, η πιο τρομερή σύγκρουση της ιστορίας δεν ξεκίνησε έτσι. 

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν αποτέλεσμα της συσσώρευσης τριών περιφερειακών κρίσεων:

Η επίθεση της Ιαπωνίας στην Κίνα και την Ασία-Ειρηνικό. Η προσπάθεια της Ιταλίας για δημιουργήσει μια αυτοκρατορία στην Αφρική και τη Μεσόγειο. Και η προσπάθεια της Γερμανίας να επιβάλει την ηγεμονία της στην Ευρώπη, και όχι μόνο. Κατά κάποιο τρόπο, αυτές οι κρίσεις ήταν πάντα συνδεδεμένες. Καθεμιά απ’ αυτές ήταν έργο ενός απολυταρχικού καθεστώτος με τάσεις προσφυγής στον εξαναγκασμό και τη βία. Καθεμία περιλάμβανε μια προσπάθεια κυριαρχίας σε μια σημαντική παγκόσμια περιοχή. Και καθεμία συνέβαλε σε αυτό που ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Φράνκλινος Ρούσβελτ, το 1937, ονόμασε «εξαπλωμένη επιδημία παγκόσμιας ανομίας». Ακόμα κι έτσι, αυτό δεν ήταν εξαρχής μια ολοκληρωμένη μεγα-σύγκρουση. 

Στην αρχή, οι απολυταρχικές δυνάμεις είχαν λίγα κοινά στοιχεία μεταξύ τους: την ανελεύθερη διακυβέρνηση και την επιθυμία να συντρίψουν το υπάρχον status quo. Στην πραγματικότητα, ο κυνικός ρατσισμός που διαπέρασε τη ναζιστική ιδεολογία θα μπορούσε να λειτουργήσει ενάντια στη συνοχή αυτής της ομάδας: ο Χίτλερ  χλεύαζε κάποτε τους Ιάπωνες ως «λακαρισμένους μισοπιθήκους».

Και παρόλο που αυτές οι χώρες, αρχής γενομένης από το 1936, υπέγραψαν μια σειρά αλληλεπικαλυπτόμενα σύμφωνα ασφαλείας, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, ήταν συχνά αντίπαλοι όσο και σύμμαχοι. Η Γερμανία του Χίτλερ και η Ιταλία του Μουσολίνι συνεργάστηκαν με πολλαπλούς σκοπούς σε κρίσεις για την Αυστρία το 1934 και την Αιθιοπία το 1935. Η Γερμανία μέχρι το 1938, υποστήριζε την Κίνα στον πόλεμο επιβίωσής της ενάντια στην Ιαπωνία, και το 1939 υπέγραψε μια σιωπηρή συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση, πολεμώντας στη συνέχεια σε μια αδήλωτη σύγκρουση εναντίον του Τόκιο στην Ασία. (Η Μόσχα και το Τόκιο υπέγραψαν αργότερα ένα σύμφωνο μη-επίθεσης τον Απρίλιο του 1941, το οποίο ίσχυε μέχρι το 1945). Οι περιφερειακές κρίσεις μόνο σταδιακά συγχωνεύτηκαν και οι αντίπαλοι συνασπισμοί συνενώθηκαν, εξαιτίας παραγόντων που μπορεί να ακούγονται γνωστοί σήμερα. 

Πρώτο, ανεξάρτητα από τους συγκεκριμένους –και μερικές φορές αντικρουόμενους– στόχους τους, οι απολυταρχικές δυνάμεις είχαν μια θεμελιώδη ομοιότητα στον σκοπό. Όλες επιδίωκαν  μια δραματική μεταμόρφωση της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Όπως δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Ιαπωνίας το 1940, «στη μάχη μεταξύ δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού, χωρίς αμφιβολία ο ολοκληρωτισμός θα νικήσει και θα ελέγξει τον κόσμο». Υπήρχε μια βασική γεωπολιτική και ιδεολογική αλληλεγγύη μεταξύ των απολυταρχιών του κόσμου, που τις ώθησε στις συγκρούσεις που προκάλεσαν με την πάροδο του χρόνου. 

Δεύτερο, ο κόσμος ανέπτυξε μια διεστραμμένη μορφή αλληλεξάρτησης, καθώς η αστάθεια σε μια περιοχή επιδείνωνε την αστάθεια σε μια άλλη. Απαξιώνοντας την Κοινωνία των Εθνών και δείχνοντας ότι η επιθετικότητα μπορούσε να παραμείνει ατιμώρητη, η επίθεση της Ιταλίας στην Αιθιοπία το 1935 άνοιξε το δρόμο για την εκ νέου στρατιωτικοποίηση της Ρηνανίας από τον Χίτλερ το 1936. Στη συνέχεια, η Γερμανία το 1940 συνέτριψε τη Γαλλία, έσπρωξε το Ηνωμένο Βασίλειο στο χείλος του γκρεμού, και δημιούργησε μια χρυσή ευκαιρία για την ιαπωνική επέκταση στη Νοτιοανατολική Ασία. Ιδιαίτερες τακτικές πέρασαν επίσης από πολεμικό θέατρο σε πολεμικό θέατρο. Η χρήση του τρόμου από αέρος από τις ιταλικές δυνάμεις στην Αιθιοπία, για παράδειγμα, προεικόνιζε τη χρήση του από τις γερμανικές δυνάμεις στην Ισπανία και τις ιαπωνικές δυνάμεις στην Κίνα. Επιπλέον, ο τεράστιος αριθμός των προκλήσεων στην υπάρχουσα τάξη αποπροσανατόλισε και εξασθένησε τους υπερασπιστές της: το Ηνωμένο Βασίλειο έπρεπε να αντιμετωπίσει προσεκτικά τον Χίτλερ στις κρίσεις για την Αυστρία και την Τσεχοσλοβακία το 1938, επειδή η Ιαπωνία απείλησε την αποικιακή αυτοκρατορία της στην Ασία ενώ οι θέσεις της στη Μεσόγειο, ήταν  ευάλωτες από την Ιταλία. 

Αυτοί οι δύο παράγοντες συνέβαλαν σε έναν τρίτο, που ήταν ότι τα προγράμματα ακραίας επιθετικότητας πόλωσαν τον κόσμο και τον χώρισαν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, η Γερμανία και η Ιταλία ενώθηκαν για αμοιβαία προστασία έναντι των δυτικών δημοκρατιών που θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να ματαιώσουν τις φιλοδοξίες τους. Το 1940, η Ιαπωνία προσχώρησε στον Άξονα με την ελπίδα να αποτρέψει τις ΗΠΑ από το να παρέμβουν στην επέκτασή της στην Ασία. Μέσω πολλαπλών, αμοιβαία ενισχυόμενων προγραμμάτων περιφερειακού ρεβιζιονισμού, οι τρεις χώρες διακήρυξαν ότι θα δημιουργήσουν μια «νέα τάξη πραγμάτων» στον κόσμο. 

Αυτό το νέο Τριμερές Σύμφωνο δεν πτόησε τελικά τον Ρούσβελτ, αλλά τον έπεισε, όπως έγραψε το 1941, ότι «οι εχθροπραξίες στην Ευρώπη, στην Αφρική και στην Ασία είναι όλες μέρος μιας ενιαίας παγκόσμιας σύγκρουσης». Πράγματι, καθώς ο Άξονας συνέχιζε και η επιθετικότητά του εντάθηκε, ανάγκασε σταδιακά μια τεράστια σειρά χωρών να συγκροτήσουν μια αντίπαλη συμμαχία με στόχο τη ματαίωση αυτών των σχεδίων. Όταν το 1941 η Ιαπωνία επιτέθηκε στο Περλ Χάρμπορ και ο Χίτλερ κήρυξε τον πόλεμο στις ΗΠΑ, οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν στις συγκρούσεις στην Ευρώπη και τον Ειρηνικό - και μετέτρεψαν αυτές τις περιφερειακές συγκρούσεις σε παγκόσμιο πόλεμο. 

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΝ

Οι παραλληλισμοί μεταξύ αυτής της προηγούμενης εποχής και της σημερινής είναι εντυπωσιακοί. Σήμερα, όπως και στη δεκαετία του 1930, το διεθνές σύστημα αντιμετωπίζει τρεις αιχμηρές περιφερειακές προκλήσεις

Η Κίνα συγκεντρώνει γρήγορα στρατιωτική ισχύ ως μέρος της εκστρατείας της να εκδιώξει τις ΗΠΑ από τον δυτικό Ειρηνικό - και, ίσως, να γίνει η εξέχουσα δύναμη στον κόσμο.

Στην Ευρώπη, ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι το δολοφονικό επίκεντρο της μακροχρόνιας προσπάθειάς της να ανακτήσει την πρωτοκαθεδρία στην Ανατολική Ευρώπη και τον πρώην σοβιετικό χώρο.  

Στη Μέση Ανατολή, το Ιράν και η ομάδα των «αντιπροσώπων» του –Χαμάς, Χεζμπολάχ, Χούτι και πολλοί άλλοι – διεξάγει έναν αιματηρό αγώνα για περιφερειακή κυριαρχία ενάντια στο Ισραήλ, τις μοναρχίες του Κόλπου και τις ΗΠΑ.

Για ακόμη φορά, τα θεμελιώδη κοινά σημεία που συνδέουν τα απολυταρχικά κράτη είναι η αυταρχική διακυβέρνηση και η εναντίωση στην υφιστάμενη γεωπολιτική ισορροπία. Σ’ αυτή την περίπτωση, θα επιθυμούσαν να ανατρέψουν την υφιστάμενη παγκόσμια τάξη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ που τους στερεί το μεγαλείο που επιθυμούν. Το Πεκίνο, η Μόσχα και η Τεχεράνη είναι οι νέοι «μη-έχοντες» που αγωνίζονται ενάντια στους «έχοντες»: την Ουάσιγκτον και τους συμμάχους της. 

Δύο από αυτές τις προκλήσεις έχουν ήδη μεταβληθεί σε καυτές. Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μια σύγκρουση «δι’ αντιπροσώπων» μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν σκέφτεται έναν μακρύ, σκληρό αγώνα που θα μπορούσε να διαρκέσει για χρόνια. Η επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ τον Οκτώβριο 2023 – που υποκινούνταν από το Ιράν, αν και ίσως όχι ρητά – πυροδότησε μια έντονη σύγκρουση που δημιουργεί βίαιη διάχυση της σε αυτή τη ζωτική περιοχή.

Το Ιράν, εν τω μεταξύ, στρέφεται προς τα πυρηνικά όπλα, τα οποία θα μπορούσαν να ωθήσουν τον περιφερειακό ρεβιζιονισμό του, αποζημιώνοντας το καθεστώς του έναντι μιας ισραηλινής ή αμερικανικής απάντησης. Στον δυτικό Ειρηνικό και την ηπειρωτική Ασία, η Κίνα εξακολουθεί να βασίζεται κυρίως στον εξαναγκασμό εκτός πολέμου. Αλλά καθώς η στρατιωτική ισορροπία αλλάζει σε ευαίσθητα σημεία όπως τα στενά της Ταϊβάν ή η Θάλασσα της Νότιας Κίνας, το Πεκίνο θα έχει καλύτερες επιλογές -και ίσως μεγαλύτερη όρεξη- για επιθετικότητα. 

Όπως και στη δεκαετία του 1930, οι απολυταρχικές ρεβιζιονιστικές δυνάμεις δεν βλέπουν πάντα τα μάτια με τα μάτια. Η Ρωσία και η Κίνα επιδιώκουν αμφότερες την υπεροχή στην Κεντρική Ασία. Σπρώχνουν επίσης στη Μέση Ανατολή, με τρόπους που μερικές φορές υπονομεύουν τα συμφέροντα του Ιράν εκεί. Εάν τελικά οι ρεβιζιονιστές απωθήσουν τον κοινό τους εχθρό, τις ΗΠΑ, από την Ευρασία, μπορεί να καταλήξουν να πολεμούν μεταξύ τους για τα λάφυρα – όπως ακριβώς οι δυνάμεις του Άξονα, αν είχαν νικήσει με κάποιο τρόπο τους αντιπάλους τους, σίγουρα θα είχαν στη συνέχεια στραφεί ο ένας εναντίον του άλλου. Ωστόσο, προς το παρόν, οι δεσμοί μεταξύ των ρεβιζιονιστικών δυνάμεων αναπτύσσονται και οι περιφερειακές συγκρούσεις της Ευρασίας γίνονται όλο και πιο στενά αλληλένδετες. 

Η Ρωσία και η Κίνα συμπλησιάζουν όλο και περισσότερο, μέσω της στρατηγικής τους συνεργασίας «χωρίς όρια», η οποία περιλαμβάνει πωλήσεις όπλων, εμβάθυνση της αμυντικής-τεχνολογικής συνεργασίας και επιδείξεις γεωπολιτικής αλληλεγγύης, όπως στρατιωτικές ασκήσεις σε παγκόσμια hot spots. Και ακριβώς όπως το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ του 1939 επέτρεψε στη Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση να επιτεθούν στην ανατολική Ευρώπη χωρίς να διακινδυνεύσουν σύγκρουση μεταξύ τους, η σινο-ρωσική εταιρική σχέση ειρήνευσε αυτό που κάποτε ήταν τα πιο στρατιωτικοποιημένα σύνορα στον κόσμο και επέτρεψε και στις δύο χώρες να επικεντρωθούν στους ανταγωνισμούς τους με τις ΗΠΑ και τους φίλους τους. Πιο πρόσφατα, ο πόλεμος στην Ουκρανία ενίσχυσε επίσης άλλες Ευρασιατικές σχέσεις –μεταξύ Ρωσίας και Ιράν και μεταξύ Ρωσίας και Βόρειας Κορέας– ενώ εντείνει και συνυφαίνει τις προκλήσεις που θέτουν οι αντίστοιχοι ρεβιζιονιστές. 

Μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πυρομαχικά πυροβολικού και βαλλιστικοί πύραυλοι που παρέχονται από την Τεχεράνη και την Πιονγκγιάνγκ —μαζί με την οικονομική βοήθεια που παρέχεται από το Πεκίνο— έχουν στηρίξει τη Μόσχα στη σύγκρουσή της ενάντια στην Ουκρανία και τους δυτικούς υποστηρικτές της. Σε αντάλλαγμα, η Μόσχα φαίνεται να μεταφέρει πιο ευαίσθητη στρατιωτική τεχνολογία και τεχνογνωσία: πουλώντας προηγμένα αεροσκάφη στο Ιράν, φέρεται να προσφέρει βοήθεια στα προηγμένα οπλικά προγράμματα της Βόρειας Κορέας, ίσως ακόμη και να βοηθήσει την Κίνα να κατασκευάσει το επιθετικό υποβρύχιο επόμενης γενιάς. 

Άλλες περιφερειακές διαμάχες αποκαλύπτουν παρόμοια δυναμική. Στη Μέση Ανατολή, η Χαμάς πολεμά το Ισραήλ με κινεζικά, ρωσικά, ιρανικά και βορειοκορεατικά όπλα που συσσωρεύει εδώ και χρόνια. Από τις 7 Οκτωβρίου, ο Πούτιν έχει δηλώσει ότι «οι συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή είναι μέρος ενός ενιαίου, ευρύτερου αγώνα που «θα αποφασίσει τη μοίρα της Ρωσίας και ολόκληρου του κόσμου». Και σε έναν άλλο απόηχο του παρελθόντος, οι εντάσεις στα βασικά θέατρα της Ευρασίας αδυνατίζουν τους πόρους των ΗΠΑ, θέτοντας την υπερδύναμη αντιμέτωπη με πολλαπλά διλήμματα ταυτόχρονα. Οι ρεβιζιονιστικές δυνάμεις αλληλοβοηθούνται απλώς κάνοντας τα δικά τους πράγματα. 

Μια κρίσιμη διαφορά μεταξύ της δεκαετίας του 1930 και του σήμερα είναι η κλίμακα του ρεβιζιονισμού. Όσο κακοί κι αν είναι ο Πούτιν και ο Ιρανός Αγιατολάχ Χαμενεΐ, δεν έχουν κυριαρχήσει σε μεγάλα κομμάτια κρίσιμων περιοχών. Μια άλλη κρίσιμη διαφορά είναι ότι η Ανατολική Ασία εξακολουθεί να απολαμβάνει μια αδύναμη ειρήνη. Όμως, με τους Αμερικανούς αξιωματούχους να προειδοποιούν ότι η Κίνα θα μπορούσε να γίνει πιο επιθετική καθώς ωριμάζουν οι δυνατότητές της –ίσως αυτό να συμβεί μόλις το δεύτερο μισό αυτής της δεκαετίας– αξίζει να εξεταστεί τι θα συνέβαινε εάν αυτή η περιοχή εκραγεί. 

Μια τέτοια σύγκρουση θα ήταν καταστροφική από πολλές απόψεις. Η κινεζική επιθετικότητα κατά της Ταϊβάν θα μπορούσε κάλλιστα να πυροδοτήσει έναν πόλεμο με τις ΗΠΑ, φέρνοντας αντιμέτωπους τους δύο πιο ισχυρούς στρατούς του κόσμου -και τα δύο πυρηνικά τους οπλοστάσια. Θα πλήξει το παγκόσμιο εμπόριο με τρόπους που κάνουν τις εκτοπίσεις που προκλήθηκαν από τους πολέμους στην Ουκρανία και τη Γάζα να φαίνονται ασήμαντες. Θα πόλωση περαιτέρω την παγκόσμια πολιτική καθώς οι ΗΠΑ επιδιώκουν να συσπειρώσουν τον δημοκρατικό κόσμο ενάντια στην κινεζική επιθετικότητα – ωθώντας το Πεκίνο σε μια πιο σφιχτή αγκαλιά με τη Ρωσία και άλλες αυταρχικές δυνάμεις. 

Το πιο κρίσιμο, εάν συνδυαστεί με συνεχιζόμενες συγκρούσεις αλλού, ένας πόλεμος στην Ανατολική Ασία θα μπορούσε να δημιουργήσει μια κατάσταση που δεν μοιάζει σε τίποτα με τη δεκαετία του 1940, όπου και οι τρεις βασικές περιοχές της Ευρασίας φλέγονται από μεγάλης κλίμακας βία ταυτόχρονα. Αυτό μπορεί να μην γίνει ένας ενιαίος παγκόσμιος πόλεμος που καλύπτει τα πάντα. Αλλά θα δημιουργούσε έναν κόσμο που μαστίζεται από πόλεμο, καθώς οι ΗΠΑ και άλλοι υπερασπιστές της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων αντιμετώπισαν πολλαπλές, αλληλένδετες συγκρούσεις που εκτείνονται σε μερικά από τα πιο σημαντικά στρατηγικά εδάφη στη γη. 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΩΝ 

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που μπορεί να μην συμβεί αυτό το σενάριο. Η Ανατολική Ασία θα μπορούσε να παραμείνει ειρηνική , επειδή οι ΗΠΑ και η Κίνα έχουν τεράστια κίνητρα για να αποφύγουν έναν φρικτό πόλεμο. Οι μάχες στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή θα μπορούσαν να υποχωρήσουν. Αλλά ο προβληματισμός για το σενάριο του εφιάλτη εξακολουθεί να αξίζει τον κόπο, καθώς ο κόσμος θα μπορούσε να απέχει μόλις μια κακή διαχείριση κρίσης από μια διάχυτη ευρασιατική σύγκρουση - και οι ΗΠΑ είναι απροετοίμαστες για αυτό το ενδεχόμενο. 

Αυτή τη στιγμή, οι ΗΠΑ προσπαθούν να υποστηρίξουν το Ισραήλ και την Ουκρανία ταυτόχρονα. Οι απαιτήσεις αυτών των δύο πολέμων -μάχες στις οποίες οι ΗΠΑ δεν είναι ακόμη κύριος μαχητής– επεκτείνουν την ικανότητα των ΗΠΑ σε τομείς όπως το πυροβολικό και η αντιπυραυλική άμυνα. Οι αναπτύξεις των ΗΠΑ στα ύδατα γύρω από τη Μέση Ανατολή, με σκοπό να αποτρέψουν το Ιράν και να διατηρήσουν ανοιχτούς τους κρίσιμους θαλάσσιους δρόμους, εξαντλούν τους πόρους του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Τα πλήγματα εναντίον στόχων των Χούτι στην Υεμένη καταναλώνουν πόρους, όπως οι πύραυλοι Tomahawk, που θα ήταν αναγκαίοι σε μια σύγκρουση ΗΠΑ-Κίνας. Όλα αυτά είναι συμπτώματα ενός μεγαλύτερου προβλήματος: της συρρίκνωσης των ικανοτήτων του στρατού των ΗΠΑ σε σχέση με τις πολυάριθμες, αλληλένδετες προκλήσεις. 

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010, το Πεντάγωνο σταδιακά άλλαξε τη στρατιωτική στρατηγική του των ΔΥΟ ΠΟΛΕΜΩΝ  (που προοριζόταν να διεξάγει και να νικήσει σε δύο πολέμους ταυτόχρονα, με αντιπάλους απολυταρχικά κράτη), και επέλεξε τη στρατηγική του ΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ (με στόχο να εμπλακεί και να νικήσει σε έναν μόνο ένα πόλεμο μεγάλης έντασης, με αντίπαλο μια μεγάλη δύναμη, την Κίνα). Κατά μία έννοια, αυτή ήταν μια λογική απάντηση στις ακραίες απαιτήσεις που θα συνεπαγόταν μια τέτοια σύγκρουση. Αλλά άφησε επίσης το Πεντάγωνο με μειωμένο εξοπλισμό σε έναν κόσμο στον οποίο ένας συνδυασμός εχθρικών μεγάλων δυνάμεων και σοβαρών περιφερειακών απειλών εκδηλώνονται σε πολλά θέατρα ταυτόχρονα. Ενίσχυσε επίσης, ίσως, τους πιο επιθετικούς αντιπάλους των ΗΠΑ, όπως η Ρωσία και το Ιράν, οι οποίοι σίγουρα συνειδητοποιούν ότι μια υπερδύναμη – με έναν στρατό απελπισμένο να επικεντρωθεί στην Κίνα – έχει περιορισμένη ικανότητα να ανταποκριθεί σε άλλες απειλές. 

Φυσικά, οι ΗΠΑ δεν ήταν έτοιμες για παγκόσμιο πόλεμο το 1941, αλλά τελικά επικράτησαν μέσω μιας παγκόσμιας κινητοποίησης στο πεδίο της στρατιωτικής και της βιομηχανικής ισχύος. Ο πρόεδρος Μπάιντεν επικαλέστηκε αυτό το επίτευγμα στα τέλη του 2023, λέγοντας ότι οι ΗΠΑ πρέπει να είναι και πάλι το «οπλοστάσιο της δημοκρατίας». Η κυβέρνησή του έχει επενδύσει στην επέκταση της παραγωγής πυρομαχικών πυροβολικού, πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς και άλλων σημαντικών όπλων. Αλλά η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι η αμυντική βιομηχανική βάση χάρη στην οποία κερδίθηκε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και, στη συνέχεια, ο Ψυχρός Πόλεμος δεν υπάρχει πλέον, εξαιτίας των επίμονων υπο-επενδύσεων και της ευρύτερης πτώσης της αμερικανικής μεταποίησης. Οι ελλείψεις και τα σημεία συμφόρησης είναι διάχυτα. Το Πεντάγωνο πρόσφατα  αναγνώρισε ότι υπάρχουν «κενά υλικών» στην ικανότητά του να «κλιμακώνει γρήγορα την μετατροπή της παραγωγής» με βάση τις πολεμικές ανάγκες κατά την εκδήλωση μιας κρίσης. Πολλοί σύμμαχοι έχουν ακόμη πιο αδύναμες αμυντικές βιομηχανικές βάσεις. 

Έτσι, οι ΗΠΑ θα είχαν μεγάλη δυσκολία να κινητοποιηθούν για έναν πόλεμο σε πολλά θέατρα ή ακόμη και να κινητοποιηθούν για παρατεταμένη σύγκρουση σε μια ενιαία περιοχή, ενώ θα απασχολούσαν τους συμμάχους τους σε άλλες. Μπορεί να δυσκολευτούν να παράγουν τους τεράστιους όγκους πυρομαχικών που απαιτούνται για μια σύγκρουση μεγάλης ισχύος ή να αντικαταστήσουν τα πλοία, τα αεροπλάνα και τα υποβρύχια που θα χάνονταν στις μάχες. Σίγουρα θα ήταν δύσκολο να συμβαδίσουν με τον πιο ισχυρό αντίπαλό τους -την Κίνα- σε έναν πιθανό πόλεμο στον δυτικό Ειρηνικό. Όπως αναφέρει μια  έκθεση του Πενταγώνου, η Κίνα είναι πλέον «η παγκόσμια βιομηχανική δύναμη σε πολλούς τομείς από τη ναυπηγική μέχρι κρίσιμα ορυκτά έως τη μικροηλεκτρονική» — γεγονός που θα μπορούσε να της δώσει ένα κρίσιμο πλεονέκτημα κινητοποίησης σε έναν πόλεμο με τις ΗΠΑ. Εάν ο πόλεμος επεκταθεί σε  πολλά θέατρα της Ευρασίας, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους μπορεί να μην νικήσουν. 

Δεν είναι χρήσιμο να προσποιούμαστε ότι υπάρχει κάποια προφανής, βραχυπρόθεσμη λύση σε αυτά τα προβλήματα. Η επικέντρωση της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος και της στρατηγικής προσοχής στην Ασία, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι αναλυτές, θα επηρέαζε την αμερικανική παγκόσμια ηγεσία υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Σε μια εποχή που η Μέση Ανατολή και η Ευρώπη βρίσκονται ήδη σε τόσο βαθιά αναταραχή, αυτό θα μπορούσε να ισοδυναμεί με αυτοκτονία της υπερδύναμης. Όμως, παρόλο που η δραματική αύξηση των στρατιωτικών δαπανών για τη μείωση του παγκόσμιου κινδύνου, είναι στρατηγικής σημασίας, φαίνεται πολιτικά ακατάλληλη, τουλάχιστον έως ότου οι ΗΠΑ υποστούν ένα πιο τρομακτικό γεωπολιτικό σοκ. Εν πάση περιπτώσει, θα χρειαζόταν χρόνος – χρόνος που η Ουάσιγκτον και οι φίλοι της μπορεί να μη διαθέτουν – και, παράλληλα, σημαντικές αυξήσεις στις αμυντικές δαπάνες που να έχουν απτό στρατιωτικό αποτέλεσμα. Η προσέγγιση της κυβέρνησης Μπάιντεν φαίνεται να περιλαμβάνει εμπλοκές στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, κάνοντας μόνο οριακές, επιλεκτικές αυξήσεις στις στρατιωτικές δαπάνες, θεωρώντας ότι η Κίνα δεν θα γίνει πιο επιθετική - μια πολιτική που θα μπορούσε να λειτουργήσει αρκετά καλά, αλλά και που θα μπορούσε επίσης να αποτύχει καταστροφικά. 

Η διεθνής σκηνή έχει σκοτεινιάσει δραματικά τα τελευταία χρόνια. Το 2021, η κυβέρνηση Μπάιντεν θα μπορούσε να οραματιστεί μια «σταθερή και προβλέψιμη» σχέση με τη Ρωσία — μέχρι που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία το 2022. Το 2023, Αμερικανοί αξιωματούχοι θεωρούσαν την Μέση Ανατολή ως την πιο ήσυχη από κάθε άλλη περιοχή στον 21ο αιώνα — λίγο πριν από το ξέσπαμα μιας καταστροφικής, και  περιφερειακά αποσταθεροποιητικής σύγκρουσης. Οι εντάσεις ΗΠΑ-Κίνας δεν είναι ιδιαίτερα πυρετώδεις αυτή τη στιγμή, αλλά η όξυνση της αντιπαλότητας και η μεταβαλλόμενη στρατιωτική ισορροπία δημιουργούν ένα επικίνδυνο μείγμα. Οι μεγάλες καταστροφές συχνά φαίνονται αδιανόητες μέχρι να συμβούν. Καθώς το στρατηγικό περιβάλλον χειροτερεύει, είναι καιρός να αναγνωρίσουμε ότι η παγκόσμια σύγκρουση έχει γίνει εξαιρετικά πιθανή. 

Ο HAL BRANDS είναι διακεκριμένος καθηγητής Παγκόσμιων Υποθέσεων στο Johns Hopkins School of Advanced International Studies και ανώτερος συνεργάτης στο American Enterprise Institute. Είναι συν-συγγραφέας του The Danger Zone: The Coming Conflict with China .

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΓΓΙΣΗΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕΝΟΥΣ ΔΟΤΕΣ 

Οι ερευνητές καλούν σε επείγουσα δράση για την αντιμετώπιση της μαζικής μόλυνσης της παροχής αίματος

 [Μελέτη: Ανησυχίες σχετικά με τις μεταγγίσεις προϊόντων αίματος που προέρχονται από λήπτες γενετικών εμβολίων και προτάσεις για ειδικά μέτρα – Concerns regarding Transfusions of Blood Products Derived from Genetic Vaccine Recipients and Proposals for Specific Measures

Jun Ueda,* Hideyuki Motohashi , Yuriko Hirai , Kenji Yamamoto, Yasufumi Murakami, Masanori Fukushima, Akinori Fujisawa*

Αναρτήθηκε: 15 Μαρτίου 2024 – doi: 10.20944/preprints202403.0881.v1 –  Preprints.org March 15, 2024

 Παρουσίαση από τον Δρ. Joseph Mercola

27 Μαΐου 2024

 Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ 

▪ Ομάδα Ιαπώνων ερευνητών δημοσίευσαν μια μελέτη με την οποία προειδοποιούν για τους κινδύνους από τη χρήση αίματος από εμβολιασθέντες με mRNA, τονίζοντας πιθανές θανατηφόρες επιπτώσεις και την ανάγκη για επείγουσα δράση για την εξασφάλιση της παγκόσμιας παροχής αίματος. 

▪ Το αίμα που έχει μολυνθεί με δομές που μοιάζουν με πριόν από την πρωτεΐνη ακίδας αυξάνει τον κίνδυνο πρόκλησης θανατηφόρων νευροεκφυλιστικών ασθενειών στους λήπτες. 

▪ Η πιθανή μετάδοση επιβλαβών πρωτεϊνών μέσω των εξωσωμάτων ("έκπτωση") και ο κίνδυνος αυτοάνοσων ασθενειών λόγω του μηχανισμού των εμβολίων και των συστατικών τους όπως τα νανοσωματίδια λιπιδίων (LNPs) είναι αιτία άλλων σημαντικών ανησυχιών. 

▪ Οι προτάσεις για τη διαχείριση της συλλογής αίματος περιλαμβάνουν αυστηρές συνεντεύξεις με δότες, περιόδους αναβολής και μια σειρά εξετάσεων για τη διασφάλιση της ασφάλειας των προϊόντων αίματος. 

▪ Οι ερευνητές υποστηρίζουν τη διεξαγωγή ολοκληρωμένων δοκιμών σε άτομα εμβολιασμένα και σε άτομα μη-εμβολιασμένα για την αξιολόγηση της ασφάλειας των προϊόντων αίματος και προτείνουν την απόρριψη προϊόντων αίματος που έχουν μολυνθεί με πρωτεΐνες ακίδας ή τροποποιημένο mRNA έως ότου αναπτυχθούν αποτελεσματικές μέθοδοι αφαίρεσης. 

▪ Ζητούν την αναστολή όλων των «εμβολίων» που βασίζονται σε γονίδια και τη διεξαγωγή μιας αυστηρής αξιολόγησης των βλαβών και των οφελών υπό το φως των σοβαρών παρενεργειών που αναφέρθηκαν για την υγεία. Προτρέπουν επίσης τις χώρες και τους οργανισμούς να λάβουν συγκεκριμένα μέτρα για την αντιμετώπιση και τον μετριασμό των ήδη εντοπισμένων κινδύνων.

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

Σε μια πρόσφατη μετα-ανάλυση που δημοσιεύτηκε στο preprints.org [Preprints.org March 15, 2024], Ιάπωνες ερευνητές προειδοποιούν για δυνητικούς θανατηφόρους κινδύνους για ασθενείς που λαμβάνουν αίμα από άτομα που έχουν κάνει εμβόλιμα με mRNA-COVID και ζητούν επείγουσα δράση για να διασφαλιστεί η ασφάλεια της παγκόσμιας παροχής αίματος. Σύμφωνα με τους συγγραφείς: 

«Πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο έχουν αναφέρει ότι τα λεγόμενα γενετικά εμβόλια, όπως αυτά που χρησιμοποιούν το τροποποιημένο mRNA που κωδικοποιεί την πρωτεΐνη ακίδας και τα νανοσωματίδια λιπιδίων ως σύστημα χορήγησης φαρμάκων, έχουν οδηγήσει σε θρόμβωση μετά τον εμβολιασμό και επακόλουθη καρδιαγγειακή βλάβη, καθώς και μια μεγάλη ποικιλία ασθενειών που αφορούν όλα τα όργανα και τα συστήματα, συμπεριλαμβανομένου του νευρικού συστήματος ...

[…]με βάση αυτές τα ευρήματα και τον όγκο των αποδεικτικών στοιχείων που ήρθαν πρόσφατα στο φως, εφιστούμε την προσοχή των ιατρικών επαγγελματιών στους διάφορους κινδύνους που σχετίζονται με τις μεταγγίσεις αίματος από αίμα που προέρχονται από άτομα που έχουν υποφέρει από χρόνια COVID και από γενετικό εμβόλιο αποδέκτες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχουν λάβει εμβόλια mRNA, και κάνουμε προτάσεις σχετικά με συγκεκριμένες δοκιμές, μεθόδους δοκιμών και κανονισμούς για την αντιμετώπιση αυτών των κινδύνων». [Preprints.org March 15, 2024] 

Το αίμα από εμβολιασμένους δότες μπορεί να εγκυμονεί κινδύνους για τη νευρολογική υγεία 

Ένας ιδιαίτερος κίνδυνος που εξετάζεται σε αυτή τη μελέτη είναι οι επιπτώσεις του αίματος που έχει μολυνθεί με δομές που μοιάζουν με πριόν που βρίσκονται στην πρωτεΐνη ακίδας. Τα πριόν είναι λανθασμένες πρωτεΐνες που μπορούν να προκαλέσουν νευροεκφυλιστικές ασθένειες, όπως η νόσος Creutzfeldt-Jakob (CJD) στον άνθρωπο, προκαλώντας την κακή αναδίπλωση των φυσιολογικών πρωτεϊνών στον εγκέφαλο. 

Οι ασθένειες Prion χαρακτηρίζονται από μακρά περίοδο επώασης που ακολουθείται από ταχεία εξέλιξη και υψηλή θνησιμότητα. Η πρόταση ότι η πρωτεΐνη ακίδας του SARS-CoV-2, ειδικά από ορισμένες παραλλαγές, μπορεί να περιέχει τομείς που μοιάζουν με πριόν εγείρει ανησυχίες για διάφορους λόγους: 

Κίνδυνος μετάδοσης — Εάν οι πρωτεΐνες αιχμής με δομές που μοιάζουν με πριόν μπορούν να μεταδοθούν μέσω μεταγγίσεων αίματος που προέρχεται από εμβολιασμένους δότες, ενδέχεται να εγκυμονεί κίνδυνο πρόκλησης ασθενειών πριόν στους λήπτες. Οι ασθένειες Prion είναι δύσκολο να διαγνωστούν έγκαιρα, δεν έχουν θεραπεία και είναι θανατηφόρες, καθιστώντας κάθε πιθανή μετάδοση μέσω προϊόντων αίματος σημαντική ανησυχία για την ασφάλεια. 

Προκλήσεις ανίχνευσης και αφαίρεσης — Οι τρέχουσες διεργασίες ανίχνευσης αίματος δεν δοκιμάζουν ειδικά για πριόν, εν μέρει επειδή οι ασθένειες των πριόν είναι σπάνιες και εν μέρει λόγω των τεχνικών προκλήσεων στην ανίχνευση πριόν σε χαμηλές συγκεντρώσεις. Εάν υπάρχουν πρωτεΐνες ακίδας με ιδιότητες που μοιάζουν με πριόν στο αίμα των ατόμων που έχουν υποστεί τρύπημα από COVID, τα υπάρχοντα πρωτόκολλα για την ασφάλεια του αίματος μπορεί να μην είναι επαρκή για την πρόληψη της μετάδοσης. 

Μακροπρόθεσμες ανησυχίες για την ασφάλεια — Οι ασθένειες Prion έχουν μεγάλες περιόδους λανθάνουσας κατάστασης, που σημαίνει ότι τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν χρόνια ή και δεκαετίες μετά την έκθεση. Αυτή η καθυστέρηση περιπλέκει τις προσπάθειες για τον εντοπισμό της πηγής μιας λοίμωξης πίσω από τη μετάγγιση αίματος και την αξιολόγηση της ασφάλειας των αποθεμάτων αίματος με την πάροδο του χρόνου. 

Επιπτώσεις στη διαχείριση της παροχής αίματος — Ανησυχίες σχετικά με τους πιθανούς κινδύνους που σχετίζονται με δομές που μοιάζουν με πριόν στις πρωτεΐνες ακίδας ενδέχεται να οδηγήσουν σε αλλαγές στα κριτήρια επιλεξιμότητας του δότη ή στην εφαρμογή πρόσθετων μέτρων διαλογής. Αυτές οι αλλαγές θα μπορούσαν να επηρεάσουν τη διαθεσιμότητα προϊόντων αίματος, τα οποία είναι κρίσιμα για τις συνήθεις ιατρικές διαδικασίες. 

Εμπιστοσύνη του κοινού — Η ευαισθητοποίηση του κοινού για αυτούς τους πιθανούς κινδύνους, ακόμη και αν είναι θεωρητικοί ή έχουν πολύ μικρή πιθανότητα να εμφανιστούν, θα μπορούσε να επηρεάσει την προθυμία των ατόμων να δωρίσουν ή να λάβουν μεταγγίσεις αίματος, μειώνοντας έτσι τα ποσοστά αιμοδοσίας και τη συνολική εμπιστοσύνη στην ασφάλεια του αίματος μεταγγίσεις. 

Οι συγγραφείς τονίζουν την ανάγκη για ολοκληρωμένες μελέτες για την καλύτερη κατανόηση των επιπτώσεων αυτών των δομών που μοιάζουν με πριόν στην πρωτεΐνη ακίδας, όχι μόνο για την ασφάλεια του mRNA αλλά και για τις ευρύτερες επιπτώσεις για μέτρα δημόσιας υγείας όπως οι πρακτικές μετάγγισης αίματος. 

Άλλοι πιθανοί κίνδυνοι για την υγεία από μολυσμένο αίμα 

Το μολυσμένο αίμα μπορεί επίσης να εγκυμονεί άλλους σοβαρούς κινδύνους για την υγεία, των ληπτών του, όπως: 

Μειωμένη ανοσοποιητική λειτουργία μεταξύ των ληπτών αίματος — Έχει αποδειχθεί ότι όσες περισσότερες δόσεις του εμβολίου COVID έχετε κάνει ι, τόσο πιο πιθανό είναι να υποστείτε μελλοντικές λοιμώξεις, είτε από SARS-CoV-2 είτε από άλλους ιούς, λόγω ενίσχυσης που εξαρτάται από τα αντισώματα.

Η αιμοδοσία από άτομα που έχουν κάνει πολλές δόσεις ενέσεων mRNA ενδέχεται να μην παρέχουν επαρκή ανοσία έναντι κοινών λοιμώξεων, με αποτέλεσμα την πρόκληση υποκλινικών λοιμώξεων και ασθενειών στους λήπτες του αίματος. 

Σχηματισμός θρόμβων αίματος και συσσωματωμάτων αμυλοειδούς — Εάν το ανοσοποιητικό σύστημα ενός λήπτη αίματος δεν είναι αρκετά ισχυρό για να εξουδετερώσει την πρωτεΐνη ακίδας, μπορεί επίσης να σχηματιστούν θρόμβοι αίματος και συσσωματώματα αμυλοειδούς. 

Χρόνια φλεγμονή — Η παρατεταμένη έκθεση στα αντιγόνα από τα εμβόλια COVID-19 μπορεί να προκαλέσει τη δημιουργία αντισωμάτων IgG4, με αποτέλεσμα χρόνια φλεγμονή και δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.

Τα αντισώματα IgG4 συχνά συνδέονται με χρόνια έκθεση σε αντιγόνα, όπως αυτά που παρατηρούνται σε επίμονες λοιμώξεις, ορισμένους καρκίνους και παρατεταμένη έκθεση σε αλλεργιογόνα. Τα αντισώματα IgG4 σχετίζονται επίσης με μια μοναδική πάθηση που είναι γνωστή ως νόσος που σχετίζεται με το IgG4 (IgG4-RD), μια ινο-φλεγμονώδης κατάσταση που χαρακτηρίζεται από οιδήματα ή μάζες στα προσβεβλημένα όργανα. [Stat Pearls IgG4-Related Disease] 

Οι μεταγγίσεις αίματος και ο κίνδυνος αυτοάνοσων νοσημάτων

 Οι συγγραφείς εγείρουν επίσης ανησυχίες σχετικά με τη δυνατότητα του μολυσμένου αίματος να προκαλέσει αυτοάνοσα νοσήματα στους λήπτες. Πρόσφατη έρευνα διαπίστωσε ότι η ψευδοουριδυλίωση RNA, μια διαδικασία κατά την οποία η ουρακίλη αντικαθίσταται με συνθετική μεθυλψευδουριδίνη, μπορεί να προκαλέσει μετατόπιση πλαισίου , βασικά ένα σφάλμα στην αποκωδικοποίηση, που μπορεί να προκαλέσει την παραγωγή παρεκκλίνων πρωτεϊνών εκτός στόχου. 

Τα αντισώματα που αναπτύσσονται ως αποτέλεσμα μπορεί, με τη σειρά τους, να πυροδοτήσουν άστοχες ανοσολογικές αντιδράσεις. Επιπλέον, τα νανοσωματίδια λιπιδίων (LNPs), ένα βασικό συστατικό των εμβόλων για τον COVID, έχουν αναγνωριστεί ως εξαιρετικά φλεγμονώδη και διαθέτουν πιο ισχυρή επικουρική δράση σε σύγκριση με τα παραδοσιακά ανοσοενισχυτικά εμβολίων, γεγονός που αυξάνει περαιτέρω τον κίνδυνο αυτοάνοσης απόκρισης. Όπως αναφέρεται στην εργασία:  [Preprints.org March 15, 2024] 

«Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η ψευδοουριδυλίωση του RNA μπορεί να οδηγήσει σε μετατόπιση πλαισίου. Δεν είναι ακόμη σαφές εάν ένα μέρος του ψευδοουριδιωμένου mRNA για την πρωτεΐνη ακίδας μεταφράζεται σε άλλη πρωτεΐνη άγνωστης λειτουργίας σε λήπτες εμβολίου. Εάν αυτές οι πρωτεΐνες είναι επίσης παθογόνες, μπορεί να χρειαστούν πρόσθετες δοκιμές για τέτοιες πρωτεΐνες μετατόπισης πλαισίου στο μέλλον.

Ακόμα και αν μια πρωτεΐνη μετατόπισης πλαισίου δεν είναι τοξική, είναι ξένη προς το σώμα και θα μπορούσε να προκαλέσει αυτοάνοση νόσο. Επιπλέον, τα ίδια τα LNP είναι άκρως φλεγμονώδεις ουσίες… Τα LNPs έχουν βρεθεί ότι έχουν ισχυρότερη ανοσοενισχυτική δράση από τα ανοσοενισχυτικά που χρησιμοποιούνται στα συμβατικά εμβόλια, και υπάρχει επίσης ανησυχία για τις αυτοάνοσες ασθένειες που προκύπτουν από αυτή την πτυχή.

Έτσι, αν και δεν είναι σαφές ποιος είναι ο αιτιολογικός παράγοντας της αυτοάνοσης νόσου, ο μεγάλος αριθμός των αναφερόμενων περιπτώσεων αυτοάνοσων νόσων μετά από λήψη γενετικών εμβολίων είναι εξαιρετικά ανησυχητικός.

Ο ίδιος ο μηχανισμός των γονιδιακών εμβολίων που αναγκάζει τα κύτταρα του ατόμου να παράγουν τα αντιγόνα των παθογόνων, ενέχει τον κίνδυνο πρόκλησης αυτοάνοσων ασθενειών, οι οποίες δεν μπορούν να αποφευχθούν πλήρως ακόμη και αν χρησιμοποιηθεί τεχνολογία ψευδοουριδυλίωσης mRNA.

Σε αυτό το πλαίσιο, άτομα με θετική εξέταση αίματος για πρωτεΐνη ακίδας μπορεί να χρειαστεί να υποβληθούν σε συνεντεύξεις και πρόσθετες εξετάσεις για δείκτες αυτοάνοσων νοσημάτων, όπως τα αντιπυρηνικά αντισώματα.

Εναλλακτικά, εάν η αλληλουχία αμινοξέων της πρωτεΐνης που προκύπτει από τη μετατόπιση πλαισίου είναι προβλέψιμη, αυτές οι υποψήφιες πρωτεΐνες θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στον αρχικό προσδιορισμό φασματομετρίας μάζας. Σε κάθε περίπτωση, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναπτυχθούν τεστ και να δημιουργηθούν ρυθμίσεις ιατρικής περίθαλψης ενόψει αυτών των καταστάσεων». 

Προτάσεις για τη διαχείριση της συλλογής αίματος 

Οι συγγραφείς κάνουν διάφορες συγκεκριμένες προτάσεις για τη διαχείριση της συλλογής αίματος και των προϊόντων αίματος από άτομα που έχουν κάνει γενετικά «εμβόλια». Δεδομένης της ποικιλίας των ανωμαλιών που σχετίζονται με το αίμα οι οποίες παρατηρούνται μετά το «εμβόλιο», οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι τα αυστηρά και προληπτικά μέτρα στη διαχείριση του αίματος και στις πρακτικές της μετάγγισης έχουν πλέον καταστεί αναγκαιότητα. 

Ένα βασικό μέρος της πρότασης περιλαμβάνει τη διεξαγωγή διεξοδικών συνεντεύξεων με πιθανούς αιμοδότες. Αυτές οι συνεντεύξεις θα πρέπει να καλύπτουν την εμβολιαστική τους κατάσταση, τον αριθμό των δόσεων που έλαβαν, το ιστορικό μόλυνσης από COVID-19 και τυχόν συμπτώματα που μπορεί να εμφανίζουν τα οποία θα μπορούσαν να υποδεικνύουν καταστάσεις όπως το μετα-εμβολιαστικό σύνδρομο (PVS), το μακροχρόνιο COVID-19 ή άλλες επιπλοκές. 

Οι ερευνητές προτείνουν επίσης περιόδους αναβολής για το αίμα που συλλέγεται από λήπτες εμβολίου COVID – 48 ώρες για τους λήπτες του εμβολίου mRNA και 6 εβδομάδες για τους λήπτες του εμβολίου DNA της AstraZeneca. Προτείνεται επίσης μια σειρά εξετάσεων για τη διασφάλιση της ασφάλειας του συλλεγόμενου αίματος, όπως: 

▪ Φασματομετρία μάζας για τη μέτρηση της περιεκτικότητας σε πρωτεΐνη ακίδας

▪ PCR για την ανίχνευση της παρουσίας mRNA και DNA πρωτεΐνης ακίδας

▪ Έλεγχος για δείκτες που σχετίζονται με αυτοάνοσες διαταραχές

▪ Ενζυμική ανοσοπροσροφητική δοκιμασία (ELISA)

▪ Ανοσοφαινοτυποποίηση

▪ Υγρές βιοψίες σε συνδυασμό με πρωτεομική για την ανίχνευση και τον ποσοτικό προσδιορισμό της πρωτεΐνης ακίδας και του mRNA της. 

Οι συγγραφείς σημειώνουν επίσης ότι οι πολιτικές και οι διαδικασίες πρέπει να αναθεωρούνται συνεχώς καθώς εντοπίζονται διαρκώς νέοι κίνδυνοι και προβλήματα με τα προϊόντα αίματος που προέρχονται από λήπτες εμβόλου mRNA και DNA. 

Διασφάλιση της ασφάλειας των τρεχόντων προϊόντων αίματος 

Η μελέτη εξετάζει επίσης στρατηγικές για τη διασφάλιση της ασφάλειας των προϊόντων αίματος που έχουν ήδη συλλεχθεί, τονίζοντας τις περίπλοκες προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουν τα ιατρικά ιδρύματα, οι ρυθμιστικοί φορείς και το ευρύτερο οικοσύστημα υγειονομικής περίθαλψης στον απόηχο της ευρείας χρήσης των εμβολίων mRNA. 

Το πρωταρχικό μέλημα είναι ο κίνδυνος που υπάρχει για ενέχει τους ασθενείς η λήψη  προϊόντων αίματος από δότες που έχουν κάνει γονιδιακά εμβόλια χωρίς να επιβεβαιώνεται η παρουσία ή η απουσία πρωτεϊνών αιχμής ή τροποποιημένου mRNA. Για να διασφαλιστεί η ασφάλειά τους, πρέπει να αναπτυχθούν και να εφαρμοστούν όσο το δυνατόν συντομότερα μέθοδοι ποσοτικοποίησης πιθανών ρύπων. 

Ένα άλλο κρίσιμο ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί είναι η τρέχουσα έλλειψη αξιόπιστων μεθόδων για την αφαίρεση πρωτεϊνών αιχμής ή τροποποιημένου mRNA από προϊόντα αίματος. Οι συγγραφείς προειδοποιούν ότι, δεδομένης της πιθανής ανθεκτικότητας, της χαμηλής διαλυτότητας, της αντίστασης στη θερμότητα και της αντίστασης στην ακτινοβολία αυτών των συστατικών, οι τρέχουσες μεθοδολογίες είναι ανεπαρκείς για τη δουλειά. Η μόνη λύση, λένε, είναι να απορρίψετε όλα τα προϊόντα αίματος που διαπιστώθηκε ότι περιέχουν αυτές τις προσμείξεις έως ότου καθιερωθούν αποτελεσματικές τεχνικές αφαίρεσης. 

Οι ερευνητές ζητούν εκτεταμένες εξετάσεις αίματος 

Επιπρόσθετα, οι ερευνητές ζητούν εκτεταμένες δοκιμές τόσο των εμβολιασμένων και των μη-εμβολιασμένων για να αξιολογηθεί η πιθανή μετάδοση πρωτεϊνών ακίδας μέσω των εξωσωμάτων (η λεγόμενη απόρριψη). 

« Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η πρωτεΐνη ακίδας και τα τροποποιημένα γονίδιά της μπορούν να μεταδοθούν μέσω εξωσωμάτων». (Ueda et al.) 

Όπως σημειώνουν οι ερευνητές: 

«… όταν τα εξωσώματα που συλλέχθηκαν από εμβολιασμένους χορηγήθηκαν σε ποντίκια που δεν είχαν εμβολιαστεί με το γενετικό εμβόλιο, η πρωτεΐνη ακίδας μεταδόθηκε.

Επομένως, δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι η πρωτεΐνη ακίδας και τα τροποποιημένα γονίδιά της μπορούν να μεταδοθούν μέσω εξωσωμάτων. Για το λόγο αυτό, προτείνουμε να γίνει αρχικά πλήρης έλεγχος, ανεξάρτητα από την κατάσταση του γενετικού εμβολιασμού, και να διεξαχθεί μια μελέτη κοόρτης για να αποτυπωθεί γρήγορα η πλήρης εικόνα…

Επιπλέον… δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι ακόμη και όσοι δεν έχουν εμβολιαστεί με το γενετικό εμβόλιο, αλλά έχουν για μεγάλο χρονικό διάστημα COVID, μπορεί να έχουν υπολειμματικές πρωτεΐνες ή μικροθρόμβους που προέρχονται από ινώδες στο σώμα τους, επομένως θα ήταν σκόπιμο να κάνουν τα ίδια τεστ και να παρακολουθούνται σε σύγκριση με τους λήπτες γενετικών εμβολίων.

Η παρουσία ή η απουσία και η ποσότητα αντισωμάτων κατά του νουκλεοκαψιδίου καθώς και ισοτύπων αντισωμάτων μπορεί να είναι ένας δείκτης για τη διάκριση εάν ο γενετικός εμβολιασμός ή ο μακροχρόνιος COVID είναι η αιτία. Σε κάθε περίπτωση, αυτές οι μελέτες κοόρτης αναμένεται να βοηθήσουν στον καθορισμό τιμών αποκοπής για τα επίπεδα της πρωτεΐνης αιχμής στο αίμα και άλλων ουσιών για τον προσδιορισμό της ασφάλειας των προϊόντων αίματος.

Ο Faksova et al. διεξήγαγε μια μεγάλη μελέτη σειράς (μελέτη κοόρτης)  99 εκατομμυρίων ανθρώπων χρησιμοποιώντας ένα πολυεθνικό Παγκόσμιο Δίκτυο Δεδομένων ΕμβολίωνTM (GVDN®) και διαπίστωσε σημαντικά αυξημένο κίνδυνο μυοκαρδίτιδας, περικαρδίτιδας, συνδρόμου Guillain-Barre και θρόμβωσης του εγκεφαλικού φλεβικού κόλπου σε λήπτες γενετικών εμβολίων». 

Η διασφάλιση της ιχνηλασιμότητας των προϊόντων αίματος και η θέσπιση ενός αυστηρού νομικού και ρυθμιστικού πλαισίου για τη διαχείριση των μυριάδων ζητημάτων που προκύπτουν από τη χρήση προϊόντων αίματος που προέρχονται από άτομα που έχουν κάνει εμβόλια-COVID είναι επίσης υψίστης σημασίας. Αυτό περιλαμβάνει τη δημιουργία συστημάτων για την καταχώριση όλων των πιθανών δοτών αίματος, τη διασφάλιση της ιχνηλασιμότητας των προϊόντων αίματος και τη διεξαγωγή μελετών έκβασης των ληπτών. 

Κάλεσμα για παύση: Για να αξιολογηθούν οι κινδύνων των γενετικών εμβολίων για ένα ασφαλέστερο μέλλον 

Συμπερασματικά, οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι εάν συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε πλατφόρμες που βασίζονται σε mRNA-LPN για να αντικαταστήσουμε τα συμβατικά εμβόλια ή να δημιουργήσουμε νέα, τότε οι κίνδυνοι για την παροχή αίματος και μυελού των οστών μας θα αυξηθούν περαιτέρω. 

«Ο αντίκτυπος αυτών των γενετικών εμβολίων στα προϊόντα αίματος και η πραγματική βλάβη που προκαλούνται από αυτά είναι άγνωστα προς το παρόν». [Preprints.org March 15, 2024]

«Ως εκ τούτου, προκειμένου να αποφευχθούν αυτοί οι κίνδυνοι και να αποφευχθεί περαιτέρω επέκταση της μόλυνσης του αίματος και η επιπλοκή της κατάστασης, ζητούμε επιτακτικά να ανασταλεί η εκστρατεία εμβολιασμού με γενετικά εμβόλια και να πραγματοποιηθεί αξιολόγηση επιβλαβών ωφελειών όσο το δυνατόν νωρίτερα. Fraiman et al. [Vaccine 2022 Sep 22;40(40):5798-5805]  και Polykretis et al. [Autoimmunity 2023 Dec;56(1):2259123] 

[Οι] βλάβες της υγείας που προκαλούνται από τη λήψη γενετικών «εμβολίων» είναι εξαιρετικά σοβαροί και είναι καιρός οι χώρες και οι σχετικοί οργανισμοί να πάρουν από κοινού συγκεκριμένα μέτρα για τον εντοπισμό των κινδύνων, τον έλεγχο και την επίλυσή τους».

ΔΠΔ: αίτημα για εντάλματα σύλληψης δύο ηγετών του Ισραήλ και τριών της Χαμάς

 ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΟΥ ΔΠΔ

 Κλεάνθης Γρίβας

21 Μαΐου 2024 

«Στα σχολεία ενός δυστοπικού ολοκληρωτικού καθεστώτος που επιδίωκε την εξάλειψη της δυνατότητας των μαθητών να σκέφτονται, διδάσκονταν μετ’ επιτάσεως ότι “1 + 1 ΚΑΝΟΥΝ 3”. Αλλά κάποια στιγμή, έκπληκτοι οι δάσκαλοι ανακάλυψαν ότι στους τοίχους της τουαλέτας του σχολείου, οι μαθητές είχαν γράψει με μεγάλα γράμματα ότι “1 + 1 ΚΑΝΟΥΝ 2”»

Ο εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) Karim Khan ζήτησε από τους δικαστές του ΔΠΔ να εκδοθούν εντάλματα σύλληψης  εναντίον του πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu και του υπουργού Άμυνας Yoav Gallant του Ισραήλ και των ηγετών της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς Yahya Sinwar, Mohammed Deif και Ismail Haniyeh. 

Και όπως ήταν αναμενόμενο, οι διχασμένες συνειδήσεις που είθισται να κρίνουν πάντα με βάση το σχιζοφρενικό διπλό κριτήριο (οι αντίπαλοί μας είναι «γιοί της σκύλας», αλλά οι  φίλοι μας είναι «γιοί της σκύλας μας») και η χορωδία των όπου γης χρήσιμων ηλίθιων, έσπευσαν να καταδικάσουν το ένα σκέλος του αιτήματος και να πανηγυρίσουν για το άλλο, αδυνατώντας να σκεφτούν ότι ένα έγκλημα είναι έγκλημα ανεξάρτητα από το ποιος το διαπράττει, ότι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί φόνοι, βιασμοί, κακοποιήσεις, βασανισμοί και εκτοπίσεις αμάχων, και ότι αυτή η στάση τους, απλώς διαιωνίζει το έγκλημα. 

Αμέσως μετά την κατάθεση του αιτήματος του εισαγγελέα του ΔΠΔ, τα καταγγελλόμενα μέρη αντέδρασαν με βάση τη μονόπλευρη ιδιοτελή «λογική» τους: 

Το Ισραήλ κατήγγειλε το σκέλος του αιτήματος που αφορά τους ισραηλινούς αξιωματούχους Benjamin Netanyahu και Yoav Gallant, αλλά επικρότησε το σκέλος του που αφορά τους ηγέτες της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς Yahya Sinwar, Mohammed Deif και Ismail Haniyeh, και 

Η Χαμάς κατήγγειλε το σκέλος του αιτήματος που αφορά τους ηγέτες της, αλλά επικρότησε το σκέλος του που αφορά τους ισραηλινούς αξιωματούχους. 

Τυπική εκδήλωση της σχιζοφρένειας των όπου γης διαχειριστών της εξουσίας που τα παρανοϊκά συμπτώματά της γίνονται όλο και πιο εμφανή κάθε φορά που δέχονται επίθεση: Στην αρχή διαπιστώνεται μιά έκδηλη γοργή αποσύνδεσή τους από την περιρρέουσα πραγματικότητα. Στη συνέχεια, εμφανίζονται διαταραχές στον ειρμό της σκέψης τους και κυριαρχούν παραληρηματικές ιδέες μεγαλείου («θα εκτελέσουμε την αποστολή που μας ανέθεσε ο θεός, η λαός, και η ιστορία»), συνδυασμένες με έμμονες ιδέες μέσω των οποίων οι ασθενείς εξουσιοφρενείς δίδουν εξόχως παράλογες και αντιφατικές εξηγήσεις της συμπεριφορά τους, οι οποίες ενδέχεται να έχουν σχέση με κάποια επιφανειακά στοιχεία της πραγματικότητας, αποκρύπτοντας πάντοτε τις πραγματικές αιτίες των επιδιώξεών τους, δηλαδή την αρρωστημένη εμμονή τους στην κατάκτηση ή τη διατήρησης της εξουσίας. 

Η «αντι-ιμπεριαλιστική» ρητορική των εξουσιοφρενών και τα άλυτα «οιδιπόδεια συμπλέγματα» των περιστασιακών συνοδοιπόρων τους, πάνω στα οποία εποικοδομείται η καθολική πολιτική νεύρωσή τους, δεν μπορούν να τους σώσουν πλέον: Οι «άρρωστοι» υποφέρουν από θυμικές διαταραχές και ατολμία που τους καθιστά ανίκανους να αντιμετωπίσουν τα μείζονα πολιτικά προβλήματα με λογικούς, πολιτικούς και ανθρωπιστικούς όρους και τους αναγκάζει να αυτοπεριορίζονται σε επιλογές σύμφωνες με ορισμένα ιδιοτελή κριτήρια, που λόγω ακριβώς της περιορισμένης εμβέλειάς τους, τους επιτρέπουν να αισθάνονται αρκούντως «ασφαλείς». 

Σε ότι αφορά τους ευκαιριακούς συνοδοιπόρους τους και τους απανταχού χρήσιμους ηλίθιους, δεν έχουν υπάρχει πρόβλημα: Αυτοί, στερούμενοι οποιουδήποτε ουσιαστικού λόγου και αγνοώντας ή παραβλέποντας τα ιστορικά δεδομένα, αυτονόητα καθιστούν περιττό κάθε σοβαρό κριτικό λόγο για τις τραγικές προβληματικές καταστάσεις έναντι των οποίων τοποθετούνται πάντοτε μονομερώς, βοηθώντας έτσι να καταστούν ακόμη πιο τραγικές και αδιέξοδες. Και το έγκλημα διαιωνίζεται. 

Η ερμηνεία της αδυναμίας των εξουσιοφρενών να λειτουργούν λογικά, πολιτικά και ανθρωπιστικά θα πρέπει να αναζητηθεί στα ιδιαίτερα οργανικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν το μονοδιάστατο ολοκληρωτικό διανοητικό περιβάλλον της διπλής σκέψης μέσα στο οποίο διαμορφώνονται. 

Πρόκειται για μιά αλληλεπίδραση που εγκλωβίζει την ανάπτυξη της προσωπικότητας του εξουσιοφρενούς γύρω από έναν αμυντικό μηχανισμό, ο οποίος του επιτρέπει να βιώνει την ύπαρξή του σε ένα ψυχοδιανοητικό σύμπαν όπου όλες οι κραυγαλέες αντιφάσεις μεταξύ της περιρρέουσας πραγματικότητας και των διαστροφικών εξιδανικεύσεών της μπορούν να καλύπτονται πλασματικά στη συνείδηση τους, μέσω των ιδεολογικοποιήσεών τους. 

Η ψυχοδιανοητική διεργασία μέσω της οποίας καθίσταται δυνατή αυτή η διαστροφική (αλλά ανακουφιστική και αναγκαία για κάθε εξουσιοφρενή) υποκατάσταση της πραγματικότητας από τις ιδεολογικοποιήσεις της, είναι απλή και στηρίζεται στη συνειδητή ή ασυνείδητη αποδοχή και εσωτερίκευση του διαστροφικού μηχανισμού της διπλής σκέψης που του επιτρέπει αφενός να επιδοκιμάζει κάθε ενέργεια των «δικών» του και αφετέρου να αποδοκιμάζει κάθε ενέργεια των «αντιπάλων» του. 

Γιατί, όπως γράφει ο Albert Camus, «Η ιδεολογία αρνιέται τούς άλλους. Αυτοί είναι μό­νο υποκριτές. Τότε σκοτώνουν. Κάθε αυγή χρυσοστολισμένοι δολοφόνοι γλιστράνε μέσα σ' ένα κελί. Το έγκλη­μα είναι τώρα το πρόβλημα [… ] Ζούμε στην εποχή της προμελέτης και του τέλειου εγκλήματος. Χτες το δίκαζαν, σήμερα το ίδιο το έγκλημα γίνεται νόμος». (A. Camus, Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος) 

Έτσι, οι ναζιστικές θηριωδίες μιας τρομοκρατικής οργάνωσης (όπως η Χαμάς) μπορεί να εκλαμβάνονται ως «πράξεις αντίστασης» (που δεν είναι) και η θηριωδία της απάντησης του βαθέως κράτους του Ισραήλ να προβάλλονται ως εγκλήματα πολέμου (που είναι). 

Με την αποδοχή και την εφαρμογή της «Τρομοκρατίας εναντίον τρομοκρατίας», ο άμαχος πληθυσμός θα βρίσκεται πάντοτε μεταξύ δύο πυρών και θα υφίσταται τις συνέπειες της δράσης και των μεν και των δε. 

 

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΟΥ ΔΠΔ KARIM KHAN

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΩΝ ΣΥΛΛΗΨΗΣ - Δημοσιεύθηκε στις 20 Μαίου 2024 

Ο Εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) κατηγορεί τον Νετανιάχου και τον Γκαλάντ για σκόπιμη λιμοκτονία των κατοίκων της Γάζας, ως «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» και τρεις αρχηγούς της Χαμάς για δολοφονίες, βιασμούς, αρπαγή ομήρων, βασανιστήρια 

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

Σήμερα καταθέτω αιτήσεις για εντάλματα σύλληψης ενώπιον του Προδικαστικού Τμήματος Ι του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την Κατάσταση στο Κράτος της Παλαιστίνης, για τους: 

Yahya Sinwar, Mohammed Diab Ibrahim Al-Masri (Deif), Ismail Haniyeh

Με βάση τα στοιχεία που συνέλεξε και εξέτασε το γραφείο μου, έχω βάσιμους λόγους να πιστεύω ότι ο Yahya SINWAR (Επικεφαλής του Ισλαμικού Κινήματος Αντίστασης ("Hamas") στη Λωρίδα της Γάζας), ο Mohammed Diab Ibrahim AL-MASRI, ευρύτερα γνωστός ως DEIF (Ανώτατος Διοικητής της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς, γνωστή ως Ταξιαρχίες Al-Qassam) και ο Ismail HANIYEH (Επικεφαλής του Πολιτικού Γραφείου της Χαμάς) φέρουν ποινική ευθύνη για τα ακόλουθα εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν στο έδαφος της Ισραήλ και το κράτος της Παλαιστίνης (στη Λωρίδα της Γάζας) τουλάχιστον από τις 7 Οκτωβρίου 2023: 

Η εξόντωση ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, σε αντίθεση με το άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο β) του Καταστατικού της Ρώμης. 

Η δολοφονία ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, σε αντίθεση με το άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο α), και ως έγκλημα πολέμου, σε αντίθεση με το άρθρο 8 παράγραφος 2 στοιχείο γ) (Ι). 

Η σύλληψη ομήρων ως έγκλημα πολέμου, σε αντίθεση με το άρθρο 8 παράγραφος 2 στοιχείο γ) σημείο iii). 

Ο βιασμός και άλλες πράξεις σεξουαλικής βίας ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, σε αντίθεση με το άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο ζ), και επίσης ως εγκλήματα πολέμου σύμφωνα με το άρθρο 8 παράγραφος 2 στοιχείο ε) σημείο vi) στο πλαίσιο της αιχμαλωσίας· 

Τα βασανιστήρια ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, σε αντίθεση με το άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο στ), και επίσης ως έγκλημα πολέμου, σε αντίθεση με το άρθρο 8 παράγραφος 2 στοιχείο γ) σημείο i), στο πλαίσιο της αιχμαλωσίας· 

Άλλες απάνθρωπες πράξεις ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, σε αντίθεση με το άρθρο 7(ιβ)(ια), στο πλαίσιο της αιχμαλωσίας· 

Βάναυση μεταχείριση ως έγκλημα πολέμου σε αντίθεση με το άρθρο 8 παράγραφος 2 στοιχείο γ) σημείο i), στο πλαίσιο της αιχμαλωσίας· και 

Προσβολές της προσωπικής αξιοπρέπειας ως έγκλημα πολέμου, σε αντίθεση με το άρθρο 8 παράγραφος 2 στοιχείο γ) σημείο ii), στο πλαίσιο της αιχμαλωσίας. 

Η Υπηρεσία μου υποστηρίζει ότι τα εγκλήματα πολέμου που φέρονται σε αυτές τις αιτήσεις διαπράχθηκαν στο πλαίσιο μιας διεθνούς ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης και μιας μη διεθνούς ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς που εκτελείται παράλληλα. Υποστηρίζουμε ότι τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που κατηγορούνται ήταν μέρος μιας εκτεταμένης και συστηματικής επίθεσης κατά του άμαχου πληθυσμού του Ισραήλ από τη Χαμάς και άλλες ένοπλες ομάδες σύμφωνα με τις οργανωτικές πολιτικές. Κάποια από αυτά τα εγκλήματα, κατά την εκτίμησή μας, συνεχίζονται μέχρι σήμερα. 

Η Υπηρεσία μου υποστηρίζει ότι υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύουμε ότι οι SINWAR, DEIF και HANIYEH είναι ποινικά υπεύθυνοι για τη δολοφονία εκατοντάδων Ισραηλινών πολιτών σε επιθέσεις που διέπραξε η Χαμάς (ιδίως η στρατιωτική της πτέρυγα, οι Ταξιαρχίες al-Qassam) και άλλες ένοπλες ομάδες στις 7 Οκτώβριος 2023 και τη σύλληψη τουλάχιστον 245 ομήρων. 

Στο πλαίσιο των ερευνών μας, το γραφείο μου έχει πάρει συνεντεύξεις με θύματα και επιζώντες, συμπεριλαμβανομένων πρώην ομήρων και αυτοπτών μαρτύρων από 6 μεγάλες τοποθεσίες επιθέσεων: Kfar Aza. Holit, η τοποθεσία του Φεστιβάλ Μουσικής Supernova. Be'eri, Nir Oz, και Nahal Oz. Η έρευνα βασίζεται επίσης σε στοιχεία όπως πλάνα κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης, επικυρωμένο ηχητικό, φωτογραφικό και βίντεο υλικό, δηλώσεις μελών της Χαμάς, συμπεριλαμβανομένων των φερόμενων δραστών που αναφέρονται παραπάνω, και στοιχεία εμπειρογνωμόνων. 

Η άποψη της Υπηρεσίας μου είναι ότι αυτά τα άτομα σχεδίασαν και υποκίνησαν τη διάπραξη εγκλημάτων στις 7 Οκτωβρίου 2023 και με τις δικές τους ενέργειες, συμπεριλαμβανομένων προσωπικών επισκέψεων σε ομήρους λίγο μετά την απαγωγή τους, έχουν αναγνωρίσει την ευθύνη τους για αυτά τα εγκλήματα. Υποστηρίζουμε ότι αυτά τα εγκλήματα δεν θα μπορούσαν να έχουν διαπραχθεί χωρίς τις πράξεις τους. Κατηγορούνται τόσο ως συν-αυτουργοί όσο και ως ανώτεροι αξιωματούχοι σύμφωνα με τα άρθρα 25 και 28 του Καταστατικού της Ρώμης. 

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου στο Kibbutz Be'eri και στο Kibbutz Kfar Aza, καθώς και στον χώρο του Supernova Music Festival στο Re'im, είδα τις καταστροφικές σκηνές αυτών των επιθέσεων και τον βαθύ αντίκτυπο των ασυνείδητων εγκλημάτων που κατηγορούνται στις αιτήσεις που κατατέθηκαν σήμερα. Μιλώντας με επιζώντες, άκουσα πώς η αγάπη μέσα σε μια οικογένεια, οι βαθύτεροι δεσμοί μεταξύ ενός γονέα και ενός παιδιού, παραμορφώνονταν για να προκαλέσουν ανεξιχνίαστο πόνο μέσω υπολογισμένης σκληρότητας και ακραίας σκληρότητας. Αυτές οι πράξεις απαιτούν λογοδοσία. 

Το Γραφείο μου υποστηρίζει επίσης ότι υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύεται ότι οι όμηροι που απήχθησαν από τη Χαμάς κρατήθηκαν σε απάνθρωπες συνθήκες και ότι ορισμένοι έχουν υποστεί σεξουαλική βία, συμπεριλαμβανομένου του βιασμού, ενώ κρατούνταν σε αιχμαλωσία. Καταλήξαμε σε αυτό το συμπέρασμα με βάση ιατρικά αρχεία, σύγχρονα βίντεο και αποδεικτικά στοιχεία και συνεντεύξεις με θύματα και επιζώντες. Το Γραφείο μου συνεχίζει επίσης να διερευνά αναφορές για σεξουαλική βία που διαπράχθηκε στις 7 Οκτωβρίου. 

Θα ήθελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στους επιζώντες και στις οικογένειες των θυμάτων των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου, για το θάρρος τους να παρουσιάσουν τη μαρτυρία τους στο Γραφείο μου. Παραμένουμε επικεντρωμένοι στην περαιτέρω εμβάθυνση των ερευνών μας για όλα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν ως μέρος αυτών των επιθέσεων και θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε με όλους τους εταίρους για να διασφαλίσουμε ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη. 

Επαναλαμβάνω και πάλι την έκκλησή μου για άμεση απελευθέρωση όλων των ομήρων που απήχθησαν από το έδαφος του Ισραήλ και για ασφαλή επιστροφή τους στις οικογένειές τους. Αυτή είναι μια θεμελιώδης απαίτηση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.

Ο πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu και ο υπουργός Άμυνας Yoav Gallant σε συνέντευξη Τύπου στη στρατιωτική βάση Kirya στο Τελ Αβίβ, 28 Οκτωβρίου 2023. (Abir Sultan/Pool Photo via AP) 

Benjamin Netanyahu, πρωθυπουργός - Yoav Gallant, υπουργός άμυνας 

Με βάση τα στοιχεία που συνέλεξε και εξέτασε το γραφείο μου, έχω βάσιμους λόγους να πιστεύω ότι ο Benjamin NETANYAHU, ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ, και ο Yoav GALLANT, ο Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, φέρουν ποινική ευθύνη για τα ακόλουθα εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκε στο έδαφος του Κράτους της Παλαιστίνης (στη Λωρίδα της Γάζας) τουλάχιστον από τις 8 Οκτωβρίου 2023: 

Η πείνα αμάχων ως μέθοδος πολέμου ως έγκλημα πολέμου σε αντίθεση με το άρθρο 8 παράγραφος 2 στοιχείο β) σημείο xxv) του Καταστατικού. 

Η Εσκεμμένη πρόκληση μεγάλου πόνου ή σοβαρού τραυματισμού στο σώμα ή την υγεία σε αντίθεση με το άρθρο 8 παράγραφος 2 στοιχείο α) σημείο iii, ή σκληρή μεταχείριση ως έγκλημα πολέμου σε αντίθεση με το άρθρο 8 παράγραφος 2 στοιχείο γ) σημείο Ι· 

Η Εσκεμμένη θανάτωση σε αντίθεση με το άρθρο 8 παράγραφος 2 στοιχείο α) σημείο i), ή δολοφονία ως έγκλημα πολέμου σε αντίθεση με το άρθρο 8 παράγραφος 2 στοιχείο γ) σημείο I. 

Η σκόπιμη διεξαγωγή επιθέσεων κατά άμαχου πληθυσμού ως έγκλημα πολέμου σε αντίθεση με τα άρθρα 8 παράγραφος 2 στοιχείο β) σημείο i) ή 8 παράγραφος 2 στοιχείο ε) (Ι). 

Η Εξόντωση ή/και δολοφονία αντίθετη με τα άρθρα 7 παράγραφος 1 στοιχείο β) και 7 παράγραφος 1 στοιχείο α), μεταξύ άλλων στο πλαίσιο θανάτων που προκαλούνται από πείνα, ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας·

Η δίωξη ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας σε αντίθεση με το άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο η).

Άλλες απάνθρωπες πράξεις ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αντίθετες με το άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο ια). 

Η Υπηρεσία μου υποστηρίζει ότι τα εγκλήματα πολέμου που φέρονται σε αυτές τις αιτήσεις διαπράχθηκαν στο πλαίσιο μιας διεθνούς ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης και μιας μη διεθνούς ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς (μαζί με άλλες Παλαιστινιακές Ένοπλες Ομάδες) που εκτελείται παράλληλα. Υποστηρίζουμε ότι τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που κατηγορούνται διαπράχθηκαν ως μέρος μιας εκτεταμένης και συστηματικής επίθεσης κατά του παλαιστινιακού άμαχου πληθυσμού σύμφωνα με την κρατική πολιτική. Αυτά τα εγκλήματα, κατά την εκτίμησή μας, συνεχίζονται μέχρι σήμερα. 

Η Υπηρεσία μου υποστηρίζει ότι τα στοιχεία που έχουμε συλλέξει, συμπεριλαμβανομένων συνεντεύξεων με επιζώντες και αυτόπτες μάρτυρες, επικυρωμένο βίντεο, φωτογραφικό και ηχητικό υλικό, δορυφορικές εικόνες και δηλώσεις από την φερόμενη ομάδα δραστών, δείχνουν ότι το Ισραήλ σκόπιμα και συστηματικά έχει στερήσει τον άμαχο πληθυσμό σε όλα τα μέρη της Η Γάζα των αντικειμένων που είναι απαραίτητα για την ανθρώπινη επιβίωση. 

Αυτό συνέβη μέσω της επιβολής μιας πλήρους πολιορκίας στη Γάζα που περιελάμβανε το κλείσιμο των τριών συνοριακών σημείων διέλευσης, Ράφα, Κερέμ Σαλόμ και Ερέζ, από τις 8 Οκτωβρίου 2023 για παρατεταμένες περιόδους και, στη συνέχεια, με τον αυθαίρετο περιορισμό της μεταφοράς βασικών προμηθειών – συμπεριλαμβανομένων τροφίμων και φαρμάκων – μέσω των συνοριακών σημείων μετά την επαναλειτουργία τους. Η πολιορκία περιελάμβανε επίσης διακοπή των διασυνοριακών αγωγών ύδρευσης από το Ισραήλ στη Γάζα – την κύρια πηγή καθαρού νερού της Γάζας – για παρατεταμένες περιόδους από τις 9 Οκτωβρίου 2023 και διακοπή και παρεμπόδιση της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας από τις 8 Οκτωβρίου 2023 μέχρι σήμερα. Αυτό έλαβε χώρα παράλληλα με άλλες επιθέσεις εναντίον αμάχων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έκαναν ουρές για φαγητό, παρεμπόδιση της παράδοσης βοήθειας από ανθρωπιστικές υπηρεσίες, και επιθέσεις και δολοφονίες εργαζομένων στον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας, που ανάγκασαν πολλές υπηρεσίες να σταματήσουν ή να περιορίσουν τις δραστηριότητές τους στη Γάζα. 

Η Υπηρεσία μου υποστηρίζει ότι αυτές οι πράξεις διαπράχθηκαν ως μέρος ενός κοινού σχεδίου για τη χρήση της πείνας ως μεθόδου πολέμου και άλλων πράξεων βίας κατά του άμαχου πληθυσμού της Γάζας ως μέσο για (i) εξάλειψη της Χαμάς. (ii) να εξασφαλίσουν την επιστροφή των ομήρων που απήγαγε η Χαμάς και (iii) να τιμωρήσουν συλλογικά τον άμαχο πληθυσμό της Γάζας, τον οποίο αντιλήφθηκαν ως απειλή για το Ισραήλ. 

Τα αποτελέσματα της χρήσης της πείνας ως μεθόδου πολέμου, μαζί με άλλες επιθέσεις και συλλογικές τιμωρίες κατά του άμαχου πληθυσμού της Γάζας είναι οξείες, ορατές και ευρέως γνωστές, και έχουν επιβεβαιωθεί από πολλούς μάρτυρες που ερωτήθηκαν από το γραφείο μου, συμπεριλαμβανομένων τοπικών και διεθνών γιατροί. Περιλαμβάνουν τον υποσιτισμό, την αφυδάτωση, τη βαθιά ταλαιπωρία και έναν αυξανόμενο αριθμό θανάτων στον παλαιστινιακό πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων μωρών, παιδιών και γυναικών. 

Η πείνα είναι παρούσα σε ορισμένες περιοχές της Γάζας και επίκειται και σε άλλες περιοχές. Όπως προειδοποίησε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες πριν από περισσότερους από δύο μήνες, «1,1 εκατομμύρια άνθρωποι στη Γάζα αντιμετωπίζουν καταστροφική πείνα –ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων που έχει καταγραφεί ποτέ– οπουδήποτε και οποτεδήποτε» ως αποτέλεσμα μιας «εξ ολοκλήρου ανθρωπογενούς καταστροφής». Σήμερα, το Γραφείο μου επιδιώκει να κατηγορήσει δύο από τους πιο υπεύθυνους, τον NETANYAHU και τον GALLANT, τόσο ως συναυτουργούς όσο και ως ανώτερους αξιωματούχους, σύμφωνα με τα άρθρα 25 και 28 του Καταστατικού της Ρώμης. 

Το Ισραήλ, όπως όλα τα κράτη, έχει το δικαίωμα να αναλάβει δράση για την υπεράσπιση του πληθυσμού του. Αυτό το δικαίωμα, ωστόσο, δεν απαλλάσσει το Ισραήλ ή οποιοδήποτε κράτος από την υποχρέωσή του να συμμορφωθεί με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Ανεξάρτητα από τυχόν στρατιωτικούς στόχους που μπορεί να έχει, τα μέσα που επέλεξε το Ισραήλ για να τους επιτύχει στη Γάζα – δηλαδή, η σκόπιμη πρόκληση θανάτου, πείνας, μεγάλου πόνου και σοβαρού τραυματισμού στο σώμα ή την υγεία του άμαχου πληθυσμού – είναι εγκληματικά. 

Από πέρυσι, στη Ραμάλα, στο Κάιρο, στο Ισραήλ και στη Ράφα, έχω τονίσει σταθερά ότι το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο απαιτεί από το Ισραήλ να λάβει επείγουσα δράση για να επιτρέψει αμέσως την πρόσβαση σε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα σε κλίμακα. Υπογράμμισα συγκεκριμένα ότι η πείνα ως μέθοδος πολέμου και η άρνηση της ανθρωπιστικής βοήθειας συνιστούν αδικήματα του Καταστατικού της Ρώμης. Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο σαφής. 

Επίσης, όπως επανειλημμένα υπογράμμισα σε δημόσιες δηλώσεις μου, όσοι δεν συμμορφώνονται με το νόμο δεν θα πρέπει να διαμαρτύρονται αργότερα όταν η Υπηρεσία μου αναλάβει δράση. Και αυτή η μέρα ήρθε. 

Κατά την υποβολή αυτών των αιτήσεων για εντάλματα σύλληψης, η Υπηρεσία μου ενεργεί σύμφωνα με την εντολή της βάσει του Καταστατικού της Ρώμης. Στις 5 Φεβρουαρίου 2021, το Προδικαστικό Τμήμα I αποφάσισε ότι το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει την ποινική του δικαιοδοσία στο Κράτος της Παλαιστίνης και ότι το εδαφικό πεδίο αυτής της δικαιοδοσίας εκτείνεται στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Αυτή η εντολή είναι συνεχής και περιλαμβάνει την κλιμάκωση των εχθροπραξιών και της βίας από τις 7 Οκτωβρίου 2023. Το Γραφείο μου έχει επίσης δικαιοδοσία για εγκλήματα που διαπράττονται από υπηκόους των κρατών μερών και από υπηκόους μη-συμβαλλόμενων κρατών στην επικράτεια ενός Κράτους-Μέρους. 

Οι σημερινές αιτήσεις είναι το αποτέλεσμα μιας ανεξάρτητης και αμερόληπτης έρευνας από το Γραφείο μου. Καθοδηγούμενη από την υποχρέωσή μας να διερευνήσουμε εξίσου τα ενοχοποιητικά και τα αθωωτικά στοιχεία, η Υπηρεσία μου εργάστηκε επίπονα για να διαχωρίσει τους ισχυρισμούς από τα γεγονότα και να παρουσιάσει νηφάλια συμπεράσματα βάσει αποδεικτικών στοιχείων στο Τμήμα Προδικασίας. 

Ως πρόσθετη διασφάλιση, είμαι επίσης ευγνώμων για τη συμβουλή μιας ομάδας εμπειρογνωμόνων στο διεθνές δίκαιο, μιας αμερόληπτης ομάδας που συγκέντρωσα για να υποστηρίξει την εξέταση αποδεικτικών στοιχείων και τη νομική ανάλυση σε σχέση με αυτές τις αιτήσεις εντάλματος σύλληψης. Η ομάδα αποτελείται από εμπειρογνώμονες με τεράστιο κύρος στο διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και το διεθνές ποινικό δίκαιο, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται ο Sir Adrian Fulford PC, πρώην Λόρδος Εφετείου και πρώην δικαστής του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, η βαρόνη Helena Kennedy KC, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Διεθνούς Δικηγορικού Συλλόγου, η Elizabeth Wilmshurst CMG KC, πρώην Αναπληρώτρια Νομική Σύμβουλος στο Υπουργείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας του ΗΒ, ο Danny Friedman KC, και δύο από τους ειδικούς συμβούλους μου – η Amal Clooney και ο εξοχότατο δικαστή Theodor Meron CMG. Αυτή η ανάλυση ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων υποστήριξε και ενίσχυσε τις αιτήσεις που κατατέθηκαν σήμερα από το Γραφείο μου. Είμαι επίσης ευγνώμων για τη συνεισφορά και ορισμένων άλλων ειδικών συμβούλων μου σε αυτήν την κριτική, ιδιαίτερα του Adama Dieng και του καθηγητή Kevin Jon Heller. 

Σήμερα υπογραμμίζουμε για άλλη μια φορά ότι το διεθνές δίκαιο και οι νόμοι των ένοπλων συγκρούσεων ισχύουν για όλους. Κανένας στρατιώτης, κανένας διοικητής, και κανένας πολιτικός ηγέτης δεν μπορεί να ενεργήσει ατιμώρητα. Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη σκόπιμη στέρηση των ανθρώπινων όντων, συμπεριλαμβανομένων τόσων πολλών γυναικών και παιδιών, των βασικών αναγκών που απαιτούνται για τη ζωή. Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει την σύλληψη ομήρων ή τη στόχευση αμάχων. 

Οι ανεξάρτητοι δικαστές του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου είναι οι μόνοι κριτές για το εάν πληρούνται τα απαραίτητα πρότυπα για την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης. Εάν εγκρίνουν τις αιτήσεις μου και εκδώσουν τα αιτούμενα εντάλματα, θα συνεργαστώ στενά με τον Έφορο σε όλες τις προσπάθειες για τη σύλληψη των κατονομαζόμενων ατόμων. Βασίζομαι σε όλα τα Κράτη-Μέρη του Καταστατικού της Ρώμης να λάβουν αυτές τις αιτήσεις και την επακόλουθη δικαστική απόφαση με την ίδια σοβαρότητα που επέδειξαν σε άλλες καταστάσεις, εκπληρώνοντας τις υποχρεώσεις τους βάσει του Καταστατικού. Είμαι επίσης έτοιμος να συνεργαστώ με Κράτη μη-Μέρη στην κοινή μας επιδίωξη λογοδοσίας. 

Είναι κρίσιμο αυτή τη στιγμή να επιτραπεί στο Γραφείο μου και σε όλα τα τμήματα του Δικαστηρίου, συμπεριλαμβανομένων των ανεξάρτητων δικαστών του, να διεξάγουν το έργο τους με πλήρη ανεξαρτησία και αμεροληψία. Επιμένω ότι όλες οι προσπάθειες παρεμπόδισης, εκφοβισμού ή αθέμιτης επιρροής στους υπαλλήλους αυτού του Δικαστηρίου πρέπει να σταματήσουν αμέσως. Το Γραφείο μου δεν θα διστάσει να ενεργήσει σύμφωνα με το άρθρο 70 του Καταστατικού της Ρώμης, εάν αυτή η συμπεριφορά συνεχιστεί. 

Παραμένω βαθιά ανήσυχος για τις συνεχιζόμενες καταγγελίες και τα αναδυόμενα στοιχεία διεθνών εγκλημάτων που συμβαίνουν στο Ισραήλ, τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Η έρευνά μας συνεχίζεται. Το Γραφείο μου προωθεί πολλαπλές και αλληλένδετες πρόσθετες γραμμές έρευνας, συμπεριλαμβανομένων των αναφορών σεξουαλικής βίας κατά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου και σε σχέση με τους βομβαρδισμούς μεγάλης κλίμακας που προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν τόσους πολλούς θανάτους, τραυματισμούς και ταλαιπωρία αμάχων στην Γάζα. Προτρέπω όσους έχουν σχετικές πληροφορίες να επικοινωνήσουν με το Γραφείο μου και να υποβάλουν πληροφορίες μέσω OTP Link. 

Η Υπηρεσία μου δεν θα διστάσει να υποβάλει περαιτέρω αιτήσεις για εντάλματα σύλληψης, εάν και εφόσον θεωρήσουμε ότι το όριο μιας ρεαλιστικής προοπτικής καταδίκης έχει εκπληρωθεί. Ανανεώνω την έκκλησή μου προς όλα τα μέρη στην τρέχουσα σύγκρουση να συμμορφωθούν με το νόμο τώρα. 

Θέλω επίσης να τονίσω ότι η αρχή της συμπληρωματικότητας, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο του Καταστατικού της Ρώμης, θα συνεχίσει να αξιολογείται από το Γραφείο μου καθώς αναλαμβάνουμε δράση σε σχέση με τα προαναφερθέντα εικαζόμενα εγκλήματα και τους φερόμενους δράστες και προχωράμε με άλλους γραμμές έρευνας. Η συμπληρωματικότητα, ωστόσο, απαιτεί αναβολή προς τις εθνικές αρχές μόνο όταν εμπλέκονται σε ανεξάρτητες και αμερόληπτες δικαστικές διαδικασίες που δεν προστατεύουν τους υπόπτους και δεν είναι απάτη. Απαιτεί ενδελεχείς έρευνες σε όλα τα επίπεδα για την αντιμετώπιση των πολιτικών και των ενεργειών στις οποίες βασίζονται αυτές οι εφαρμογές. 

Ας είμαστε σήμερα ξεκάθαροι σε ένα βασικό ζήτημα: εάν δεν δείξουμε τη βούλησή μας να εφαρμόσουμε το νόμο ισότιμα, εάν θεωρηθεί ότι εφαρμόζεται επιλεκτικά, θα δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την κατάρρευσή του. Με αυτόν τον τρόπο, θα χαλαρώσουμε τους εναπομείναντες δεσμούς που μας κρατούν ενωμένους, τις σταθεροποιητικές συνδέσεις μεταξύ όλων των κοινοτήτων και των ατόμων, το δίχτυ ασφαλείας στο οποίο κοιτάζουν όλα τα θύματα σε περιόδους ταλαιπωρίας. Αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε αυτή τη στιγμή. 

Τώρα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να αποδείξουμε συλλογικά ότι το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, η θεμελιώδης βάση για την ανθρώπινη συμπεριφορά κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, ισχύει για όλα τα άτομα και ισχύει εξίσου σε όλες τις καταστάσεις που αντιμετωπίζουν το Γραφείο μου και το Δικαστήριο. Έτσι θα αποδείξουμε, απτά, ότι η ζωή όλων των ανθρώπων έχει ίση αξία. 

 

[ΣτΕ] Κατά τη διάρκεια της επίθεσης της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 στο νότιο Ισραήλ, οι τρομοκράτες σκότωσαν περίπου 1.250 ανθρώπους, απήγαγαν 252 ομήτους, κακοποίησαν, ακρωτηρίασαν και βίασαν εκατοντάδες.

Το υπουργείο Υγείας της Γάζας που διευθύνεται από τη Χαμάς λέει ότι μέχρι στιγμής περισσότεροι από 35.000 άνθρωποι στη Λωρίδα έχουν σκοτωθεί ή θεωρούνται νεκροί στις μάχες, αν και μόνο 24.000 θάνατοι έχουν εντοπιστεί στα νοσοκομεία. Οι απολογισμοί, οι οποίοι δεν μπορούν να επαληθευτούν, περιλαμβάνουν περίπου 15.000 τρομοκράτες που το Ισραήλ λέει ότι σκότωσε στη μάχη. Το Ισραήλ λέει επίσης ότι σκότωσε περίπου 1.000 τρομοκράτες μέσα στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου.

Κατά τη διάρκεια της χερσαίας επίθεσης κατά της Χαμάς και εν μέσω επιχειρήσεων κατά μήκος των συνόρων της Γάζας, σκοτώθηκαν 283 Ισραηλινοί στρατιώτες.

Από την ανθρωποθυσία της Χαμάς (7-10-2023),

στην απάντηση του βαθέως κράτους του Ισραήλ (7-5-2024)

 Τρομοκρατία εναντίον τρομοκρατίας. Και στη μέση, ο άμαχος πληθυσμός που υφίσταται πάντοτε τις συνέπειες της δράσης και των μεν και των δε.

Κλεάνθης Γρίβας

7 Μάϊου 2024 – 9.25 μ.μ. 

Θέση 1. Η τρομοκρατία είναι η έσχατη έκφραση του παραληρηματικού ιδεολογικού λόγου. Είναι ιδεολογικός λόγος αναγόμενος στον ανώτατο συντελεστή της εξουσίας. Είναι εξουσία στο νιοστό βαθμό. Εξουσία που δεν υπόκειται σε κανέναν κανόνα ή περιορισμό. Εξουσία απόλυτη. 

Θέση 2. Η τρομοκρατία είναι προνομιούχο μέσο και, συγχρόνως, πεδίο άσκησης πολιτικής, σε όλες τις ετερόνομες κοινωνίες όπου η «πολιτική» είναι αποκλειστική υπόθεση των επαγγελματιών πολιτικών. Κι αυτό καθίσταται ολοφάνερο «αν την κρίνουμε από τα αποτελέσματά της και αν δούμε ποιον ευνοούν». Εξ ου και η ανάγκη «να πούμε καθαρά ποιος ασκεί την τρομοκρατία και πώς την χρησιμοποιεί ως θέαμα». (G. Sanguinetti) 

Θέση 25. H κρατική διαχείριση του τρόμου και της αυταπάτης είναι το λυμένο αίνιγμα της διαλεκτικής της εξουσίας και της τρομοκρατίας. «Το κράτος είναι ο αυτουργός και ο αποκλειστικός ωφελημένος από τη σύγχρονη τεχνητή τρομοκρατία... Την τρομοκρατία τη διευθύνει η εξουσία, κι όποιος θέλει την εξουσία, πρέπει να αποδείξει πως ξέρει να διευθύνει την τρομοκρατία». (G. Sanguineti) 

Κλεάνθης Γρίβας: 25 Θέσεις για την τρομοκρατία (Ελευθεροτυπία, 1-10-1992)

 

Στις 7 Οκτωβρίου 2023, οι τρομοκράτες της Χαμάς εισέβαλαν στο έδαφος του Ισραήλ κατά μήκος των συνόρων του με την Γάζα, διείσδυσαν σε πολλές ισραηλινές πόλεις, κοινότητες και βάσεις των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF), υπό την κάλυψη ενός μπαράζ ρουκετών, και επιδόθηκαν σε ένα πρωτοφανές όργιο βαρβαρότητας σε βάρος αμάχων. 

Οι επιθέσεις των τρομοκρατών στο έδαφος του Ισραήλ είχαν ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 1.200 δολοφονίες και εκατοντάδες τραυματισμούς αμάχων ανδρών, γυναικών και παιδιών, πολλούς βιασμούς και απαγωγή 250 και πλέον ομήρων από τη Χαμάς στη Γάζα. 

Η (σουνίτικη) τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς, είναι μία από τις 14 τρομοκρατικές οργανώσεις που λειτουργούν ως εργαλείο της εξωτερικής πολιτικής του (σιίτικου) Ιράν, του αποτυχημένου κράτους-παρία που δεν διαθέτει κανένα σύμμαχο μεταξύ των αραβικών κρατών στην περιοχή. Βλ. https://www.zougla.gr/apopseis/o-polemos-einai-i-moira-tou-engenos-schizofrenikou-anthropinou-eidous/ 

Ιθύνων νους της τρομοκρατικής σφαγής της 7ης Οκτωβρίου 2023, ήταν ο Yahya Sinwar, επικεφαλής της Χαμάς στη Γάζα, μια αδίστακτη ψυχοπαθητική προσωπικότητα με εμφανή παρανοϊκά στοιχεία, διακατεχόμενη από αυταπάτες μεγαλείου, που έκανε το τραγικό λάθος να μη υπολογίσει την επίσης τρομοκρατική αντίδραση του βαθέως κράτους του Ισραήλ, το οποίο ανταπέδωσε το χτύπημα βομβαρδίζοντας τις κατοικημένες περιοχές της Γάζας στις οποίες είχε κράτος και εξουσία η Χαμάς, με αποτέλεσμα το θάνατο 35.000 αθώων Παλαιστίνιων που χρησιμοποιούνται ως ζωντανές ασπίδες από την Χαμάς.

Ο Yuval Bitton, ως επικεφαλής του Τμήματος Πληροφοριών της Υπηρεσίας Φυλακών του Ισραήλ, γνώριζε από κοντά τον ηγέτη της Χαμάς Yahya Sinwar – που η οργάνωσή του δολοφόνησε τον ανιψιό του στις 7 Οκτωβρίου. «Ρώτησα τον Sinwar ”αξίζει να πεθάνουν 10.000 αθώοι κάτοικοι της Γάζας;. Μου απάντησε: “Ακόμα και 100.000 αξίζει”». (Βλ. HAARETZ – 13-04-2024)

https://www.haaretz.com/israel-news/2024-04-13/ty-article-magazine/.highlight/i-asked-sinwar-is-it-worth-10-000-gazans-dying-he-said-even-100-000-is-worth-it/0000018e-d40a-d5ed-adcf-f79af56c0000

Μετά τη σφαγή στις 7 Οκτωβρίου 2023 ξεκίνησε ο πόλεμος του Ισραήλ εναντίον της Χαμάς στη Γάζα, με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Swords of Iron. Τρομοκρατία εναντίον τρομοκρατίας. Και στη μέση, ο άμαχος πληθυσμός που υφίσταται τις συνέπειες της δράσης και των μεν και των δε.

 Η πρόταση Αιγύπτου-Κατάρ με την οποία συμφώνησε η Χαμάς 

https://www.aljazeera.com/news/2024/5/6/heres-everything-know-about-gaza-deal-hamas-agreed

 

 

Όπως ανακοίνωσε το Al Jazeera, στο οποίο αξιωματούχοι της Χαμάς επέδειξαν ένα αντίγραφο της πρότασης της Αιγύπτου και του Κατάρ για κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, με την οποία λένε ότι η Χαμάς έχει συμφωνήσει: 

«H συμφωνία είναι πολύπλοκη και θα περιλαμβάνει τρεις φάσεις, καθεμία από τις οποίες θα διαρκέσει έξι εβδομάδες. 

Στην πρώτη φάση της συμφωνίας, θα υπάρξει προσωρινή παύση των εχθροπραξιών μεταξύ της Χαμάς και του Ισραήλ καθώς και αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων προς τα ανατολικά, μακριά από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Γάζας και προς τα σύνορα μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινιακού θύλακα. Ισραηλινά αεροπλάνα και drones θα σταματούν να πετούν πάνω από τη Γάζα για 10 ώρες κάθε μέρα και για 12 ώρες τις ημέρες που απελευθερώνονται οι όμηροι.

Στην πρώτη φάση, η Χαμάς θα απελευθερώσει σταδιακά 33 ομήρους (είτε ομήρους που είναι ζωντανοί είτε τα λείψανα ομήρων που έχουν πεθάνει). Οι όμηροι θα είναι γυναίκες, οποιοσδήποτε άνω των 50 ετών, όσοι είναι άρρωστοι ή μη στρατιώτες κάτω των 19 ετών.

Για κάθε άμαχο Ισραηλινό όμηρο που θα απελευθερώνεται ζωντανός, το Ισραήλ θα απελευθερώσει 30 Παλαιστίνιους κρατούμενους. Για κάθε γυναίκα-στρατιώτη που απελευθερώνεται από τη Χαμάς, το Ισραήλ θα απελευθερώσει 50 Παλαιστίνιους.

Η αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων θα επιτρέψει στους εκτοπισμένους Παλαιστίνιους αμάχους να επιστρέψουν στα σπίτια τους σε όλη τη Γάζα, κάτι που θα συμβεί σταδιακά καθώς η Χαμάς θα απελευθερώνει ομήρους.

Ξεχωριστά, η συμφωνία ορίζει ότι οι εργασίες ανοικοδόμησης στη Γάζα πρέπει να ξεκινήσουν σε αυτή τη φάση, καθώς και η ροή βοήθειας, και ότι η UNRWA και άλλες οργανώσεις αρωγής μπορούν να εργαστούν για να βοηθήσουν τους αμάχους. 

Στη δεύτερη φάση της συμφωνίας, θα υπάρξει οριστικός τερματισμός των στρατιωτικών επιχειρήσεων και πλήρης αποχώρηση του Ισραήλ από τη Γάζα. Θα υπάρξει επίσης μια άλλη ανταλλαγή ομήρων που θα περιλαμβάνει όλους τους υπόλοιπους Ισραηλινούς άνδρες, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτών που κρατούνται αιχμάλωτοι στη Γάζα. Οι Ισραηλινοί θα απελευθερώσουν έναν απροσδιόριστο ακόμη αριθμό Παλαιστινίων κρατουμένων. 

Στην τρίτη φάση της συμφωνίας θα γίνει ανταλλαγή των λειψάνων των υπόλοιπων ομήρων και αιχμαλώτων που κρατούνται και από τις δύο πλευρές. Αυτή η φάση θα περιλαμβάνει ένα σχέδιο ανοικοδόμησης 3 έως 5 ετών για τη Γάζα και, ίσως το πιο σημαντικό, τον τερματισμό του ισραηλινού αποκλεισμού του θύλακα».

Έχω την εντύπωση ότι μια τέτοια συμφωνία θα την αποδέχονταν όχι ένα κράτος αλλά μια χώρα-χώρος, όπως η Ελλάδα, που στο πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης στις 6 – 7 Σεπτεμβρίου 1955, ένας κρατικά οργανωμένος και καθοδηγούμενος μαινόμενος τουρκικός όχλος που ανέρχονταν σε δεκάδες χιλιάδες, ξεχύθηκε στους δρόμους της Πόλης και άρχισε να λεηλατεί κάθε τι το ελληνικό.

«Καταστράφηκαν ολοσχερώς 1.004 σπίτια, και άλλα περίπου 2.500 υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές. Καταστράφηκαν επίσης 4.348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 πολιτιστικοί σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, και συλήθηκαν πάρα πολλοί τάφοι σε 2 κοιμητήρια. Καταστράφηκε επίσης και ένας αριθμός αρμενικών και εβραϊκών περιουσιών, ορισμένες αρμενικές εκκλησίες και μια εβραϊκή συναγωγή. Τουλάχιστον 30 Έλληνες σκοτώθηκαν και εκατοντάδες άλλοι κακοποιήθηκαν βάναυσα και σημειώθηκαν περίπου 2.000 βιασμοί, σύμφωνα με τους κύκλους της ομογένειας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Ραντικάλ, στις της 12 Αυγούστου 2008, τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις 6-7 Σεπτεμβρίου 1955 εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης είχαν οργανωθεί από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου (Özel Harp Dairesi), το οποίο αποτελούσε τον μηχανισμό, που είχε στηθεί από το ΝΑΤΟ για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου». Και η υπερήφανη «Ελλάς» δεν ύψωσε ούτε καν φωνή διαμαρτυρίας.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AC 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 

Ενώ ολοκλήρωνα το παρόν άρθρο, ανακοινώθηκε με διάγγελμα του Νετανιάχου η απόφαση του βαθέως κράτους να πετύχει τους στρατιωτικούς του στόχους. 

Στις 7 Μαίου 2024, ο Νετανιάχου εξήγγειλε με διάγγελμα χερσαία επίθεση στη Ράφα

Σβήνουν και οι τελευταίες ελπίδες για εκεχειρία

https://www.zougla.gr/kosmos/o-netaniachou-exigeile-me-diangelma-chersaia-epithesi-sti-rafa/ 

Ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου απέρριψε δημοσίως την πρόταση της Χαμάς για συμφωνία – που διαμορφώθηκε από την Αίγυπτο και το Κατάρ. Σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του το βράδυ της Τρίτης 7/7, δήλωσε: 

«Η πρόταση της Χαμάς απέχει πολύ από το να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του Ισραήλ», «Το Ισραήλ δεν μπορεί να δεχτεί μια πρόταση που θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια των πολιτών μας και το μέλλον της χώρας μας. Η διαπραγματευτική ομάδα του Ισραήλ έλαβε οδηγίες «να παραμείνει σταθερή σε θέματα αρχών σχετικά με τους ομήρους και την ασφάλεια. Η επιχείρηση στη Ράφα έχει σκοπό να φέρει πίσω τους ομήρους και να εξαλείψει τη Χαμάς. Έχουμε ήδη αποδείξει στην προηγούμενη απελευθέρωση ομήρων ότι η στρατιωτική πίεση στη Χαμάς είναι προϋπόθεση για την επιστροφή των ομήρων».

Οι ισραηλινές δυνάμεις (IDF) έθεσαν νωρίτερα υπό τον έλεγχό τους την παλαιστινιακή πλευρά της συνοριακής διέλευσης της Ράφα μεταξύ της Αιγύπτου και της Λωρίδας της Γάζας, μια εξέλιξη την οποία ο Νετανιάχου χαρακτήρισε ως «ένα πολύ σημαντικό βήμα προς την καταστροφή των στρατιωτικών δυνατοτήτων που έχουν εναπομείνει στη Χαμά». 

Οι IDF έχουν ξεκινήσει στρατιωτική εκστρατεία στη Ράφα 

Ο Ισραηλινός Στρατός ξεκίνησε επίσης τη στρατιωτική εκστρατεία του στη Γάζα για να καταστρέψει 4 τάγματα της Χαμάς εκεί, καταλαμβάνοντας την παλαιστινιακή πλευρά του περάσματος της Ράφα προς τα αιγυπτιακά σύνορα, είπε, αναφερόμενος στην απόφαση του Πολεμικού Υπουργικού Συμβουλίου τη Δευτέρα 6/5 το βράδυ να ξεκινήσει αυτή την επιχείρηση. 

Όπως δήλωσε ο Νετανιάχου:

«μέσα σε λίγες ώρες, οι δυνάμεις μας ύψωσαν τις ισραηλινές σημαίες στο πέρασμα της Ράφα και κατέβασαν τις σημαίες της Χαμάς. Η κατάληψη της διόδου προς την Αίγυπτο επαναφέρει όλα τα περάσματα στη Γάζα υπό τον έλεγχο του Ισραήλ. Είναι ένα βήμα που βοηθά να ασκηθεί πίεση της Χαμάς να κάνει μια συμφωνία και προωθεί τον πολεμικό στόχο του Ισραήλ να καταστρέψει την τρομοκρατική ομάδα… Έχουμε ήδη αποδείξει ότι η στρατιωτική πίεση στη Χαμάς είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επιστροφή των ομήρων μας… Η απόφαση της Χαμάς να θέσει μια νέα πρόταση στο τραπέζι της Δευτέρας 6/5 το βράδυ είχε σκοπό να σταματήσει την είσοδο του Ισραηλινού Στρατού στη Ράφα. Αυτό δεν συνέβη. Ο έλεγχος του Ισραήλ στο πέρασμα της Ράφα, βλάπτει τις κυβερνητικές δυνατότητες της Χαμάς και εμποδίζει την ικανότητα των στελεχών της να ταξιδεύουν». 

Ο υπουργός Άμυνας Yoav Gallant επισκέφτηκε την Ράφα, και είπε στους στρατιώτες εκεί: 

«Αυτή η επιχείρηση θα συνεχιστεί μέχρι να εξαλείψουμε τη Χαμάς στην περιοχή της Ράφα και σε ολόκληρη τη λωρίδα της Γάζας ή μέχρι να επιστρέψουν οι όμηροι. Είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε συμβιβασμούς για να φέρουμε πίσω τους ομήρους, αλλά αν μας αφαιρεθεί αυτή η επιλογή, θα συνεχίσουμε και θα εμβαθύνουμε την επιχείρηση - αυτό θα συμβεί σε όλη τη λωρίδα της Γάζας - στο νότο, στο κέντρο και στο Βορρά. Η Χαμάς απαντά μόνο στη βία, επομένως θα εντείνουμε τις ενέργειές μας και η στρατιωτική πίεση θα έχει ως αποτέλεσμα να συντρίψουμε την τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς». 

Τρομοκρατία εναντίον τρομοκρατίας. Και στη μέση ο άμαχος πληθυσμός που υφίσταται πάντοτε τις συνέπειες και των μεν και των δε. Γιατί όπως διακήρυξε ο Sinwar όταν ρωτήθηκε «εάν αξίζει να πεθάνουν 10.000 αθώοι κάτοικοι της Γάζας;», απάντησε «Ακόμα και 100.000, αξίζει».

 

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΕΓΓΕΝΩΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΙΔΟΥΣ 

ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ «ΔΙΚΑΙΟ» ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ 

Κλεάνθης Γρίβας

18 Απριλίου 2024

1. ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ

2. ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ

3. ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ «ΔΙΚΑΙΟ» ΕΙΝΑΙ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ

4. ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ: ΜΙΑ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

5. Ο ΟΗΕ ΚΑΙ ΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΑΡΩΓΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

6. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ -ΑΟΡΑΤΟΙ- ΕΒΡΑΙΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

7. ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ

8. ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ

9. ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ

10. ΤΟ «ΔΙΚΤΥΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» ΤΟΥ ΙΡΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ 

 

«Όλα είναι αλληλένδετα: ο πόλεμος, η τρομοκρατία, το αστυνομικό κράτος, η παγκόσμια οικονομία, η οικονομική λιτότητα, η οικονομική απάτη, οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις, η φτώχεια και η κοινωνική ανισότητα, η αστυνομική βία, η Αλ Κάιντα, το ISIS, η παραπληροφόρηση από τα μέσα ενημέρωσης, ο ρατσισμός, η πολεμική προπαγάνδα, τα όπλα μαζικής καταστροφής, η παραβίαση του διεθνούς δικαίου, η ποινικοποίηση της πολιτικής, οι μυστικές υπηρεσίες των διαφόρων χωρών, η CIA, το FBI, η κλιματική αλλαγή, ο πυρηνικός πόλεμος, η Φουκουσίμα, η πυρηνική ακτινοβολία, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, η συμμαχία Κίνας-Ρωσίας, η Συρία, η Ουκρανία, το ΝΑΤΟ, οι ποικίλες ψευδείς σημαίες, η αλήθεια της 11ης Σεπτεμβρίου 2001…  Απαιτείται μια συνολική κατανόηση αυτής της παγκόσμιας κρίσης για την αντιστροφή του κύματος του πολέμου, τη δημιουργία ειρήνης και την εγκαθίδρυση κοινωνικής δικαιοσύνης και πραγματικής δημοκρατίας».

καθηγητής Michel Chossudovsky

Global Research, 11 Ιανουαρίου 2023 

 

1. ΠΟΛΕΜΟΣ EINAI ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ 

Ο πόλεμος είναι η πιο εφιαλτική εκδήλωση της ανθρώπινης καταστρεπτικής επιθετικότητας. Στρέφεται ευθέως εναντίον της ζωής, της λογικής, της ηδονής, του πολιτισμού και της δημοκρατίας. Και, συνεπώς, μπορεί να ασκεί έλξη μόνο σε νεκρόφιλους, παράλογους, ανοργασμικούς, βάρβαρους και αντιδημοκράτες, που τον εκμεταλλεύονται πάντοτε προς ίδιον όφελος, μέσα από ένα δρόμο σπαρμένο με οδύνη, αίμα και θάνατο. 

Ο πόλεμος είναι μια παροξυσμική εκδήλωση της βίαιης κυριαρχίας του ερπετικού τμήματος του ανθρώπινου εγκέφαλου επί του φλοιού. Πυρηνικό σύμπτωμα μιας οικουμενικής διανοητικής διαταραχής του ανθρώπινου είδους. Και εφιαλτική έκφραση της παράνοιας που πλημμυρίζει την αιματοβαμμένη ιστορία του εγγενώς σχιζοφρενικού ανθρώπινου είδους, η οποία απορρέει από μια στρεβλή και κακοφορμισμένη αφοσίωση σε μια σημαία, σ’ έναν αρχηγό, σε μια θρησκεία, σε μια πολιτική πεποίθηση και τα σύμβολά τους,  ο πόλεμος «ποδοπατάει την άνοιξη, αποκεφαλίζει την προσδοκία και σέρνει στο σφαγείο όλες τις ελπίδες» (Αλμπερτ Αϊνστάιν), επιτρέποντας στο παράλογο να πάρει την εκδίκησή του από τη λογική. 

Η πίστη σε μια δήθεν «ιερή» υπόθεση αποτελεί πλασματική επικάλυψη μιας ανύπαρκτης αυτοπεποίθησης κι ενός χαμένου αυτοσεβασμού. Ο εθνικιστικός και ο θρησκευτικός φανατισμός και οι κάθε είδους ιδεολογίες των κρατικών εξουσιών, είναι οι αποδοτικότερες και διαρκέστερες πηγές μαζικού ενθουσιασμού. Και οι φανατικοί διαχειριστές τους είναι ειδικοί στη διαχείριση τους, μέσω της οποίας μετατρέπουν το  προσωπικό τους κενό, την προσωπική ανικανότητα και αποτυχία και το διεστραμμένο Εγώ τους σε «ιερή» συλλογική υπόθεση. 

Όσο πιο αρρωστημένη ιδέα έχει ένας άνθρωπος για τον εαυτό του, τόσο μεγαλύτερη επιθυμία τον διακατέχει να αποδίδει απόλυτη τελειότητα στη φυλή, το λαό, το έθνος, τη θρησκεία, το κόμμα του και τα σύμβολά τους. Και προσκολλάται σ’ αυτές τις ιδεοληψίες με φανατισμό προκειμένου να εκτοπίσει το αποτυχημένο και μισητό Εγώ του, αδιαφορώντας πλήρως για τις τραγικές συνέπειες που μπορούν να προκύψουν για ολόκληρη την κοινωνία όταν η υστερία του φανατισμού τείνει να αναχθεί σε παράγοντα καθορισμού των αντιδράσεών της. 

Το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι επιδοκιμάζουν τις τυχοδιωκτικές και επικίνδυνες ενέργειες ορισμένων παραλογισμένων φανατικών που ανάγουν τις αρρωστημένες φαντασιώσεις τους σε κεντρικό παράγοντα της διαμόρφωσης της εσωτερικής οργάνωσης και της εξωτερικής πολιτικής μιας χώρας, δίνοντας αφορμές που κατά κανόνα οδηγούν στην εμπλοκή της σε πολεμικές συγκρούσεις, σημαίνει απλώς ότι «θα πρέπει να έχει λασκάρει κάποια βίδα στον ανθρώπινο νου» και ότι «η φλέβα της παραίσθησης που διατρέχει την ιστορία μπορεί να οφείλεται σε κάποια ενδημική μορφή παράνοιας που είναι εγγενής στα κυκλώματα του ανθρώπινου εγκέφαλου». (Άρθουρ Καίσλερ).  

Παρά την κατηγορηματική διαβεβαίωση του Ηρόδοτου ότι «κανένας δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να διαλέγει τον πόλεμο αντί την ειρήνη», η συναισθηματική πανούκλα του εθνικισμού και της πολεμοκαπηλείας σαρώνει μονίμως και εξακολουθητικά την επιφάνεια του πλανήτη, και σέρνει διαρκώς τα κράτη στον χωρίς επιστροφή δρόμο της στρατιωτικής σύγκρουσης, αποδεικνύει ότι ο πόλεμος είναι η μοίρα του ανθρώπου. 

Άτομα στερούμενα ευθυκρισίας και ορθοφροσύνης, αναδεικνύονται σε παράγοντες ικανούς να αποσταθεροποιούν τις διεθνείς σχέσεις, να δυναμιτίζουν την ειρήνη σε οποιαδήποτε περιοχή προκαλώντας στρατιωτικές συρράξεις, ισοπεδώνοντας κατοικημένες περιοχές και θερίζοντας ανθρώπινες ζωές,  ανοίγοντας έναν δρόμο που είναι σπαρμένος μόνο με πτώματα και ερείπια.  Κι αυτό θέτει πολλά κρίσιμα ερωτήματα για την βλάβη της διανοητική υγείας του ανθρώπου και της κοινωνίας εν συνόλω. 

Γιατί ο πόλεμος, που «είναι γλυκός μόνο για όσους δεν τον έχουν ζήσει» (Πίνδαρος), αποτελεί έναν εφιάλτη χωρίς όρια που μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης μόνο ως έσχατη μορφή αντίστασης μιας κοινωνίας στην οποία προσπαθούν να επιβάλλουν με τη δύναμη των όπλων, ένα πολιτιστικό σύμπαν, έναν τρόπο ζωής και μια πολιτική τάξη που η ίδια απορρίπτει. 

Για να μετριάσει τις εκδηλώσεις της εγγενούς σχιζοφρένειας που χαρακτηρίζει κατ’ αποκλειστικότητα το ανθρώπινο είδος (μοναδικό ανάμεσα σε όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου που σκοτώνει –ατομικά και μαζικά– τους ομοειδείς του, προσποριζόμενο  ηδονή απ’ αυτούς τους φόνους), οι άνθρωποι καθιέρωσαν σταδιακά, αρχίζοντας από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, ένα δήθεν «δίκαιο του πολέμου» και ένα δήθεν «διεθνές δίκαιο»» ως αναποτελεσματικό ψυχοφάρμακο απέναντι στην εγγενή σχιζοφρένεια (εξουσιοφρένεια)  που καθιστά τον πόλεμο αναπότρεπτη μοίρα του ανθρώπου. 

2. ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ 

Δεν υπάρχουν δίκαιοι και άδικοι πόλεμοι, όλοι οι πόλεμοι είναι άδικοι. Δεν υπάρχουν νόμιμοι και παράνομοι πόλεμοι, όλοι οι πόλεμοι είναι παράνομοι. Γιατί όλοι εμπεριέχουν ως βασικό τους στοιχείο τον ατομικό και μαζικό φόνο ενόπλων και αμάχων. 

Υπάρχουν μόνο εξαναγκαστικοί πόλεμοι που διακρίνονται σε επιθετικούς και αμυντικούς, χωρίς αυτό να τους καθιστά δίκαιους ή νόμιμους. Οι επιθετικοί έχουν πάντοτε ως στόχο τους την κατάκτηση ή την υποδούλωση μιας χώρας, ενώ οι αμυντικοί αποβλέπουν στην απόκρουση μιας επαπειλούμενης υποδούλωσης. Οι πρώτοι προκαλούνται οικειοθελώς από τον επιτιθέμενο, ενώ οι δεύτεροι επιβάλλονται αναγκαστικά στον αμυνόμενο. 

Από νομική άποψη, οι επιθετικοί πόλεμοι απλώς θεωρούνται παράνομοι (όταν, φυσικά, η ισχύς των επιτιθέμενων δεν είναι αρκετή για να τους επιβάλλει ως «νόμιμους», πράγμα απίθανο), ενώ οι αμυντικοί θεωρούνται ως νόμιμοι όταν η κατάσταση των αμυνόμενων τους επιτρέπει να τους επιβάλλουν ως τέτοιους. 

Μ’ άλλα λόγια, ο νομικός χαρακτηρισμός ενός πολέμου ως νόμιμου ή παράνομου εξαρτάται από την ισχύ που διαθέτουν οι επιτιθέμενοι και οι αμυνόμενοι για να τους επιβάλλουν ως νόμιμους οι μεν και ως παράνομους οι δε. Εξ’ ου και οι διαφορετικές εκτιμήσεις ενός πολέμου στο διεθνές πεδίο. 

Οι πόλεμοι των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας, του Βιετνάμ, της Σερβίας, του Ιράκ και πλήθος άλλων χωρών ήταν πόλεμοι επιθετικοί και, άρα παράνομοι από νομική και ηθική άποψη. Αλλά αυτό δεν επέσυρε καμιά κύρωση στον παρανομούντα επιτιθέμενο που, ως υπερδύναμη, μπορεί να ελέγχει τις διαδικασίες του διεθνούς «δίκαιου του πολέμου» και των δύο Διεθνών Δικαστηρίων που εδρεύουν στη Χάγη (ΔΠΔ/ICC και ΔΔ/ICJ), να αυτοεξαιρείται από τις δικαιοδοσίες του (κακώς), και να στέλνει στο εδώλιό τους κατηγορούμενους που επιλέγει ο ίδιος ο παρανομών (πολλές φορές, καλώς). 

Υπάρχουν δύο διεθνή δικαστήρια που και τα δύο εδρεύουν στη Χάγη: 

▪ Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ) είναι όργανο των Ηνωμένων Εθνών, αρμόδιο για τις διαφορές μεταξύ κρατών. 

▪ Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ – ICC), είναι μόνιμο δικαστικό όργανο αρμόδιο για την ποινική δίωξη ατόμων για τα  εγκλήματα της γενοκτονίας, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, και τα εγκλήματα πολέμου. 

Μέχρι το 2022, το ΔΠΔ (ICC), είχε 123 χώρες-μέλη. Άλλα 42 κράτη είχαν υπογράψει αλλά δεν είχαν επικυρώσει το Καταστατικό της Ρώμης με βάση το οποίο ιδρύθηκε το ΔΠΔ. Από τις χώρες που έχουν υπογράψει το Καταστατικό, 35 χώρες δεν το έχουν επικυρώσει, 4 χώρες το επικύρωσαν αλλά απέσυραν την υπογραφή τους (ΗΠΑ, Ισραήλ, Σουδάν, Ρωσία), για να μη μπορούν να διωχθούν ποινικά τα στρατεύματα τους, και 2 χώρες δεν το υπέγραψαν (Κίνα και Ινδία). 

Στο ICC (ΔΠΔ) ποτέ δεν προσήχθησαν οι χιλιάδες εγκληματίες πολέμου που ανήκαν στις νικήτριες δυνάμεις μιας πολεμικής σύγκρουσης. Όλοι όσοι προσήχθησαν (πολλές φορές ορθώς) ανήκαν στις νικημένες δυνάμεις. 

3. ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ «ΔΙΚΑΙΟ» ΕΙΝΑΙ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ 

Η χειραγώγηση του διεθνούς «δικαίου» επιτρέπει στους ισχυρούς εμπλεκόμενους να αποφεύγουν την καταδίκη για τα εγκλήματά τους και να υποστηρίζουν ότι ο στρατός τους είναι ο «πιο ηθικός στρατός» του κόσμου, προκαλώντας τον καγχασμό. 

«Ο όρος εγκλήματα πολέμου εμπεριέχει δολοφονίες, εξόντωση, υποδούλωση, εκτόπιση, βασανιστήρια και άλλες απάνθρωπες ενέργειες που διαπράττονται εναντίον οποιουδήποτε πληθυσμού αμάχων πριν ή κατά τη διάρκεια του πολέμου». (Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ προς τον Βρετανό πρεσβευτή στην Ουάσιγκτον, 18/10/1945) 

Φυσικά, αυτό δεν ισχύει όταν τα εγκλήματα πολέμου διαπράττονται από τους νικητές ενός πολέμου – από τους ισχυρούς σε βάρος των αδύναμων, από τον μεσοπόλεμο μέχρι σήμερα, γιατί αυτοί έχουν τη δυνατότητα να χειραγωγούν το διεθνές «δίκαιο», όπως απέδειξε η μαζική εφαρμογή από τους Συμμάχους κατά τον Β’ΠΠ των Στρατηγικών Βομβαρδισμών (όπως χαρακτηρίζονται ευφημιστικά οι ανελέητοι συμμαχικοί βομβαρδισμοί κατοικημένων περιοχών) στη Ναζιστική Γερμανία και στην Ιαπωνία. 

Η μαζική δολοφονία αμάχων πέρασε σε ένα άλλο ποιοτικό επίπεδο κατά τον Β’ ΠΠ, όταν η Βρετανική Διοίκηση Στρατηγικών Βομβαρδισμών –όρος που υποδηλώνει την εξόντωση αμάχων πληθυσμών με τον βομβαρδισμό κατοικημένων περιοχών– ανατέθηκε στον αδίστακτο σερ Άρθουρ Χάρις, τον επονομαζόμενο Χάρις ο βομβαρδιστής. 

Έκτοτε, ο μαζικός φόνος αμάχων ενσωματώθηκε στα στρατιωτικά δόγματα όλων των κρατών, όπως έδειξαν οι Νατοϊκοί βομβαρδισμοί στη Σερβία (1999) και η εν συνεχεία, καταστροφή δεκάδων χωρών στη Μέση Ανατολή και αλλού, από το 2000 μέχρι σήμερα, που αντιμετωπίζονται με βάση ένα διπλό σχιζοφρενικό κριτήριο: Τα εγκλήματα πολέμου είναι εγκλήματα μόνο όταν διαπράττονται από ισχυρές δυνάμεις  που θεωρούνται «εχθρικές», αλλά δεν είναι εγκλήματα όταν διαπράττονται από δυνάμεις που θεωρούνται «φιλικές». (!) 

4. ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ: ΜΙΑ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ 

Η ιστορία του Κράτους του Ισραήλ διανύθηκε σε δύο στάδια: Το πρώτο από την έναρξη της μετανάστευσης  (Αλιγιά ) μέχρι την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ (15 Μαΐου 1948) και τη λήξη του πρώτου Αραβο-ισραηλινού Πολέμου (1948-1949).  Και το δεύτερο από το 1949 μέχρι σήμερα. 

  • Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι κατά την περίοδο μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, οι Εβραίοι μετανάστες δεν άρπαξαν γη από τους ντόπιους Παλαιστίνιους (νομάδες και αγρότες), οι οποίοι, άλλωστε, δεν διέθεταν τίτλους ιδιοκτησίας, δεδομένου ότι στην Οθωμανική αυτοκρατορία αποκλειστικός κάτοχος γης ήταν ο Σουλτάνος που εκχωρούσε τη χρήση γης στους σε ευνοούμενούς του με διάφορα φιρμάνια ή ταπιά που ήταν πάντοτε ανακλήσιμα. Σ’ αυτή την περίοδο, οι Εβραίοι μετανάστες αγόραζαν γη από ντόπιους που την πουλούσαν σε τιμές 20 ή 30 φορές πάνω από την αξία τους, και μάλιστα υπό συνθήκες αγγλικής κατοχής που απαγόρευε την πώληση γης σε Εβραίους. 
  • Η αρπαγή γης έγινε με τη δημιουργία παράνομων οικισμών σε παλαιστινιακά εδάφη που άρχισε να εκδηλώνεται πολλά χρόνια αργότερα, με τη σύμπραξη του κράτους, το οποίο πρώτα χαρακτηρίζει ορισμένες εκτάσεις γης ως δημόσιες (κρατικές) και, εν συνεχεία, ευνοεί η επιθετική εγκατάσταση εποίκων που κατά κανόνα προέρχονται από τα καθυστερημένα και αντιδραστικά τμήματα του πληθυσμού, τα οποία εξαναγκάστηκαν σε μετανάστευση από τις αραβικές και μουσουλμανικές χώρες της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής, της ανατολικής Ευρώπης και τη Ρωσία. 
  • Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ ήταν αποτέλεσμα του ψηφίσματος 181 στη Γεν. Συνέλευση του ΟΗΕ στις 29 Νοεμβρίου 1947, που προέβλεπε τη δημιουργία ΔΥΟ ανεξάρτητων κρατών στην Παλαιστίνη – ενός Εβραϊκού και ενός Παλαιστινιακού. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας καθορίστηκε και από το σο­βιετικό μπλοκ που διέθετε 5 ψήφους (ΕΣΣΔ, Ουκρανία, Λευκορωσία, Τσεχοσλοβακία και Πολωνία), με τις οποίες συμπληρώθηκε ο αναγκαίος αριθμός των ψήφων που απαιτούνταν για την έγκριση του ψηφίσματος – δεδομένου ότι αρκούσαν τρεις μόνο ψήφοι «κατά» για να μην εγκριθεί το ψήφισμα. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας: 

Υπέρ: 33

Κατά: 13

Αποχές: 10

 Αϊτή

Λιβερία

 Αίγυπτος

 Αιθιοπία

 Αυστραλία

Λουξεμβούργο

 Αφγανιστάν

 Αργεντινή

 Βέλγιο

Λευκορωσία

 Ελλάδα

 Γιουγκοσλαβία

 Βενεζουέλα

Νέα Ζηλανδία

 Ινδία

 Ελ Σαλβαδόρ

 Βολιβία

Νικαράγουα

 Ιράκ

 Κίνα (Φορμόζα)

 Βραζιλία

Νορβηγία

 Κούβα

 Κολομβία

 Γαλλία

Νότιος Αφρική

 Λίβανος

 Μεγάλη Βρετανία

 Γουατεμάλα

Ολλανδία

 Πακιστάν

 Μεξικό

 Δανία

Ουκρανία

 Περσία

 Ονδούρα

 Δομινικανή

Ουρουγουάη

 Σαουδική Αραβία

 Χιλή

 Δημοκρατία

Παναμάς

 Συρία

 

 ΕΣΣΔ

Παραγουάη

 Τουρκία

 

 ΗΠΑ

 Ισημερινός

 Ισλανδία      Καναδάς 

Κόστα Ρίκα

Περού

Πολωνία

Σουηδία Τσεχοσλοβακία Φιλιππίνες

 Υεμένη

 

 

 

Η "δημοκρατική" Ελλάδα συνασπίστηκε με το μπλοκ των αυταρχικών καθεστώτων

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ΟΗΕ – 29-11-1947: Χάρτης για τον διαχωρισμού της Παλαιστίνης

 με τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών ( Έγγραφο )

 

▪ Το Ισραήλ, αποδέχθηκε και εφάρμοσε το Ψήφισμα 181 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (της 29ης Νοεμβρίου 1947),  για τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών στην Παλαιστίνη, ενός εβραϊκού και ενός αραβικού. Και τα μεσάνυχτα της 14ης Μαΐου 1948, την ημέρα που έληγε η βρετανική εντολή στην Παλαιστίνη, ο Νταβίντ μπεν Γκουριόν ανακήρυξε την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, που αμέσως αναγνωρίστηκε από τις ΗΠΑ, την ΕΣΣΔ και πολλές άλλες χώρες (ας σημειωθεί ότι ο Στάλιν ανακοίνωσε αμέσως ο ίδιος στους Σοβιετικούς πολίτες την είδηση της ίδρυσης του Ισραήλ). Στην ιδρυτική του διακήρυξη, το Ισραήλ αναγνώριζε το δικαίωμα των Παλαιστινίων να ιδρύσουν το δικό τους κράτος. 

▪ Αντίθετα, όλες οι κυβερνήσεις του χωρών-μελών Αραβικού Συνδέσμου (που είχε ιδρυθεί στο στις 16 Μαρτίου 1945), απέρριψαν ασυζητητί το Ψήφισμα 181, και κήρυξαν τζιχάντ (ιερό πόλεμο) εναντίον του Κράτους του Ισραήλ. Στη σύσκεψη του Αραβικού Συνδέσμου στο Κάιρο συμμετείχε και ένας Άραβας αντιπρόσωπος της Παλαιστίνης. 

  • Ο Αραβο-ισραηλινός Πόλεμος (1948-1949) ξεκίνησε στις 15 Μαΐου 1948, αμέσως μόλις ανακηρύχθηκε η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, όταν τα στρατεύματα 6 αραβικών κρατών (ΙορδανίαΑίγυπτοςΣυρίαΛίβανοςΙράκΣαουδική Αραβία), εισέβαλαν στην Παλαιστίνη με διακηρυγμένο στόχο να πνίξουν στο αίμα το μόλις συσταθέν Κράτος του Ισραήλ που, όπως ήταν επόμενο, διέθετε μια υποτυπώδη ερασιτεχνική διοικητική μηχανή και έναν αριθμητικά ασήμαντο «στρατό», τη Τζαχάλ, που συγκροτήθηκε κυρίως από την προϋπάρχουσα ισραηλιτική πολιτοφυλακή Χαγκανά, που είχε δημιουργηθεί για την προστασία του εβραϊκού πληθυσμού. 
  • Αυτή η αραβική εισβολή καταγγέλθηκε από τις ΗΠΑ, την ΕΣΣΔ και άλλα κράτη μέλη του ΟΗΕ, ενώ τα αραβικά κράτη διακήρυξαν ως στόχο τους την εξόντωση του νεότευκτου κράτους του Ισραήλ και την εγκαθίδρυση του Ηνωμένου κράτους της Παλαιστίνης. 
  • Με την επίθεση των 6 αραβικών χωρών εναντίον του νεότευκτου κράτους του Ισραήλ το 1948, άνοιξε μια πληγή που εξακολουθεί να αιμορραγεί μέχρι σήμερα. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι Αραβες και ο ναζισμός. Κατά τις δεκαετίες του 1920 και 1930, ο Μεγάλος Μουφτής της Ιερουσαλήμ Χατζ Αμίν αλ-Χουσαϊνί καλούσε τους Παλαιστινίους και τους μουσουλμάνους όλου του κόσμου να ξεσηκωθούν κατά των σιωνιστών και των Άγγλων (που τον είχαν τοποθετήσει σ’ αυτή τη θέση), ενώ κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με φατουά του τον Μάιο του 1941 κήρυξε ιερό πόλεμο (τζιχάντ) στο πλευρό του ναζιστικού-φασιστικού Άξονα και οργάνωσε την Ισλαμική 13η Ορεινή Μεραρχία των Waffen-SS που έδρασε στη Βοσνία. Στις 27 Οκτωβρίου 1941 ο Μουφτής έγινε δεκτός από τον Μουσολίνι και στις 28 Νοεμβρίου 1941 από τον Χίτλερ. Ήταν καθοδηγητής του Κεντρικού Ισλαμικού Ινστιτούτου του Βερολίνου, προπαγανδιστικού οργάνου του ναζιστικού καθεστώτος. Και ετέθη επικεφαλής αραβικών λεγεώνων εκπαιδευμένων από τους Γερμανούς, όπως και μιάς ειδικής μονάδας Αράβων κομάντος θανάτου των SS που στάθμευε στην Αθήνα. 

5. Ο ΟΗΕ ΚΑΙ ΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΑΡΩΓΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ 

Ο «πολιτισμένος» κόσμος δεν θέλει να θυμάται ότι μετά το 1945, στην Ευρώπη και την Ασία σημειώθηκαν πρωτοφανείς αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών. Μόνο στην Ευρώπη πάνω από 30 εκατομμύρια άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν, υπομένοντας βιαιοπραγίες, βιασμούς και εθνοτικές εκκαθαρίσεις που προκάλεσαν εκατομμύρια θανάτους, τραυματισμούς και απώλεια περιουσιών. 

Η υποχρεωτική έξοδος που συντελέστηκε στην Ευρώπη μεταξύ 1945 και 1948 συμπεριέλαβε όχι μόνο λαούς που συμβιβάστηκαν με τον ναζισμό, αλλά και εκατομμύρια ανθρώπους που αντιστάθηκαν στον άξονα και, συχνά, τον πολέμησαν μαζί με τους νικητές. Κι όμως κανείς δεν μίλησε για το δικαίωμα επιστροφής αυτών των προσφύγων αλλά και των 12 εκατομμυρίων ατόμων που ξεριζώθηκαν από τις Ανατολικές χώρες. 

Για την παροχή βοήθειας σ’ αυτούς τους πρόσφυγες, ο ΟΗΕ δημιούργησε την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), και έναν οργανισμό ειδικά για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες (UNRWA). 

  • Το 1950, ο ΟΗΕ δημιούργησε έναν οργανισμό ειδικά για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, την UNRWA (United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East - Υπηρεσία Αρωγής και Εργασίας του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή), οι οποίοι απολαμβάνουν ένα μοναδικό προνόμιο: η προσφυγική τους κατάσταση είναι… κληρονομική. 
  • Η UNRWA, Υπηρεσία Αρωγής και Εργασίας του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες λειτουργεί παράλληλα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, την UNHCR, η οποία ασχολείται με τα δεκάδες εκατομμύρια των προσφύγων του όλου υπόλοιπου κόσμου, που είναι πρόσφυγες με τη νομική έννοια του όρου, και εμπίπτουν στον ορισμό του πρόσφυγα από την UNHCR: 

«Πρόσφυγας είναι αυτός ο οποίος, φοβούμενος ότι θα διωχθεί λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, ένταξης σε μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα ή πολιτικών ιδεών, βρίσκεται έξω από τη χώρα της οποίας είναι υπήκοος και δεν δύναται, ή δεν επιθυμεί, λόγω αυτού του φόβου του, να καλύπτεται από την προστασία αυτής της χώρας· είτε αυτός ο οποίος, μη έχοντας υπηκοότητα και βρισκόμενος έξω από τη χώρα στην οποία είχε τη μόνιμη κατοικία του, λόγω των προαναφερθέντων γεγονότων δεν δύναται, ή δεν επιθυμεί, να επιστρέφει σε αυτήν εξαιτίας του προαναφερθέντος φόβου». 

Αυτό σημαίνει ότι η ιδιότητα του πρόσφυγα παύει, ή με την επιστροφή του στην πατρίδα του ή με τον θάνατό του. 

Ο ορισμός των Παλαιστίνιων προσφύγων, με τους οποίους ασχολείται η UNRWA είναι διαφορετικός: 

«Παλαιστίνιοι πρόσφυγες είναι αυτοί που είχαν τη μόνιμη κατοικία τους στην Παλαιστίνη κατά την περίοδο Ιούνιος 1946 - Μάιος 1948 και, λόγω του αραβο-ισραηλινού πολέμου του 1948, έχασαν τις κατοικίες τους και τα μέσα προς επιβίωση. Οι υπηρεσίες της UNRWA είναι στη διάθεση όσων εμπίπτουν σε αυτό τον χαρακτηρισμό, έχουν καταγραφεί από την υπηρεσία και έχουν ανάγκη βοήθειας. Ο χαρακτηρισμός της UNRWA για τους πρόσφυγες κληροδοτείται και στους απογόνους των προσφύγων του 1948». 

Η κατανομή της οικονομικής υποχρέωσης που αναλαμβάνει η «διεθνής κοινότητα» για τους πρόσφυγες είναι αποκαλυπτική: 

Το 2005, η UNHCR για τα 17 εκατομμύρια πρόσφυγες που φρόντιζε σε όλο τον κόσμο, διέθετε ένα προϋπολογισμό ύψους 981.647.000 δολαρίων. 

Το ίδιο έτος, η UNRWA για τα 2,7 εκατομμύρια Παλαιστίνιους πρόσφυγες διέθετε έναν προϋπολογισμό ύψους 408.100.000 (δηλαδή το 42% του συνολικά διαθέσιμου ποσού, παρόλο που οι πρόσφυγες όλου του κόσμου είναι 6 φορές περισσότεροι από τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες). 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: το 1947, ο πληθυσμός της Παλαιστίνης ήταν 1.845.000608.000 Εβραίοι και 1.237.000 Άραβες και άλλοι, (Έκθεση της UNSCOP, 1947), ενώ το 2005 οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες ανέρχονταν σε… 2.700.000 (UNRWA). 

Απ’ αυτό τον προϋπολογισμό των 408.100.000 δολαρίων, τα 266.000.000 δολάρια (δηλαδή το 65,2% ή τα 2/3), διατίθενται από την UNRWA για τη μισθοδοσία και την κάλυψη δαπανών του προσωπικού της το οποίο αποτελείται από 24.324 άτομα, που σε μεγάλο ποσοστό είναι Παλαιστίνιοι – για καθένα από τους οποίους δαπανώνται περίπου 11.000 δολάρια ετησίως. 

Μ’ άλλα λόγια, τα 2/3 του διαθέσιμου κεφαλαίου των 408.100.000 δολαρίων σπαταλιούνται στο προσωπικό, και μόνο το 1/3 του κεφαλαίου μένει για παροχή υπηρεσιών. Αυτό σημαίνει ότι η βοήθεια του ΟΗΕ στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες μεταλλάχθηκε σε μια μεγάλη μηχανή που καταβροχθίζει οικονομικούς πόρους για να διαιωνίζεται. 

Ένα σημαντικό ποσοστό των Παλαιστίνιων προσφύγων και των απογόνων τους στερούνται εγγράφων ταυτότητας, επειδή τα αραβικά κράτη που τους «φιλοξενούν» σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά κανόνα, αρνούνται να τους δώσουν τα σχετικά έγγραφα, και πολύ συχνά, το μόνο που διαθέτουν είναι η κάρτα διανομής βοήθειας της UNRWA, ενώ καμιά υπηρεσία δεν καταγράφει επίσημα σε κάποιο ληξιαρχείο τις γεννήσει και τους θανάτους τους. 

▪ Λόγω του θλιβερού προνομίου της κληροδότησης της προσφυγικής ιδιότητας, οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες –επίσημοι και ανεπίσημοι– ανήλθαν το 2006 σε 3,5 εκατομμύρια. Πρόκειται για μια κατάσταση που βολεύει την στρατηγική του ιερού πολέμου (τζιχάντ) από τις αραβικές χώρες και την παλαιστινιακή ηγεσία. 

Ο «πολιτισμένος» κόσμος δεν θέλει να θυμάται ότι μετά το 1945, στην Ευρώπη και την Ασία σημειώθηκαν πρωτοφανείς αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών. Περίπου 30 εκατομμύρια Ευρωπαίοι εξαναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν, υπομένοντας βιαιοπραγίες, βιασμούς και εθνοτικές εκκαθαρίσεις που προκάλεσαν εκατομμύρια θανάτους, απώλεια περιουσιών. 

Η υποχρεωτική έξοδος που συντελέστηκε στην Ευρώπη μεταξύ 1945 και 1948 συμπεριέλαβε όχι μόνο λαούς που συμβιβάστηκαν με τον ναζισμό, αλλά και εκατομμύρια ανθρώπους που αντιστάθηκαν στον άξονα και συχνά τον πολέμησαν μαζί με τους νικητές. Και όμως, κανείς δεν μιλάει για το δικαίωμα επιστροφής των 30 εκατομμυρίων ευρωπαίων προσφύγων από τους οποίους 12 εκατομμύρια ξεριζώθηκαν από τις Ανατολικές χώρες. 

Οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν ή διέφυγαν από την Παλαιστίνη στη διάρκεια του πολέμου του 1948 βρίσκονται σήμερα στην ίδια κατάσταση που βρισκόταν τα 30 εκατομμύρια Ευρωπαίοι που εξαναγκάστηκαν στην προσφυγιά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εξαιτίας των νικημένων που προκάλεσαν την δυστυχία τους και των νικητών που την διαιώνισαν. 

Αλλά, ο ΟΗΕ, δεν πήρε ποτέ μέτρα εναντίον του Αραβικού Συνδέσμου και του Συμβουλίου του Τζιχάντ (ιερού πολέμου) που απέρριψαν το Ψήφισμα 181 του 1947, για τη δημιουργία δύο κρατών στην Παλαιστίνη, ενός Εβραϊκού και ενός Παλαιστινιακού, διακηρύσσοντας την απόφασή τους να «καθαρίσουν την ιερή γη της Παλαιστίνης από τους Εβραίους». Σε αντίθεση με τους Άραβες, οι Ισραηλινοί αποδέχθηκαν αμέσως το ψήφισμα και το έκαναν πράξη στις 15 Μαΐου 1948 τα μεσάνυχτα που έληγε η βρετανική εντολή στην Παλαιστίνη. 

Σ' αντίθεση με την στάση του απέναντι στους Ευρωπαίους πρόφυγες της μεταπολεμικής περιόδου, ο ΟΗΕ στις 11 Νοεμβρίου 1948 εξέδωσε το Ψήφισμα 194, με το οποίο επικύρωνε «το δικαίωμα επιστροφής όλων των Παλαιστίνιων προσφύγων», πράγμα που απέφυγε σκοπίμως να κάνει για τα 30 εκατομμύρια Ευρωπαίους πρόσφυγες αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου, για τον απλούστατο λόγο ότι θα θίγονταν τα συμφέροντα των νικητών. 

Το 1949, μπροστά στην απαίτηση του ΟΗΕ για επιστροφή των Αράβων προσφύγων στην Παλαιστίνη, το Ισραήλ δήλωσε επίσημα ότι αποδέχονταν την επιστροφή 100.000 προσφύγων με την προϋπόθεση ότι Αραβικός Σύνδεσμος και η παλαιστινιακή ηγεσία θα αναγνώριζαν το δικαίωμα της ύπαρξης του Ισραήλ. 

Η προσφορά απορρίφθηκε από τον Αραβικό Σύνδεσμο και την παλαιστινιακή ηγεσία, και το Ισραήλ κράτησε αυστηρά αρνητική στάση στις εντονότατες πιέσεις από την αμερικανική κυβέρνηση και τα Ηνωμένα Έθνη. Στην πραγματικότητα, η αιτία της σκλήρυνσης της στάσης του ΟΗΕ οφειλόταν και σε ένα άλλο ζήτημα, με το οποίο η ευρωπαϊκή ιστοριογραφία δεν ασχολήθηκε ποτέ: τη σιωπή του ΟΗΕ σχετικά με τον βίαιο διωγμό Εβραίων από τις αραβικές χώρες. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Από τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης, ορισμένα αυταρχικά αραβικά καθεστώτα προσπορίστηκαν -εκτός των άλλων- και εδαφικά οφέλη χωρίς να παραχωρήσουν δικαιώματα στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες που κατέφυγαν στο έδαφός τους, όπως για παράδειγμα το καθεστώς του Νάσερ που προσάρτησε τη Λωρίδα της Γάζας στην Αίγυπτο, αλλά δεν έδωσε την αιγυπτιακή υπηκοότητα ούτε στους Παλαιστίνιους που είχαν γεννηθεί στην Αίγυπτο, ούτε στους πρόσφυγες που κατέφυγαν εκεί, καθιστώντας εκρηκτικό το μείγμα οργής και απόγνωσης αυτών των ανθρώπων.

6. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ – ΑΟΡΑΤΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΗΕ – ΕΒΡΑΙΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ 

Από το 1945 μέχρι το 1958 τουλάχιστον 486.500 Εβραίοι εκδιώχθηκαν από τις αραβικές χώρες, και αριθμός τους έφτασε τις 889.350 το 1968, και στις 916.470 το 2001. Ας σημειωθεί ότι επρόκειτο για Άραβες Εβραίους Σεφαρντίμ (απόγονους των Εβραίων που είχαν εκδιωχθεί μαζικά από την Ισπανία από το 1492 και μετά, και είχαν εγκατασταθεί επί αιώνες σε αραβικές χώρες). Σ’ αντίθεση με τη μοίρα των με τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες που διέφυγαν στις αραβικές χώρες, οι εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι πρόσφυγες από τις αραβικές χώρες στο Ισραήλ δεν κλείστηκαν σε στρατόπεδα προσφύγων, αλλά εντάχθηκαν στην κοινωνία. Σχετικά με τον βίαιο διωγμό Εβραίων από τις αραβικές χώρες, ο ΟΗΕ παρέμεινε κραυγαλέα σιωπηλός. 

                        Εβραίοι κάτοικοι αραβικών χωρών (1945 – 2001)                            

 Χώρες

1945

1958

1968

1976

2001

Διαφορά

Αίγυπτος

63.500

40.000

1.000

400

100

63.400

Αλγερία

140.000

130.000

1.500

1.000

0

140.000

 Άντεν   

8.000

800

0

0

0

8.000

 Ιράκ

140.000

6.000

2.500

350

100

139.900

 Λίβανος

6.950

6.000

3.000

400

0

6.950

 Μαρόκο

270.000

200.000

50.000

18.000

5.500

264.500

 Μπαχρέιν

600

500

100

50

30

570

 Συρία

35.000

5.000

4.000

4.500

100

34.900

 Τυνησία

105.000

80.000

10.000

7.000

1.500

103.500

 Υεμένη

55.000

3.500

500

500

200

54.800

Άλλες χώρες

100.000

-

-

-

50

99.950

 ΣΥΝΟΛΟ

962.050

475.550

72.700

32.240

7.580

916.470

 7. ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ 

Στις 7 Οκτωβρίου 2023, η τρομοκρατική οργάνωση Hamas – πληρεξούσια του Ιράν στην Γάζα (όπως και η Χεζμπολάχ στο Λίβανο) εισέβαλε στο Ισραήλ, δολοφόνησε πάνω από 1.200 άμαχους μεταξύ των οποίων άνδρες, γυναίκες παιδιά και βρέφη, βασάνισε και βίασε εκατοντάδες και απήγαγε 250 ομήρους που τους μετέφερε στη Γάζα. 

Σ’ αυτή την πρωτοφανή εκδήλωση βαρβαρότητας, το βαθύ κράτος του Ισραήλ, ενεργώντας  τρομοκρατικά, απάντησε με μια εξίσου βαρβαρότητα που προκάλεσε τον θάνατο 30 χιλιάδων και πλέον κατοίκων της κατεχόμενης από την Hamas Γάζας, από το πλήθος των οποίων είναι αδύνατο να διακριθούν  οι άμαχοι από τους ένοπλους. 

Σ’ αυτή την τραγωδία, η διεθνής αντίδραση υπήρξε μονόπλευρη και μεροληπτική ανάλογα με τα άθλια τοπικά και τα γεωπολιτικά συμφέροντα του καθενός, τυπικό δείγμα της εφαρμογής της σχιζοφρενικής σχάσης που χαρακτηρίζει την Οργουελιανή Διπλοσκέψη του 1984: 

  • Οι μεν παραβλέπουν σκοπίμως ή δικαιολογούν την τρομοκρατική οργάνωση, αποσιωπώντας το γεγονός ότι αυτή «ήρξατο πρώτη χειρών αδίκων», και εστιάζουν μόνο στο μέγιστο έγκλημα του βομβαρδισμού αμάχων από το βαθύ Κράτος του Ισραήλ, ορμώμενοι από έναν τυφλό αντι-αμερικανισμό. 
  • Οι δε κατήγγειλαν την τρομοκρατική ομάδα, υποβαθμίζουν το μέγιστο έγκλημα του βαθέως κράτους του Ισραήλ, παρακάμπτοντας εντέχνως το κρίσιμο ερώτημα «πώς θα αντιδρούσε η δική τους χώρα εάν δέχονταν μια παρόμοια επίθεση». 
  • Μέσα από τη δημόσια αντιπαράθεση των μεν και των δε, εξαερώνονταν οι άμαχοι-θύματα ΚΑΙ των δύο πλευρών και συσκοτίζονται τα προσωπικά βρώμικα παιχνίδια και οι γεωπολιτικοί στόχοι των εμπλεκόμενων μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα), των μικρότερων χωρών της Μέσης Ανατολής (Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία, κ.α.) και του αποτυχημένου, και γι’ αυτό επικίνδυνου, κράτους-παρία του Ιράν που επιδιώκει να ανατρέψει την επισφαλή ισορροπία στην περιοχή χρησιμοποιώντας το πλήθος των τρομοκρατικών οργανώσεων που ελέγχει, καθοδηγεί, χρηματοδοτεί, εξοπλίζει και εκπαιδεύει, ένα «Δίκτυο Αντίστασης». (!!!) 

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ–ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΙΡΑΝ 

Χώρα δραστηριότητας

Πολιτοφυλακές του Ιράν

Δυναμικό

 ΙΡΑΚ

 Kataib Hezbollah

 Badr Organization

 Asaib Ahl al-Haq

 Harakat Hezbollah al-Nujaba

 Kataib Sayyid al-Shuhada

20.000 - 30.000

30.000 - 60.000

20.000 - 30.000

10.000 - 20.000

10.000 - 20.000

 ΛΙΒΑΝΟΣ

 Hezbollah

30.000 - 45.000

 ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΕΣ

 ΠΕΡΙΟΧΕΣ

 Hamas

 Palestinian Islamic Jihad

30.000 - 40.000

1.000 - 15.000

ΣΥΡΙΑ

 Fatemiyoun Brigade

 Zainabiyoun Brigade

 Quwat al-Ridha

 Baqir Brigade

10.000 - 15.000

2.000 - 5.000

3.000 - 3.500

3.000

 ΥΕΜΕΝΗ

 Houthi movement

10.000 - 30.000

 ΜΠΑΧΡΕΪΝ

 Al-Ashtar Brigades

 Άγνωστο

Πηγές: Militia Spotlight, Washington Institute for Near East Policy. Financial Times.

International Institute for Strategic Studies. Council on Foreign Relations. 

Πρώτος στόχος της επεκτατικής πολιτικής του Ιράν, είναι η ανατροπή των Συμφωνιών του Αβραάμ που υπογράφηκαν στο Λευκό Οίκο στις 15 Σεπτεμβρίου 2020, από το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) και το Μπαχρέιν, στις οποίες προσχώρησε το Μαρόκο τον Δεκέμβριο 2020. Οι Συμφωνίες εντάσσονται στο πλαίσιο στρατηγικών ειρηνευτικών συμφωνιών που έγιναν στο παρελθόν μεταξύ του Ισραήλ, της Αιγύπτου και της Ιορδανίας. 

Σ’ αυτή την κατεύθυνση, το Ιράν επιτέθηκε στο Ισραήλ στις 13-14/4/2024 με αφορμή τον ισραηλινό βομβαρδισμό του προξενείου του στη Συρία (1/4/2024), στο οποίο έδρευε το ιρανικό επιτελείο που καθοδηγεί την τρομοκρατική δραστηριότητα των τρομοκρατικών οργανώσεων «πληρεξουσίων» του Ιράν στον Λίβανο, τη Συρία, το Ισραήλ, το Ιράκ, την Υεμένη και το Μπαχρέιν. 

8. ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ

Είναι ανεπίτρεπτη τύφλωση να μη βλέπει κάποιος ότι η βασική αντίθεση της σκοτεινής εποχής μας: 

- αφορά απ’ τη μια μεριά τα αυταρχικά, δικτατορικά ή ολοκληρωτικά καθεστώτα (στα οποία δεν επιθυμούν να ζουν ούτε οι υπήκοοί τους), και απ’ την άλλη τις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες (παρά το πλήθος των μειονεκτημάτων τους, που πρέπει να διορθωθούν). Και 

- προοπτικά, αφορά, την σημερινή ανθρωποβόρα κυριαρχία των δύο μορφών οργάνωσης της κοινωνίας, του ολιγαρχικού ιδιωτικού καπιταλισμού  και του δουλοκτητικού κρατικού καπιταλισμού, που σφράγισαν τον 20ο αιώνα. Δύο μορφές που τείνουν βαθμιαία να ενοποιηθούν σε μια νέα μορφή ολοκληρωτισμού, με ήδη ανιχνεύσιμα χαρακτηριστικά του την απόλυτη συγκέντρωση της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, μιας σύγχρονης μορφής Μεσαίωνα εξοπλισμένου με μια τερατώδη τεχνολογία Επιτήρησης, Ελέγχου και Επιβολής, που μάλλον θα κυριαρχήσει στον 21ο αιώνα, έχοντας δύο κέντρα: την Ουάσιγκτον και το Πεκίνο. Το τέλος του ανθρώπου, του κόσμου όπως τον ξέρουμε και της ιστορίας του. 

  • Μετά την άμεση επίθεση του Ιράν στο έδαφός του Ισραήλ στις 13-14/4/2024 –για πρώτη φορά απευθείας και όχι δι’ αντιπροσώπων– που απέδειξε αφενός την ανεπάρκεια των ενόπλων δυνάμεων του Ιράν και αφετέρου την αποτελεσματικότητα της αντιαεροπορικής άμυνας του Ισραήλ, που (με την αποφασιστική συμβολή των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Γαλλίας και των περιφερικών του συμμάχων) εξουδετέρωσε το 99% των 350 ρουκετών, πυραύλων και drones που εκτοξεύτηκαν εναντίον του, έθεσε το Ισραήλ μπροστά σε ένα δύσκολο αμλετικό δίλημμα: 

ή να ανταποδώσει το χτύπημα στοχεύοντας με βολές ακριβείας στο πυρηνικό απαράτ του Ιράν, ματαιώνοντας έτσι την διαφαινόμενη απόκτηση πυρηνικής βόμβας από το Ιράν, πράγμα που άμεσα είναι πιθανό ότι θα κλιμακώσει τη σύγκρουση, ανατρέποντας τις ισορροπίες σε όλη τη Μέση Ανατολή, αλλά μακροπρόθεσμα θα τις σταθεροποιήσει λόγω της απουσίας μιας ανατρεπτικής δύναμης εξοπλισμένης με πυρηνικές βόμβες, 

ή να αποφύγει μια απευθείας ανταπόδοση και να περιοριστεί στην προσπάθεια της εξουδετέρωσης των κατά τόπους τρομοκρατικών οργανώσεων-πληρεξουσίων του Ιράν, πράγμα που πιθανώς θα λειτουργήσει όπως λειτούργησαν οι συμβιβασμοί των δυτικών χωρών  με τον Χίτλερ στο Μόναχο το 1938. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Με την κατάπτυστη Συμφωνία του Μονάχου (που υπογράφηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1938) οι πρωθυπουργοί της Βρετανίας Άρθουρ Νέβιλ Τσάμπερλεν και της Γαλλίας, Εντουάρ Νταλαντιέ, παρέδωσαν στον Χίτλερ τη Σουδητία, που ήταν μέρος της σύμμαχου τους Τσεχοσλοβακίας. Λίγο πριν, στις 12 Μαρτίου 1938, η Γερμανία προσάρτησε την Αυστρία, πράγμα που επικυρώθηκε με δημοψήφισμα (Ναι 99,73%). Και στις δύο περιπτώσεις, οι δυτικές δυνάμεις δεν αντέδρασαν, και ο Χίτλερ ενθαρρυμένος  επιτέθηκε  στις 1 Σεπτεμβρίου 1939 στην Πολωνία. Και λίγους μήνες αργότερα όλη η δυτική Ευρώπη είχε κατακτηθεί από τη ναζιστική Γερμανία. 

  • Το Ισραήλ είναι η μοναδική νησίδα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μέσα σε ένα ωκεανό αυταρχικών ή δικτατορικών καθεστώτων στην περιοχή – μια νησίδα στην οποία ο πρωθυπουργός μπορεί δικάζεται εν καιρώ πολέμου για κακουργήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Και πρέπει να επιβιώσει, απαλλαγμένο από τις όποιες στρεβλώσεις του από την επιρροή του βαθέως κράτους και της μάζας των Υπερορθόδοξων πολιτών του (το 13% του πληθυσμού), σε συνθήκες ισονομικής συνύπαρξης με τους Παλαιστίνιους. Άλλωστε, πρόκειται για δύο σημιτικούς λαούς που διαφέρουν ως προς τη θρησκεία τους, και δεν αξίζει να άλλη-εξοντωθούν γι’ αυτό, προς χάρη αλλότριων συμφερόντων. 
  • 9. ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 
  • Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι επιχειρούσαν να περάσουν από την Ανατολή στη Δύση, διακινδυνεύοντας και -πάρα πολλοί- χάνοντας τη ζωή τους. Αλλά, κανένας δεν έκανε την ακίνδυνη αντίθετη διαδρομή. 
  • Ποτέ μέχρι σήμερα, δεν γνώρισα ΟΥΤΕ ΕΝΑ θιασώτη ή υποστηρικτή ή προπαγανδιστή των τρομοκρατικών οργανώσεων-πληρεξουσίων των ολοκληρωτικών χωρών και των ισλαμικών δεσποτικών καθεστώτων, που να επιθυμεί να ζήσει σ’ αυτά. Όλοι τους προτιμούν την «κόλαση» της “παρηκμασμένης” Δύσης από τον «παράδεισο» της αυταρχικής Ανατολής. 
  • Η απάντηση στο ερώτημα «σε τί έγκειται η διάφορά τους;» είναι απλή: «Στο γεγονός ότι εγώ κι εσείς μπορούμε ακόμα να μιλάμε και να γράφουμε εναντίον της της “παρηκμασμένης” Δύσης. Πράγμα αντικειμενικά αδύνατο στον παράδεισο της αυταρχικής Ανατολής – πολιτικής και θρησκευτικής». 
  1. 10. ΤΟ «ΔΙΚΤΥΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» ΤΟΥ ΙΡΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ 

Η προπαγάνδα του θεοκρατικού ολοκληρωτισμού έχει εισάγει τον καινοφανή και παραπλανητικό όρο «Δίκτυο Αντίστασης» προς άγραν των αφελών που σπεύδουν να υιοθετήσουν οτιδήποτε «αντιαμερικανικό» χωρίς να προβληματίζονται για το περιεχόμενό του. Ο όρος περιλαμβάνει 14 τρομοκρατικές οργανώσεις, από τις οποίες: 

5 δρουν στο Ιράκ  (Kataib Hezbollah ▪ Badr Organization ▪  Asaib Ahl al-Haq ▪ Harakat Hezbollah al-Nujaba ▪ Kataib Sayyid al-Shuhada),

4 στη Συρία (Fatemiyoun Brigade ▪ Zainabiyoun Brigade ▪ Quwat al-Ridha ▪ Baqir Brigade),

2 στο Ισραήλ (Hamas ▪ Palestinian Islamic Jihad),  

1 στον Λίβανο (Hezbollah),

1 στην Υεμένη (Houthi movement) και

1 στο Μπαχρέιν (Al-Ashtar Brigades). 

Αυτές οι 14 τρομοκρατικές οργανώσεις χρηματοδοτούνται, εξοπλίζονται, εκπαιδεύονται και καθοδηγούνται από το Ιράν, μέσω ενός επιτελικού κέντρου που έχει εγκαταστήσει το Ιράν στο προξενείο του στη Δαμασκό, το οποίο διευθύνεται από ηγέτες του επίλεκτου σώματος των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης. Κατά τα άλλα, «ζήτω το Δίκτυο Αντίστασης». Ποιάς αντίστασης;

 

Εγγραφή στο Newsletter - Μην εμπιστεύεστε τα Social Media!

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

15 Ιουνίου 2024

Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ  Οι σημερινές περιφερειακές συγκρούσεις μοιάζουν με αυτές που προκάλεσαν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Hal Brands FOREIGN AFFAIRS 26 Ιανουαρίου 2024  https://www.foreignaffairs.com/united-states/next-global-war?check_logged_in=1   Η εποχή μετά τον Ψυχρό Πόλεμο ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, με φιλόδοξα οράματα για την παγκόσμια ειρήνη. Και τελείωσε τρεις δεκαετίες αργότερα, με αυξανόμενους κινδύνους παγκόσμιου πολέμου. Σήμερα, η Ευρώπη βιώνει την πιο...

COVID 19

13 Ιουνίου 2024

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΓΓΙΣΗΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕΝΟΥΣ ΔΟΤΕΣ  Οι ερευνητές καλούν σε επείγουσα δράση για την αντιμετώπιση της μαζικής μόλυνσης της παροχής αίματος  [Μελέτη: Ανησυχίες σχετικά με τις μεταγγίσεις προϊόντων αίματος που προέρχονται από λήπτες γενετικών εμβολίων και προτάσεις για ειδικά μέτρα – Concerns regarding Transfusions of Blood Products Derived from Genetic Vaccine Recipients and Proposals for Specific Measures Jun Ueda,* Hideyuki Motohashi , Yuriko Hirai , Kenji Yamamoto,...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

01 Ιουνίου 2024

ΔΠΔ: αίτημα για εντάλματα σύλληψης δύο ηγετών του Ισραήλ και τριών της Χαμάς  ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΟΥ ΔΠΔ  Κλεάνθης Γρίβας 21 Μαΐου 2024  «Στα σχολεία ενός δυστοπικού ολοκληρωτικού καθεστώτος που επιδίωκε την εξάλειψη της δυνατότητας των μαθητών να σκέφτονται, διδάσκονταν μετ’ επιτάσεως ότι “1 + 1 ΚΑΝΟΥΝ 3”. Αλλά κάποια στιγμή, έκπληκτοι οι δάσκαλοι ανακάλυψαν ότι στους τοίχους της τουαλέτας του σχολείου, οι μαθητές είχαν γράψει με μεγάλα γράμματα ότι...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

13 Μαϊος 2024

Από την ανθρωποθυσία της Χαμάς (7-10-2023), στην απάντηση του βαθέως κράτους του Ισραήλ (7-5-2024)  Τρομοκρατία εναντίον τρομοκρατίας. Και στη μέση, ο άμαχος πληθυσμός που υφίσταται πάντοτε τις συνέπειες της δράσης και των μεν και των δε. Κλεάνθης Γρίβας 7 Μάϊου 2024 – 9.25 μ.μ.  Θέση 1. Η τρομοκρατία είναι η έσχατη έκφραση του παραληρηματικού ιδεολογικού λόγου. Είναι ιδεολογικός λόγος αναγόμενος στον ανώτατο συντελεστή της εξουσίας. Είναι εξουσία στο νιοστό βαθμό. Εξουσία που δεν...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

19 Απριλίου 2024

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΕΓΓΕΝΩΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΙΔΟΥΣ  ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ «ΔΙΚΑΙΟ» ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ  Κλεάνθης Γρίβας 18 Απριλίου 2024 1. ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ 2. ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ 3. ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ «ΔΙΚΑΙΟ» ΕΙΝΑΙ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ 4. ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ: ΜΙΑ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ 5. Ο ΟΗΕ ΚΑΙ ΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΑΡΩΓΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ 6. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ -ΑΟΡΑΤΟΙ- ΕΒΡΑΙΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ 7. ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ 8. ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

06 Μαρτίου 2024

Ο εγκέφαλος είναι το πεδίο μάχης του μέλλοντος (που είναι ήδη εδώ)  Ο δηλωμένος στόχος του WEF είναι «Αλλαγή του Ανθρώπου» Η Κατευθυνόμενη Ενέργεια οπλίζεται. Ο εγκέφαλος των ατόμων μπορεί να στοχοποιηθεί από τα μικροκύματα  Του Peter Koenig Global Research, 25 Φεβρουαρίου 2024 Πρώτη δημοσίευση: Global Research, 14 Ιουνίου 2023  https://www.globalresearch.ca/brain-battlefield-future/5822326 Ο Peter Koenig  είναι γεωπολιτικός αναλυτής και πρώην Senior Economist στην Παγκόσμια Τράπεζα και...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

03 Μαρτίου 2024

ΤΕΜΠΗ: Μαζικός Κρατικός Φόνος στην Ημερήσια Διάταξη  Οι ασυλίες καλύπτουν τους δολοφόνους  Σκάστε επιτέλους φονιάδες  Διαβάστε το Δελτίο Δεδομένων Ασφαλείας του ξυλόλιου της εταιρείας SLOVNAFT (εδρεύει στη Μπρατισλάβα) που το παρασκευάζει  - ξυλόλιο –Xylene έκδοση 14.0 Ελλ  Κλεάνθης Γρίβας 1 Μαρτίου 2023   Θέλεις να έχεις μια εικόνα του μέλλοντος; Φαντάσου μια μπότα να συντρίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα… George Orwell, 1984   «Το ότι ζω δεν σημαίνει ότι υπάρχω. Ο πόνος...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

20 Φεβρουαρίου 2024

Αλεξέι Ναβάλνι: Στη μνήμη των θυμάτων του σοβιετικού και μετασοβιετικού Μινώταυρου  Κλεάνθης Γρίβας 20 Φεβρουαρίου 2024  Από τη μια μεριά η δυτική δήθεν «φιλελεύθερη» ολιγαρχία, από την άλλη ο ανατολικός ολοκληρωτικός αυταρχισμός. Και στη μέση, οι διαφωνούντες, που πλήρωναν και πληρώνουν με τη ζωή τους την επιδίωξη της ελευθερίας. Αδιέξοδο… Λονδίνο: Εξω από την Ρωσική Πρεσβεία  Στην εξελικτική πορεία των ανταγωνιστικών κοινωνιών διαφοροποιείται συνεχώς ο «ύψιστος νόμος» που επικαλείται...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

01 Φεβρουαρίου 2024

Διοξείδιο του άνθρακα – Είναι αέριο της ζωής  Η απάτη της κλιματικής αλλαγής Ανάλυση από τον Δρ. Joseph Mercola 27 Ιανουαρίου 2024 Επιλογή-επιμέλεια άρθρου: Κλεάνθης Γρίβας  Video: https://youtu.be/tXJ7UZjFDHU ΠΕΡΙΛΗΨΗ  ▪ Το διοξείδιο του άνθρακα (CO2 ) συνήθως λανθασμένα χαρακτηρίζεται ως επιβλαβές απόβλητο προϊόν της αναπνοής και κατηγορείται λανθασμένα ότι διαταράσσει το πλανητικό κλίμα.  ▪ Το CO2 είναι αέριο απαραίτητο για τη ζωή. Επιπλέον, η επίδρασή του στις θερμοκρασίες της...

ΙΑΤΡΙΚΗ - ΥΓΕΙΑ

12 Ιανουαρίου 2024

ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΑΝΣΕΞΟΥΑΛ-ΨΕΥΔΗ  Δρ. Joseph Mercola 7 Ιανουαρίου 2024 https://articles.mercola.com/sites/articles/archive/2024/01/07/protect-your-child-from-transgender-lies.aspx  Download Interview Transcript      Video Link  ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ  ▪ Αν και φαίνεται ότι η τρανσέξουαλ ιδεολογία προέκυψε από το πουθενά, τα σχολεία εδώ και πολύ καιρό διδάσκουν στα παιδιά ότι η ταυτότητά τους είναι ξεχωριστή από τη βιολογία τους και ότι το φύλο είναι επιλογή, Σήμερα, η...

COVID 19

11 Ιανουαρίου 2024

«Εμβόλια» για τον ιό RSV – Απίθανα υψηλό το ποσοστό θανάτων σε νεογνά ΜΗΤΕΡΕΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΤΕ ΤΑ ΜΩΡΑ ΣΑΣ Ανεξάρτητοι Γάλλοι ερευνητές ανακάλυψαν σημαντική αύξηση των θανάτων νεογνών στη Γαλλία, που συμπίπτει με την κυκλοφορία του «εμβολίου» Beyfortus για βρέφη, μιας «θεραπείας» με μονοκλωνικά αντισώματα για τον αναπνευστικό συγκυτιακό ιό RSV   Childrens Health Defense (CHD) The Defender 02/01/2024  επιλογή - επιμέλεια κειμένου: Κλεάνθης...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

07 Ιανουαρίου 2024

ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (11 και 12/1/2024) Πώς θα αμυνθεί ενάντια στις κατηγορίες για γενοκτονία στη Γάζα Το Διεθνές Δικαστήριο (International Court of Justice - ICJ), το κύριο όργανο δικαιοσύνης του ΟΗΕ, που συνέρχεται στις 11 και 12/01 2024, θα βασίσει την απόφασή του στη Σύμβαση του ΟΗΕ για τη Γενοκτονία του 1948, στην οποία το Ισραήλ προσχώρησε σχεδόν μόλις ιδρύθηκε το κράτος.  Ron Kampeas / JTA JERUSALEM POST - 5 Ιανουαρίου 2024 -...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

29 Δεκεμβρίου 2023

Οι New York Times αποκαλύπτουν ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τους βιασμούς και τη σεξουαλική βία που ασκήθηκαν από τη Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023  Το δημοσίευμα αποκαλύπτει νέα στοιχεία για τη συστηματική στόχευση γυναικών και κοριτσιών, τη χρήση σεξουαλικής βίας, βιασμών, ακρωτηριασμών δολοφονιών και κατά τη διάρκεια της δολοφονικής επίθεσης της Χαμάς  ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΒΡΕΘΗΚΕ ΜΕ ΚΑΡΦΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΗΡΟΥΣ ΤΗΣ, ΣΤΗ ΒΟΥΒΩΝΙΚΗ ΧΩΡΑ  Αναδημοσίευση των TIMES OF ISRAEL 29 Δεκεμβρίου 2023 - 5:59...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

23 Νοεμβρίου 2023

ΜΙΑ ΔΙΠΛΗ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ: ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ  ΕΙΣΑΓΩΓΗ 1. ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ: ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟ      Γ.Σ. του ΟΗΕ – Ψήφισμα 181,  29 Νοεμβρίου 1947 2. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ 1948: Δαυίδ και Γολιάθ 3. ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ 4. ΕΒΡΑΙΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ 5. ΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΑΡΩΓΗΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΟΥ ΟΗΕ 6. ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ: Η ΧΑΜΑΣ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΑ     Το Καταστατικό της Χαμάς (αποσπάσματα) Καθένας μπορεί να έχει όποια άποψη θέλει. Αλλά, προηγουμένως οφείλει να γνωρίζει.  Κλεάνθης Γρίβας 23/11/2023  Σημείωση:...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

11 Νοεμβρίου 2023

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΣΤΗΣΕ ΧΟΡΟ ΣΤΗ ΓΑΖΑ  Η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς και η ο τρομοκρατική ηγεσία του βαθέως κράτους του Ισραήλ σέρνουν το χορό του θανάτου, διακατεχόμενοι από την ίδια θανατολατρική διαστροφή  Όποιος δηλώνει ότι είναι υπερ της Χαμάς ή του βαθέως κράτους του Ισραήλ και όχι υπέρ του Ισραηλινού και Παλαιστινιακού λαού που υφίσταται και τη μεν και το δε, ίσως θα πρέπει να το ξανασκεφτεί Κλεάνθης Γρίβας 11/11/2023   «Όλα είναι αλληλένδετα: πόλεμος, τρομοκρατία, αστυνομικό κράτος,...

Κλεάνθης Γρίβας: Μικρό Λεξικό Εξαχρείωσης - ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑ - 12-02-2018
Κλεάνθης Γρίβας ΜΙΚΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΕΞΑΧΡΕΙΩΣΗΣ  ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑ:  ΕΝΑΣ ΑΔΥΝΑΤΟΣ... Read More...
Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου-Γρίβα - ΕΜΒΟΛΙΑ: "ΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΦΟΒΟ"
ΕΜΒΟΛΙΑ: «ΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΦΟΒΟ»   Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου-Γρίβα... Read More...
BILL GATES: Ο "ΠΡΟΦΗΤΗΣ" ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ
    Bill Gates, "ο προφήτης" του κοροναϊού Ενας "προφήτης", μα τί προφήτης  ... Read More...
Κλ. Γρίβας: ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΟΚΙΜΙΟ
ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΤΟΥΙΤΕΡ ΤΟΥ ΜΑΚΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΟΚΙΜΙΟ ΤΟΥ GOTTFRIED SCHATZ:... Read More...
Κλεάνθης Γρίβας: ΒΙΑΣΜΟΣ: ΕΝΑΣ ΣΕΞΙΣΤΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ (1982)
Κλεάνθης Γρίβας ΒΙΑΣΜΟΣ: ΕΝΑΣ ΣΕΞΙΣΤΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ   Εισήγηση στη σειρά... Read More...
Κλεάνθης Γρίβας: ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ (1983)
Κλεάνθης Γρίβας ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ  (1983)    ● Το κείμενο αυτό παρουσιάστηκε ως εισήγηση... Read More...
Κλεάνθης Γρίβας: ΒΑΛΚΑΝΙΑ 1999 - ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ (1-5-1999)
Κλεάνθης Γρίβας ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ   γραμμένο εν θερμώ κατά την παραμονή μου... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: ΒΑΛΚΑΝΙΑ 1999 - UCK: ΚΙΝΗΜΑ Ή ΣΥΜΜΟΡΙΑ (3-5-1999) Ελευθεροτυπία
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 3 Μαϊου 1999 Γράφει από το ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ ο ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: 25 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ (01-10-1992) Ελευθεροτυπία
ΑΡΘΡΑ - ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ   Κλεάνθης Γρίβας 25 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ      ... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ «ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ STAY BEHIND / GLADIO» TOY NATO
    Κλεάνθης Γρίβας Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ - Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ... Read More...
Κλεάνθης Γρίβας: ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΟΥΣΙΩΝ: ΡΥΘΜΙΣΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ & ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΓΕΝΗΣ
Κλεάνθης Γρίβας ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΟΥΣΙΩΝ: ΡΥΘΜΙΣΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΓΕΝΗΣ  ... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: ΚΑΝΝΑΒΗ - 30 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΝΝΑΒΗ (περιοδ. Cannabis Street, τχ. 1, 1998)
ΤΡΙΑΝΤΑ ΘΕΣΕΙΣΓΙΑΤΗΝΚΑΝΝΑΒΗ   Κλεάνθης Γρίβας Η κάνναβη   1.Η κάνναβη είναι φυτό... Read More...
Κλεάνθης Γρίβας - ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ - ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ
Κλεάνθης Γρίβας  ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ: ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ Τη σκέψη σας που νείρεται... Read More...
Κλεάνθης Γρίβας: ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΣΟΛΤΖΕΝIΤΣΙΝ (1918-2008) - 1974
ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΣΟΛΤΖΕΝIΤΣΙΝ (1918-2008)Ο Ανθρωπος και ο Μηχανισμός Κλεάνθης Γρίβας «Ο... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: ΟΠΙΟΥΧΑ: ΕΞΑΡΤΗΣΗ & ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ (Ιανός, 2002)
Κλεάνθης Γρίβας - ΟΠΙΟΥΧΑ -  εξάρτηση και απεξάρτηση.     Read More...
Κλεάνθης Γρίβας: ΚΑΝΝΑΒΗ (Λιβάνης, 1993 - Εκδοτική, 2005)
Κλεάνθης Γρίβας - ΨΥΧΟΤΡΟΠΕΣ ΟΥΣΙΕΣ.   Read More...
Κλεάνθης Γρίβας: ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ (03-10-1990) Ελευθεροτυπία
Δημοσιεύθηκε: Ελευθεροτυπία, 3-10-1990 Αναδημοσιεύτηκε: Οικονομικός Ταχυδρόμος,... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: ΜΜΕ - ΠΑΨΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΤΕ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ (11-9-1983) Το Βήμα
ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ   11 Σεπτεμβρίου 1983   «ΠΑΨΤΕ ΤΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΖΕΤΕ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ»    ... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: ΛΕΣΧΗ BILDERBERG: ΧΕΙΡΑΓΩΓΟΙ ΚΑΙ ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ
  Κλεάνθης Γρίβας ΛΕΣΧΗ BILDERBERG Χειραγωγοί και Μαριονέτες Η Λέσχη Bilderberg είναι... Read More...
Κλεάνθης Γρίβας: ΤΟ 'ΒΡΩΜΙΚΟ 1989' - ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ (Ελευθεροτυπία, 27-06-1989)
Δημοσίευση: 27 Ιουνίου 1989 Το "Βρώμικο" 1989: Το δίλημμα της κομμουνιστικής δεξιάς... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ - Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ 1971 ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΘΑΝΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ (Οικ....
      Κλεάνθης Γρίβας Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΜΑΪΟΥ 1971 ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΘΑΝΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ... Read More...
Naomi Klein - ΣΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΕΣΤΕ ΕΝΟΧΟΙ (2010) Το Βήμα
Naomi Klein The Shock Doctrine Το The Shock Doctrine είναι το τελευταίο ντοκιμαντέρ του καταξιωμέμου... Read More...
IMAGE Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου-Γρίβα: ΑΡΘΡΙΤΙΣΜΟΣ
  Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου-Γρίβα ειδική παθολόγος ΑΡΘΡΙΤΙΣΜΟΣ Ο αρθριτισμός είναι... Read More...
Κλεάνθης Γρίβας: Ο ΤΟΚΕΤΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΣΤΟ "ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ" (23-3-2013)
  Ο ΤΟΚΕΤΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΔΙΩΚΕΤΑΙ στο «Ελλαδιστάν»     Κλεάνθης Γρίβας 23 Μαρτίου 2013... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: ΧΙΤΛΕΡ 'Ο ΑΓΩΝ' ΤΟΥ & Η ΑΓΩΝΙΑ ΜΑΣ (Πρόλογος στο ομότιτλο βιβλίο - Κάκτος, 2006)
  Αδόφος Χίτλερ: MeinKampf «Ο Αγών» του και η Αγωνία μας   Κλεάνθης Γρίβας    ... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: ΝΑΖΙΣΜΟΣ - Η "ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ" ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ (22-09-2013)
Ναζισμός: η «πολιτικοποίηση» του οργανωμένου εγκλήματος   Κλεάνθης Γρίβας   «Αν... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ - Η ΜΕΤΑΠΛΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΕ ΜΥΘΟ (1980)
  «Εδώ Πολυτεχνείο» Η ΜΕΤΑΠΛΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΕ ΜΥΘΟ (1980) Κλεάνθης Γρίβας  ... Read More...
Η ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ 21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1969
Η ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ 21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1969  Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΟΙ 70.000 «ΤΕΝΤΙΜΠΟΗΔΕΣ»... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ - 22 ΜΑΪΟΥ 1963
Κλεάνθης Γρίβας   Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ Θεσσαλονίκη 22 Μαΐου 1963 ... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΩΝ (1998)
Εφημ. "Θεσσαλονίκη" 22-3-2004   Δημοσιεύτηκε στο Φωτογραφικό Λεύκωμα "Θεσσαλονίκη",... Read More...
IMAGE Κλεάνθης Γρίβας: ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ (Εργο, Χρονολόγιο, Βιβλιογραφία, Αποσπάσματα) 2007
  Κλεάνθης Γρίβας Κορνήλιος Καστοριάδης (1922-1997) Φόρος τιμής σε ένα στοχαστή 1.... Read More...
Κλεάνθης Γρίβας: ΦΑΚΕΛΟΣ ΑΘΕΟΛΟΓΙΑ - Μέρος 8 - ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ: Η χριστιανική μυθοπλασία
ΦΑΚΕΛΟΣ ΑΘΕΟΛΟΓΙΑ Επιμέλεια: Κλεάνθης Γρίβας Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΖΕΝΙΘ,... Read More...

ΚΑΝΝΑΒΗ

 

Κλεάνθης Γρίβας

 

(Πρόλογος στην ελληνική έκδοση του βιβλίου των

Lyn Zimmer. Ph.D. και John Morgan, M.D.

"Μαριχουάνα: Μύθοι και Αλήθειες",

εκδόσεις Οξύ, Αθήνα, 2005)

 

 

 

1. Η ΚΑΝΝΑΒΗ.. 2

1. Το φυτό Κάνναβη. 3

2. Ιστορικά στοιχεία. 3

2. ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΩΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΩΝ.. 5

Μύθος 1ος - Η κάνναβη «προκαλεί» τοξικομανία. 5

Μύθος 2ος - Η κάνναβη «είναι» προστάδιο της ηρωϊνης. 6

Μύθος 3ος - Η κάνναβη «προκαλεί» εγκεφαλική ατροφία. 6

Μύθος 4ος - Η κάνναβη «προκαλεί» βλάβη των χρωμοσωμάτων. 7

Μύθος 5ος - Η κάνναβη «προκαλεί» χασισική ψύχωση. 8

Μύθος 6ος - Η Κάνναβη «εξασθενεί» το Ανοσοποιητικό Σύστημα. 8

Μύθος 7ος - Η Κάνναβη «προκαλεί» βίαιες συμπεριφορές. 8

3. ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ. 9

4. ΟΙ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ. 11

1. Γλαύκωμα (ενδοφθάλμια υπέρταση)14

2. Παρενέργειες της χημειοθεραπείας (ναυτία και εμετοί)15

3. Άσθμα. 15

4. Επιληψία και σπασμοί16

5. Κατάθλιψη και ανορεξία. 17

6. Αναλγητικές ιδιότητες. 18

7. Αντικαρκινικές δράσεις. 18

8. Απεξάρτηση από αλκοόλ και οπιούχα. 18

9. Φαρμακευτικά σκευάσματα της κάνναβης. 19

5. Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ. 20

1. Οι πραγματικοί λόγοι της απαγόρευσης της κάνναβης. 20

2. Το «παράδοξο»: Το κράτος υπέρ της κάνναβης (1942-1945)22

6. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ.. 23

 

1. Η ΚΑΝΝΑΒΗ

 

Η απαγόρευση οποιασδήποτε ουσίας εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο

από τις ιδιοτελείς επιλογές εκείνων που έχουν συμφέρον και δύναμη να την επιβάλουν.

 

Η μόνη αλήθεια που εμπεριέχεται στην προπαγάνδα των μανιακών της επιλεκτικής απαγόρευσης ορισμένων ψυχοτρόπων ουσιών, έγκειται απλώς και μόνο στο ότι υπάρχουν ψυχοτρόπες ουσίες, όπως και η μόνη αλήθεια που ενυπάρχει στην προπαγάνδα των μανιακών του αντισημιτισμού, έγκειται απλώς και μόνο στο ότι υπάρχουν Εβραίοι.

Η υπεράσπιση της αυταπόδεικτης αλήθειας ότι η κάνναβη είναι ένα πολύτιμο κατασκευαστικό, ενεργειακό, θεραπευτικό και ψυχαγωγικό μέσο, που συντροφεύει το ανθρώπινο είδος από την εμφάνισή του μέχρι σήμερα, συνεπάγεται σύγκρουση μετις προκαταλήψεις που καλλιεργεί εδώ και μισό αιώνα ο αποτρόπαιος προπαγανδιστικός μηχανισμός της απαγόρευσης ορισμένων ψυχοτρόπων ουσιών, ο οποίος εμπνέεται, καθοδηγείται και επιβάλλεται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για λόγους που συνδέονται με μια ορισμένη εσωτερική πολιτική (που έχει ως στόχο τον έλεγχο του πληθυσμού) και μια συγκεκριμένη εξωτερική πολιτική (που αποσκοπεί στη διευρυμένη αναπαραγωγή ενός πλέγματος εκμεταλλευτικών σχέσεων που της επιτρέπει στις ΗΠΑ με το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού να ληστεύουν το 50% του παγκόσμιου πλούτου).

Κι όπως συμβαίνει με κάθε πόλεμο, η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα του ανήθικου, αποτρόπαιου και καταστρεπτικού αμερικανικού «πολέμου κατά των ναρκωτικών».

Για να μας εξαναγκάσει να συμμετέχουμε στη δολοφονία της αλήθειας και στην ενίσχυση του πλέγματος των ιδιόμορφων αποικιοκρατικών σχέσεων μας με την Ουάσινγκτον, η αμερικανική κυβέρνηση μας επιβάλλει καταναγκαστικά την εξουσιαστική και πολλαπλά κερδοφόρα (από οικονομική και πολιτική άποψη) σχιζοφρενική απαίτησηνα θυσιάσουμε την κριτική σκέψη στο βωμό της δαιμονολογίας, να απαρνηθούμε τον Διαφωτισμό για χάρη της νεκρομαντείας, να καταδικάσουμε τη λογική για χάρη του παραλογισμού και να δολοφονήσουμε την ελευθερία για χάρη της δουλείας. Κι όλα αυτά με πρόσχημα ότι θα μας «σώσει» από έναν κίνδυνο (τον κίνδυνο των «ναρκωτικών») που κατασκευάζεται και συντηρείται τεχνητά από εκείνους που αναλαμβάνουν εργολαβικά την «προστασία» μας.

Από το 1914 (που θεσπίστηκε η πρώτη απαγόρευση -του οπίου και της κοκαίνης και των παραγώγων τους- στις ΗΠΑ με το νόμο Harrison και εν συνεχεία επιβλήθηκε καταναγκαστικά σε όλο τον κόσμο) εκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις καταδικάζονται στη στέρηση της ελευθερίας, την εξαθλίωση, την αρρώστια και το θάνατο για ένα έγκλημα χωρίς θύμα.

Από το 1937 (που θεσπίστηκε η δεύτερη απαγόρευση -της κάνναβης και των παραγώγων της- στις ΗΠΑ με το MarihuanaTaxActκαι εν συνεχεία επιβλήθηκε καταναγκαστικά στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη), μόνο στις ΗΠΑ διενεργήθηκαν πάνω από 20.000.000 συλλήψεις, εκδόθηκαν πάνω από 3.000.000 καταδικαστικές αποφάσεις και επιβλήθηκαν συνολικά πάνω από 15.000.000 χρόνια φυλακής για απλή κατοχή, καλλιέργεια και χρήση της κάνναβης, ενός αθώου και πολύτιμου φυτού, που ικανοποιεί ένα πλήθος από καθημερινές ανάγκες.

Αυτή η πρωτοφανής στην ιστορία μας, μαζική ανθρωποθυσία στο βωμό του παραλογισμού και της κτηνωδίας της απαγόρευσης, πρέπει να τερματιστεί. Και όπως δείχνουν οι διεργασίες που συντελούνται διεθνώς, θα τερματιστεί.[1]

1. Το φυτό Κάνναβη

Η κάνναβη είναι ένα φυτό από το οποίο βγαίνει η μαριχουάνα (ένα μίγμα θρυμματισμένων φύλλων και λουλουδιών της κάνναβης), το χασίς (αποξηραμένη ρετσίνη που βγαίνει από τις αδενικές τρίχες των λουλουδιών και των ακρινών στελεχών των θηλυκών, κυρίως, φυτών της κάνναβης), και το χασισέλαιο (που παράγεται με μία επεξεργασία απόσταξης).

Η μεγάλη ποικιλία των παραλλαγών αυτού του φυτού, που ταξινομήθηκε από τον Linneausτο 1753, δημιουργούσε στο παρελθόν πολλές διαφωνίες μεταξύ των βοτανολόγων σχετικά με την ταξινόμησή του, αλλά σήμερα έχει γίνει δεκτό ότι υπάρχει ένα αρχικό είδος, η κάνναβη η ήμερη, από την οποία προέκυψαν διάφορες παραλλαγές ως οικότυποι, όπως η CannabisSativa, η CannabisIndica και η CannabisRuderalis, που διαφέρουν μεταξύ τους, κυρίως, ως προς την περιεκτικότητά τους στο δραστικό συστατικό της κάνναβης, η Δ9-Τετραϋδροκανναβινόλη (ΤHC).

Με βάση αυτό το δεδομένο, α) η Κάνναβη Σατίβα (ή Κλωστική), που περιέχει μικρή ποσότητα THC, χρησιμοποιείται για την παραγωγή αγαθών που καλύπτουν ανάγκες τις καθημερινής ζωής (βιομηχανικά και κατασκευαστικά προϊόντα, είδη ένδυσης και διατροφής, ενεργειακά μέσα κ.α.) και β) η Ινδική Κάνναβη, που περιέχει μεγαλύτερη ποσότητα THC, χρησιμοποιείται για ευφορικούς και θεραπευτικούς σκοπούς.

Η κάνναβη μπορεί να αναπτυχθεί σε ύψος 4 έως 7 ή και περισσότερων μέτρων, ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντος. Τα αρσενικά και τα θηλυκά φυτά διαφέρουν αισθητά μεταξύ τους, δεδομένου ότι μόνο τα θηλυκά έχουν ουσιαστική χρηστική αξία από θεραπευτική και ευφορική άποψη.

Το κύριο δραστικό συστατικό της ινδικής κάνναβης είναι η Δ9-Τετραϋδροκανναβινόλη (ΤHC) που είναι συγκεντρωμένη στη ρετσίνη του φυτού. Τα μίγματα των φύλλων (μαριχουάνα) περιέχουν μικρή ποσότητα ΤHC (1-10%), η αποξηραμένη ρετσίνη (χασίς) περιέχει 10-15% ΤΗC και το χασισέλαιο μπορεί να φτάσει το 50-60%.

Τα αποτελέσματά της κάνναβης στον χρήστη της εξαρτώνται το είδος και την ποιότητά της, τις κλιματολογικές και πολιτιστικές συνθήκες και τον τρόπο παρασκευής και λήψης της. Όταν προσλαμβάνεται απτο αναπνευστικό σύστημα (κάπνισμα) η δράση της διαρκεί 2-4 ώρες. Όταν παίρνεται από το πεπτικό σύστημα (βρώση ή πόση) η δράση της διαρκεί 5-12 ώρες.

Παρ' ότι τα αποτελέσματά της είναι συνάρτηση των προαναφερόμενων παραγόντων. Γενικά αμέσως μετά τη λήψη της κάνναβης προκαλείται ένα αίσθημα ευφορίας, ευκολοσυγκινησία, ελαφρά ξηροστομία, μια αίσθηση αυξημένης ψυχοκινητικής δραστηριότητας, μυικής δύναμης και απώλειας σωματικού βάρους, ηδονικές φαντασιώσεις και επιβραδυνόμενη αντίληψη του χρόνου, και στη συνέχεια χαλάρωση, ηρεμία και ύπνο με ηδονικά όνειρα, ο οποίος ακολουθείται από αφύπνιση με καλή διάθεση.

2. Ιστορικά στοιχεία

Η χρήση της κάνναβης είναι γνωστή και ευρέως διαδεδομένη σε όλους τους ιστορικά γνωστούς πολιτισμούς. Η αρχαιότερη αναφορά στις θεραπευτικές χρήσεις της βρίσκεται στην κινέζικη σύνοψη των φαρμάκων Βοτανοθεραπευτική του αυτοκράτορα ShenNung, που χρονολογείται από το 2737 π.Χ.. Δέκα έως οκτώ αιώνες πρίν απ' τη χρονολογία μας εντοπίζεται στους Ασσύριους, και στη συνέχεια τους Εβραίους, τους Αραβες, τους Πέρσες, τους Κέλτες και τους Ελληνες.

• Η κάνναβη για πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια «χρησιμοποιείται «στην πρακτική ιατρική πολλών χωρών για τη θεραπεία ποικίλων ασθενειών, όπως η χολέρα, η ελονοσία, η διάρροια, οι σπασμοί, η ανορεξία, η απώλεια της μνήμης, ο βήχας, οι ρευματισμοί, η αϋπνία και ο πόνος».[2]

• Το ενδιαφέρον του Ευρωπαϊκού κοινού, που γνώριζε την κάνναβη ήδη από πολλές δεκαετίες, αναζωπυρόθηκε το 1857 από τη δραστηριότητα των Γάλλων ρομαντικών λογοτεχνών και επιστημόνων που ανήκαν στη Λέσχη των Χασισιστών (Gautier, Boissard, DeBoisdenier, Ηugo, DeNerval, Dumas πατήρ, Balzac, ο ψυχίατρος J.J. MoreaudeTours, κ.α.). Από την ίδια περίπου περίοδο χρονολογείται και το ενδιαφέρον της δυτικής ιατρικής για την Κάνναβη: Από το 1839 (που δηοσιεύτηκε μια εργασία του W.B. O'Shaughnessy για τις αναλγητικές, αντισπασμικές και μυοχαλαρωτικές ιδιότητές της κάνναβης) μέχρι το 1900 είδαν το φως της δημοσιότητας 100 περίπου επιστημονικές εργασίες για την κάνναβη.

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930 η κάνναβη ήταν αδιαμφισβήτητα καθιερωμένη ως αξιόλογο και ακίνδυνο θεραπευτικό μέσο που συγκέντρωνε την επιδοκιμασία και την εκτίμηση του ιατρικού κόσμου:

Μέχρι το 1937, το βασικό Εγχειρίδιο Φαρμακοποιίας και το Εθνικό Συνταγολόγιο των ΗΠΑ, αναφέρει την ως ακίνδυνο φάρμακο κατάλληλο για ένα ευρύτατο φάσμα ασθενειών. Αλλά το 1937 θεσπίστηκε ο νόμος MarihuanaTaxAct, με τον οποίο ουσιαστικά ποινικοποιήθηκε η καλλιέργεια, η κατοχή, η χρήση και η εμπορία της Ινδικής Κάνναβης και των παραγώγων της.

• Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, R. Adams πέτυχε να απομονώσει το δραστικό συστατικό της ινδικής κάνναβης, την τετραυδροκανναβινόλη, και άνοιξε το δρόμο σε πιο ακριβείς εργαστηριακές μελέτες της.

• Κατά την περίοδο του «κυνηγιού των μαγισσών» (1946-1960) πάγωσε κάθε ερευνητική δραστηριότητα σχετικά με τις θεραπευτικές χρήσεις της κάνναβης. Η έξοδος της κάνναβης από το γκέτο στο οποίο την είχε καθηλώσει το μένος των διωκτών της από το 1937, συντέλεσε στη διαφοροποίηση της στάσης ενός σημαντικού μέρους του πληθυσμού απέναντί της και επανενεργοποίησε το ενδιαφέρον του επιστημονικού κόσμου γι' αυτή.Ετσι, παράλληλα με τους νέους που ανακαλύπτανε τις ευφορικές ιδιότητες της κάνναβης και πρόβαλαν τη χρήση της ως πράξη αμφισβήτησης του κομφορμιστικού κόσμου των προσαρμοσμένων ενηλίκων, άρχισε και ο ιατρικός κόσμος να επανανακαλύπτει τις θεραπευτικές ιδιότητές της και να προβάλει όλο και πιο πειστικά επιστημονικά επιχειρήματα που κονιορτοποιούσαν τα μυθεύματα των απαγορευτών.

Αυτές οι δυο αλληλοκαθοριζόμενες διεργασίες επέδρασαν αποφασιστικά στη βαθμιαία μεταλλαγή της στάσης της κοινωνίας απέναντι στις παράνομες ουσίες γενικά και όχι μόνο απέναντι στην κάνναβη που δεν είναι ναρκωτικό με το ιατρικό περιεχόμενο του όρου.

Το 1965, η Επιτροπή Ναρκωτικών του ΟΗΕ δημοσίευσε ένα κατάλογο με 2.000 εργασίες για την κάνναβη (από τις οποίες 377 είχαν γίνει πριν από το 1900 και 1623 μετά το 1990). Στην περίοδο 1965-1980 οι δημοσιευμένες ερευνητικές εργασίες για την κάνναβη ξεπέρασαν τις 3.000.[3]

Το 1967, η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρηματοδότησε ένα μεγάλης έκτασης, πολύχρονο ερευνητικό πρόγραμμα για την κάνναβη. Στα πλαίσια αυτού του προγράμματος εργάστηκαν 1.000 ερευνητές απ' όλο τον κόσμο πάνω σε 60 ερευνητικά σχέδια, υπό την αιγίδα του κυβερνητικού οργανισμού ΝationalInstituteonDrugAbuse (NIDA) που υπάγεται στο Αμερικάνικο Υπουργείο Υγείας. [4]Το 1976, το NIDA έδωσε στη δημοσιότητα τα πορίσματα αυτής της πολύχρονης διεθνούς ερευνητικής προσπάθειας σε δυο τόμους με το γενικό τίτλο «PharmacologyofMarihuana». Σ’ αυτούς αναλύονται εξαντλητικά οι χημικές, μεταβολικές, κυτταρικές, ανοσολογικές, ορμονικές, γενετικές, αναπαραγωγικές, νευροφυσιολογικές και νευροφαρμακολογικές δράσεις της κάνναβης, οι επιδράσεις της στη συμπεριφορά, τα αποτελέσματα από τη μακροχρόνια χρήση της, και τέλος οι θεραπευτικές της δυνατότητες.[5]

Το 1968, η Συμβουλευτική Επιτροπή για την Εξάρτηση της Βρετανικής κυβέρνησης (Επιτροπή Wootton), δημοσίευσε την Εκθεσή για την Κάνναβη[6] η οποία χαρακτηρίστηκε από το μεγαλύτερο μέρος του επιστημονικού κόσμου ως «μια από τις πρώτες σύγχρονες προσπάθειες να συνοψιστεί η κατάσταση της επιστημονικής μας γνώσης και να επισκοπηθούν οι κοινωνικές επιπτώσεις της χρήσης της κάνναβης».[7]

Το 1970, η Ερευνητική Επιτροπή για τη Μη-Ιατρική Χρήση των Φαρμάκων της Καναδικής κυβέρνησης (Επιτροπή LeDain), δημοσίευσε τη σημαντική Εκθεσή της με τίτλο Interim Report.[8]

Το 1970, ο LesterGrinspoon, καθηγητής της ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Harvard, δημοσίευσε την πρωτοποριακή μελέτη του «Marihuana Reconsidered», στην οποία συνόψιζε τις μέχρι τότε επιστημονικές γνώσεις για την κάνναβη και δυναμίτιζε τη δαιμονολογία της κατασταλτικής αντιμετώπισής της.[9]

Το 1971, η Ακαδημία Επιστημών της Νέας Υόρκης διοργάνωσε μια διεπιστημονική διάσκεψη που ασχολήθηκε με τις βιολογικές επιδράσεις της μαριχουάνας και με τη χρήση της ως μέσο κοινωνικού ελέγχου. Σ' αυτή τη διάσκεψη διαπιστώθηκε ότι από ιατρική άποψη η μαριχουάνα είναι λιγότερο βλαπτική από το αλκοόλ, το τσιγάρο και διάφορα φάρμακα (όπως τα βαρβιτουρικά) και υποστηρίχτηκε ότι «σε κανέναν δεν πρέπει να επιβάλλονται ποινικές κυρώσεις εξαιτίας του ότι βάζει σε κίνδυνο τη δική του υγεία και μόνο».[10]

Το 1971, το Υπουργείο Υγείας των ΗΠΑ δημοσίευσε την πρώτη ετήσια αναφορά του προς το Κογκρέσο με τον τίτλο «Marihuana and Health», που έκτοτε υποβάλλεται στο Κογκρέσο κάθε χρόνο.[11]

Το 1972, η Εθνική Επιτροπή για τη Μαριχουάνα των ΗΠΑ, έδωσε στη δημοσιότητα την πολύκροτη Εκθεσή της «Marihuana: A Signal of Misunderstanding» και, το 1973, την αναφορά της «Drug Abuse in America: Problem in Perspective».[12]

Το 1973 o Tod Mikuriya, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Berkeley της Καλιφόρνιας, επιμελήθηκε την έκδοση ενός μοναδικού ντοκουμέντου με τίτλο «Marijuana: Medical Papers» το οποίο περιλαμβάνει τις σημαντικότερες ιατρικές εργασίες για την κάνναβη από το 1839 μέχρι το 1972.[13]

Το 1975, η έγκριτη Ενωση Καταναλωτών των ΗΠΑ δημοσίευσε την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αναφορά της για τα «Νόμιμα και Παράνομα Ναρκωτικά», που επιμελήθηκε ο Edward Brecher.[14]

Μεταξύ 1970 και 1980, είδαν το φως της δημοσιότητας τα πορίσματα από τις πολύχρονες συγκριτικές μελέτες σε χρόνιους χρήστες κάνναβης που έγιναν στη Τζαμάικα,[15] την Κόστα Ρίκα[16] και την Ελλάδα.[17]

Αυτή η ερευνητική δραστηριότητα, τείνει σήμερα να επανακαθιερώσει την κάνναβη ως πολύτιμο φάρμακο για πολλές καταστάσεις απέναντι στις οποίες δεν υπάρχουν αποτελεσματικοί τρόποι αντιμετώπισης, εναντίον της κυρίαρχης δαιμονολογίας που προωθείται από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της εξουσίας.

2. ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΩΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΩΝ

Η τρομοκρατική μυθολογία των υπέρμαχων της κατασταλτικής αντιμετώπισης της ινδικής κάνναβης, αποτελεί από ένα μωσαϊκό ετερόκλητων και ανυπόστατων «επιχειρημάτων», τα οποία προβάλλονται ως αυταπόδεικτες επιστημονικές αλήθειες, παρόλο που δεν αντέχουν σε οποιαδήποτε, στοιχειωδώς σοβαρή, κριτική.

Η ολοκλήρωση των πλέον μακροχρόνιων επίσημων συγκριτικών μελετών για την κάνναβη που έγιναν στην Τζαμάικα, την Κόστα Ρίκα και την Ελλάδα, με προσεκτική συγκριτική μελέτη μεταξύ χρόνιων χρηστών και μη-χρηστών κάνναβης, αποτέλεσε ένα σημαντικό πλήγμα στην ανεξάντλητη μυθοπλασία που χαρακτηρίζει τους ευφάνταστους «σταυροφόρους» της καταστολής. Κι αυτό απλούστατα γιατί και οι τρεις έρευνες, δεν εντόπισαν οποιαδήποτε αξιόλογη διαφορά ανάμεσα στους μη-χρήστες και τους χρόνιους χρήστες της κάνναβης.[18]

Μύθος 1ος - Η κάνναβη «προκαλεί» τοξικομανία

Παρότι διαψεύδονται συνεχώς από την ιστορική πείρα και τη σύγχρονη επιστημονική έρευνα, οι θιασώτες της κατασταλτικής αντιμετώπισης της κάνναβης, εξακολουθούν να αναμασούν το ψευδολόγημα ότι η κάνναβη «προκαλεί τοξικομανία» (πράγμα που σημαίνει σωματική εξάρτηση, αν και εφόσον εξακολουθούν να διατηρούν τη σημασία τους αυτοί οι όροι).

Για ν' αποφύγει κανείς την κουραστική περιπλάνηση στην ογκώδη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία που διαψεύδει κατηγορηματικά αυτό το «εφεύρημα», μπορεί να το αντιπαρέλθει παραθέτοντας τις διαπιστώσεις των ελλήνων ερευνητών που ασχολήθηκαν επί πολύ με το θέμα:

Ο καθηγητής της ιατροδικαστικής Γ. Αγιουτάντης: «Αντίθετα απ' ότι συμβαίνει με τα Οπιούχα, η παρατεταμένη χρήση του χασίς δεν παρουσιάζει σωματικό σύνδρομο από χρόνια δηλητηρίαση».

O καθηγητής της φαρμακολογίας Δ. Βαρώνος: «Ανθεκτικότητα και σωματική εξάρτηση φαίνεται ότι δεν αναπτύσσονται από τη χρήση της ινδικής κάννάβης (χασίς, μαριχουάνα)».

O καθηγητής της ιατροδικαστικής Α. Κουτσελίνης: «Γεγονός παραμένει ότι η μαριχουάνα δεν είναι «ναρκωτικό» ως τα κλασσικώς παραδεδειγμένα... Δεν είναι διεγερτικό, καταπραϋντικό, ηρεμιστικό, ναρκωτικό ή ψευδαισθησιογόνο... Η λέξη «ευφορικό» ίσως προσεγγίζει περισσότερο... Δεν οδηγεί αναμφισβητήτως σε εθισμό (addiction)».

O καθηγητής της φαρμακολογίας Γ. Λογαράς: «Ο οργανισμός δεν φαίνεται να εθίζεται εις αυτό (το χασίς) διότι η δόση αυτού δεν χρειάζεται να αυξηθεί. Ούτε σωματική εξάρτηση παρατηρείται οία επί των τοξικομανιογόνων φαρμάκων, ήτοι δεν παρατηρείται σύνδρομο στερήσεως».

O καθηγητής της φαρμακολογίας Μ. Μαρσέλος: «Η μακροχρόνια λήψη κανναβινοειδών δεν έχει συσχετισθεί με την εγκατάσταση σωματικής εξάρτησης».

Οι γενικοί αρχίατροι του ελληνικού στρατού Α. Δαβαρούκας και Γ. Σουρέτης: «Το χασίς δεν δημιουργεί εθισμό... δεν αναπτύσσει σωματική εξάρτηση».[19]

Μύθος 2ος - Η κάνναβη «είναι» προστάδιο της ηρωϊνης

Παρεμφερούς αξίας με το ψευδολόγημα της «τοξικομανίας» είναι και το «ευφυολόγημα» των υπέρμαχων της καταστολής ότι η χρήση της κάνναβης αποτελεί «προστάδιο» της χρήσης άλλων σκληρών ναρκωτικών, που το μόνο εχέγγυο της «εγκυρότητάς» του έγκειται απλώς στο ότι... διατυπώνεται.

Οι πολυάριθμες Εκθέσεις κρατικών επιστημονικών οργανισμών και κυβερνητικών επιτροπών από διάφορες χώρες και όλες οι σχετικές έρευνες που η σοβαρότητά τους δεν αμφισβητήθηκε από τον επιστημονικό κόσμο, διαψεύδουν κατηγορηματικά την περιβόητη «θεωρία της κλιμάκωσης».

Ήδη από το 1952, έρευνες μεταξύ των ηρωϊνο-εξαρτημένων στο Σικάγο, έδειξαν ότι μόνο 11 % απ' αυτούς είχε στο ιστορικό του χρήση μαριχουάνας. Την ίδια περίοδο, δύο μεγάλες έρευνες στην πόλη της Ν. Υόρκης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «δεν υπάρχει αιτιολογική σχέση ανάμεσα στη χρήση της μαριχουάνα και τη χρήση της ηρωίνης».[20]

Ο καθηγητής Ν. Zinberg και ο ερευνητής γιατρός AndrewWeilδιαπίστωσαν ότι «δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι η χρήση της μαριχουάνα οδηγεί στη χρήση ηρωίνης». [21]

Ο W. Patton διαβεβαιώνει κατηγορηματικά ότι «η χρήση της κάνναβης και η χρήση της ηρωίνης δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους».[22]

Ο Lester Grinspoon, καθηγητής στην ιατρική σχολή του Harvard, αποφαίνεται κατηγορηματικά: «Δεν υπάρχει καμιά απολύτως ένδειξη ότι η χρήση της μαριχουάνα αποτελεί προστάδιο για τη χρήση άλλων επικίνδυνων ουσιών».[23]

Ο Jerome Jaffe, καθηγητής της ψυχιατρικής, σύμβουλος για τα ναρκωτικά δύο Αμερικάνων προέδρων, γνωστός και ως ο «πάπας» των αντιναρκωτικών εκστρατειών στις ΗΠΑ, συμπληρώνει: «Μερικοί άνθρωποι πίστευαν ότι κατά κάποιο τρόπο η χρήση της μαριχουάνα οδηγούσε σε οπιομανία. Αν αυτό σημαίνει ότι κατά μία φαρμακευτική ή οργανική έννοια, η χρήση της κάνναβης προκαλεί αργότερα την ανάγκη της χρήσης ηρωίνης, τότε η άποψη αυτή είναι λανθασμένη».[24]

Και ο καθηγητής της ιατροδικαστικής κ. Α. Κουτσελίνης αποφαίνεται (1971) ότι: «Υπό ερευνητών τινών υπεστηρίχθη προσέτι ότι είναι δυνατόν η χρήσις της μαριχουάνας να οδηγήση αργότερον και εις την χρήσιν ετέρων ναρκωτικών. Εν τοιούτον ενδεχόμενον δεν φαίνεται, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δυνατόν, το αντίθετον δε, ήτοι η εκτροπή εξ ετέρων ναρκωτικών εις την μαριχουάναν, εάν συνέβαινε, θα ηδύνατο να θεωρηθή ευτυχής κατά το μάλλον ή ήττον έκβασις, εάν δηλονότι κατά την θεραπείαν μιας ετέρας τοξικομανίας (ως της ηρωίνης) επετυγχάνετο η εκτροπή του ασθενούς προς την μαριχουάναν».[25]

Μύθος 3ος - Η κάνναβη «προκαλεί» εγκεφαλική ατροφία

Αφορμή για την καλλιέργεια αυτού του ψευδολογήματος ήταν μία εργασία του A. Campbell και των συνεργατών του που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Lancet», το Νοέμβριο του 1971, σύμφωνα με την οποία «τα εγκεφαλογραφήματα 10 τακτικών καταναλωτών μεγάλων ποσοτήτων μαριχουάνας απέδειξαν την ύπαρξη εγκεφαλικής ατροφίας».[26]

Και με πυρήνα αυτό το δημοσίευμα, αναπτύχθηκε μια εντυπωσιακή παραφιλολογία, παρά το γεγονός ότι η εργασία του Campbell και των συνεργατών του δέχθηκε σκληρές κριτικές και απορρίφθηκε από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα ως αναξιόπιστη και «άνευ σημασίας».[27]

Οπως γράφει ο καθηγητής Lester Grinspoon: «Και τα 10 άτομα (τακτικοί χρήστες κάνναβης του επέλεξε ο Campbell) ήταν ψυχιατρικοί ασθενείς, και δεν έγινε καμιά συγκριτική μελέτη ανάμεσα σ' αυτούς και σε άλλους ψυχιατρικούς ασθενείς που δεν χρησιμοποιούσαν κάνναβη. Τουλάχιστον ένας (ίσως και δύο) απ' αυτούς ήταν επιληπτικοί, αρκετοί υπέφεραν από κακώσεις στον εγκέφαλο, ένας ήταν διανοητικά καθυστερημένος, και πέντε περίπου είχαν διαγνωστεί ως σχιζοφρενικοί. Όλοι είχαν κάνει χρήση LSD, οι περισσότεροι είχαν χρησιμοποιήσει αμφεταμίνες, και λίγοι έκαναν μεγάλη χρήση οπιοειδών, βαρβιτουρικών και ηρεμιστικών. Δεν πάρθηκε υπόψη ο πιθανός ρόλος του αλκοόλ, που ως γνωστό είναι νευροτοξικό (δηλ. προκαλεί εγκεφαλικές βλάβες). Η ιδιομορφία αυτού του δείγματος και η απουσία ελέγχων, καθιστούν τα πορίσματα του Campbell άνευ αξίας. Ίσως θα ήταν χρήσιμο να υπάρξουν μελλοντικά ελεγχόμενες έρευνες για την κάνναβη και τις εγκεφαλικές βλάβες, αλλά υπάρχουν μηδαμινοί λόγοι να αναμένει κανείς ότι θα μπορούσε να ανακαλυφθεί οποιαδήποτε σχέση (μεταξύ κάνναβης και εγκεφαλικών βλαβών). Σε μια ελεγχόμενη αναδρομική μελέτη σε χρόνιους χρήστες κάνναβης στην Ελλάδα, για παράδειγμα, εγκεφαλογραφικά δεν εντοπίστηκε οποιαδήποτε ένδειξη εγκεφαλικής ατροφίας».[28]

Σαφώς επικριτική απέναντι στην «εργασία» του Campbell είναι και η στάση του καθηγητή Jerome Jaffe, που διαβεβαιώνει κατηγορηματικά ότι: «Έγιναν έρευνες που ήταν καλά ελεγμένες από μεθοδολογική άποψη... αλλά σε καμιά περίπτωση δεν βρέθηκε ο τύπος της ατροφίας του εγκεφάλου που είχε ανακοινωθεί αρχικά» κι ότι «δεν έχουν διαπιστωθεί κάποιες μόνιμες εγκεφαλικές ανωμαλίες».[29]

Και όχι μόνο δεν βρέθηκε η παραμικρή ένδειξη ατροφίας του εγκεφάλου, αλλά επιπλέον κι ότι πολλές μελέτες μεγάλης κλίμακας σε Αμερικανούς φοιτητές «δεν βρήκαν καμιά ένδειξη ότι οι τακτικοί χρήστες της κάνναβης έχουν λιγότερες ακαδημαϊκές επιτυχίες από τους μη-χρήστες».[30]

Μύθος 4ος - Η κάνναβη «προκαλεί» βλάβη των χρωμοσωμάτων

Στο ίδιο επίπεδο σοβαρότητας με τη ιδιότυπη θεωρία της «εγκεφαλικής ατροφίας» που κατασκεύασαν οι θιασώτες της καταστολής, βρίσκεται και η «θεωρία» τους ότι η χρήση της κάνναβης «προκαλεί αρνητικές επιδράσεις στα χρωμοσώματα». Αυτό το μύθευμα άρχισε να διαμορφώνεται το 1972, μετά τη δημοσίευση μιας «εργασίας» του M. Stenchever και των συνεργατών του, σύμφωνα με την οποία υπό την επίδραση της μαριχουάνα «διασπώνται τα χρωμοσώματα των λευκών αιμοσφαιρίων».[31]

Ομως, πέρα από το γεγονός ότι τα πορίσματα αυτής της «εργασίας» διαψεύστηκαν από τις τρεις πολύχρονες μελέτες που έγιναν στη Τζαμάικα, την Κόστα Ρίκα και την Ελλάδα, η ανυποληψία της αποδείχθηκε πλήρως κι από όλες τις συστηματικές έρευνες που έγιναν μετά και απ' αφορμή τη δημοσίευση της. Με βάση το υπάρχον ερευνητικό υλικό:

- Ο καθηγητής S. Matsuyama διαβεβαιώνει ότι «όλα τα διαθέσιμα στοιχεία δεν δείχνουν καμιά ένδειξη γιά χρωμοσωμικές βλάβες ως αποτέλεσμα της χρήσης της μαριχουάνα».[32]

- Ο καθηγητής Jerom Jaffe διαπιστώνει ότι «όλες οι σύγχρονες έρευνες, τόσο σε ανθρώπους όσο και σε ζώα δεν έδειξαν χρωμοσωμικές αλλαγές που να σχετίζονται με τη χρήση της μαριχουάνας».[33] Και

- Ο καθηγητής Lester Grinspoon καθησυχάζει τους χρήστες της μαριχουάνα ότι «έχουν έλάχιστους λόγους να στεναχωριούνται γιά γενετικές βλάβες».[34]

Μύθος 5ος - Η κάνναβη «προκαλεί» χασισική ψύχωση

Η υπόθεση της «χασισικής ψύχωσης», που υποστηρίχθηκε το 1957 από το Μαροκινό ψυχίατρο Benabud, αποδείχθηκε αβάσιμη όταν ύστερα από προσεκτική μελέτη «αποδείχθηκε ότι δεν επρόκειτο γιά μόνιμες ψυχώσεις αλλά γιά (παροδικές) τοξινώσεις που οφείλονταν σε τεράστιες δόσεις χασίς, 20-30 πίπες kif, και σε μερικές περιπτώσεις προκαλούνταν ή επιδεινώνονταν από τον υποσιτισμό ή τις μολύνσεις».[35]

Η υπόθεση αυτή απορρίφτηκε επίσης: 1) Από τις Εκθέσεις της Επιτροπής των ΗΠΑ και του Καναδά.[36] 2) Από τις μελέτες που έγιναν στην Τζαμάικα, την Κόστα Ρίκα και την Ελλάδα.[37] 3) Από το σύνολο σχεδών των επιστημόνων που τη διερεύνησαν.

Οπως παρατηρεί ο Giancarlo Arnao, «πολλοί απ'αυτούς τους επιστήμονες (Fort, Grinspoon, Murphy, κ.α.) κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η χρήση της κάνναβης όχι μόνο δεν προκαλεί ψύχωση, αλλ' ότι, αντίθετα, είναι πιθανόν, να καλύπτει και να επανορθώνει ορισμένες παθολογικές ψυχικές καταστάσεις και να αμβλύνει τα πιό εμφανή συμπτώματα σε ορισμένα άτομα»..[38]

Μύθος 6ος - Η Κάνναβη «εξασθενεί» το Ανοσοποιητικό Σύστημα

Τό ίδιο αστήρικτη αποδείχθηκε και η υπόθεση της «εξασθένισης της ανολογικής αντίδρασης», που υποστηρίχθηκε το 1973 από τον Gabriel Nahas, με άρθρο του στους Times της Ν. Υόρκης, και διαψεύστηκε:

1) Από τις μελέτες του S. White και των συνεργατών του (1975).

2) Από την συστηματική ερευνητική εργασία των J. Silverstein και P.Lessin του πανεπιστημίου του Λος Αντζελες που απέδειξαν ότι η χρήση της κάνναβης «δεν εξασθενεί την ανοσολογική αντίδραση».[39]

3) Από τις προαναφερόμενες μελέτες στη Τζαμάικα, την Κόστα Ρίκα και την Ελλάδα.[40]

4) Από National Institute on Drug Abuse(NIDA) και το Υπουργείο Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας των ΗΠΑ, που διαπιστώνουν ότι «μέχρι τώρα δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι οι καταναλωτές μαριχουάνας είναι πιό ευπρόσβλητοι από ασθένειες, όπως οι ιώσεις και ο καρκίνος, που όπως είναι γνωστό συνδέονται με τη μειωμένη παραγωγή κυττάρων Τ».[41]

Μύθος 7ος - Η Κάνναβη «προκαλεί» βίαιες συμπεριφορές

Η ανεκδοτολογική άποψη ότι η χρήση της μαριχουάνας προκαλεί δήθεν βίαιες και επιθετικές συμπεριφορικές εκδηλώσεις, δεν χρειάζεται κάν σχόλια. Κι αυτό γιατί είναι προφανές ότι απευθύνεται σε αδαείς και προέρχεται ή από αφελείς που δικαιολογημένα μπορούν να λένε ό,τι θέλουν ή από γνώστες της πραγματικότητας που τη διαστρέφουν γιά να εξυπηρετηθούν κάποιες σκοπιμότητες.

Γιατί βέβαια είναι «ηλίου φαεινότερον» το γεγονός ότι η χρήση της μαριχουάνας όχι μόνο δεν προάγει τη βία και την επιθετικότητα, αλλ' ότι, αντίθετα, την αποδυναμώνει δραστικά. Και βεβαίως, «τα περισσσότερα εργαστηριακά πειράματα αποκάλυψαν ότι, κατά τη διάκεια της «μαστούρας» η επιθετικότητα ελαττώνεται -αντίθετα με τη μέθη από το αλκοόλ, όπου, συχνά, η βίαιη συμπεριφορά αυξάνεται- και οι περισσότερες ενδείξεις είναι ότι η κάνναβη δεν οδηγεί σε βία».[42]
 

3. ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ

 

«Από το 1000 π.Χ. μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, η κάνναβη ήταν η μεγαλύτερη γεωργική καλλιέργεια στον πλανήτη και αποτελούσε τη σημαντικότερη πρώτη ύλη για την παγκόσμια παραγωγή φυτικών κλωστών, υφασμάτων, φωτιστικού λαδιού, χαρτιού, θυμιαμάτων, φαρμάκων και ειδών διατροφής για ανθρώπους και ζώα.

Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, το 90% των καραβόπανων, το 80% των σχοινιών, το 75-90% του χαρτιού και το 80% των υφαντουργικών προϊόντων που κατασκευάζονταν διεθνώς, φτιάχνονταν από κάνναβη».[43]

 

Σ' όλη τη διάρκειά της γνωστής ιστορίας και μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, η κάνναβη γνώριζε μια ευρύτατη και συστηματική καλλιέργεια λόγω της πολλαπλής χρησιμότητάς της τόσο ως κατασκευαστικό, βιομηχανικό και ενεργειακό μέσο (Cannabis Sativa) όσο και ως διατροφικό, θεραπευτικό και ευφορικό μέσο (Cannabis Indica).[44]

Συνεπώς, η σκιαγράφηση αυτής της πολυεπίπεδης χρησιμότητας της κάνναβης αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την κατανόηση των πραγματικών λόγων της απαγόρευσής της και τον προσδιορισμό των ομάδων οικονομικής ισχύος που είχαν ζωτικό συμφέρον απ' τον εξοβελισμό της από την καθημερινή ζωή.

1) Διατροφικό μέσο: Μέχρι τον 20ο αιώνα, οι σπόροι της κάνναβης, κονιοποιημένοι ή όχι, για πολλούς λαούς ήταν -και για ορισμένους παραμένει- ένα βασικό διατροφικό μέσο στο οποίο περιέχονται φυτικές πρωτεΐνες υψηλής ποιότητας.[45]

2) Θεραπευτικό μέσο: Η κάνναβη και τα παράγωγά της κατείχαν εξέχουσα θέση στην καθημερινή θεραπευτική πρακτική σε όλη τη διάρκεια της γνωστής ιστορίας της ανθρωπότητας. Αφειδώς προσφερόμενη από τη φύση, ατοξική, ασφαλής και με ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών, η κάνναβη «πέρασε στην ιατρική πρακτική πολλών χωρών και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ποικίλων ασθενειών, όπως η χολέρα, η ελονοσία, η διάρροια, οι σπασμοί, η ανορεξία, η απώλεια της μνήμης, ο βήχας, οι ρευματισμοί, η αϋπνία και ο πόνος» για περισσότερο από τρεις χιλιάδες χρόνια.[46]

3) Ευφορικό μέσο: Οι ευφορικές δράσεις των παραγώγων της κάνναβης (μαριχουάνα και χασίς) υπερτερούν από κάθε άποψη των αντίστοιχων δράσεων του καπνού και του οινοπνεύματος και τα καθιστούν επίφοβους ανταγωνιστές τους.

4) Ενέργεια: Η βιομάζα που παρέχεται απ' την κάνναβη μπορεί να μετατραπεί σε μεθάνιο, μεθανόλη ή υγρό καύσιμο. Συνυπολογίζοντας στο κόστος παραγωγής της ενέργειας την καταστροφή του περιβάλλοντος που συνεπάγεται η παραγωγή, η επεξεργασία και η χρήση του πετρελαίου, του άνθρκα και της πυρηνικής τεχνολογίας, καθίσταται φανερό ότι η παραγωγή ενέργεια από την κάνναβης έχει μικρότερο κόστος και είναι ανυπολόγιστα ευεργετική για το περιβάλλον.

5) Χαρτί: Το 75-90% του χαρτιού που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι σ' όλο τον κόσμο μέχρι το 1883 προερχόταν απ' την κάνναβη: Βιβλία, εφημερίδες, χάρτες, χαρτονομίσματα. Το χαρτί που παράγεται από την κάνναβη είναι το καλύτερης ποιότητας και με τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής χαρτί που κατασκευάστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας: «Είναι 50 έως 100 φορές διαρκέστερο και 100 φορές ευκολότερο να κατασκευαστεί απ' οποιοδήποτε άλλο τρόπο παραγωγής χαρτιού».[47]

6) Εξοπλισμός των πλοίων: Το 90% του εξοπλισμού όλων των πλοίων από τον 5ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 19ο αιώνα που εφευρέθηκε το ατμόπλοιο, κατασκευαζόταν από την κάνναβη: Ολα τα πανιά, τα σχοινιά, οι χάρτες, τα ημερολόγια, τα βιβλία και οι σημαίες των πλοίων ήταν προϊόντα της κάνναβης.[48]

7) Υφάσματα και υφαντά: Το 80% των υφασμάτων και των υφαντών που χρησιμοποιούσε η ανθρωπότητα για να κατασκευάσει ρούχα, τέντες, λινά, κουβέρτες, πετσέτες, χαλιά, πάνες μωρών και πολλά άλλα, προέρχονταν απ' την κάνναβη.[49]

8) Σχοινιά, νήματα, κορδόνια: Το 70-90% της παγκόσμιας παραγωγής των κάθε είδους σχοινιών, νημάτων και κορδονιών προέρχονταν απ' την κάνναβη και ήταν 100% ανακυκλώσιμα. Μετά την απαγόρευση της κάνναβης το 1937, όλα αυτά αντικαταστάθηκαν από μη-ανακυκλώσιμα πετροχημικά προϊόντα που το μονοπώλιό τους ελέγχονταν από την εταιρεία DuPont ύστερα από συμφωνία με τη γερμανική IG Farben που κατείχε τις σχετικές πατέντες.

9) Καμβάδες ζωγραφικής:Όλες οι δημιουργίες των μεγάλων ζωγράφων που ανανέωσαν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο, από τον Caravagio μέχρι τον VanGogh, αποτυπώθηκαν πάνω σε καμβάδες φτιαγμένους από κάνναβη που έχουν το προσόν να μην αλλοιώνονται και να συντηρούνται σε άριστη κατάσταση επί αιώνες.

10) Χρώματα και βαφές: Για χιλιάδες χρόνια, όλα σχεδόν τα χρώματα και τα βερνίκια που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος παράγονταν απ' την κάνναβη ή περιείχαν λάδι από τους σπόρους της. Μόνο «κατά το έτος 1935, δυο μόλις χρόνια πριν από την απαγόρευσή της, 58.000 τόνοι σπόρων κάνναβης χρησιμοποιήθηκαν στις ΗΠΑ μόνο για την κατασκευή χρωμάτων και βερνικιών. Από το 1937 και μετά, αυτές οι βαφές φυσικής προέλευσης αντικαταστάθηκαν από πετροχημικά προϊόντα".[50]

11) Κατασκευαστικό υλικό: Ο πολτός της κυτταρίνης που βγαίνει από την κάνναβη προσφέρει ένα άριστο οικοδομικό και κατασκευαστικό υλικό που είναι πρακτικό, φτηνό, ανθεκτικό στη φωτιά, με θαυμάσια θερμική και ηχητική μόνωση. Η αντικατάσταση του κατασκευαστικού υλικού που προέρχεται από την ξύλευση και την καταστροφή των δασών με αυτό που εξάγεται από την κάνναβη είναι αναγκαία για να διαφυλαχθούν οι δασικές εκτάσεις που έχουν μειωθεί σε επικίνδυνο βαθμό. Γιατί η κάνναβη είναι ένα φυτό που, σ' αντίθεση με τα δέντρα του δάσους, αυτοανανεώνεται κάθε χρόνο και από κάθε στρέμμα του παράγεται πολτός κυτταρίνης ίσος μ' αυτόν που βγαίνει από 4,1 στρέμματα άλλων δέντρων.

12) Φωτιστικό λάδι: Μέχρι το 1800 το λάδι από τους σπόρους της κάνναβης κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας κατανάλωσης φωτιστικού λαδιού. Κατά την περίοδο 1800-1870 περιορίστηκε στη δεύτερη θέση λόγω της διάδοσης του λαδιού της φάλαινας, αλλά μετά το 1870 και τα δυο άρχισαν να αντικαθίστανται από τα προϊόντα του πετρελαίου.

Aυτή ακριβώς η πληθώρα των πλεονεκτημάτων της κάνναβης είχε ως αποτέλεσμα να τεθεί υπό καθεστώς απαγόρευσης και να γίνει αντικείμενο απηνών διώξεων και σκληρής καταστολής από το 1937. Αλλά παρά τους ποινικούς κινδύνους, το «απαγορευμένο χόρτο» και τα παράγωγά του εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ως ευφορικά και θεραπευτικά μέσα και ως πρώτες ύλες για την ικανοποίηση διαφόρων αναγκών της καθημερινής ζωής.
 

4. ΟΙ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ

 

«Εχοντας συνταγογραφήσει την κάνναβη επί τριάντα χρόνια

είμαι πεπεισμένος ότι αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά φάρμακα που διαθέτουμε.»

(Dr. J. Reynolds, προσωπικός γιατρός

της βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας, Lancet, 1890)

 

«Aπό πλευράς τοξικότητας, τα παράγωγα της κάνναβης

πρέπει να θεωρούνται τα πιο ασφαλή από τα φάρμακα πλατιάς χρήσης.»

(Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας, ΗΠΑ, 1971)

 

Η κάνναβη κατέχει ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στην παγκόσμια ιστορία της θεραπευτικής. Αφειδώς προσφερόμενη από τη φύση, ατοξική, ασφαλής και με ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών, χρησιμοποιείται απ' όλους τους λαούς για την αντιμετώπιση πολλών ψυχικών δυσλειτουργιών και σωματικών ασθενειών, πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια. «Η κάνναβη πέρασε στην ιατρική πρακτική πολλών χωρών και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ποικίλων ασθενειών, όπως η χολέρα, η ελονοσία, η διάρροια, οι σπασμοί, η ανορεξία, η απώλεια της μνήμης, ο βήχας, οι ρευματισμοί, η αϋπνία και ο πόνος» για περισσότερο από τρεις χιλιάδες χρόνια.[51]

Από τον 16ο αιώνα η θεραπευτική πρακτική της δυτικής ιατρικής ήταν δεμένη σχεδόν αποκλειστικά με το όπιο και τα παρασκευάσματά του. Μετά τον 19ο αιώνα προστέθηκαν σ' αυτά η κάνναβη και τα προϊόντα της. Και μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, η έννοια ιατρικά θεραπευτικά μέσα εξαντλούνταν στα προϊόντα δύο φυτών: της οπιο-παπαρούνας και της κάνναβης.

Η κάνναβη ανακαλύφθηκε από τη δυτική ιατρική κατά τον 19ο αιώνα και έκτοτε κατείχε μια προνομιούχα θέση στο θεραπευτικό της οπλοστάσιο μέχρι και το 1937 που εξοβελίστηκε από το θεραπευτικό πεδίο για λόγους που δεν είχαν καμιά σχέση με την ιατρική.

* Το 1839, ο W. B. O'Shaughnessy, Βρετανός γιατρός, καθηγητής Ιατρικής, δημοσίευσε μια εργασία του για τις αναλγητικές, αντισπασμικές και μυοχαλαρωτικές ιδιότητές της κάνναβης, εκφράζοντας την πεποίθησή του ότι «με την κάνναβη, ο ιατρικός κόσμος έχει αποκτήσει ένα αντισπασμικό φάρμακο μεγάλης αξίας».[52]

* Το 1860, ο Dr. R. M' Meen ανακοίνωσε τα ευρήματά του από τη μελέτη των ιατρικών χρήσεων της κάνναβης στην Επιτροπή για την Κάνναβη της Ιατρικής Εταιρείας του Οχάιο: «Η κάνναβη ενδείκνυται στον τέτανο, τη νευραλγία, τη δυσμηνόρροια, τους σπασμούς, το άσθμα, τους ρευματικούς πόνους, τη λεχωϊδική ψύχωση, τη γονόρροια και τη χρόνια βρογχίτιδα».[53]

* Το 1881, ο Dr. H. Kane διαπίστωσε τη χρησιμότητα της κάνναβης ως υποκατάστατου σε άτομα που ήταν εξαρτημένα από το αλκοόλ.

- Το 1889, ο Dr. Ε. Birch αποφάνθηκε ότι η κάνναβη «είναι αποτελεσματική για την αντιμετώπιση της εξάρτησης από τα οπιούχα και τη θεραπεία του τρομώδους παραληρήματος».

- Το 1899, ο sir William Osler, καθηγητής της ιατρικής στο JohnsHopkins και στο OxfordUniversity, σε ανακοίνωσή του για την ημικρανία και το στρες, συμπέρανε ότι «η κάνναβη είναι προφανώς το πιο ικανοποιητικό φάρμακο για καταστάσεις στρες».[54]

* Το 1890, ο Dr. J. Reynolds, προσωπικός γιατρός της βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας, με άρθρο του στο ιατρικό περιοδικό «Lancet», διακήρυξε την αποτελεσματικότητά της κάνναβης στις ημικρανίες, διάφορες επιληπτικές καταστάσεις, την κατάθλιψη, το άσθμα και τη δυσμηνόρροια, και κατέληγε: «Εχοντας συνταγογραφήσει την κάνναβη επί τριάντα χρόνια είμαι πεπεισμένος ότι αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά φάρμακα που διαθέτουμε».[55]

* Το 1891, ο Dr. J. Mattisson αναγνώρισε τη θεραπευτική χρησιμότητα της κάνναβης σε πολλές σωματικές παθολογικές καταστάσεις και ψυχικές δυσλειτουργίες, και τόνισε ότι: «Η χρησιμότητα κάνναβης σε συνδυασμό με την ατοξικότητά της, επικυρώνουν τη θέση που κατείχε κάποτε στη θεραπευτική». [56]

Μ' αυτά τα δεδομένα, κατά την εκπνοή του 19ου αιώνα κανένας δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι μερικές δεκαετίες αργότερα η κάνναβη θα κατείχε μια εξέχουσα θέση ανάμεσα στις ουσίες-αποδιοπομπαίους τράγους και ότι οι χρήστες της θα αντιμετώπιζαν μια ανελέητη ποινική μεταχείριση με ποινές που θα κυμαίνονταν από φυλάκιση μερικών χρόνων έως ισόβια ή τη θανατική καταδίκη σε ορισμένες περιπτώσεις.

Μέχρι το 1937, η κάνναβη περιέχονταν σε περισσότερα από 30 φαρμακευτικά προϊόντα που κυκλοφορούσαν στις ΗΠΑ. Μετά το 1937 που θεσπίστηκε ο νόμος Marijuana Tax Act με τον οποίο η κάνναβη καταχωρήθηκε στις παράνομες ουσίες, έγινε εξαιρετικά δύσκολη η νόμιμη συνταγογράφηση των παραγώγων της κάνναβης για θεραπευτικούς λόγους.

Κατά την περίοδο του «κυνηγιού των μαγισσών» (1946-1960) πάγωσε κάθε ερευνητική δραστηριότητα σχετικά με τις θεραπευτικές χρήσεις της κάνναβης. Αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η κοινή γνώμη άρχισε να απορρίπτει έμπρακτα την τρομοκρατική προπαγάνδα του «Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών» και ο επιστημονικός κόσμος έστρεψε και πάλι το ερευνητικό του ενδιαφέρον στις θεραπευτικές ιδιότητες του «απαγορευμένου χόρτου», με αποτέλεσμα το 1965 να επιτευχθεί η σύνθεση της Δ9-Τετραϋδροκανναβινόλης (THC).

Κατά τη δεκαετία του 1970, η Διεύθυνση Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) και η Διεύθυνση Καταστολής των Ναρκωτικών (DEA) των ΗΠΑ, υποχωρώντας στις πιέσεις της κοινής γνώμης, αποδέχτηκαν την εφαρμογή ενός πειραματικού προγράμματος μέσω του οποίου οι γιατροί είχαν πια τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν κάψουλες συνθετικής THC και τσιγάρα φυσικής μαριχουάνας για την αντιμετώπιση καταστάσεων ναυτίας και εμετού, ενώ παράλληλα 34 Πολιτείες νομιμοποίησαν τη χρήση της για ιατρικούς λόγους. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι η μαριχουάνα ήταν (και παραμένει) καταχωρημένη στον Πίνακα Ι των Ελεγχόμενων Ουσιών της ομοσπονδιακής νομοθεσίας.

Κατά τη δεκαετία του 1980, ο όγκος των αποδείξεων για τη θεραπευτική αξία της φυσικής μαριχουάνας για πολλές σοβαρές αρρώστιες που συσσωρεύτηκαν από τα ομοσπονδιακά ερευνητικά προγράμματα, έκαναν επιτακτική την ανάγκη της αλλαγής του νομικού της καθεστώτος, πράγμα που βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με την «αντιναρκωτική πολιτική» των Reagan και Bush.

Το 1985, η αμερικανική κυβέρνηση, προσπάθησε να κερδίσει χρόνο, υιοθετώντας μια συμβιβαστική λύση: Το Υπουργείο Υγείας και η Διεύθυνση Τροφίμων Φαρμάκων (που μέχρι το 1979 διακήρυτταν ότι η κάνναβη δεν έχει καμιά θεραπευτική αξία), αναγνώρισαν και παρουσίασαν στο κοινό [57] μια έκδοση της συνθετικής THC με την ονομασία Dronabinolπου κυκλοφορεί στην αγορά με το εμπορικό όνομα Marinol[58] από την εταιρεία Lilly. Αρχικά το Dronabinol είχε ως κύρια ένδειξη τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας, αλλά εν συνεχεία άρχισε να χρησιμοποιείται αποτελεσματικά και ως διεγερτικό της όρεξης σε ασθενείς με Aids. Λίγο αργότερα στο Dronabinol προστέθηκε μια ακόμη μορφή συνθετικής THC, το Nabiloneπου διατίθεται στην αγορά με το εμπορικό όνομα Cesamet. Έτσι, για πρώτη φορά εδώ και μισό αιώνα, άρχισαν να σημειώνονται κάποιες ρωγμές στο οικοδόμημα της καθολικής κυριαρχίας του διωκτικού παραληρήματος των απαγορευτών μέσα στους κόλπους του μπλοκ εξουσίας.

Αλλά το 1991, κατόπιν εντολών του G. Bush (που επέμενε στην εφαρμογή της κατασταλτικής «αντιναρκωτικής πολιτικής» του), το Υπουργείο Υγείας των ΗΠΑ προσπάθησε να σταματήσει την έρευνα για τις θεραπευτικές εφαρμογές της μαριχουάνας περικόπτοντας τα κονδύλια των ομοσπονδιακών προγραμμάτων ή αποθαρρύνοντας και εκφοβίζοντας τους ερευνητές. Και επιπλέον (κι αυτό είναι το σοβαρότερο), αποπειράθηκε να καταστρέψει όλο το ερευνητικό υλικό που συγκεντρώθηκε από τις κοπιώδεις ερευνητικές προσπάθειες των 30 τελευταίων χρόνων (1960-1990), εκδηλώνοντας μια νοοτροπία και υιοθετώντας μεθόδους παρεμφερείς μ' αυτές των ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Αυτή η απόφαση, εκτός των άλλων είχε ως αποτέλεσμα και την παρεμπόδιση της ανάπτυξης νέων φαρμάκων από την κάνναβη, πράγμα που «συμπτωματικά» ευνοούσε τη μονοπώληση αυτού του πεδίου από τα προϊόντα της Lilly που κυκλοφορούσαν ήδη από το 1985. Ας σημειωθεί ότι ο G. Bush ανέλαβε διευθυντής της Lilly μετά την απομάκρυνσή του από την αρχηγία της CIA το 1977 και η οικογένειά του είναι μεγαλομέτοχος σ’ αυτή την εταιρεία που ιδιοκτήτης της είναι ο Κουέιλ, ο γιός του οποίου (Ντάν Κουέιλ) ήταν αντιπρόεδρος του G. Bush

Το 1969, ο καθηγητής T. Mikuriyaερεύνησε συστηματικά τη σχετική ιατρική φιλολογία και συνόψισε τις θεραπευτικές εφαρμογές των προϊόντων της κάνναβης στα εξής πεδία: «Σωματική παθολογία: άσθμα, επιληψία, σπασμοί, άλγη (γενικής αιτιολογίας, ημικρανίες, επώδυνα τικ), ταχυκαρδίες κατά τον τοκετό, ανορεξία, διάφορες λοιμώξεις, τοπική αναισθησία. Ψυχιατρική: Άγχος, κατάθλιψη, υποστηρικτική ψυχοθεραπεία, στερητικό σύνδρομο από αλκοόλ και οπιούχα».[59]

Και το 1990, ο καθηγητής J. Jaffe τον επιβεβαίωσε πλήρως, γράφοντας στο πλέον έγκυρο φαρμακο-θεραπευτικό εγχειρίδιο στους κύκλους της κατεστημένης ιατρικής «The Pharmacological Basis of Therapeutics» των Goodman και Gilman: «Η μαριχουάνα, η Δ9-THC και κάποια συνθετικά ανάλογα έχουν μια καταξιωμένη και αρκετές δυνητικές θεραπευτικές εφαρμογές. Μερικά συνθετικά κανναβινοειδή θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα ως αναλγητικά και αντισπασμικά. Η ικανότητα ορισμένων φυσικών και συνθετικών κανναβινοειδών να μειώνουν την ενδοφθάλμια πίεση έχει ακόμη μικρή κλινική εφαρμογή. Η Δ9-THC και ένα συνθετικό κανναβινοειδές, το nabilone, διατίθενται σήμερα ως εντιεμετικά που λαμβάνονται από το στόμα και επίσης ενδείκνυνται για τον έλεγχο της ναυτίας που συνοδεύει τη χημειοθεραπεία».[60]

Σήμερα, η θεραπευτική χρησιμότητα της κάνναβης και των παραγωγών της είναι αποδεδειγμένη και αποδεκτή για το ακόλουθο ευρύ φάσμα παθολογικών καταστάσεων:

1. Γλαύκωμα (ενδοφθάλμια υπέρταση)

2. Παρενέργειες της χημειοθεραπείας (Ναυτία και εμετοί)

3. Άσθμα

4. Επιληψία και σπασμοί

5. Κατάθλιψη, άγχος, ανορεξία

6. Άλγη διαφόρου αιτιολογίας

7. Κακοήθεις νεοπλασίες

8. Εξάρτηση από οπιούχα και αλκοόλ.[61]

Η κάνναβη έχει τέσσερα σημαντικά πλεονεκτήματα που την καθιστούν μοναδική από θεραπευτική άποψη:

1. Είναι το πιο ατοξικό από τα διαθέσιμα φάρμακα.

2. Έχει ευρύτατο πεδίο θεραπευτικών εφαρμογών.

3. Δρα μέσω μηχανισμών που διαφέρουν απ' αυτούς των άλλων φαρμάκων.

4. Μπορεί συνδυαστεί αποτελεσματικά και με ασφάλεια με οποιοδήποτε φάρμακο.

 

1. Γλαύκωμα (ενδοφθάλμια υπέρταση)

 Ο όρος «γλαύκωμα» αναφέρεται σε μια ομάδα οφθαλμικών παθήσεων που έχουν ως κοινό τους χαρακτηριστικό την αύξηση της ενδοφάλμιας υπέρτασης, λόγω της οποίας προκαλούνται βλάβες στο οπτικό νεύρο με αποτέλεσμα τη μείωση και τελικά την απώλεια της όρασης.

Τα φάρμακα που διατίθενται σήμερα (μυωτικά, αναστολείς της καρβοανυδράσης, αδρεναλίνη) είναι ελάχιστα αποτελεσματικά, δεν κάνουν για όλους τους ασθενείς, έχουν σοβαρές παρενέργειες και πρέπει να λαμβάνονται ισοβίως. Οι ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται σ' αυτά ή δεν μπορούν να ανεχθούν και να αντιρροπήσουν τις σοβαρές παρενέργειές τους, είναι υποχρεωμένοι να επιλέξουν ανάμεσα σε μια (αμφίβολης αποτελεσματικότητας) χειρουργική επέμβαση και την τύφλωση. Το γλαύκωμα αποτελεί τη δεύτερη αιτία τύφλωσης στις ΗΠΑ, και κάθε χρόνο οδηγεί στην απώλεια της όρασης περισσότερους από 240 χιλιάδες ανθρώπους σ' όλο τον κόσμο.

Μέχρι το 1972 είχαν γίνει αρκετές παρατηρήσεις, έρευνες και ανακοινώσεις αναφορικά με τις επιδράσεις της μαριχουάνας και των παραγώγων της σε ασθενείς που έπασχαν από γλαύκωμα. Όπως γράφει ο καθηγητής J. Jaffe: «Οι επιστήμονες ενώ μελετούσαν συστηματικά τις επιπτώσεις γνωστών δόσεων μαριχουάνας σε νέους άνδρες εθελοντές, παρατήρησαν ότι η μαριχουάνα μείωνε την αρτηριακή πίεση στο μάτι. Έτσι συμπέραναν ότι αν συνέβαινε αυτό σε φυσιολογικά άτομα, θα μπορούσε ίσως να συμβαίνει και στα θύματα του γλαυκώματος. Και τελικά, αυτό συμβαίνει». [62]

Στα πλαίσια της πολύχρονης έρευνας για την κάνναβη που προγραμμάτισε και χρηματοδότησε το Νational Institute on Drug Abuse (NIDA),[63] οι προσπάθειες σ' αυτό τον τομέα, επικεντρώθηκαν στη διερεύνηση των αποτελεσμάτων που προκαλεί α) το κάπνισμα της μαριχουάνας, β) η λήψη Δ9-THC από το στόμα και γ) η ενέσιμη χορήγησή της σε ασθενείς με γλαύκωμα. [64]

1) Κάπνισμα μαριχουάνας και λήψη THC από το στόμα.

Η σχετική έρευνα έγινε με τη μέθοδο του διπλού-τυφλού πειράματος από τους R. Hepler, I. Frankκαι R. Petrus της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου του Λος Αντζελες της Καλιφόρνιας (UCLA), ύστερα από παραγγελία του NIDA.[65]Μετά την ολοκλήρωση της έρευνας[66] και της επεξεργασίας των ευρημάτων τους, οι ερευνητές ανακοίνωσαν: «Διαπιστώθηκε ότι η ενδοφθάλμια πίεση μειώθηκε κατά 30% στους ασθενείς πήραν φυσική μαριχουάνα και Δ9-THC 2%. Ενώ στους ασθενείς που πήραν εικονικό φάρμακο μειώθηκε κατά 10% (έχουμε παρατηρήσει ότι η πίεση μειώνεται όχι μόνο υπό την επίδραση της Δ9-THC αλλά και άλλων κανναβινοειδών, τα οποία πρέπει να περιέχονταν σε ικανές ποσότητες στα χωρίς THC φύλλα μαριχουάνας που χρησιμοποιήθηκαν ως εικονικά φάρμακα)... Δεν υπάρχει καμιά ένδειξη τοξικής δράσης του καπνίσματος της μαριχουάνας στην οπτική λειτουργία ή τη δομή του οφθαλμού. Είναι λογικό να θεωρούμε ότι η πτώση της ενδοφθάλμιας πίεσης που προκαλεί η μαριχουάνα γίνεται μ' ένα μηχανισμό που πρέπει να διαφέρει από το μηχανισμό δράσης των φαρμάκων που χρησιμοποιούνται σήμερα κατά του γλαυκώματος... Ελπίζουμε πως ένα παράγωγο της μαριχουάνας ή μια τυποποιημένη μορφή χορήγησής της, θα μας εφοδιάσει με ένα αποτελεσματικό μέσο που θα είναι απαλλαγμένο από τις ψυχοτρόπες ενέργειες αυτού του φαρμάκου».[67]

2) Ενέσιμη χορήγηση Κανναβινοειδών.

Η σχετική μελέτη ανατέθηκε από το NIDA στους ερευνητές M. Perez-Reyes, D. Wagner, M. Wallκαι K. Davis, της ιατρικής σχολή του πανεπιστημίου της Β. Καρολίνας, οι οποίοι συνόψισαν την εργασία και τα ευρήματά τους, ως εξής: «Xορηγήσαμε 6 διαφορετικά κανναβινοειδή σε 12 υγιή άτομα και καταμετρήσαμε τα αποτελέσματά στην ενδοφθάλμια πίεσή τους: H Δ8-THC, η Δ9-THC και η 11-hydroxy-Δ9-THC προκάλεσαν αξιοσημείωτες μειώσεις στην ενδοφθάλμια πίεση, ενώ η κανναβινόλη, η 8β-ΟΗ-Δ9-THCκαι η κανναβινδιόλη αποδείχτηκαν λιγότερο αποτελεσματικές».[68]

Σήμερα, είναι πλέον γενικά αποδεκτό ότι «η μαριχουάνα αποδεδειγμένα μειώνει την ενδοφθάλμια υπέρταση του γλαυκώματος, η οποία καταστρέφει το οπτικό νεύρο και οδηγεί βαθμιαία σε τύφλωση»[69]και ήδη από το 1990 άρχισε να διατίθεται στο εμπόριο συνθετική THC σε σταγόνες.

2. Παρενέργειες της χημειοθεραπείας (ναυτία και εμετοί)

 Παρά τις περί του αντιθέτου προσδοκίες των υποστηρικτών της απαγόρευσής της, η θεραπευτική αξία της κάνναβης είναι γενικά αναγνωρισμένη σήμερα στο πεδίο της αντιμετώπισης των παρενεργειών της χημειοθεραπείας στην οποία υποβάλλονται ασθενείς με καρκίνο, ενώ παράλληλα είναι ήδη σε κυκλοφορία ειδικά σκευάσματά της γι' αυτό το σκοπό.

Ο καθηγητής J. Jaffe γράφει στην όγδοη έκδοση του «The Pharmacological Basis of Therapeutics» των Goodman και Gilman (1990), που ας σημειωθεί είναι το πλέον έγκυρο και εκτιμώμενο φαρμακο-θεραπευτικό εγχειρίδιο στους κύκλους της κατεστημένης ιατρικής, διεθνώς: «Η μαριχουάνα, η Δ9-THC και κάποια συνθετικά ανάλογα έχουν μια καταξιωμένη και αρκετές δυνητικές θεραπευτικές εφαρμογές... Η Δ9-THC και ένα συνθετικό κανναβινοειδές, το nabilone, διατίθενται σήμερα ως εντιεμετικά που λαμβάνονται από το στόμα και επίσης ενδείκνυνται για τον έλεγχο της ναυτίας που συνοδεύει τη χημειοθεραπεία». [70]

Οι καθηγητές G. Winger, F. Hofmann και J. Woods στην τρίτη έκδοση του διδακτικού εγχειριδίου τους «Α Handbook on Drug and Alcohol Abuse» (1992), σημειώνουν: «H THC και τα συνθετικά ανάλογα της THC έχουν καταστεί υπολογίσιμα για την ικανότητά τους να ελέγχουν τη σοβαρή και επιμένουσα ναυτία και εμετό που εμφανίζεται σε ασθενείς που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία». [71]

3. Άσθμα

Η μαριχουάνα εφαρμοζόταν συστηματικά στη θεραπεία του βρογχικού άσθματος κατά τον προηγούμενο αιώνα,[72] αλλά πρόσφατα διαπιστώθηκε ότι η λήψη της Δ9-THC από το αναπνευστικό ή το πεπτικό σύστημα προκαλεί αξιοσημείωτη βρογχοδιαστολή σε υγιή νέα άτομα.[73] Απ' αυτή τη διαπίστωση προέκυψε το ερώτημα εάν η μαριχουάνα προκαλεί παρόμοια αποτελέσματα σε άτομα με βρογχοσυσπαστικές ασθένειες, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί στην αντιμετώπιση των ασθματικών κρίσεων. Η απάντηση που έδωσε η σύγχρονη έρευνα είναι καταφατική.

'Υστερα από πρόσκληση του NIDA, οι L. Vachon, P. Mikus, W. Morrissey, M. Fitzgerald και E. Gaensler, καθηγητές της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου της Βοστώνης, μελέτησαν τις επιδράσεις του καπνίσματος της μαριχουάνας στο άσθμα (σε 17 ενήλικες εθελοντές μεταξύ 18 και 30 ετών με ιστορικό άσθματος που όλοι, πλην ενός, είχαν και κάποιο συγγενή που έπασχε από άσθμα): «Μελετήθηκαν τα αποτελέσματα της επίδρασης της μαριχουάνας στο βρογχικό μηχανισμό μιας ομάδας ασθενών με άσθμα. Η διάγνωση του άσθματος έγινε με τα ισχύοντα κριτήρια και κατά τη διάρκεια της μελέτης οι ασθενείς ήταν ελεύθεροι συμπτωμάτων. Πήραν μια στάνταρ ποσότητα αέρος και καπνού φυσικής μαριχουάνας που περιείχε δυο διαφορετικές συγκεντρώσεις Δ9-THC (1,9% και 0,9%). Και οι δυο συγκεντρώσεις έδειξαν σημαντική και παρατεταμένη αναστροφή της βρογχοσυστολής, καθώς επίσης και σεσημασμένη αλλά μικρότερης διάρκειας ταχυκαρδία».[74]

Παράλληλα, κατόπιν παραγγελίας του NIDA, οι D. Τashkin, B. Shapiro και I. Frank, καθηγητές της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας (UCLA), μελέτησαν τις άμεσες επιδράσεις της μαριχουάνας στη δυναμική των αεροφόρων οδών τόσο κατά την αυτόματη όσο και κατά την προκλητή εκδήλωση βρογχικού άσθματος: «Τα ευρήματά μας από τη μελέτη των επιδράσεων σε 10 ασθενείς με κλινικά μόνιμο βρογχικό άσθμα, μέτριας έως σοβαρής έντασης, στους οποίους χορηγήθηκε φυσική μαριχουάνα και Δ9-TΗC… δείχνουν ότι το κάπνισμα της μαριχουάνας ή η λήψη από του στόματος της TΗC προκαλούν αξιοσημείωτη βρογχοδιαστολή που διαρκεί τουλάχιστον δυο ώρες και ότι επιπλέον το κάπνισμα της μαριχουάνας μπορεί να αντιστρέφει τον βρογχόσπασμο που προκαλείται τεχνητά για πειραματικούς λόγους».[75]

4. Επιληψία και σπασμοί

To 1949, οι J. Davisκαι H. Ramsey μελέτησαν τις αντισπασμικές επιδράσεις της κάνναβης σε 5 παιδιά με επιληψία και ήταν υπό θεραπεία με φαινοβαρβιτάλη και dilantin. Τα αποτελέσματα της μελέτης τους ήταν πολύ ελπιδοφόρα: «Τα τρία από τα πέντε παιδιά ανταποκρίθηκαν στην κάνναβη τόσο καλά όσο και στην προηγούμενη θεραπεία, το τέταρτο απαλλάχτηκε πλήρως από τις κρίσεις και το πέμπτο σχεδόν πλήρως».[76]

Το 1969, ο καθηγητής T. Mikuriya, ωθούμενος από τα αποτελέσματα των ερευνών σ' αυτό το πεδίο, συμπεριέλαβε τους σπασμούς και την επιληψία στον πίνακα των καταστάσεων όπου ενδεχομένως θα είχε θεραπευτική αξία η εφαρμογή της κάνναβης.[77]

Και το 1990, ο καθηγητής J. Jaffe, έχοντας υπ' όψη τα πορίσματα των σχετικών ερευνών κατά την εικοσαετία που μεσολάβησε, επιβεβαίωσε την αποτίμηση του T. Mikuriya, διαπιστώνοντας ότι: «Η μαριχουάνα, η Δ9-THC και κάποια συνθετικά ανάλογά της έχουν μια καταξιωμένη και αρκετές δυνητικές θεραπευτικές εφαρμογές. Μερικά συνθετικά κανναβινοειδή θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα ως αναλγητικά και αντισπασμικά».[78]

5. Κατάθλιψη και ανορεξία

Η απώλεια βάρους, ο πόνος και η κατάθλιψη (ως προϊόν της απελπισίας και της αγωνίας του θανάτου), είναι κυρίαρχα συμπτώματα σε ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο και αποτελούν δυσεπίλυτα θεραπευτικά προβλήματα γιατί τα φαρμακευτικά μέσα που διατίθενται σήμερα για τον έλεγχό τους, είναι ανεπαρκέστατα και αναποτελεσματικά.

Οι αναφορές προηγουμένων ερευνητών ότι η Δ9-τετραϋδροκανναβινόλη (Δ9-THC) «προκαλεί ευφορία, διεγείρει την όρεξη, είναι αξιόλογο αναλγητικό και αντιεμετικό»,[79] την καθιστούσαν πολύ ελκυστικό αντικείμενο μελέτης ως μέσου βοήθειας των ασθενών με καρκίνο και ήταν φυσικό να προσελκύσουν το ενδιαφέρον του ιατρικού κόσμου και του NIDA, το οποίο ζήτησε από μια ομάδα επιστημόνων να διερευνήσει τις ορεξιογόνες, τις αντικαταθλιπτικές, τις αναλγητικές και τις αντιεμετικές δράσεις της κάνναβης στα πλαίσια του πολυσύνθετου ερευνητικού προγράμματος για τη «Φαρμακολογία της Μαριχουάνας» (1967-1974).

Οι W. Regelson, T. Kirk, M. Green, J. Schulzκαι M. Zalisτης Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου του Richmond της Βιρτζίνια, σε συνεργασία με τους J. Butlerκαι L. Peek του τμήματος ψυχολογίας του πανεπιστημίου του Denton του Τέξας, μελέτησαν με τη μέθοδο του διπλού τυφλού πειράματος τις επιδράσεις της THC σε ενδο-νοσοκομειακούς και εξω-νοσοκομειακούς ασθενείς με καρκίνο,[80] και συνόψισαν την εργασία και τα ευρήματά τους ως εξής:

«Τα στοιχεία μας δείχνουν ότι η ΤΗC έχει αξία ως αντικαταθλιπτικό τόσο για ενδονοσοκομειακούς όσο και για εξωνοσοκομειακούς ασθενείς. Η δυναμική της THC είναι φανερή. Πολλοί ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο διακατέχονται από κατάθλιψη και άγχος που δεν οφείλονται σε κάποια ενδογενή διεργασία αλλά προκύπτουν καθαρά ως κοινή αντίδραση σε ένα καταστροφικό συμβάν, και είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιρροπιστούν με τα διαθέσιμα αντικαταθλιπτικά φάρμακα που προκαλούν ελάχιστα ή μόνο αρνητικά αποτελέσματα... Τα προαναφερθέντα σε συνδυασμό με τις κλινικές παρατηρήσεις επί των επιδράσεων της Δ9-THCδείχνουν αξιοσημείωτη αργή αναστροφή της χαρακτηριστικής απώλειας βάρους που συνδέεται με τον καρκίνο. Αυτό μαζί με τις διαπιστώσεις σχετικά με τις αναλγητικές και αντιεμετικές δράσεις της, ανοίγουν το δρόμο σε μια πολλά υποσχόμενη έρευνα για την αποτελεσματικότητα της Δ9-THC ως υποστηρικτικής θεραπείας για τον έλεγχο των δευτερευόντων συμπτωμάτων (κατάθλιψη, απώλεια βάρους, πόνος, ναυτία, έμετοι) των ασθενών με καρκίνο... Στην έρευνά μας, σημειώθηκε ανάκτηση του σωματικού βάρους σε περισσότερο από το 50% των ασθενών, πράγμα που μπορεί να εκληφθεί ως ένα επιπρόσθετο στοιχείο ότι η Δ9-THC ενισχύει την όρεξη, όπως υποστηρίχτηκε ήδη από πολλούς μελετητές...[81] Συμπέρασμα: Η Δ9-THC που χορηγήθηκε σε καλώς ανεκτή δόση (0.1 mgt.i.d., από το στόμα) σε ασθενείς με καρκίνο είχε τα αποτελέσματα ενός ηρεμιστικού και ενός ήπιου ενισχυτικού της σκέψης, αναμφίβολα χωρίς καμιά επίδραση στη λειτουργία της αντίληψης και ολοφάνερα χωρίς καμιά επίδραση στη σταθερότητα των στοιχείων της προσωπικότητας και του συναισθήματος (τουλάχιστον στο βαθμό που μπορούν να καταμετρηθούν με τα ψυχολογικά τεστ). Από ιατρική άποψη, οι κλινικές παρατηρήσεις και τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι η Δ9-THC ενισχύει την όρεξη και βοηθάει στην αναστροφή της χρόνιας απώλειας βάρους που συνοδεύει τον καρκίνο, και προκαλεί κάποια αναλγητικά και αντιεμετικά αποτελέσματα. Οι οριακές παρενέργειες που περιόρισαν τη χρήση της στο 25% των ασθενών ήταν η υπνηλία, η ζάλη και η διάσχιση. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι η Δ9-THC μπορεί να ενισχύει την όρεξη και να μειώνει την απώλεια του βάρους σε ασθενείς με καρκίνο, αλλά απαιτείται περισσότερη δουλειά για να εμπεδωθούν τα ορεξιογόνα, τα αναλγητικά, τα αντιεμετικά και τα υπνογόνα αποτελέσματά της».[82]

6. Αναλγητικές ιδιότητες

'Υστερα από πρόσκληση του NIDA, οι R. Noyes, S. Bruk, D. Baran και A. Canter, του Τμήματος παθολογίας και ψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου της Iowa, διερεύνησαν τις αναλγητικές επιδράσεις της THC σε ασθενείς με καρκινικά άλγη, και κατέληξαν στο εξής συμπέρασμα: «Μια αρχική εκτίμηση της THC που χορηγήθηκε απ' το στόμα σε αλγούντες ασθενείς με καρκίνο, καταδεικνύει ένα αναλγητικό αποτέλεσμα του φαρμάκου. Σε 10 ασθενείς χορηγήθηκε εικονικό φάρμακο και 5, 10, 15 και 20 mgTHC, με τεχνικές του διπλού-τυφλού πειράματος. Στους ασθενείς που χορηγήθηκαν οι μεγαλύτερες δόσεις της THC (15 και 20 mg) διαπιστώθηκε μείωση του άλγους σημαντικά υπέρτερη του placebo. Σ' αυτή τη δοσολογία της THC, υπήρξαν αναφορές ασθενών για καταπράϋνση και διανοητική θόλωση».[83]

7. Αντικαρκινικές δράσεις

Το 1976, δημοσιεύτηκαν τα αποτελέσματα της έρευνας που έκαναν για λογαριασμό του NIDA, οι L. Harris, A. Munsonκαι R. Carchman της Iατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Richmond, σχετικά με την ανασταλτική δράση που ασκούν κάποια κανναβινοειδή σε ορισμένα νεοπλάσματα,[84] ως συμβολή στη συζήτηση που προκάλεσαν οι ανακοινώσεις αντικρουόμενων συμπερασμάτων από διάφορες μελέτες που είχαν γίνει προηγουμένως σε ζώα[85] και σε ανθρώπους.[86]

«Ενα ενδιαφέρον συμπέρασμα της έρευνάς μας είναι ότι η ανασταλτική δράση των κανναβινοειδών στα νεοπλάσματα είναι πιθανό να μη σχετίζεται με τις συμπεριφορικές τους ιδιότητες, δεδομένου ότι η κανναβινόλη είναι δραστική στον οργανισμό μας ενώ είναι αδρανής από την άποψη της επίδρασής της στην συμπεριφορά... Τα αποτελέσματα της έρευνάς μας προσθέτουν μια νέα αντίληψη στα αυξανόμενα στοιχεία ότι η Δ9-THC έχει κάποιες άλλες κυτταρικές επιδράσεις που θα μπορούσαν να έχουν μεγαλύτερη σημασία στο μέλλον, γιατί είναι δυνατό να οδηγήσουν στην ανάπτυξη μιας νέας ομάδας θεραπευτικών φαρμάκων. Ελπίζουμε ότι το μοντέλο που επεξεργαστήκαμε θα δώσει τα μέσα με τα οποία θα μπορούσαν να αναπτυχθούν νέα και πιο αποτελεσματικά αντικαρκινικά φάρμακα».[87]

8. Απεξάρτηση από αλκοόλ και οπιούχα

Οι σύγχρονες έρευνες για την εφαρμογή της κάνναβης και των προϊόντων της στην απεξάρτηση ή τη συντήρηση των εξαρτημένων από αλκοόλ, οπιούχα και διάφορες άλλες εξαρτησιογόνες ουσίες, βασίζονται στη θεραπευτική πείρα και τις γνώσεις που συσσωρεύτηκαν τα τελευταία εκατό χρόνια από την ιατρική χρήση της κάνναβης ως μέσου αντιμετώπισης των συμπτωμάτων του στερητικού συνδρόμου και ως υποκατάστατου αυτών των ουσιών.

To 1887, ο H. Kane ανακοίνωσε τις παρατηρήσεις τους από την επιτυχή εφαρμογή της κάνναβης ως υποκατάστατου σε άτομα εξαρτημένα από το αλκοόλ. Οι παρατηρήσεις του επιβεβαιώθηκαν το 1889 από τον Ε. Birch που χορήγησε κάνναβη σε πελάτες του εξαρτημένους από οπιούχα, και εν συνεχεία το 1891 από τον J. Μattison που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κάνναβη «είναι αποτελεσματικό υποκατάστατο για τα προϊόντα της παπαρούνας» [όπιο και τα παράγωγά του].[88]

Το 1942, οι S. Allentuck και K. Bowman διαπίστωσαν ότι τα παράγωγα της κάνναβης ήταν αποτελεσματικά για την αντιμετώπιση της συμπτωματολογίας του στερητικού συνδρόμου από οπιούχα. Σε μελέτη τους που αφορούσε 49 άτομα εξαρτημένα από οπιούχα, υπογραμμίζουν ότι: «Tα στερητικά συμπτώματα αποδυναμώθηκαν ή εξαλείφτηκαν γρήγορα. Οι ασθενείς ήταν σε καλύτερη κατάσταση από διανοητική και ψυχολογική άποψη. Η φυσική τους κατάσταση αποκαταστάθηκε πολύ σύντομα και εξέφρασαν την επιθυμία να επανέλθουν στην επαγγελματική τους δραστηριότητα όσο το δυνατό γρηγορότερα».[89]

Το 1953, οι L. Thompson και R. Proctor ανακοίνωσαν τα αποτελέσματα της ικανοποιητικής εφαρμογής ενός συνθετικού προϊόντος της κάνναβης (pyrahexil) στην αντιμετώπιση του στερητικού συνδρόμου από αλκοόλ, βαρβιτουρικά και ορισμένες άλλες εξαρτησιογόνες ουσίες, τονίζοντας ότι: «H κάνναβη δεν προκαλεί σωματική ή ψυχική εξάρτηση και η διακοπή της λήψης της δε συνοδεύεται από στερητικά συμπτώματα».[90]

Μετά τον πόλεμο στην Κορέα και την πλήρη κυριαρχία της υστερίας του ψυχρού πολέμου, τα ναρκωτικά και η κάνναβη «συνδέθηκαν άμεσα με την κομμουνιστική συνωμοσία»,[91] με αποτέλεσμα την τρομακτική αυστηροποίηση των ποινικών κυρώσεων που συνεπαγόταν η χρήση τους[92] και το «πάγωμα» των ερευνών για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Η σχετική ερευνητική δραστηριότητα ξανάρχισε στα μέσα της δεκαετίας του 1960 (όταν σημειώθηκε κάποια χαλάρωση των δρακόντειων ποινικών περιορισμών) και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με αξιόλογα αποτελέσματα, στα πλαίσια προγραμμάτων που εφαρμόζονται από διάφορους κρατικούς και μη-κρατικούς οργανισμούς υπό την εποπτεία του Υπουργείου Υγείας των ΗΠΑ.[93]

9. Φαρμακευτικά σκευάσματα της κάνναβης

Στην εποχή μας, η θεραπευτική αξία της κάνναβης τείνει να (ξανα)καθιερωθεί στη συνείδηση του ιατρικού κόσμου, πράγμα που αναμφίβολα συντελεί στη δραστική υπονόμευση της δαιμονολογίας των υπέρμαχων της απαγόρευσής της και της δίωξης των χρηστών της και κινητοποιεί ένα διαρκώς αυξανόμενο αριθμό γιατρών στη διεκδίκηση του αιτήματος «να αποφασίζουν οι γιατροί και όχι οι πολιτικοί» για τις θεραπευτικές χρήσεις οποιασδήποτε ουσίας, σύμφωνα με τα πορίσματα της επιστημονικής έρευνας κι όχι με βάση τα παραληρήματα των μανιακών της καταστολής.[94]

Σήμερα, στις ΗΠΑ διατίθενται ήδη αρκετά φαρμακευτικά σκευάσματα που περιέχουν Δ9-Τετραϋδροκανναβινόλη (ΤΗC), για την αντιμετώπιση της ναυτίας και του εμετού που εμφανίζονται ως παρενέργειες της χημειοθεραπείας στην οποία υποβάλλονται ασθενείς με καρκίνο και για την αντιρρόπηση της ανορεξίας. Και το γεγονός αυτό είναι εξόχως αποκαλυπτικό των σύγχρονων τάσεων που διαμορφώνονται διεθνώς απέναντι στην κάνναβη.[95]

Τα πρώτα φάρμακα αυτού του είδους που κυκλοφόρησαν το 1985 είναι το Dronabinol (εμπορική ονομασία Μarinol) και το Nabilone (εμπορική ονομασίαCesamet).[96]

Η κάνναβη, έχει μηδαμινή τοξικότητα, δεν εγκαθιστά σωματική εξάρτηση και είναι αναμφίβολα η λιγότερο επικίνδυνη από τις ευφορικές ουσίες που υπάρχουν και η ασφαλέστερη από τις θεραπευτικές ουσίες που διαθέτει το θεραπευτικό οπλοστάσιο της ιατρικής.[97]Κι αυτό αναγνωρίζεται δημόσια από το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ που, ήδη από το 1971, αποφάνθηκε ότι «από πλευράς τοξικότητας, τα παράγωγα της κάνναβης πρέπει να θεωρούνται τα πιο ασφαλή από τα φάρμακα πλατιάς χρήσης».[98]

 

5. Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ

 

1. Οι πραγματικοί λόγοι της απαγόρευσης της κάνναβης

Η τύχη της κάνναβης κρίθηκε αποκλειστικά και μόνο από το συνδυασμό των πολιτικών, οικονομικών και τεχνολογικών αλλαγών που συντελέστηκαν κατά τη δεκαετία του 1930. Η πληθώρα των πλεονεκτημάτων και των εφαρμογών αυτού του φυτού το καθιστούσαν υπολογίσιμο αν όχι μοναδικό ανταγωνιστή των προϊόντων πολλών βιομηχανικών κλάδων (πετρελαιοειδή, οινόπνευμα, καπνός, φάρμακα, παραγωγής χαρτιού) οι οποίοι συνεργάστηκαν αρμονικά προκειμένου να πετύχουν την ποινικοποίηση της κάνναβης, μέσα σε επτά κρίσιμα χρόνια (1930-1937) που σφραγίστηκαν από τα εξής γεγονότα:

1) Το 1930 ιδρύθηκε το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ναρκωτικών (FBN, FederalBureauofNarcotics, FBN) και στελεχώθηκε από πρώην πράκτορες της Ποτοαπαγόρευσης μ' επικεφαλής τον διαβόητο Harry Anslinger και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαδικασία που οδήγησε στην απαγόρευση της κάνναβης το 1937.

Εν όψει της άρσης της ποτοαπαγόρευσης (1933), και ενώ το Κογκρέσο περιέκοπτε δραστικά τον προϋπολογισμό του FBN και μείωνε τον αριθμό των πρακτόρων του, ο Anslinger και το FBN έπρεπε -για λόγους επιβίωσης- να δώσουν κάποια απόδειξη της «χρησιμότητάς» τους που να δικαιολογεί τη συντήρησή του από το δημόσιο προϋπολογισμό. Ετσι, ο Anslinger και οι επιτελείς του έστρεψαν ευθύς εξ' αρχής την προσοχή τους στην κάνναβη, για την οποία διέβλεψαν ότι τους άνοιγε ένα νέο και ευρύτατο πεδίο δραστηριότητας. Ας σημειωθεί λοτι ο Anslinger τοποθετήθηκε στο FBN με πρωτοβουλία του Andrew Mellon, ιδιοκτήτη της μιας από τις δύο τράπεζες με τις οποίες συνεργαζόταν η αυτοκρατορία DuPont[99] και κατέστησε το FBN το πιο αποτελεσματικό εργαλείο για τη θέσπιση και τη συντήρηση της απαγόρευσης σύμφωνα με τα συμφέροντα των «εργοδοτών» του.

2) Το 1933 καταργήθηκε η Ποτοαπαγόρευση, με αποτέλεσμα να νομιμοποιηθεί η παραγωγή και η διάθεση του αλκοόλ. Κυριότερος ανταγωνιστής του οινοπνεύματος στην αγορά ήταν τα προϊόντα της κάνναβης. Και οι νεοσύστατες βιομηχανίες οινοπνεύματος στις οποίες επενδύθηκε ένα μέρος των κερδών του οργανωμένου εγκλήματος που έλεγχε τη διακίνηση και την εμπορία του παράνομου αλκοόλ κατά την περίοδο της Ποτοαπαγόρευσης (1920-1932), είχαν ζωτικό συμφέρον από την εξάλειψη αυτών των ανταγωνιστικών προϊόντων.

3) Το 1935, η αμερικανική εταιρεία DuPont[100] εισήγαγε στην αγορά το μη-ανακυκλώσιμο νάιλον και το 1937 απέκτησε την πατέντα του.[101] Μοναδικός ανταγωνιστής του νέου προϊόντος ήταν η ανακυκλώσιμη κάνναβη και συνεπώς η επιβίωσή του νάιλον εξαρτιόταν απ' τη δυνατότητα της εταιρείας DuPont να εκτοπίσει την κάνναβη από την αγορά. Όπως παραδέχτηκε ο Lammot DuPont «τα συνθετικά πλαστικά βρήκαν εφαρμογή στην κατασκευή μιας πληθώρας πραγμάτων που μέχρι τότε φτιάχνονταν από φυσικά υλικά».[102]

4) To 1936, η DuPont κατάφερε να εξασφαλίσει το μονοπώλιο των πετροχημικών προϊόντων που οι πατέντες τους εκχωρήθηκαν στις ΗΠΑ από τη γερμανική IG Farben ως μέρος των αποζημιώσεων που έπρεπε να καταβάλει η Γερμανία από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μ' αυτή τη μεθόδευση, το 30% της πανίσχυρης IG Farben πέρασε στην ιδιοκτησία της DuPont. Κυριότερος ανταγωνιστής των ποικίλων προϊόντων της πετροχημικής βιομηχανίας (χρώματα, βαφές, λάδια μηχανών, λιπάσματα και πλήθος άλλων) ήταν η κάνναβη και τα παράγωγά της και συνεπώς το βιομηχανικό μεγαθήριο της DuPont είχε ζωτικό συμφέρον από την απαγόρευσή τους: Χωρίς την απαγόρευση της κάνναβης, θα ήταν αδύνατο να υπάρξει το 80% των επιχειρήσεων της αυτοκρατορίας DuPont.

5) Το 1936, το 70% της παραγωγής του χαρτιού που παραγόταν στις ΗΠΑ με ξύλευση και καταστροφή των δασών, ελέγχονταν από τις οι εταιρείες του γνωστού «ληστοβαρώνου» του τύπου William Randolph Hearst.[103]Το 75-90% του χαρτιού που χρησιμοποιούνταν σε όλο τον κόσμο μέχρι το 1883 προερχόταν απ' την κάνναβη. Το χαρτί αυτό είναι φθηνότερο, καλύτερης ποιότητας και με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής απ' το χαρτί που άρχισε να παράγεται από την ξύλευση και της καταστροφή των δασών όταν αυτό έγινε δυνατό με την τεχνολογική εξέλιξη. Στη δεκαετία του 1930, η κάνναβη ήταν ο υπ' αριθμόν 1 ανταγωνιστής του συγκροτήματος Hearst που έλεγχε το 70% της παραγωγής χαρτιού από την ξύλευση των δασών.

6) Παράλληλα, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930, η τεχνολογικές δυνατότητες επέτρεψαν στις φαρμακοβιομηχανίες να κατασκευάζουν εργαστηριακά χημικά προϊόντα, με αποτέλεσμα να αναχθούν από επεξεργαστές και διακινητές των φυσικών φαρμακευτικών μέσων σε ανεξάρτητους παραγωγούς που είχαν τον αποκλειστικό έλεγχο των προϊόντων που συνέθεταν στα εργαστήριά τους. Στην καθημερινή θεραπευτική πρακτική των νεότερων χρόνων είχαν κυριαρχήσει δυο μεγάλες κατηγορίες φυσικών θεραπευτικών μέσων: τα παράγωγα του οπίου και τα παράγωγα της κάνναβης.

Τα παράγωγα του οπίου εξοβελίστηκαν από το θεραπευτικό πεδίο με το νόμο Harrison το 1914. Συνεπώς, στη δεκαετία του 1930, μοναδικός ανταγωνιστής των χημικών προϊόντων της φαρμακευτικής βιομηχανίας ήταν η κάνναβη και τα παράγωγά της: Hεμπέδωση των συμφερόντων της φαρμακοβιομηχανίας και το πέρασμα στην εποχή της καθολικής χημικής φαρμακοδηλητηρίασης προϋπέθετε τον εξοστρακισμό της κάνναβης απ' το θεραπευτικό πεδίο. Και για την επίτευξη αυτού του σκοπού, η φαρμακοβιομηχανία συνεργάστηκε στενά με τους άλλους βιομηχανικούς κολοσσούς και την ιατρική συντεχνία.

Η δημιουργία του «Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών» (1930), η άρση της Ποτοαπαγόρευσης (1933), η κατασκευή μηχανών υψηλής τεχνολογίας για την παραγωγή χαρτιού από τη δασική ξυλεία και η μονοπώληση αυτής της παραγωγής από το συγκρότημα Hearst (1930-1936), η μαζική εισαγωγή στην αγορά των προϊόντων της πετροχημικής βιομηχανίας (1926-1936) και του νάιλον (1936) και, τέλος η κατάκτηση της δυνατότητας της φαρμακοβιομηχανίας να παράγει μαζικά συνθετικά φάρμακα (1928-1932), συντελέστηκαν μέσα σε λιγότερο από 7 χρόνια και έκριναν οριστικά την τύχη της κάνναβης, που ήταν ο κυριότερος ανταγωνιστής των προϊόντων τους.

Το 1935, με την καθοδήγηση των επιτελών της εταιρείας DuPontκαι του δικτύου των κίτρινων εφημερίδων του συγκροτήματος Hearst, το Γραφείο Δίωξης Ναρκωτικών (FBN) εξαπέλυσε μια εκτεταμένη προπαγανδιστική εκστρατεία εναντίον της κάνναβης και το 1937, τα διαπλεκόμενα συμφέροντα των θιγόμενων βιομηχανικών κλάδων (με αιχμή τους τις εταιρείες DuPont και Hearst), χρησιμοποίησαν την ισχύ τους στην κυβέρνηση και τη διοίκηση, και πέτυχαν να τεθεί η κάνναβη υπό καθεστώς απαγόρευσης, με τη θέσπιση του νόμου Marihuana Tax Act.[104]

Η θέσπιση αυτού του νόμου διευκόλυνε την αντικατάστασή της κάνναβης ως πρώτης ύλης στη βιομηχανία υφασμάτων από πετροχημικά προϊόντα που έλεγχε μονοπωλιακά η DuPont κατόπιν αδείας της γερμανικής IG Farben και επέτρεψε την σχεδόν ολοκληρωτική κυριαρχία της σε όλους τους συναφείς τομείς της παραγωγής (ενώ παράλληλα εξασφάλισε τα συμφέροντα του Hearstως αδιαμφισβήτητου μονοπωλητή της παραγωγής χαρτιού). Το 50% όλων των τοξικών χημικών λιπασμάτων που χρησιμοποιούνται σήμερα στην αγροτική παραγωγή της Αμερικής και των περισσότερων χωρών (δηλητηριάζοντας το έδαφος, τις πηγές νερού και το περιβάλλον) καταναλώνονται στην καλλιέργεια πρώτων υλών για την υφασματοβιομηχανία προς αποκλειστικό όφελος των εταιρειών, και κυρίως της DuPont, που ελέγχουν την παραγωγή και τη διάθεση αυτών των λιπασμάτων.

O εξοστρακισμός της κάνναβης από την παραγωγή και την αγορά με τον απαγορευτικό νόμο Marihuana Tax Act του 1937 που «ομαλοποίησε» την αμερικάνικη (και κατ' επέκταση και την παγκόσμια) οικονομία προς όφελος των κέντρων οικονομικής και πολιτικής ισχύος που καθορίζουν την πορεία των ΗΠΑ, έγινε στo όνομα της «προστασίας της κοινωνίας» από ένα φυτό που επί χιλιάδες χρόνια αποτελούσε ευεργεσία της φύσης. Με το νόμο Marihuana Tax Act του 1937, η συμμαχία των ισχυρότερων μπλοκ της αμερικάνικης οικονομίας πέρασε στον παράδεισο της διαρκούς συσσώρευσης τεράστιων κερδών, ενώ η ανθρωπότητα εισήλθε στην κόλαση της χημικοποίησης και πλαστικοποίησης της ζωής της.

2. Το «παράδοξο»: Το κράτος υπέρ της κάνναβης (1942-1945)

Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου, μετά την εισβολή Ιαπώνων στις Φιλιππίνες, οι ΗΠΑ αποκόπηκαν ξαφνικά από τις πηγές μιας πρώτης ύλης, της κάνναβης, που ήταν απαγορευμένη αλλά και συγχρόνως πολύ σημαντική για την πολεμική προσπάθεια της χώρας γιατί απ' αυτή κατασκευάζονταν τα αλεξίπτωτα, τα αντίσκηνα, οι σάκοι, οι σημαίες, οι στολές εργασίας, ένα εξαιρετικά χρήσιμο καύσιμο, διάφορα λιπαντικά και πολλά άλλα εφόδια που χρησιμοποιούσε ο στρατός και η αεροπορία.

Για ν' αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση ανάγκης, η αμερικανική κυβέρνηση επέβαλε καθεστώς «χειμερίας νάρκης» στην απαγόρευση που η ίδια είχε επιβάλλει και, αφήνοντας προς στιγμή κατά μέρος το «αντιναρκωτικό» της μένος, μεταμορφώθηκε οβιδιακά από διώκτη σε υπερασπιστή της κάνναβης, μετονόμασε το χόρτο από «δολοφόνο των νέων» σε «φυτό για τη νίκη» και προέτρεπε με κάθε δυνατό μέσο τους αγρότες να το καλλιεργήσουν.

Μέχρι την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο, οι αγρότες που αποτολμούσαν να καλλιεργήσουν έστω και ένα δενδρύλλιο κάνναβης αντιμετωπίζονταν ως «εγκληματίες» από τη δικαιοσύνη και ως «εθνικώς ύποπτοι» από το FBI και το FBN. Μετά την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο, η αμερικάνική κυβέρνηση προέτρεπε τους αγρότες να καλλιεργήσουν κάνναβη σε όσα στρέμματα ήθελαν, προβάλλοντας αυτή τη δραστηριότητα ως «πατριωτικό καθήκον».

1) Το 1942, το Υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ κυκλοφόρησε πολλά διαφημιστικά φυλλάδια και έκανε ένα ειδικό προπαγανδιστικό φιλμ για την κάνναβη με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Φυτό για τη Νίκη», το οποίο προβάλλονταν σε όλους τους κινηματογράφους των ΗΠΑ.[105]

2) Το 1942, η αμερικανική κυβέρνηση κυκλοφόρησε χαρτόσημα φόρου για τη μαριχουάνα των 5 δολαρίων, έθεσε ως στόχο της να αυξήσει την έκταση καλλιέργειας της κάνναβης σε 1.400.000 στρέμματα μέσα στο 1943[106] και διέθεσε στους αγρότες ειδικά μηχανήματα για την καλλιέργεια κάνναβης σε πολύ χαμηλές τιμές. Και το πλέον απρόσμενο:

3) Μεταξύ 1942-1945, κάθε αγρότης που συμφωνούσε να καλλιεργήσει κάνναβη για το κράτος, απαλλασσόταν από τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, τόσο ο ίδιος όσο και οι γιοι του (εν καιρώ... πολέμου). 

 

6. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Από όσα εκτέθηκαν παραπάνω, καθίσταται προφανές ότι η απαγόρευση της κάνναβης και η δίωξη των χρηστών της ήταν αποτέλεσμα του συνδυασμού των συμφερόντων της πολιτικής εξουσίας, των βιομηχανιών πετρελαίου, πετροχημικών, φαρμάκων, καπνού και αλκοόλ και των κύκλων που ενδιαφέρονταν για τη συντήρηση του ρατσιστικού καθεστώτος σε βάρος των μειονοτήτων των μαύρων και των Μεξικάνων στο παρελθόν και του συνόλου των ισπανόφωνων σήμερα.

Η κατασταλτική πολιτική απέναντι στην κάνναβη, που υιοθετήθηκε με απαίτηση όλων αυτών των παραγόντων, αποσκοπούσε αφ' ενός στον έλεγχο και τη χειραγώγηση του φτηνού εργατικού δυναμικού των μαύρων και των Μεξικανών και αφ' ετέρου στη μονοπώληση της παραγωγής και της εμπορίας των τοξικών προϊόντων αυτών των βιομηχανιών, για τα οποία μοναδικός υπολογίσιμος ανταγωνιστής ήταν τα ατοξικά προϊόντα της κάνναβης.

Σοβαροί ιατρικοί, πολιτικοί, οικονομικοί και οικολογικοί λόγοι επιβάλλουν την αναθεώρηση της «παράλογης» απαγορευτικής πολιτικής απέναντι στην κάνναβη, το κόστος της οποίας δεν μπορεί να αντέξει ή να ανεχθεί πια η κοινωνία. Το παραλήρημα των ιδιοτελών μανιακών της καταστολής δεν μπορεί να εξακολουθήσει να κανοναρχεί τις επιλογές του κοινωνικού σώματος, υπονομεύοντας όλο και πιο πολύ τη συνοχή του.

Η επισκόπηση της ιστορικής διαδρομής της απαγόρευσης της κάνναβης καθιστά προφανές το συμπέρασμα ότι η ποινικοποίηση και η δίωξή της δεν οφείλεται στην ανάγκη να «προστατευτούν οι χρήστες και η δημόσια υγεία» (όπως διακηρύσσουν οι καριερίστες της καταστολής), αλλά στην εξουσιαστική απαίτηση να εξυπηρετηθούν ορισμένες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες οι οποίες στο παρελθόν συνδέονταν (α) με την καταπίεση και τη χειραγώγηση ορισμένων κοινωνικών στρωμάτων (μειονότητες, μετανάστες, εργάτες) και (β) με τη μονοπώληση της παραγωγής και της κατανάλωσης ενός πλήθους προϊόντων καθημερινής χρήσης από βιομηχανικά μεγαθήρια τα οποία εξαντλούν τις πηγές των μη-ανανεώσιμων πρώτων υλών και καταστρέφουν ανενδοίαστα το περιβάλλον, εξαλείφοντας τις προοπτικές επιβίωσης της ζωής στο πλανήτη. Αυτές οι σκοπιμότητες είναι συναρτημένες:

1) Με την υπεράσπιση των συμφερόντων των βιομηχανικών μεγαθηρίων που ελέγχουν τους τομείς των πετροχημικών, των φαρμάκων, του αλκοόλ, του καπνού, του χαρτιού, κ.α.

2) Με την επιδιωκόμενη διαρκή ενδυνάμωση της λευκής αγοράς των νόμιμων τοξικών και εξαρτησιογόνων ψυχοτρόπων ουσιών (αλκοόλ, καπνός, ψυχοφάρμακα) και την ενίσχυση της μαύρης αγοράς των παράνομων ψυχοτρόπων ουσιών (οπιούχα/οπιοειδή, κ.α.) στο πλαίσιο της οποίας πραγματοποιούνται ανυπολόγιστα κέρδη.

3) Με τη συντήρηση των παραγωγικών και καταναλωτικών αξιών της ανταγωνιστικής κοινωνίας και του αδιέξοδου «βιομηχανικού πολιτισμού», γιατί το εξουσιαστικό πλέγμα που έχει συμφέρον από τη διαιώνιση της δίωξής της κάνναβης, μπορεί να καλλιεργεί και να διαδίδει συστηματικά το μύθο ότι η κάνναβη «καθιστά τον χρήστη της αδιάφορο για τις νόρμες που χαρακτηρίζουν αυτά τις αξίες».

Τις τελευταίες δεκαετίες, παρά τη σκληρή καταστολή και τις διώξεις της κάνναβης, αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός των ατόμων που παραδέχονται ότι έχουν δοκιμάσει κάνναβη ή κάποιο από τα παράγωγα της. Κι αυτό αποτελεί μια από το πλήθος των αδιαμφισβήτητων αποδείξεων για τις συνέπειες της κατασταλτικής θεωρίας και πρακτικής, που η αποτελεσματικότητά της εξαντλείται στην παραγωγή αμέτρητων ατομικών και κοινωνικών τραγωδιών.

Η απαγόρευση των ψυχοτρόπων ουσιών και η μαζική τελετουργική ανθρωποθυσία που τη συνοδεύει συνιστούν ένα αποτρόπαιο έγκλημα σε βάρος του ατόμου, της κοινωνίας, του πολιτισμού και της ελευθερίας, ακόμη και εάν γίνουν αποδεκτές ως "αληθείς" οι μυθοπλασίες των υποστηρικτών της. Γιατί η χρήση οποιασδήποτε επικίνδυνης ουσίας βλάπτει αποκλειστικά και μόνο τον χρήστη της.

Συνεπώς, η χρήση τους αποτελεί τυπική πράξη αυτοπροσβολής και, ως τέτοια, σε μια πολιτισμένη κοινωνία δεν μπορεί να υπόκειται σε καμιά απαγορευτική ή κατασταλτική παρέμβαση. Γιατί όπως διακήρυττε ο John Stuart Mill:

«Ο μόνος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να επεμβαίνουν ατομικά ή συλλογικά στην ελευθερία δράσης ενός συνανθρώπου τους, είναι η αυτοπροστασία τους. Ο μόνος λόγος για τον οποίο μπορεί νόμιμα να ασκείται εξουσία σε οποιοδήποτε μέλος μιας πολιτισμένης κοινωνίας παρά τη θέλησή του, είναι η αποτροπή της ζημιάς των άλλων... Η μόνη δραστηριότητα για την οποία ο άνθρωπος είναι υπόλογος απέναντι στην κοινωνία, είναι αυτή που αφορά τους άλλους. Ως προς τη συμπεριφορά του απέναντι στον εαυτό του, η ελευθερία του είναι δικαιωματικά απόλυτη: Οσον αφορά το κορμί και το μυαλό του, το άτομο είναι κυρίαρχο».[107]



[1]Όλα τα στοιχεία του παρόντος προέρχονται από το Κλεάνθης Γρίβας: Κάνναβη: Μαριχουάνα - Χασίς (Ν. Σύνορα, 1993). Αγγλική έκδοση Kleanthis Grivas: Cannabis: Marihuana - Hashish (London, Minerva Press, 1997).

[2]J. Jaffe, R.Peterson, R. Hodgson: Ναρκωτικά, Τσιγάρο, Aλκοόλ (Αθήνα, Ψυχογιός, 1981), σ. 79

[3] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions, (1981), σ. 81.

[4] Από δω και πέρα, το Αμερικάνικο Υπουργείο Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας θα αναφέρεται ως Υπουργείο Υγείας, για λόγους συντομίας.

[5] M. Braude και S. Szara: Pharmacology of Marihuana, Α Monograph of the National Institute on Drug Abuse (Raven Press, N.Y., 1976, τόμοι 2).

[6] Advisory on Drug Dependence Report: Cannabis ή «Wootton Report» (1968).

[7] R. DuPont: Marihuana, An Issue Comes of Age (στο Braude και Szara, 1976), τ. 1, σ. 4.

[8] Commission on Inquiry into Non-Medical Use of Drugs: Interim Report ή LeDain Report, (1970).

[9] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered (1977), σ. 3.

[10]Απο των R. Brotman και Fr. Suffet, καθηγητών ψυχιατρικής στην Iατρική Σχολή της Νέας Υόρκης που υποστηρίχτηκε από τoυς περισσότερους επιστήμονες που πήραν μέρος στη διάσκεψη ης Ακαδημίας Επιστημών της Ν.Υ.(1971).

[11] Department of Health: Marihuana and Health. First Annual Report to the US. Congress (1971)

[12] National Commission on Marihuana and Drug Abuse (NDMDA)Marihuana, A Signal of Misunderstanding (1972 & NDMDA: Drug Abuse in America: Problem in Perspective (1973)

[13] T. Mikuriya, ed.: Marijuana, Medical Papers (Medi-Comp Press, Oakland, California, 1973)

[14] E. Brecher: Licit and Illicit Drugs (1972).

[15] S. Rubin και L. Commitas: Canja in Jamaica (1975).

[16] P. Satz, J. Fletcher και L. Sutker: «Neurophysiologic, intellectual and personality correlates of chronic marihuana use in native Costa Ricans» (στο New York Academy of Sciences: Chronic Cannabis Use, 1977).

[17] C. Stefanis, A. Boulougouris και A. Liakos: «A Clinical and Psychophysiological Effects of Cannabis in Long-term Users» (περιλ. στο Braude και Szara, 1976)

[18] S. Rubin, P. Satz, C. Stefanis, ο.π.

[19] Γ. Αγιουτάντης, Ιατροδικαστικά Θέματα, 1971. Δ. Βαρώνος, Φαρμακολογία, 1976. Α. Κουτσελίνης, Ιατροδικαστικά Προβλήματα επί της Τοξικομανίας του «Χασίς», Αθήνα, 1971. Γ. Λογαράς, Ψυχοτρόπα και Ψυχοφαρμακολογία, 1971. Μ. Μαρσέλος, Ναρκωτικά, 1986. Α. Δαβαρούκας και Γ. Σουρέτης, Τοξικομανία, 1981. Βλ. Επιλογή βιβλιογραφίας.

[20] L. Grinspoon, o.π., σ. 243.

[21] N. Zinberg και A. Weil:«A Comparison of Marihuana Users and Non-Users», Nature, 226 (1970), 122.

[22] W. Patton:«Drug Dependence: A Socio-Pharmacological Asessment», Advance Sci. Dec.1968, σ. 200-12.

[23] L. Grinspoon, o.π., σ. 251.

[24] J. Jaffe, ο.π., σ. 77.

[25] Α. Κουτσελίνης, ο.π., σ. 75-76.

[26] A. Campbell, M. Evans, J. Thomson, M. Williams: «Cerebral Atrophy in Young Cannabis Smokers», Lancet, 2 (1971), 1219-1224.

[27] Εκθέσεις Επιτροπών ΗΠΑ και Καναδά, ο.π.

[28] L. Grinspoon, ο.π., σ. 387

[29] J. Jaffe, ο.π., σ. 76-77. ΚαιJones R., Human: Effects (of Marijuana), Marijuana Research Findings: 1976, National Institute on Drug Abuse (NIDA), Research Monograph 14 (Washington, DC, U.S. Goverment Printing Office, 1977).

[30] J. Jaffe, ο.π., σ. 74.

[31] M. Stenchever και M. Allen: «The Effect of Δ-9-tetrahydro-cannabinol in the Chromosomes of Human Lymphocytes», Amer. J. Obstet. Gynecol., 114 (1972), 821.

[32] S. Matsuyama: Cytogenic Studies of Marijuana, στο Marijuana and Health Hazards: Methodological Issues in Current Research, (N.Y., Academic Press, 1975).

[33] J. Jaffe, ο.π., σ. 75.

[34] L. Grinspoon, ο.π., σ. 390.

[35] Εκθεση Καναδικής Επιτροπής, σ. 71.

[36] Εκθεση Καναδικής Επιτροπής, ο.π., σ. 13 & 104. Και L. Grinspoon, ο.π.

[37] S. Rubin, P. Satz, C. Stefanis, ο.π.

[38] G. Arnao, ο.π., σ. 105-107.

[39] V. Rubin, P. Satz, C. Stefanis, ο.π.

[40]MarihuanaandHealth: Eτήσιες αναφορές 1976 και 1979 του Υπουργείου Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας προς το Κογκρέσσο των ΗΠΑ, U.S. PrintingOffice, Washington, 1977 και 1980 (αντιστοίχως).

[41]Ετήσια αναφορά του ΝΙΜΗ στο Αμερικάνικο Κογκρέσσο. Αναφ. από τον G. Arnao, ο.π., σ. 107.

[42] Ετήσια αναφορά του Υπουργείου Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας στο Κογκρέσσο των ΗΠΑ, με τίτλο MarijuanaandHealth (WashingtonDC, USGovermentPrintingOffice, 1979). Επίσης, L. Grinspoon, ο.π., και J. Jaffe, ο.π., σ. 78.

[43]J. Herer: TheEmperorWearsNoClothes (1992) και «Η ξεχασμένη ιστορία του Χόρτου» (περιοδικό GreenLine, Μάρτιος 1991).

[44] Στην Ελλάδα η κάνναβη αποτελούσε βασική γεωργική καλλιέργεια και εξαγώγιμο προϊόν μέχρι το 1932: «Εν Ελλάδι υπήρχαν τω 1928 δέκα εργοστάσια ασχολούμενα ειδικώς με την κλωστοϋφαντουργίαν της καννάβεως η οποία αποτελούσε εξαγωγικό είδος» (Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, λήμμα «κάνναβις», Αθήνα, 1930).

[45] Οι σπόροι της κάνναβης αποτελούν ιδεώδη τροφή για πλήθος ήμερων και άγριων πουλιών: «Μόνο το έτος 1937 καταναλώθηκαν στις ΗΠΑ 2 εκατ. τόνοι σπόρων κάνναβης ως τροφή ωδικών πτηνών.»

[46] Jaffe, Peterson, Hodgson, Addictions (1981, σ. 79).

[47] J. Herer, The Emperor Wears No Clothes (1992) , σ. 7.

[48] E. Abel, Marijuana: The first 12,000 Years (1980).

[49] Μέχρι το 18ο αιώνα, από την κάνναβη κατασκευάζονταν τα φημισμένα ιρλανδικά υφάσματά και τα περίφημα ιταλικά λινά. Μετά τον 18ο αιώνα, τα παντελόνια Levi's, τα χειροποίητα βαμβακερά υφάσματα τζιν. Και μέχρι τη μεταπολεμική περίοδο, τα αλεξίπτωτα, τα αντίσκηνα, οι σάκοι και οι σημαίες που χρησιμοποιούσε ο στρατός και η αεροπορία.

[50] R. Bonnie και Ch. Whitebread: The Marijuana Conviction, (1974).

[51] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions (1981), σ. 79.

[52] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered (1977), σ. 219.

[53] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered (1977), σ. 219-220.

[54] T. Mikuriya: Marijuana in Medicine, Past, Present and Future (California Medicine, 110 /1969, σ. 34-40).

[55] R. Reynolds: “On the Therapeutic Use and Toxic Effects of Cannabis Indica”, 1890 (Lancet, 22.3.1970, σ. 637)

[56]G. Arnao: Το Απαγορευμένο Χόρτο (1978), σ. 128.

[57]Mέσω της Διεύθυνσης Τροφίμων και Φαρμάκων (FoodandDrugAdministration, FDA).

[58] To Dronabinol (Marinol) καταχωρήθηκε στον Πίνακα ΙΙ των Ελεγχόμενων Ουσιών (χορηγείται με απλή φυλασσόμενη συνταγή). Αρχικά κυριότερη ένδειξή του ήταν οι παρενέργειες της χημειοθεραπείας και στη συνέχεια προστέθηκε και η ανορεξία.

[59] T. Mikuriya: “Historical Aspects of Cannabis Sativa in Western Medicine” (New Physician, 1969/904).

[60] J. Jaffe: “Cannabinoids / Marihuana” (στο Goodman και Gilman, 1990), σ. 549.

[61] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions (1981), σ. 79-80.

[62] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions (1981), σ. 80.

[63] To National Institute on Drug Abuse (NIDA) είναι τμήμα του Νational Institute of Mental Health (NIMH) του Υπουργείου Υγείας των ΗΠΑ.

[64] H έρευνα έγινε με πρωτοβουλία του «Centre for the Study of Narcotics and Drug Abuse» (που είναι τμήμα του «National Institute of Mental Health» του Υπουργείου Υγείας των ΗΠΑ) το οποίο σήμερα είναι διοικητικά γνωστό ως «National Institute on Drug Abuse» (NIDA). Τα αποτελέσματά της δημοσιεύτηκαν το 1976 στο συλλογικό έργο Pharmacology of Marihuana, A monograph of the National Institute on Drug Abuse (Raven Press, N. York, 1976), που επιμελήθηκαν από κοινού η κλινική φαρμακολόγος Monique Braude και ο βιοχημικός Stephen Szara, διευθυντικά στελέχη του ερευνητικού τμήματος του ΝΙDΑ.

[65]. R. Hepler, I. Frank, R. Petrus: “Ocular Effects of Marihuana Smoking” (στo Braude και Szara, 1976, τ. 2ος, σ. 815-824)

[66]Στην έρευνα συμμετείχαν εθελοντικά ενήλικες άνδρες ηλικίας 21-29 χρονών κατανεμημένοι σε 4 ομάδες στις οποίες χορηγήθηκε α) φυσική μαριχουάνα με κάπνισμα, β) συνθετική Δ9-THC αναμεμειγμένη με εικονικά υλικά μαριχουάνας για κάπνισμα, γ) συνθετική Δ9-THC από το στόμα και δ) ένα εικονικό φάρμακο από φύλλα μαριχουάνας χωρίς Δ9-THC.

[67] Hepler, Frank, Petrus, 1974 (στo Braude και Szara, 1976, τ. 2ος, σ. 815-824).

[68] M. Perez-Reyes, D. Wagner, M. Wall, K. Davis: “Intravenous Administration of Cannabinoids and Intraocular Pressure” (στo Braude και Szara, 1976, τ. 2ος, σ. 829-832)

[69] Ch. Carroll: Drugs in Modern Society (1993, σ. 346)

[70] J. Jaffe: “Cannabinoids / Marihuana” (στο Goodman και Gilman, 1990), σ. 549.

[71] G. Winger, F. Hofmann και J. Woods: Α Handbook on Drug and Alcohol Abuse, (1992), σ. 130.

[72] L. Grinspoon: “Marihuana” (Scientific American, 221/1969, σ. 17-25)

[73] L. Vachon, M. Fitzgerald, N. Soliday: “Single-dose effect of marihuana smoke. Bronchial dynamics and respiratory-center sensitivity in normal subjects” (New England Journal of Medicine, 1973/289:985)

[74] L. Vachon, P. Mikus, W. Morrissey, M. Fitzgerald, E. Gaensler: “Bronchial Effect of Marihuana Smoke in Asthma” (στο Braude και Szara, 1976), τ. 2ος, σ. 777-784.

[75] D. Tashkin, B. Shapiro, I. Frank: “Acute Effects of Marihuana on Airway Dynamics in Spontaneous and Experimentally Induced Bronchial Asthma” (στο Braude και Szara, 1976), τ. 2ος, σ. 785-801.

[76] J. Davis, H. Ramsey: “Antiepileptc Action of Marihuana-Active Substances” (Federation Proceedings, 8/1949), σ. 284-5.

[77] T. Mikuriya: “Historical Aspects of Cannabis Sativa in Western Medicine” (New Physician, 1969/904)

[78] J. Jaffe: “Cannabinoids / Marihuana” (στο Goodman και Gilman, 1990), σ. 549.

[79] Για τις ευφορικές ιδιότητες: Jones και Stone (1971), Weil, Zinberg και Nelson (1968) DHEW (1971). Για τις ορεξιογόνες ιδιότητες: Freedman και Rockmore (1946), Hollister, Richards και Gillespie (1968), DHEW (1971). Για τις αναλγητικές ιδιότητες: DHEW (1971). Για τις αντιεμετικές ιδιότητες: ClarksonB. (1971)

[80] Χρησιμοποιήθηκε αληθινό THC και εικονικό φάρμακο (placebo) σε δυο ομάδες ασθενών.

[81] Freedman & Rockomre (1948), Hollister (1968), Clark, Hugges & Nakashima (1970), DHEW (1971).

[82] W. Regelson, J. Butler, J. Schulz, T. Kirk, L. Peek, M. Green, M. Zalis, (1976): “Δ9-THC as an Effective Antidepressant and Appetite-stimulating Agent in Advanced Cancer Patients” (στο Braude και Szara, 1976), τ. 2ος, σ. 763-776.

[83] R. Noyes, S. Bruk, D. Baran, A. Canter: “Analgesic Effects of Δ9-THC” (στo Braude και Szara, 1976), τ. 2ος, σ. 833-836)

[84] L. Harris, A. Munson, R. Carchman: “Antitumor properties of Cannabinoids” (στo Braude και Szara, 1976, τ. 2ος, σ. 749-762)

[85] A. Singer: «Marihuana: Chemistry, pharmacology and patterns of social use» (Ann. NYAS, 191/1971 σ. 253-261). A. Zimmerman, D. McClean: «Action of Narcotic and hallucinogenic agents on the cell cycle» (στο Drugs and Cell Cycle, N.Y., Academic Press, 1973). J. Levy, A. Munson, L. Harris, W. Dewey: «Effects of Δ8 and Δ9-tetrahydrocannabinol on immune response in mice» (Pharmacologist, 16/1974, σ. 256).

[86] C. Lucthenberger (1973): «Effects of marihuana and tobacco smoke on human lung physiology» (Nature, 241/1973, σ. 137-139). R. Kolodny: «Depression of plasma testosterone levels after chronic intensive marihuana use», (New England Journal of Medicine, 290/1974, σ. 872-874). M. Stenchener: «Chromosome breakage in users of marihuana» (Amer. Journal of Obstetrics and Gynaecology, 118/1974, σ. 106-113). J. Jaffe: «Cannabinoids/Marihuana» (στο Goodman και Gilman, 1990), σ. 553.

[87] L. Harris, A. Munson, R. Carchman: «Antitumor properties of Cannabinoids».(στo Braude και Szara, 1976), τ. 2ος, σ. 761.

[88] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered (1977), σ. 220, 223, 224.

[89] S. Allentuck, K. Bowman (1942): «The Psychiatric Aspects of Marihuana Intoxication» (American Journal of Psychiatry, 99/1942, σ. 250).

[90] L. Thompson, R. Proctor R.: «Ryrahexyl in the Treatment of Alcoholic and Drug Withdrawal Conditions» (North Carolina Medical Journal, 14/1953, σ. 520-523).

[91] D. Musto: The American Disease: Origins of Narcotic Control (1987), σ. 231

[92] Ο νόμος HaleBogg'sBill (1951) προέβλεπε 5 χρόνια φυλάκισης (αν επρόκειτο για πρώτη καταδίκη) και έως ισόβια (αν επρόκειτο για δεύτερη καταδίκη) για την κατοχή ή τη χρήση οποιασδήποτε παράνομη ουσίας. Και θέσπιζε την ποινή του θανάτου για πώληση ηρωίνης από ενήλικες σε άτομα κάτω των 18 χρονών.

[93] Οπως τα InvestigationNewDrug (IND) που ρυθμίζονται με ειδικά πρωτόκολλα.

[94] Εχει συγκροτηθεί ένα «Διεθνές Ιατρικό Κίνημα για τη Μαριχουάνα» με έδρα το SanFrancisco, για το συντονισμό των προσπαθειών των γιατρών στην κατεύθυνση να γίνει σεβαστό το αίτημα ότι σε ιατρικά θέματα πρέπει «να αποφασίζουν οι γιατροί, όχι οι πολιτικοί.» International Medical Marijuana Movement, San Francisco Headquarters, 3745 Seventeenth Street, San Francisco, CA 94114, USA.

[95] M. Pomeroy, J. Fennelly, M. Towers: “Prospective Randomized Double-Blind Trial of Nabilone versus Dronabinol in the Treatment of Cytoxic-Induced Emesis”, (Cancer Chemotherapy and Pharmacology 17/1986, σ. 285-288). M. Manzo: “Dronabinol and Nabilone Ease Cancer Chemotherapy”, (Nursing 18/1988, σ. 81).

[96] Το Νabilone καταχωρήθηκε στον πίνακα 2 των Ελεγχόμενων Ουσιών με την αφελή αιτιολογία ότι «προκαλεί υποκειμενικά αποτελέσματα παραπλήσια αυτά της Δ9-THC», παρά το γεγονός ότι οι παρενέργειές του είναι ασήμαντες σε σύγκριση μ' αυτές των μέχρι τώρα χρησιμοποιούμενων φαρμάκων. Κι αυτό επειδή έπρεπε να «αποτραπεί» το κοινό από τη χρήση του για μη-ιατρικούς λόγους.

[97]Θεραπευτικό μέσο που εξοβελίστηκε από το ιατρικό οπλοστάσιο για περισσότερο από μισό αιώνα, λόγω της κυριαρχίας του κατασταλτικού παραλογισμού.

[98] US Department of Health and Welfare (DHEW), National Institutte of Mental Health (NIMH): Marihuana and Health. Annual Report to the US Congress, 1972. (Το NIMH είναι τμήμα του Υπουργείου Υγέίας των ΗΠΑ).

[99]HMellonBank του Pittsburgh ήταν μια από τις έξι μεγαλύτερες τράπεζες των ΗΠΑ το 1937.

[100] J. Golby, DuPont Dynasties (Lyle Stewart, 1984). Η αυτοκρατορία DuPont δημιουργήθηκε από την ομώνυμη οικογένεια των «ληστοβαρόνων» (έτσι ονομάζονται στις ΗΠΑ όσοι αναδείχτηκαν σε παράγοντες οικονομικής ισχύος εκμεταλλευόμενοι τις ανάγκες που δημιουργήθηκαν κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο). Το 1902 η DuPont έλεγχε τα δύο τρίτα της εθνικής παραγωγής εκρηκτικών υλών και το 40% του εφοδιασμού των Ενόπλων Δυνάμεων.

[101] Η απαγόρευση της κάνναβης το 1937 είχε προδιαγραφεί σ' ένα μεγάλο βαθμό μεταξύ 1926-1936 όταν ο WallaceCarothers, κορυφαίος χημικός των εργαστηρίων της DuPont πέτυχε να συνθέσει το νάιλον με υλικά πετροχημικής προέλευσης.

[102] L. DuPont (στο Popular Mechanics, June 1938), σ. 805.

[103] Hearst Paper Manufacturing Division.

[104] D. Musto «Opium, Cocaine and Marijuana in American History» (1991), σ. 36.

[105] US Department of Agriculture, Hemp for Victory (1942). Το φιλμ διατίθεται σήμερα σε βιντεοκασέτα από την HEMP (Help End Marijuana Prohibition, 5632 Van Nuys Blvd., Suite 210, Van Nuys, CA 91401, USA).

[106] US Department of Agriculture, Ag. Extension Leaflet 25, Μάρτιος 1943.

[107] John Stuart Mill: On Liberty (1859). Ελληνική έκδοση: Περί Ελευθερίας (Επίκουρος, 1983), σ. 32.

Pin It