ΙΑΤΡΙΚΑ ΚΑΙ ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΑ «ΛΑΘΗ»

ΚΑΝΟΝΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΞΑΙΡΕΣΗ 

Κλεάνθης Γρίβας

4 Μάϊου 2022

ΙΑΤΡΙΚΑ ΛΑΘΗ

Σκοτώνουν 225.000 ανθρώπους το χρόνο στις ΗΠΑ

Είναι η τρίτη αιτία θανάτου μετά τα καρδιακά και τους καρκίνους

 

ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΛΑΘΗ

Μόνο 223 από 10.000 πιστοποιητικά θανάτου δεν περιείχαν λάθη.

Κάθε χρόνο καταγράφονται στη Γερμανία ως «φυσικοί»

πάνω από 10.000 θάνατοι που δεν οφείλονται σε φυσικά αίτια.

Μεταξύ αυτών και τουλάχιστον 1.200 θανατηφόρα εγκλήματα.

 

BIG PHARMA ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Είναι η κορυφαία αιτία θανάτου στις ΗΠΑ

και η μεγαλύτερη ομάδα εγκληματιών στον κόσμο

Το ιατρικό σύστημα σκοτώνει περισσότερους ανθρώπους από κάθε άλλη ασθένεια

 

Η διερεύνηση της πιο σκοτεινής πλευράς της ιατρικής βιομηχανίας κατά την τελευταία δεκαετία περίπου, δείχνει ότι στις ΗΠΑ, το ιατρικό σύστημα σκοτώνει κάθε χρόνο περισσότερους ανθρώπους από οποιαδήποτε ασθένεια, με βάση τα δεδομένα του του ίδιου του ιατρικού συστήματος. 

Αλλά, αυτό δεν θίγεται από τα κυρίαρχα εταιρικά Μέσα Εξαπάτησης (τα οποία χρηματοδοτούνται σε μεγάλο βαθμό από τη φαρμακευτική βιομηχανία) όπως δεν θίγεται και το γεγονός ότι η φαρμακευτική βιομηχανία διαπράττει διαρκώς κακουργηματικού χαρακτήρα ποινικά αδικήματα και απάτες. 

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Μέρος Α: ΙΑΤΡΙΚΑ ΛΑΘΗ

  1. Μερικές σημαντικές μελέτες: Σκοτώνουν 225.000 ανθρώπους κάθε χρόνο στις ΗΠΑ και προκαλούν σοβαρές βλάβες σε 2 έως 4 εκατομμύρια Αμερικανούς
  2. Τα ιατρικά λάθη – του καθηγητή Ιωάννη Ιωαννίδη
  3. ΕΛΛΑΔΑ: 6.000 θάνατοι το χρόνο από ιατρικά λάθη (Γρηγόριος Λέων)
  4. Ιατρογενής Νοσηρότητα: Απειλή για την υγεία (Γιάννης Τούντας) 

Μέρος Β: ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΛΑΘΗ

Γερμανία: Μόνο 226 βρέθηκαν σωστές από 10.000 ιατροδικαστικές εκθέσεις

Μέρος Γ: ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

Τα Βοθροκάναλα μετέτρεψαν τη χώρα σε ένα απέραντο Κολοσσαίο

 

Μέρος Α: ΙΑΤΡΙΚΑ ΛΑΘΗ

 Τα ιατρικά λάθη σκοτώνουν 225.000 ανθρώπους κάθε χρόνο στις ΗΠΑ

Και προκαλούν βλάβες σε 2 έως 4 εκατομμύρια Αμερικανούς

 

  1. 1. Μερικές σημαντικές μελέτες 
  • 1998. Journal of American Medical Association (JAMA). Τίτλος: «Επίπτωση των παρενεργειών των φαρμάκων σε νοσοκομειακούς ασθενείς». Οι συγγραφείς, με επικεφαλής τον Τζέισον Λαζάρου, επισκόπησαν 39 προηγούμενες μελέτες για νοσηλευόμενους ασθενείς οι οποίοι πήραν φάρμακα στα νοσοκομεία ή εισήχθησαν σ’ αυτά επειδή υπέφεραν από τα φάρμακα που τους είχαν χορηγήσει γιατροί. Και διαπίστωσαν ότι:

«Κάθε χρόνο, στις ΗΠΑ, 76.000 έως 137.000 νοσηλευόμενοι ασθενείς πεθαίνουν ως άμεσο αποτέλεσμα των φαρμάκων και 2,2 εκατομμύρια νοσηλευόμενοι ασθενείς εμφανίζουν σοβαρές παρενέργειες στα φάρμακα. Η μελέτη μας για τις παρενέργειες στα φάρμακα (στην οποία δεν πάρθηκε υπόψη η χορήγηση λάθος φαρμάκων), είχε στόχο να δείξει ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός παρενεργειών από φάρμακα (Adverse Drug Reaction – ADR ), ακόμη και όταν αυτά συνταγογραφούνται και χορηγούνται σωστά». 

Διευκρίνηση: Διερευνήθηκαν μόνο οι θάνατοι ανθρώπων που πέθαναν σε νοσοκομεία. Δεν πάρθηκαν υπόψη οι άνθρωποι που έπαιρναν φάρμακα και πέθαναν εξαιτίας τους, χωρίς να γίνουν δεκτοί σε νοσοκομεία». 

 

  • 2000. Journal of the American Medical Association (JAMA). Τίτλος: «Είναι η υγεία των ΗΠΑ πραγματικά η καλύτερη στον κόσμο;». Συγγραφέας, η Dr. Barbara Starfield, σεβαστή εμπειρογνώμονας της δημόσιας υγείας στη Σχολή Δημόσιας Υγείας Johns Hopkins. Η Dr. Starfield αναφέρει ότι:

«Το ιατρικό σύστημα των ΗΠΑ σκοτώνει 225.000 Αμερικανούς κάθε χρόνο: 106.000 ως αποτέλεσμα φαρμάκων εγκεκριμένων από την FDA και 119.000 ως αποτέλεσμα της κακής αντιμετώπισης και διαγνωστικών λαθών στα νοσοκομεία. Ο αριθμός αυτός σημαίνει 2,25 εκατομμύρια θανάτους  σε μια δεκαετία».

 

  • 2012. British Medical Journal (BMJ 2012: 344: e3989).Συγγραφέας, Jeanne Lenzer που αναφέρεται σε έκθεση του Ινστιτούτου Πρακτικών Ασφαλούς Φαρμάκου: 

«Το [Ινστιτούτο] υπολόγισε ότι το 2011 τα συνταγογραφούμενα φάρμακα συσχετίστηκαν με 2 έως 4 εκατομμύρια άτομα στις ΗΠΑ που υπέστησαν σοβαρές βλάβες και αναπηρίες συμπεριλαμβανομένων 128.000 θανάτων».

Στην έκθεση χαρακτηρίζονται οι ιατρογενείς βλάβες ως «ένας από τους πιο σημαντικούς κινδύνους για τον άνθρωπο που οφείλονται στην ανθρώπινη δραστηριότητα». Η έκθεση συντάχθηκε από εξωτερικούς ερευνητές που είχαν πρόσβαση στη βάση δεδομένων της FDA για τις «σοβαρές παρενέργειες [ιατρικών φαρμάκων]». 

Σημείωση: Φυσικά, η FDA γνωρίζει αυτά τα ευρήματα αλλά τα αποσιωπά συστηματικά. Κι αυτό, αφενός γιατί είναι η ίδια η FDA που αδειοδοτεί ως «ασφαλή και αποτελεσματικά», όλα τα ιατρικά φάρμακα που συνήθως προκαλούν βλάβες και θανάτους Αμερικανών, και αφετέρου γιατί ένα μεγάλο μέρος του προϋπολογισμού της καλύπτεται από τη Big Pharma, τα προϊόντα της οποίας έχει καθήκον να ελέγχει. Τουτέστιν η Big Pharma είναι ελεγχόμενος και ελεγκτής συγχρόνως.   

  • 2014. «Η επιδημία της ασθένειας και του θανάτου από συνταγογραφούμενα φάρμακα»Ο συγγραφέας Donald Light, διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Rowan, βραβεύθηκε το 2013 με το βραβείου διακεκριμένης σταδιοδρομίας της ASA [Αμερικανική Κοινωνιολογική Ένωση]. Είναι ιδρυτικό μέλος του Κέντρου Βιοηθικής στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας. Το 2013, ήταν συνεργάτης στο Edmond Safra Center for Ethics στο Χάρβαρντ. Είναι επισκέπτης καθηγητής Lokey στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Σε μια υποσημείωση στο εν λόγω άρθρο, ο Donald Light γράφει: 

«Επιδημιολογικά, νόμιμα συνταγογραφούμενα, φάρμακα είναι η τέταρτη κύρια αιτία θανάτου, που συνδέεται με εγκεφαλικά επεισόδια σε περίπου 2.460 θανάτους κάθε εβδομάδα στις ΗΠΑ. Περίπου 330.000 ασθενείς πεθαίνουν κάθε χρόνο από συνταγογραφούμενα φάρμακα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Τα φάρμακα προκαλούν περίπου 6,6 εκατομμύρια νοσηλείες ετησίως (20 φορές περισσότερες νοσηλείες από τα τροχαία ατυχήματα), και περίπου 80 εκατομμύρια δευτερεύοντα ιατρικά προβλήματα ετησίως (όπως πόνους, δυσφορίες και δυσλειτουργίες που μειώνουν την παραγωγικότητα ή την ικανότητα φροντίδας για άλλους). Αν παίρνονταν υπόψη οι θάνατοι και οι παρενέργειες από τη χορήγηση υπερβολικών φαρμάκων και από σφάλματα στη χορήγηση και στη δοσολογία, αυτά τα στοιχεία θα αυξάνονταν σημαντικά». (Έκδοση ASA, «Υποσημειώσεις», Νοέμβριος 2014) 

 

  • 2016. British Medical Journal (BMJ). Η έγκυρη ιατρική επιθεώρηση, δημοσιεύει μια συνταρακτική έρευνα με τίτλο «Ιατρικό Σφάλμα: Τρίτη αιτία θανάτου στις Ηνωμένες Πολιτείες». Σύμφωνα την έρευνα, που έγινε από ερευνητές της Ιατρικής Σχολής Johns Hopkins των ΗΠΑ: 

«Οι θάνατοι που οφείλονται σε ιατρικά λάθη (λανθασμένη συνταγογράφηση, λανθασμένη διάγνωση, χειρουργικές αστοχίες, κλπ.) υπολογίζονται σε πάνω από 250.000 (!!) ετησίως μόνο στις ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει ότι κατέχουν την τρίτη θέση μεταξύ των αιτιών θανάτου, μετά από τις καρδιοπάθειες και τους καρκίνους, που σκοτώνουν κάθε χρόνο από 600.000 ανθρώπους περίπου».  

[«Medical error - the third leading cause of death in the US», BMJ 2016; 353 doi: https://doi.org/10.1136/bmj.i2139 - Published 03 May 2016)

 

  1. ΙΑΤΡΙΚΑ ΛΑΘΗ – του καθηγητή Ιωάννη Ιωαννίδη

Ιωάννης Π.Α. Ιωαννίδης: Καθηγητής Παθολογίας, στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Tufts της Βοστώνη, ΗΠΑ. Διευθυντής στο Εργαστήριο Υγιεινής και Επιδημιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

http://users.uoi.gr/hyepilab/assets/pdfs/hygieneI/medical_error.pdf 

1) Τα κύρια μηνύματα

  • Η κλινική ιατρική, όταν ασκείται με σωστή επιστημονική τεκμηρίωση (evidence) και μέγιστη αποτελεσματικότητα, μπορεί να προσφέρει συγκεκριμένα, εστιακά και συνήθως περιορισμένα οφέλη
  • Σε ρεαλιστικές συνθήκες, η αποδοτικότητα της ιατρικής πράξης είναι χαμηλότερη από το ιδεατό, και ίσως συχνά η ιατρική πράξη είναι περισσότερο επιβλαβής από ότι χρήσιμη.
  • Τα ιατρικά σφάλματα είναι πολύ συχνά.
  • Η απόκρυψη ή αποσιώπηση των ιατρικών σφαλμάτων δεν εξυπηρετεί κανένα. Τα ιατρικά σφάλματα πρέπει να συζητούνται εκτεταμένα ώστε να μπορούν να προληφθούν και να αντιμετωπιστούν στο μέλλον
  • Υπάρχουν απλές παρεμβάσεις που μπορούν να μειώσουν σημαντικά την επίπτωση ιατρικών σφαλμάτων 

2) Θάνατοι και βλάβες από ιατρικά σφάλματα

Institute of Medicine, 1999

  • ΗΠΑ: 44.000 – 98.000 θάνατοι το χρόνο και 1.000.000 σοβαρές βλάβες το χρόνο
  • Αυστραλία: 18.000 θάνατοι το χρόνο και πάνω από 50.000 άτομα με προκύπτουσα σοβαρή ανικανότητα το χρόνο

3) Παράγοντες κινδύνου για ιατρικά σφάλματα

  • Έλλειψη εμπειρίας από κλινικούς ιατρούς και εκπαιδευόμενους
  • Χρήση νέων επεμβάσεων και παρεμβάσεων
  • Πολύ μικρή ή πολύ μεγάλη ηλικία ασθενούς
  • Περίπλοκα περιστατικά με πολυσχιδή φροντίδα
  • Επείγοντα περιστατικά
  • Παρατεταμένη παραμονή στο νοσοκομείο
  • Τα ιατρικά λάθη μπορούν να συμβούν παντού, από όλους και σε όλους.

4) Σφάλματα σε νοσοκομεία οξέων περιστατικών - Harvard study

New England Journal of Medicine (NEJM) 1991;324:370-6

  • 51 νοσοκομεία της Νέας Υόρκη με 30.121 εισαγωγές
  • Βλάβες που παρατείνανε την εισαγωγή στο νοσοκομείο ή οδήγησαν σε παρατεταμένη ανικανότητα του ασθενούς προκύψανε σε 3.7% των εισαγωγών
  • 69% των βλαβών προκληθήκανε από ιατρικά σφάλματα.
  • Τα δεδομένα αυτά μάλλον υποεκτιμούν το μέγεθος του προβλήματος (δεν έχουν καταμετρηθεί τα «σφάλματα στο «παρά λίγο» («near-miss errors») όπου ο ασθενής γλύτωσε από καλή τύχη ή ισχυρή κράση. 

5) Σφάλματα σε νοσοκομεία οξέων περιστατικών - Australian study

Med J Aust 1995;163:458-71 (περιοδικό της Australian Medical Association)

  • 28 νοσοκομεία στην Αυστραλία με 14.179 εισαγωγές το 1995
  • Μείζονα ανεπιθύμητα συμβάματα κατεγράφησαν στο 16.6% των εισαγωγών, προέκυψε μόνιμη ανικανότητα στο 13.7% και θάνατος στο 4.9%.
  • Πάνω από το 50% των ανεπιθύμητων συμβαμάτων μπορούσαν να έχουν προληφθεί. 

6) Κλινικές (παρά τη κλίνη) παρατηρήσεις

  • Σε ένα πανεπιστημιακό νοσοκομείο στο Ισραήλ (MICU/SICU) οι κλινικοί ιατροί έκαναν 1.7 σοβαρά σφάλματα ανά ασθενή κάθε ημέρα.

Care Med 1995;23:294-300.

  • Σε χειρουργικές μονάδες ενός πανεπιστημιακού νοσοκομείου στο Chicago, οι παρατηρητές υποστήριξαν ότι το 45.8% των ασθενών είχε κάποιο ανεπιθύμητo συμβάν. Το 18% των ασθενών είχαν κάποιο σοβαρό ανεπιθύμητο συμβάν.

Lancet 1997;349:309-13 

7) Αναζήτηση από τους φακέλους ή επιθετική καταγραφή περιστατικών;

  • Οι ιατρικοί φάκελοι των ασθενών μπορεί να αποσιωπούν τα περισσότερα σφάλματα, ειδικά όσα έχουν σχέση με φάρμακα.
  • Η μελέτη Harvard study βρήκε ένα ποσοστό 0.7% για την επίπτωση σοβαρών σφαλμάτων στη χορήγηση φαρμάκων. Αλλά, με βάση την ανάλυση των ιατρικών φακέλων, μια σχολαστική καταγραφή περιστατικών ανέβασε αυτό το ποσοστό στο 7.3%.

(JAMA 1995;274:29-34 - Journal of American Medical Association) 

  • Υπολογίζεται ότι το κόστος των ανεπιθύμητων συμβαμάτων από φάρμακα ανέρχεται σε 4 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο για ένα νοσοκομείο 500 κλινών. (JAMA 1997;277:307-11) 

8) Ιατρογενείς νόσοι σε ασθενείς που έρχονται στο νοσοκομείο από το σπίτι

  • Σε πολλές μελέτες, η ιατρογενής νόσος ευθύνεται για το 5 – 36% των εισαγωγών σε ιατρικές υπηρεσίες και για 1 από τις 8 εισαγωγές στις μονάδες εντατικής.

New England Journal of Medicine - NEJM 1981;304:638-42

Arch Intern Med 1986;146:1931-4

Arch Intern Med 1999;159:71-78 

9) Κόστος των προβλημάτων που προκύπτουν από φαρμακοθεραπείες

  • Υπολογίζεται πως προβλήματα που προκύπτουν από τη χρήση φαρμακοθεραπειών (όχι αναγκαστικά εσφαλμένη χρήση) προκαλούν κάθε χρόνο στις ΗΠΑ:

- 200.000 επιπρόσθετους θανάτους

- 116 εκατομμύρια επιπλέον επισκέψεις σε ιατρούς,

- 76 εκατομμύρια επιπρόσθετες συνταγογραφήσεις,

- 8 εκατομμύρια επιπρόσθετες εισαγωγές. και

- 76.6 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο επιπρόσθετο κόστος

Am J Health Syst Phram 1997;54:554-8 

10) Ειδικευόμενοι γιατροί

  • Το 45% των ειδικευόμενων στην παθολογίας παραδέχτηκε ότι έχει κάνει τουλάχιστον ένα πολύ σοβαρό ιατρικό σφάλμα.
  • Στο 31% το σφάλμα οδήγησε στο θάνατο του ασθενούς.
  • Το πιο προβληματικό είναι το άλλο 55% που είναι σχεδόν βέβαιο ότι έκανε αντίστοιχα σφάλματα, αλλά δεν έχει καν το θάρρος να το παραδεχτεί.

JAMA 1991;265:2089-94

  • Περισσότερα σφάλματα γίνονται όταν νέοι ιατροί ξεκινούν να υπηρετούν σε μια καινούργια για αυτούς ιατρική υπηρεσία.

Eur J Pediatr 1998;157:769-774 

11) Άρνηση του αλάθητου και της επίδρασης της κόπωσης

  • Μια δημοσκόπηση 1.033 επαγγελματιών υγείας σε χειρουργεία και μονάδες εντατικής παρακολούθησης και 30.000 πιλότων αεροπλάνων, έδειξε ότι οι πιλότοι ήταν πολύ λιγότερο πιθανό να αρνηθούν το ότι η κόπωση επιδρά πάνω στην απόδοσή τους (26% των πιλότων έναντι 70% των χειρουργών).

British Medical Journal - BMJ 2000;320:745-9 

12) Προσεγγίσεις στα ανθρώπινα σφάλματα - Α

  • Ατομική προσέγγιση (person approach): τα σφάλματα αποκτούν ηθική χροιά και ευθύνη – υπάρχουν συγκεκριμένοι ένοχοι που πρέπει να κατηγορηθούν, και να τιμωρηθούν (ακόμα και δημόσια)
  • Κλασικό παράδειγμα: ο ανίκανος και ανασφαλής καθηγητής που κατά καιρούς μαζεύει τους γιατρούς στην κλινική του για να βρίσει τους άλλους για τα «απίστευτα» σφάλματα που κάνουν. 

13) Προσεγγίσεις στα ανθρώπινα σφάλματα - Β

  • Προσέγγιση του συστήματος (systems approach): τα σφάλματα προκύπτουν από αλληλένδετες, αλληλοκαλυπτόμενες ελλείψεις στους αμυντικούς μηχανισμούς του όλου συστήματος (Swiss cheese model). [Πρέπει] να δίνεται έμφαση στο να καταγράφονται και να δηλώνονται με παρρησία τα «παρά-λίγο» σφάλματα (near-miss situations) που μπορούν να αποκαλύψουν τα ευάλωτα σημεία του όλου συστήματος που μπορεί να οδηγήσουν σε νέα σφάλματα στο μέλλον.
  • Κλασικό παράδειγμα: η σοβαρή και νηφάλια ομαδική δουλειά για την αντικειμενική εκτίμηση και βελτίωση της συλλογικής προσπάθειας. 

14) Αποτυχία ή επιτυχία

  • Έμφαση και επιβράβευση στις επιτυχίες κατά των σφαλμάτων – και όχι κατακραυγή στις αποτυχίες.
  • Η κλινική ομάδα πρέπει να έχει υψηλό ηθικό και, παράλληλα, ανοιχτό, επιστημονικά αυτο-κριτικό πνεύμα
  • Παραδείγματα μπορούν να ληφθούν από οργανισμούς «υψηλής πιστότητας» (high reliability organizations), όπως πυρηνικά αεροπλανοφόρα, συστήματα ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας, πυρηνικές εγκαταστάσεις. 

15) Motto

  • «Συλλογική προ-ενασχόληση με την πιθανότητα αποτυχίας»
  • «Η αξιοπιστία είναι ένα δυναμικό μη-συμβάν». 

16) Ασφάλεια

  • Η λήψη αποφάσεων στην κλινική φροντίδα απαιτεί καλή γνώση τόσο της αποτελεσματικότητας όσο και της ασφάλειας κάθε ιατρικής παρέμβασης
  • Η αποδοτικότητα πρέπει να ζυγίζεται κάθε φορά έναντι της πιθανότητας πρόκλησης βλάβης
  • Δυστυχώς υπάρχουν ισχυρές αποδείξεις ότι η ασφάλεια αγνοείται συνήθως στην ιατρική βιβλιογραφία, ακόμα και όταν πρόκειται για τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές

Contopoulos-Ioannidis and Ioannidis. Lancet 1998

Ioannidis and Lau. JAMA 2001 

17) Οι ΤΚΔ για παρεμβάσεις που μπορούν να περιορίσουν τα ιατρικά λάθη

  • Μέχρι σήμερα έχουν γίνει μόνο 13 Τυχαιοποιημένες Κλινικές Δοκιμές (ΤΚΔ)
  • Το μέγεθος δείγματος ανά μελέτη ποικίλλει από 107 έως 4.220 (μέγιστος αριθμός ευκαιριών για σφάλμα - opportunities for error) ν=10888)
  • Οι παρεμβάσεις εξετάζουν ως κλινικές εκβάσεις την λανθασμένη διάγνωση (π.χ. να μη διαγνώσει κάποιος ένα κάταγμα), την λανθασμένη αντιμετώπιση (π.χ. να μη διαγνώσει κάποιος οξεία σκωληκοειδίτιδα), και την λανθασμένη συνταγογράφηση ή την λανθασμένη χορήγηση φαρμάκων.

Ioannidis and Lau. Journal of General Internal Medicine (JGIM) 2001 

18) Συχνότητα ιατρικών σφαλμάτων - παρεμβάσεις για την καταπολέμησή τους

  • Με δύο εξαιρέσεις, όλες οι μελέτες έδειξαν ότι στην ομάδα ελέγχου το ποσοστό των εσφαλμένων ιατρικών πράξεων ήταν πολύ υψηλό (10-63% του συνόλου των ιατρικών πράξεων)
  • Οι περισσότερες τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές έδειξαν πως σχετικά απλές παρεμβάσεις μπορούν να πετύχουν θεαματική μείωση του ποσοστού σφαλμάτων

Ioannidis and Lau, Journal of General Internal Medicine (JGIM) 2001 

19) Τεκμηριωμένα αποτελεσματικές Παρεμβάσεις

  • Χρήση δομημένων πρωτοκόλλων και αλγορίθμων
  • Αυτόματες υπενθυμίσεις (reminders)
  • Εφαρμογή μορφών συστηματοποιημένης ομαδικής εργασίας
  • Προγράμματα που διασφαλίζουν την συνταγογράφηση και το έλεγχό της.
  • Προγράμματα χορήγησης φαρμάκων
  • Χρήση υπολογιστών στη δρομολόγηση των εντολών 

20) Κύρια μηνύματα

  • Η κλινική ιατρική, όταν ασκείται με σωστή επιστημονική τεκμηρίωση (evidence) και μέγιστη αποτελεσματικότητα, μπορεί να προσφέρει συγκεκριμένα, εστιακά και συνήθως περιορισμένα οφέλη
  • Σε πραγματικές συνθήκες, η απόδοση της ιατρικής πράξης είναι χαμηλότερη από το ιδεατό, και συχνά η ιατρική πράξη είναι περισσότερο επιβλαβής από ότι χρήσιμη
  • Τα ιατρικά σφάλματα είναι πολύ συχνά
  • Η απόκρυψη ή αποσιώπηση των ιατρικών σφαλμάτων δεν εξυπηρετεί κανένα. Τα ιατρικά σφάλματα πρέπει να συζητούνται εκτεταμένα ώστε να μπορούν να προληφθούν και να αντιμετωπιστούν στο μέλλον
  • Υπάρχουν απλές παρεμβάσεις που μπορούν να μειώσουν σημαντικά την επίπτωση ιατρικών σφαλμάτων

http://users.uoi.gr/hyepilab/assets/pdfs/hygieneI/medical_error.pdf

 

  1. 3. Ιατρικά λάθη στην ΕΛΛΑΔΑ

6.000 θάνατοι το χρόνο από ιατρικά λάθη 

Γρηγόριος Λέων, ιδιώτης ιατροδικαστής

18 Οκτωβρίου 2010 

https://www.mednutrition.gr/portal/ygeia/alles-pathiseis/4049-6-000-thanatoi-to-xrono-apo-iatrika-lathi

 

Ζητήματα ιατρικών σφαλμάτων απασχολούν όλο και πιο συχνά πλέον τους ίδιους τους ιατρούς, τα νοσοκομεία (δημόσια ή ιδιωτικά), τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά και την κοινή γνώμη. Έγκυρα έντυπα, όπως το British Medical Journal, εκτιμούν ότι τα ιατρικά λάθη στη M. Βρετανία σκοτώνουν 30.000 πολίτες κάθε χρόνο, ενώ την ίδια στιγμή στις ΗΠΑ τα σφάλματα των γιατρών αποτελούν την τρίτη αιτία θανάτου. Στην Ελλάδα, αν και δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία, κάποιες εκτιμήσεις μιλούν ακόμα και για 6.000 θανάτους ετησίως που οφείλονται σε πιθανά ιατρικά λάθη. 

Από το 2005, με την ψήφιση από το ελληνικό κοινοβούλιο του νέου «Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας» (3418/2005), έπαψε πλέον και επίσημα να ισχύει η πατερναλιστική θεώρηση της Ιατρικής. Αυτό σημαίνει ότι ο ιατρός δεν είναι πλέον ο άνθρωπος που αποφασίζει ό,τι θεωρεί ο ίδιος καλό για την υγεία του ασθενούς του. Αντίθετα, ο ιατρός σήμερα πρέπει να ενημερώνει πλήρως τον ασθενή του, σε όλα τα στάδια της ιατρικής πράξης αλλά και να πράττει οποιαδήποτε ιατρική παρέμβαση, μόνο κατόπιν της συναίνεσης του ίδιου του ασθενούς. 

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, οι υποθέσεις ιατρικών σφαλμάτων που φτάνουν στα ποινικά ή πολιτικά δικαστήρια αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Αύξουσα είναι και η παρουσίαση αντίστοιχων περιπτώσεων από τα ΜΜΕ. Σημαντικό είναι όμως να κατατεθούν δύο διαπιστώσεις: 

Πρώτον, υπάρχει πράγματι ένα σύστημα υγείας που δυσλειτουργεί και μερικοί ιατροί μπορεί να κάνουν λάθη, αλλά δεν μπορεί να διασύρεται όλος ο ιατρικός κόσμος για τυχόν αμέλειες ή λάθη μερικών και δεν μπορεί να διασύρεται οποιοσδήποτε ιατρός ως «χασάπης» ή «εγκληματίας», χωρίς να αποδειχθεί πρώτα η ευθύνη που του αποδίδεται. Ακόμα όμως και όταν αποδίδεται ευθύνη σε έναν ιατρό για μία συγκεκριμένη πράξη, δεν είναι δυνατόν αυτή να γενικεύεται και τελικά να οδηγεί τον ιατρό στην επαγγελματική απαξίωση ή και στην καταστροφή. 

Δεύτερον, είναι αλήθεια ότι το πραγματικό θύμα ενός ιατρικού λάθους πρέπει να αποζημιώνεται, όχι μόνο για μία πιθανή αποκατάσταση της ιατρογενούς βλάβης, αλλά και για τις συνέπειες που αυτή έχει στην επαγγελματική και προσωπική ζωή τόσο του ιδίου του θύματος, όσο και της οικογένειάς του. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να γίνει για δεύτερη φορά θύμα πιθανών συγκαλύψεων, σηκώνοντας μόνο του το βάρος της όποιας αποκατάστασης. 

Είναι βέβαιο ότι και στο ζήτημα των ιατρικών λαθών η ελληνική κοινωνία θα προσαρμοστεί στα δυτικά πρότυπα. Συνεπώς, οι μηνύσεις και οι αγωγές έναντι ιατρών θα πληθύνουν. Είναι χρέος όλων των εμπλεκομένων φορέων σε κάθε περίπτωση να ακολουθούν μία εκλογικευμένη διαδικασία αναζήτησης της αλήθειας, έτσι ώστε ο θύτης να χρεώνεται τη συγκεκριμένη πράξη και το θύμα να αποζημιώνεται την πραγματική του ζημία. Εάν αντίθετα οδηγηθούμε σε μία λογική πολεμικής αντιπαράθεσης, οι παράπλευρες απώλειες θα είναι περισσότερες από τα πρόσκαιρα οφέλη. 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΛΕΩΝ: Ιδιώτης ιατροδικαστής. Υπήρξε υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων (με τον συνδυασμό «Αθήνα ψηλά» του Κώστα Μπακογιάννη ) και, σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου, επιδιώκει θέση στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ. 

  1. 4. Ιατρογενής Νοσηρότητά: Απειλή για την Υγεία 

Τούντας Γιάννης, καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής Παν/μίου Αθηνών

4 Μαρτίου 2008 

https://www.iatronet.gr/ygeia/pathologia/article/4204/iatrogenis-nosirotita-apeili-gia-tin-ygeia.html

 

H αποτίμηση των πραγματικών διαστάσεων της συμβολής της ιατρικής στην ανθρώπινη υγεία, περιλαμβάνει εκτός από τη θετική της συνεισφορά και τις αρνητικές της επιπτώσεις ή παρενέργειες. Από την εποχή του Ιπποκράτη είχαν επισημανθεί οι βλάβες που μπορεί να προκαλέσει η αλόγιστη ιατρική πρακτική. 

Το «ωφελείν, μη βλάπτειν» υπήρξε και παραμένει μια από τις πιο σημαντικές ιπποκράτειες παρακαταθήκες. Το Ρωμαϊκό Δίκαιο, μάλιστα, προέβλεπε σειρά ποινών για τους υπεύθυνους (Damnum injuria datum per medicum). 

[…] Σήμερα είναι πλέον γνωστό ότι καμιά θεραπευτική παρέμβαση, χειρουργική ή φαρμακευτική, καθώς και η συντριπτική πλειοψηφία των διαγνωστικών / εργαστηριακών εξετάσεων, δεν είναι άμοιρη κινδύνων. 

[…] Η ιατρογενής νοσηρότητα μπορεί να οφείλεται άλλοτε σε ιατρική αμέλεια ή ανικανότητα, και άλλοτε σε γνωστές ή άγνωστες παρενέργειες. Άλλωστε, μελέτη το 1992 στη Μ. Βρετανία, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μόνο το 15% των ιατρικών αποφάσεων στηρίζεται σε επιστημονικά τεκμηριωμένα στοιχεία για την αποτελεσματικότητά τους. 

[…] Σύμφωνα με τον ριζοσπάστη Αμερικανό διανοητή Ιβάν Ίλιτς, η ιατρογένεση της αρρώστιας οφείλεται στην υπερβιομηχάνιση και αποτελεί, μετά την κακή διατροφή, τον κύριο κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία. Ο Ίλιτς ταξινομεί την ιατρογένεση σε τρεις κατηγορίες.

Στην κλινική ιατρογένεση, η οποία αφορά τις αρνητικές παρενέργειες των ιατρικών πράξεων (λάθη, τοξικότητα φαρμάκων, κ.ά.), στην κοινωνική ιατρογένεση, η οποία οφείλεται στη συμβολή της ιατρικής στη διαιώνιση της βιομηχανικής κοινωνίας, που είναι η κύρια υπεύθυνη για τη γέννηση της αρρώστιας, και στην πολιτισμική ιατρογένεση, η οποία αλλοτριώνει το άτομο, καθιστώντας το παθητικό αποδέκτη ιατρικών θεσφάτων.

Η πολιτισμική ιατρογένεση αναιρεί την αυτονομία του ατόμου και τη δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού του και ιατρικοποιεί βασικά ανθρώπινα βιώματα, όπως είναι η γέννηση, ο πόνος, ο θάνατος. Ο μόνος δε τρόπος για να προφυλαχτεί ο σύγχρονος άνθρωπος από την απειλή αυτή είναι με το να απομακρυνθεί από το θεσμικό ιατρικό περιβάλλον, δημιουργώντας έναν φυσικό και κοινωνικό χώρο που θα επιτρέπει την ανάπτυξη της αυτόνομης και υπεύθυνης ανθρώπινης προσωπικότητας. 

Αν και η προβληματική αυτή έχει κατηγορηθεί ως ακραία και ουτοπική, γεγονός είναι ότι οι ιατρογενείς κίνδυνοι αποτελούν σημαντική απειλή για την υγεία. 

Οι ιατρογενείς κίνδυνοι μπορεί να αφορούν τους αρρώστους, τους γιατρούς και τους άλλους επαγγελματίες υγείας, καθώς και τον γενικό πληθυσμό. Οι κίνδυνοι για τους αρρώστους περιλαμβάνουν τις χειρουργικές επιπλοκές, τις ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις, τα λάθη και τις παρενέργειες των διαγνωστικών εξετάσεων, τη φαρμακευτική τοξικότητα. 

[…] Πρόσφατες έρευνες στη Μ. Βρετανία έδειξαν ότι 30.000 ασθενείς πεθαίνουν κάθε χρόνο από ιατρικά λάθη και άλλοι 20.000 από νοσοκομειακές λοιμώξεις.

[...] Οι περισσότερες εγχειρήσεις απαιτούν τη χρήση αναισθησίας, η οποία ορισμένες φορές είναι πιο επικίνδυνη από την ίδια την εγχείρηση. 

[…] Σε ό,τι αφορά τις ίδιες τις χειρουργικές επεμβάσεις, έρευνα του Αμερικανικού Κογκρέσου αποκάλυψε ότι στις ΗΠΑ το 1974 έγιναν 2.400.000 άσκοπες εγχειρήσεις που προκάλεσαν το θάνατο 4.900 ατόμων, ενώ το 1985 στη Μεγάλη Βρετανία διαπιστώθηκε ότι ο κίνδυνος θανάτου κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων ήταν περίπου 1,6% (1:60). 

[…] Σε μια εμπιστευτική έρευνα που έγινε στη Μ. Βρετανία για τους θανάτους που συμβαίνουν πριν περάσει ένας μήνας από την εγχείρηση, διαπιστώθηκε ότι το 22% των μετεγχειρητικών θανάτων θα μπορούσε να αποφευχθεί. Στους μετεγχειρητικούς κινδύνους, και γενικότερα στους ενδονοσοκομειακούς κινδύνους, περιλαμβάνονται και οι νοσοκομειακές λοιμώξεις. Οι νοσοκομειακές λοιμώξεις αποτελούν σημαντική αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας. 

Στις ΗΠΑ, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, περισσότερα από 2 εκατ. άτομα υπήρξαν θύματα ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων, με αποτέλεσμα να απαιτηθούν 6 εκατομμύρια επιπλέον μέρες νοσηλείας. Έχει υπολογιστεί για τη χώρα αυτή ότι το 5,7% των νοσηλευομένων αναπτύσσει ενδονοσοκομειακή λοίμωξη και ότι το 1% των ασθενών αυτών πεθαίνει εξαιτίας της λοίμωξης. Το ποσοστό αυτό είναι μεγαλύτερο σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου οι συνθήκες νοσοκομειακής υγιεινής είναι πιο υποβαθμισμένες. 

Ο κίνδυνος, βέβαια, εξαρτάται από το είδος των λοιμώξεων που επικρατεί σε κάθε νοσοκομείο, καθώς και από τις ιατρικές πράξεις που θα πραγματοποιηθούν. Όμως, σε κάθε περίπτωση ο νοσηλευόμενος ασθενής διατρέχει κίνδυνο, επειδή η ίδια η νόσηση τον καθιστά πιο ευάλωτο, επειδή πολλοί ασθενείς βρίσκονται σε ανοσοκαταστολή, και επειδή πολλά ενδονοσοκομειακά μικρόβια έχουν αναπτύξει μεγαλύτερη αντοχή στα αντιβιοτικά. 

Στη δεκαετία του 1990 είχε εκτιμηθεί ότι το 1/5 των ασθενών που νοσηλεύτηκαν σε νοσοκομείο των ΗΠΑ υπέστη ιατρογενή βλάβη. Τα μισά επεισόδια αφορούσαν φαρμακευτικές παρενέργειες, ενώ το 10% επιπλοκές διαγνωστικών εξετάσεων. 

Οι διαγνωστικές εξετάσεις, εκτός από κινδύνους, παρουσιάζουν συχνά και διαγνωστικά λάθη, που μπορεί να έχουν σοβαρές επιπτώσεις. 

Σε πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Αγγλίας μεταθανάτιες βιοψίες σε περιπτώσεις όπου είχε διαγνωστεί ως αιτία θανάτου η καρδιακή ανεπάρκεια διαπίστωσαν ότι η διάγνωση ήταν λάθος σε πάνω από το 50% των περιπτώσεων. [!!!] 

Σε άλλη μελέτη, το 25% των βιοχημικών εξετάσεων των ασθενών παρουσίαζε διαφορές ανάμεσα σε δύο διαφορετικά εργαστήρια, ενώ σε 83 περιπτώσεις όπου υπήρχε κλινική και εργασιακή ένδειξη για εγχείρηση κοιλίας, οι 22 αποδείχθηκαν, άσκοπες με βάση τα παθολογοανατομικά ευρήματα. 

Όλες σχεδόν οι διαγνωστικές εξετάσεις παρουσιάζουν ένα ποσοστό ψευδώς θετικών αποτελεσμάτων (λαθεμένη παθολογική ένδειξη) και ένα ποσοστό ψευδώς αρνητικών αποτελεσμάτων (λαθεμένη φυσιολογική ένδειξη). Στην πρώτη περίπτωση, ελλοχεύει ο κίνδυνος θεραπευτικής παρέμβασης σε υγιές άτομο. Στη δεύτερη περίπτωση, ο κίνδυνος είναι συχνά μεγαλύτερος, γιατί δεν αναγνωρίζεται η ύπαρξη προβλήματος. Οι δύο αυτές περιπτώσεις συχνά επιβάλλουν την επανάληψη των εξετάσεων ή τον εμπλουτισμό τους, γεγονός που αυξάνει όχι μόνο τα έξοδα, αλλά και τους ιατρογενείς κινδύνους. 

[…] Ακόμα και στις κλινικές της κορυφαίας ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, πρόσφατη έρευνα διαπίστωσε ότι ιατρογενείς παρενέργειες παρατηρούνται στο 3,7% των νοσοκομειακών εισαγωγών και ότι το 27,6% των παρενεργειών αυτών οφείλονταν σε ιατρική αμέλεια.

Αν και το 70,5% των περιπτώσεων αφορούσε διαταραχές που η διάρκειά τους δεν ξεπερνούσε τους έξι μήνες, το 2,6% ευθύνονταν για μόνιμες βλάβες και το 13,6% προκάλεσε το θάνατο των νοσηλευομένων. Από την ίδια έρευνα εκτιμήθηκε ότι στα υπόλοιπα νοσοκομεία της περιοχής τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν σαφώς μεγαλύτερα.

 

Μέρος Β: ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΑ «ΛΑΘΗ» 

  • Ιατροδικαστικά λάθη και επιπόλαιες νεκροψίες στη Γερμανία.
  • Στη χώρα υπάρχουν μόλις 200 επαρκώς καταρτισμένοι ιατροδικαστές και γιατροί
  • Από 10.000 πιστοποιητικά θανάτου μόνο τα 223 δεν περιείχαν λάθη
  • Κάθε χρόνο πάνω από 10.000 θάνατοι που δεν οφείλονται σε φυσικά αίτια καταγράφονται ως οφειλομενοι σε φυσικές αιτίες.
  • Μεταξύ αυτών και τουλάχιστον 1.200 θανατηφόρα εγκλήματα.

 

Prof. Dr. med. Marcel Verhoff,

University Hospital Frankfurt · Legal Medicine

Deutsche Welle Griechische Redaktion

DW – 7 Δεκ. 2017

https://p.dw.com/p/2owMa 

https://www.dw.com/el/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%88%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1/a-41693424

Το Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής του Πανεπιστημίου του Ρόστοκ (Institute of Forensic Medicine, Rostock University) επανεξέτασε 10.000 πιστοποιητικά θανάτου από την πόλη και την ευρύτερη περιοχή που συντάχθηκαν τα τελευταία τρία χρόνια. Όπως διαπιστώθηκε ότι μόνο 223 από τα 10.000 πιστοποιητικά θανάτου δεν περιείχαν λάθη. (!!!) Στα πιστοποιητικά που εξετάστηκαν εντοπίστηκαν πάνω από 3.000 σοβαρά λάθη και περισσότερα από 35.000 λάθη δευτερεύουσας σημασίας. 

Ερευνα του Ιατροδικαστικού Ινστιτούτου του Μίνστερ στη δεκαετία του 1990 είχε εκτιμήσει ότι κάθε χρόνο δεν καταγράφονται πάνω από 10.000 θάνατοι οι οποίοι δεν έχουν επέλθει από φυσικά αίτια, μεταξύ αυτών τουλάχιστον 1.200 θανατηφόρα εγκλήματα. 

Ιατροδικαστές κάνουν λόγο για φευγαλέα εξέταση των σορών, λάθη και παραλείψεις στα πιστοποιητικά θανάτου. Όπως λένε, πιθανά εγκλήματα και ιατρικά λάθη μένουν έτσι στο σκοτάδι. 

Φωτό: Ο καθηγητής ιατροδικαστικής Marcel Verhoff, επισημαίνει πλήθος λαθών και παραλείψεων στις νεκροψίες στη Γερμανία. 

Ο καθηγητής ιατροδικαστής Marcel Verhoff, διευθυντής του Ινστιτούτου Ιατροδικαστικής του Πανεπιστημίου Γκαίτε της Φρανκφούρτης έμεινε έκπληκτος όταν –αφαιρώντας το έμπλαστρο από το στήθος ενός νεκρού– διαπίστωσε την ύπαρξη ενός τραύματος από αιχμηρό αντικείμενο. Στο πιστοποιητικό θανάτου είχε σημειωθεί ότι «ο θάνατος προήλθε από φυσικά αίτια». Ο Marcel Verhoff, παραδέχεται βεβαίως ότι η συγκεκριμένη περίπτωση ήταν «ιδιαίτερα ακραία». Ωστόσο η λανθασμένη συμπλήρωση των πιστοποιητικών θανάτου και οι επιφανειακές νεκροψίες είναι μάλλον κανόνας παρά εξαίρεση στη Γερμανία. 

Από το Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής του Πανεπιστημίου του Ρόστοκ (Institute of Forensic Medicine, Rostock University) επανεξετάστηκαν 10.000 πιστοποιητικά θανάτου από την πόλη και την ευρύτερη περιοχή που συντάχθηκαν τα τελευταία τρία χρόνια, και διαπιστώθηκε ότι μόνο 223 απ’ αυτά δεν περιείχαν λάθη. (!!!) 

Στα πιστοποιητικά που εξετάστηκαν εντοπίστηκαν πάνω από 3.000 σοβαρά λάθη και περισσότερα από 35.000 λάθη δευτερεύουσας σημασίας. Σε 44 περιπτώσεις πιστοποιήθηκε λανθασμένα θάνατος από φυσικά αίτια. «Στο ξεκίνημα της έρευνας, δεν περιμέναμε στο τέτοιας έκτασης λάθη», ομολόγησε ο ιατροδικαστής Φραντ Τσακ κατά την παρουσίαση των συμπερασμάτων τον προηγούμενο Σεπτέμβριο. 

Το γεγονός ότι οι νεκροψίες στη Γερμανία είναι ελλιπείς δεν είναι ιδιαίτερα καινούργια διαπίστωση. Ήδη τη δεκαετία του 1990 έρευνα του Ιατροδικαστικού Ινστιτούτου του Μίνστερ είχε εκτιμήσει ότι κάθε χρόνο δεν καταγράφονται πάνω από 10.000 θάνατοι που δεν οφείλονται σε φυσικά αίτια, μεταξύ αυτών τουλάχιστον 1.200 θανατηφόρα εγκλήματα. Ο Σύνδεσμος Γερμανών Εγκληματολόγων της γερμανικής αστυνομίας ζητά εδώ και χρόνια τη θέσπιση νεκροψίας από εξειδικευμένους γιατρούς. Μέχρι σήμερα έχουν γίνει ελάχιστα. 

Η Κάτω Σαξονία θέσπισε αυστηρότερες διατάξεις σε ό,τι αφορά την ταφή των σορών με αφορμή την σκανδαλώδη υπόθεση του πρώην νοσηλευτή Νιλς Χέγκελ, που προκάλεσε τον θάνατο 106 ασθενών (όπως έχει διαπιστωθεί μέχρι σήμερα) σε μονάδα εντατικής θεραπείας όπου εργαζόταν μεταξύ 2003 και 2005. Αρχικά, καταδικάστηκε σε ισόβια για τον θάνατο 5 ασθενών (από δικαστήριο της Κάτω Σαξονίας στις 26 Φεβρουαρίου 2015). Ωστόσο έπειτα από τοξικολογικές εξετάσεις που διενεργήθηκαν αργότερα, διαπιστώθηκε η πραγματική διάσταση της εγκληματικής του δράσης. Από τον προηγούμενο Αύγουστο στη Βρέμη κάθε νεκρός εξετάζεται πλέον από εξειδικευμένους σε νεκροψίες γιατρούς. 

Στα μεγάλα γερμανικά κρατίδια, όπως αυτό της Έσης, «δεν εφαρμόζεται ένα μοντέλο αντίστοιχο του μικρού κρατιδίου της Βρέμης», εκτιμά ο καθηγητής ιατροδικαστικής Marcel Verhoff, εξηγώντας ότι σε όλη τη Γερμανία υπάρχουν μόλις 200 επαρκώς καταρτισμένοι ιατροδικαστές και γιατροί, και εκτιμά ότι δεν υπάρχουν αρκετοί ενδιαφερόμενοι να εξειδικευθούν στον συγκεκριμένο τομέα και ως εκ τούτου και στο μέλλον οι νεκροψίες θα πρέπει να διενεργούνται από όλους τους γιατρούς. 

Οι επιλογές στα γερμανικά πιστοποιητικά θανάτου είναι τρεις: «φυσικός θάνατος», «μη-φυσικός θάνατος» και «θάνατος από αδιευκρίνιστα αίτια». Αν ένας γιατρός δηλώσει θάνατο από μη-φυσικά ή αδιευκρίνιστα αίτια, τότε αναγκαστικά πρέπει να ενημερώσει την αστυνομία. Όπως επισημαίνει ο καθηγητής Marcel Verhoff, η διεύθυνση ενός θεραπευτηρίου δεν χαίρεται όταν κάποιος γιατρός συνηθίζει να ειδοποιεί την αστυνομία στις περιπτώσεις που δεν μπορεί να διαπιστώσει μια σαφή αιτία θανάτου. 

Πάντως οι δυνατότητες της νεκροψίας είναι περιορισμένες. Η εξέταση της σορού γίνεται εξωτερικά. «Όμως μπορεί κανείς να διαπιστώσει πολλά πράγματα αν κοιτάξει με προσοχή. Περισσότερα συμπεράσματα μπορούν να βγουν με τη βοήθεια της νεκροτομής, κατά την οποία γίνεται διάνοιξη του νεκρού σώματος», εκτιμά ο Marcel Verhoff. 

Ο καθηγητής Marcel Verhoff, τάσσεται υπέρ των υποχρεωτικών και επαναλαμβανόμενων εκπαιδευτικών προγραμμάτων για όλους του γιατρούς που διενεργούν νεκροψίες, ενώ θεωρεί ότι θα πρέπει να γίνονται περισσότερες νεκροτομές βάσει μιας λίστας με «αυστηρότατα κριτήρια». 

https://p.dw.com/p/2owMa

 

Μέρος Γ: ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

Τα Βοθροκάναλα μετέτρεψαν τη χώρα σε ένα απέραντο Κολοσσαίο 

Έχοντας ασκήσει την ιατρική επί 43 συνεχή χρόνια (ως ιδιώτης γιατρός, που σημαίνει ότι δεν επιβάρυνα καθόλου τον Έλληνα φορολογούμενο), έχω την εμπειρία ενός πλήθους «σημείων και τεράτων» που δικαιώνουν την λαϊκή θυμοσοφία σύμφωνα με την οποία «τα λάθη του ιατρικού και του νοσηλευτικού προσωπικού είθισται να καλύπτονται από το χώμα». 

Σε σχέση με την υπόθεση της Πάτρας, αποτιμώντας μόνο κάποια εμφανή συμπεριφορικά χαρακτηριστικά της μητέρας, θα διακινδύνευα να την χαρακτηρίσω ως «συνοικιακή ομορφιά» με όσα (αρνητικά, συνήθως) συνεπάγεται αυτός ο χαρακτηρισμός από άποψη κουλτούρας, καλλιέργειας, γνώσης και συμπεριφοράς αλλά ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΕΙΣΘΕΙ ΑΚΟΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΧΗ ΤΗΣ στο θάνατο της μικρής Τζωρτζίνας και, κατ’ επέκταση, και των δύο άλλων παιδιών. 

Όταν κανείς είναι αντιμέτωπος με το Αδιανόητο, πρέπει να είναι πολλαπλά επιφυλακτικός. Και η αφαίρεση της ζωής παιδιών από τη μητέρα τους, είναι πράξη που αντιμετωπίζεται ως αδιανόητη. Συνεπώς, δεν μπορεί να καταδικάζεται κάποιος για ένα αδιανόητο έγκλημα με φληναφήματα του τύπου «ράβδος στη γωνία, άρα βρέχει» τα οποία προβάλλονται ως «αποδείξεις». Μεταξύ αυτών: 

- Απλοϊκές «αναλύσεις παιδικών ζωγραφιών», που είναι καταδικασμένες να παραμένουν εσαεί αναπόδεικτες υποκειμενικές υποθέσεις.

- Αφελείς «αναφορές» λαλίστατων γειτόνων, φίλων, γνωστών, κ.α.  

- Δημοσιογραφικά «λαβράκια» που ανακαλύπτονται από σαΐνια-δημοσιογράφους  οι οποίοι είναι εμφανώς παντελώς άσχετα με το αντικείμενο.

- Απόστρατοι αστυνομικοί που εκφράζονται ως «Πυθίες» (εν όψει εκλογών).

- Παντός είδους «ειδικοί» που αποφαίνονται με μια ανατριχιαστική βεβαιότητα με βάση μια επιδερμική επαφή (μέσω της τηλεόρασης) με τα παιδιά-θύματα και τους γονείς τους

- Και πολλοί άλλοι, που συμμετέχουν στο κυνήγι του θησαυρού των «αποδείξεων», καθένας για τους δικούς του λόγους.  

Στο διαβιβαστικό για την εν λόγω υπόθεση, που δημοσιεύτηκε στη Ζούγκλα, σημειώνονται μεταξύ άλλων και τα εξής: 

«Από την Υπηρεσία μας, στο πλαίσιο της προανάκρισης για τη διερεύνηση των συνθηκών θανάτου της Γεωργίας, ζητήθηκαν οι ιατρικοί φάκελοι από όλα τα νοσοκομεία όπου είχε νοσηλευτεί (Καραμανδάνειο, Π.Γ.Ν. Πατρών, Ωνάσειο, Γ.Ν. Παίδων Αθηνών) και εξετάστηκε όλο το ιατρικό προσωπικό του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου και του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων Αθηνών "Π & Α. Κυριακού" που παρακολουθούσε την πορεία της υγείας της.

Εξετάστηκε και ο ιατροδικαστής που διενήργησε τη νεκροτομή στη Δασκαλάκη Γεωργία, από του οποίου την κατάθεση προέκυψε ότι ο θάνατός της επήλθε συνεπεία "θανατηφόρου δηλητηρίασης από φαρμακευτική ουσία".

Συγκεκριμένα, από τις τοξικολογικές εξετάσεις που διενεργήθηκαν στο μεταθανάτιο αίμα της διαπιστώθηκε η ύπαρξη της φαρμακευτικής ουσίας κεταμίνη, σε ποσότητα η οποία είναι τοξική-θανατηφόρα». 

Μόλις βρω χρόνο, θα φροντίσω να εκθέσω αναλυτικά τον προβληματισμό μου για τις πράξεις και τις παραλείψεις σε σχέση με τις ουσίες που αναφέρονται και, ιδίως για την Κεταμίνη, γύρω από την οποία οργανώνονται πλείστα όσα δημοσιογραφικά (!) και τηλεοπτικά (!) παραμυθο-δράματα, προς τέρψη ενός ανθρωποφάγου κοινού. Προς το παρόν, σημειώνω ότι για μένα παραμένουν αναπάντητα πολλά ερωτήματα. 

Στο μεταξύ, τα βοθροκάναλα πυροδοτούν (κατ’ εξακολούθηση) τον ερπετικό εγκέφαλο των διαφόρων εγχώριων Ταλιμπάν, που ζητούν την εφαρμογή του Νόμου του Λιντς εν έτει 2022, προσφερόμενοι να δράσουν ακόμη και ως…  εθελοντές δήμιοι. Ιδού κάποιες χαρακτηριστικές αναφορές: 

«Δεκάδες πολίτες που έχουν συγκεντρωθεί στα δικαστήρια, φώναζαν υβριστικά σχόλια εναντίον της, ενώ αρκετοί την καλούσαν να ομολογήσει για να λυτρωθεί». 

«Φόνισσα τι έκανες στα παιδιά σου. Το ήξερε αυτό ο άντρας σου. Αφήστε να την πάμε εμείς, να την τακτοποιήσουμε», ωρύονταν. 

Άλλοι πάλι την αποκάλεσαν «Βρωμιάρα», ενώ ακούστηκαν και εκφράσεις όπως «Λιθοβολισμό μέχρι τέλους» και «Ομολόγησε για να λυτρωθείς σκύλα». 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/esoteriki-asfaleia/thanatos-paidion-stin-patra-stin-eyelpidon-i-r-pispirigkou-ti-tis-eipe-o-dikigoros-tis-prin-paraitithei/

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Αναρωτιέμαι, τί θα γνωμάτευε ο καθηγητής ιατροδικαστικής Marcel Verhoff, διευθυντής του Ινστιτούτου Ιατροδικαστικής του Πανεπιστημίου Γκαίτε της Φρανκφούρτης (ο σημαντικότερος ίσως ιατροδικαστής της Γερμανίας) εάν του αποστέλλονταν ολόκληρος ο φάκελος της ιατρο-νοσοκομειακής οδύσσειας της μικρής Τζωρτζίνας…

Κ.Γ.

Φταίει η Δύση για την κρίση στην Ουκρανία

John Mearsheimer (2022):  

Συνέντευξη στον Isaac Chotiner

New Yorker - 1 Μαρτίου 2022 

https://www.newyorker.com/news/q-and-a/why-john-mearsheimer-blames-the-us-for-the-crisis-in-ukraine

 

Επί πολλά χρόνια, ο John Mearsheimer, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και ένας από τους πιο οξυδερκείς μελετητές και διεθνώς αναγνωρισμένους γεωπολιτικούς αναλυτές, υποστηρίζει ότι η επιθετικότητα του Πούτιν προς την Ουκρανία προκαλείται από δυτική παρέμβαση. Τα πρόσφατα γεγονότα άλλαξαν τη γνώμη του; 

Το σημαντικότερο έργο του με τίτλο Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων, 2006 (Εκδ. Ποιότητα, Αθήνα 2011, 6η έκδοση) έχει καταστεί βιβλίο-αναφοράς από την πρώτη έκδοσή του (2006). Σε συνεργασία με τον Stephen Walt, έγραψαν τη σημαντική μελέτη με τίτλο Το Ισραηλινό Λόμπι και η Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ (Σεπτέμβριος 2008)

«Δεν πρόκειται να κατακτήσει όλη την Ουκρανία», λέει ο Mearsheimer, για τον Πούτιν. «Θα ήταν μια γκάφα κολοσσιαίων διαστάσεων να προσπαθήσουμε να το κάνουμε αυτό». 

Ο πολιτικός επιστήμονας John Mearsheimer είναι ένας από τους πιο διάσημους επικριτές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Ο Mearsheimer είναι υπέρμαχος της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων — μια σχολή ρεαλιστικών διεθνών σχέσεων που θεωρεί ότι, σε μια ιδιοτελή προσπάθεια διατήρησης εθνικής ασφάλειας, τα κράτη θα ενεργήσουν προληπτικά απέναντι σε εν δυνάμει αντιπάλους. 

Από πολλά χρόνια, ο Mearsheimer υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ, πιέζοντας να επεκτείνουν το ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά και να δημιουργήσουν φιλικές σχέσεις με την Ουκρανία, αύξησαν την πιθανότητα πολέμου μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων και έθεσαν τις βάσεις για τον Βλαντιμίρ Πούτιν, και την επιθετική θέση του απέναντι στην Ουκρανία.  

Το 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, ο Mearsheimer έγραψε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους μοιράζονται το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για αυτήν την κρίση».

Η σημερινή εισβολή στην Ουκρανία έχει ανανεώσει αρκετές μακροχρόνιες συζητήσεις για τη σχέση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Αν και πολλοί επικριτές του Πούτιν υποστήριξαν ότι θα ακολουθούσε μια επιθετική εξωτερική πολιτική στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες ανεξάρτητα από τη δυτική ανάμειξη, ο Mearsheimer διατηρεί τη θέση του ότι οι ΗΠΑ ευθύνονται που τον προκάλεσαν. Μίλησα πρόσφατα τηλεφωνικά με τον Mearsheimer. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας, συζητήσαμε εάν ο τρέχων πόλεμος θα μπορούσε να είχε αποτραπεί, εάν έχει νόημα να σκεφτόμαστε τη Ρωσία ως αυτοκρατορική δύναμη και ποια είναι τα τελικά σχέδια του Πούτιν για την Ουκρανία. 

●●●●●

Chotiner: Κοιτάζοντας την κατάσταση τώρα με τη Ρωσία και την Ουκρανία, πώς πιστεύετε ότι έφτασε ο κόσμος εδώ; 

Mearsheimer: Νομίζω ότι όλα τα προβλήματα σε αυτή την περίπτωση ξεκίνησαν πραγματικά τον Απρίλιο του 2008, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, στη συνέχεια της οποίας το ΝΑΤΟ εξέδωσε μια δήλωση που έλεγε ότι η Ουκρανία και η Γεωργία θα γίνουν μέρος του ΝΑΤΟ. Οι Ρώσοι κατέστησαν ξεκάθαρο εκείνη την εποχή ότι αυτό το θεώρησαν ως υπαρξιακή απειλή και τράβηξαν μια γραμμή στην άμμο. Ωστόσο, αυτό που συνέβη με την πάροδο του χρόνου είναι ότι προχωρήσαμε για να ενσωματώσουμε την Ουκρανία στη Δύση, για να την κάνουμε δυτικό προπύργιο στα σύνορα της Ρωσίας. Φυσικά, αυτό περιλαμβάνει περισσότερα από την επέκταση του ΝΑΤΟ. Η επέκταση είναι η καρδιά της στρατηγικής, αλλά περιλαμβάνει και την επέκταση της ΕΕ, και τη μετατροπή της Ουκρανίας σε φιλοαμερικανική φιλελεύθερη δημοκρατία. Και, από τη ρωσική σκοπιά, αυτό αποτελεί μια υπαρξιακή απειλή. 

Chotiner: Είπατε ότι πρόκειται για «μετατροπή της Ουκρανίας σε φιλοαμερικανική φιλελεύθερη δημοκρατία». Δεν έχω πολλή εμπιστοσύνη στον ισχυρισμό ότι η Αμερική «μετατρέπει» τις χώρες σε φιλελεύθερες δημοκρατίες. Τι κι αν η Ουκρανία, ο λαός της Ουκρανίας, θέλει να ζήσει σε μια φιλοαμερικανική φιλελεύθερη δημοκρατία; 

Mearsheimer: Εάν η Ουκρανία γίνει μια φιλοαμερικανική φιλελεύθερη δημοκρατία, και μέλος του ΝΑΤΟ  και μέλος της ΕΕ, οι Ρώσοι θα το θεωρήσουν απολύτως απαράδεκτο. Εάν δεν υπήρχε η επέκταση του ΝΑΤΟ  και η επέκταση της ΕΕ, και εάν η Ουκρανία γινόταν απλώς μια φιλελεύθερη δημοκρατία και ήταν φιλική με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δύση γενικότερα, πιθανότατα θα μπορούσε να ξεφύγει από αυτό. Πρέπει να καταλάβετε ότι σε ό,τι αφορά τη Δύση, υπάρχει μια στρατηγική τριών σκελών που εφαρμόζεται εδώ: Επέκταση της Ε.Ε Επέκταση του ΝΑΤΟ –Μετατροπή της Ουκρανίας σε μια φιλοαμερικανική φιλελεύθερη δημοκρατία. 

Chotiner: Συνεχίζετε να λέτε «να μετατρέψουμε την Ουκρανία σε φιλελεύθερη δημοκρατία» και φαίνεται ότι αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να αποφασίσουν οι Ουκρανοί. Το ΝΑΤΟ  μπορεί να αποφασίσει ποιον αποδέχεται, αλλά είδαμε το 2014 ότι φαινόταν ότι πολλοί Ουκρανοί ήθελαν να θεωρηθούν μέρος της Ευρώπης. Θα φαινόταν σαν σχεδόν κάποιο είδος ιμπεριαλισμού να τους πεις ότι δεν μπορούν να είναι μια φιλελεύθερη δημοκρατία. 

Mearsheimer: Δεν είναι ιμπεριαλισμός. Αυτή είναι πολιτική των μεγάλων δυνάμεων. Όταν είσαι μια χώρα όπως η Ουκρανία και ζεις δίπλα σε μια μεγάλη δύναμη όπως η Ρωσία, πρέπει να προσέξεις πολύ τι σκέφτονται οι Ρώσοι. Γιατί αν πάρεις ένα ραβδί και τους χώσεις στο μάτι, θα στο ανταποδώσουν. Τα κράτη στο δυτικό ημισφαίριο το καταλαβαίνουν πολύ καλά σε σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Chotiner: Το δόγμα Monroe, ουσιαστικά. 

Mearsheimer: Φυσικά. Δεν υπάρχει χώρα στο δυτικό ημισφαίριο που θα της επιτρέπαμε να προσκαλέσει μια μακρινή μεγάλη δύναμη να φέρει στρατιωτικές δυνάμεις στις [παρυφές] της χώρα μας. 

Chotiner: Σωστά. Αλλά, λέγοντας ότι η Αμερική δεν θα επιτρέψει σε χώρες του δυτικού ημισφαιρίου (που οι περισσότερες από αυτές είναι δημοκρατίες) να αποφασίσουν τι είδους εξωτερική πολιτική έχουν — μπορείτε να πείτε ότι αυτό είναι καλό ή κακό, αλλά αυτό είναι ο ιμπεριαλισμός, σωστά; Ουσιαστικά λέμε ότι έχουμε κάποιου είδους λόγο για το πώς λειτουργούν οι δημοκρατικές χώρες και τις δραστηριότητές τους. 

Mearsheimer: Έχουμε αυτό το λόγο και, στην πραγματικότητα, ανατρέψαμε δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες στο δυτικό ημισφαίριο κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, επειδή ήμασταν δυσαρεστημένοι με τις πολιτικές τους. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται οι μεγάλες δυνάμεις. 

Chotiner: Φυσικά και το κάναμε, αλλά αναρωτιέμαι αν πρέπει να συμπεριφερόμαστε έτσι. Όταν σκεφτόμαστε την εξωτερική πολιτική, δεν θα πρέπει να σκεφτόμαστε να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε έναν κόσμο όπου ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Ρωσία θα συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο; 

Mearsheimer: Δεν λειτουργεί έτσι ο κόσμος. Όταν προσπαθείς να δημιουργήσεις έναν κόσμο που μοιάζει με αυτόν, καταλήγεις στις καταστροφικές πολιτικές που ακολούθησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της μονοπολικής κυριαρχίας τους. Εμπλακείκαμε σε όλο τον κόσμο προσπαθώντας να δημιουργήσουμε φιλελεύθερες δημοκρατίες. Η κύρια εστίασή μας, φυσικά, ήταν στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, και ξέρουμε ότι δεν λειτούργησε πολύ καλά. 

Chotiner: Νομίζω ότι θα ήταν δύσκολο να πούμε ότι η πολιτική της Αμερικής στη Μέση Ανατολή τα τελευταία 75 χρόνια από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ή τα τελευταία 30 χρόνια από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αποσκοπούσες στη δημιουργία φιλελεύθερων δημοκρατιών στη Μέση Ανατολή. 

Mearsheimer: Νομίζω ότι αυτό ήταν το Δόγμα Μπους κατά τη διάρκεια της μονοπολικής φάσης της κυριαρχίας των ΗΠΑ. 

Chotiner: Στο Ιράκ. Αλλά όχι στα παλαιστινιακά εδάφη ή στη Σαουδική Αραβία, ή στην Αίγυπτο, ή οπουδήποτε αλλού, σωστά; 

Mearsheimer: Όχι στη Σαουδική Αραβία και όχι στην Αίγυπτο. Αρχικά, το Δόγμα Μπους βασικά έλεγε ότι εάν μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μια φιλελεύθερη δημοκρατία στο Ιράκ, θα προκαλούσε ένα ντόμινο, και χώρες όπως η Συρία, το Ιράν και τελικά η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος θα μετατρέπονταν σε δημοκρατίες. Αυτή ήταν η βασική φιλοσοφία πίσω από το Δόγμα Μπους. Το δόγμα Μπους δεν σχεδιάστηκε απλώς για να μετατρέψει το Ιράκ σε δημοκρατία. Είχαμε ένα πολύ μεγαλύτερο σχέδιο στο μυαλό μας. 

Chotiner: Μπορούμε να συζητήσουμε εάν οι άνθρωποι που ήταν υπεύθυνοι στην κυβέρνηση Μπους ήθελαν πραγματικά να μετατρέψουν τη Μέση Ανατολή σε ένα σωρό δημοκρατίες και εάν πραγματικά πίστευαν ότι αυτό θα συνέβαινε. Η αίσθηση μου ήταν ότι δεν υπήρχε πολύς πραγματικός ενθουσιασμός για τη μετατροπή της Σαουδικής Αραβίας σε δημοκρατία. 

Mearsheimer: Λοιπόν, νομίζω ότι η εστίαση στη Σαουδική Αραβία παίρνει την εύκολη υπόθεση από τη δική σας οπτική γωνία. Από την άποψη της Αμερικής, αυτή ήταν η πιο δύσκολη υπόθεση επειδή η Σαουδική Αραβία έχει τόση δύναμη πάνω μας λόγω του πετρελαίου, και σίγουρα είναι μια χώρα που δεν έχει σχέση με τη δημοκρατία. Αλλά το Δόγμα Μπους – αν κοιτάξετε τι λέγαμε εκείνη την εποχή – βασιζόταν στην πεποίθηση ότι μπορούσαμε να εκδημοκρατίσουμε την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Μπορεί να μην συμβεί εν μία νυκτί, αλλά τελικά θα συμβεί. 

Chotiner: Υποθέτω ότι οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια, και, ό,τι κι αν λέγονται στις ομιλίες του Μπους, δεν νομίζω ότι η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών σε οποιοδήποτε σημείο τους πρόσφατης ιστορίας τους αποσκοπούσε στο να προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν φιλελεύθερες δημοκρατίες σε όλο τον κόσμο. 

Mearsheimer: Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο πώς συμπεριφέρθηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της προσωρινής μονοπολικής φάσης της κυριαρχίας τους και στο πώς συμπεριφέρθηκαν κατά τη διάρκεια όλης της ιστορίας τους. Συμφωνώ μαζί σας όταν μιλάτε για την αμερικανική εξωτερική πολιτική στην πορεία της ευρύτερης ιστορίας της, αλλά η μονοπολική φάση της ήταν μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή. Πιστεύω ότι κατά τη διάρκεια της μονοπολικής φάσης, ήμασταν βαθιά αφοσιωμένοι στη διάδοση της δημοκρατίας.

Με την Ουκρανία, είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι, μέχρι το 2014, δεν οραματιζόμασταν την επέκταση του ΝΑΤΟ  και την επέκταση της ΕΕ ως πολιτική που στόχευε στον περιορισμό της Ρωσίας. 

Πριν από τις 22 Φεβρουαρίου 2014, κανείς δεν πίστευε σοβαρά ότι η Ρωσία ήταν απειλή. Η επέκταση του ΝΑΤΟ, η επέκταση της ΕΕ και η μετατροπή της Ουκρανίας και της Γεωργίας και άλλων χωρών σε φιλελεύθερες δημοκρατίες είχαν να κάνουν με τη δημιουργία μιας γιγάντιας ζώνης ειρήνης που εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη και περιλάμβανε την Ανατολική Ευρώπη και τη Δυτική Ευρώπη. 

Δεν είχε στόχο τον περιορισμό της Ρωσίας. Αυτό που συνέβη είναι ότι ξέσπασε αυτή η μεγάλη κρίση και έπρεπε να αποδώσουμε ευθύνες και, φυσικά, ποτέ δεν επρόκειτο να κατηγορήσουμε τους εαυτούς μας. Θα κατηγορούσαμε τους Ρώσους.

 Έτσι εφεύραμε αυτή την ιστορία ότι η Ρωσία ήταν αποφασισμένη να εκδηλωθεί επιθετικά στην Ανατολική Ευρώπη, ότι ο Πούτιν ενδιαφέρεται για τη δημιουργία μιας μεγαλύτερης Ρωσίας, ή ίσως ακόμη και την εκ νέου δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης. 

Chotiner: Ας στραφούμε σε εκείνη την εποχή και την προσάρτηση τις Κριμαίας. Σε ένα παλαιότερο άρθρο γράφατε ότι: «σύμφωνα με την επικρατούσα σοφία στη Δύση, η κρίση στην Ουκρανία μπορεί να κατηγορηθεί ότι οφείλεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στη ρωσική επιθετικότητα. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, με βάση αυτό τον τρόπο σκέψης, προσάρτησε την Κριμαία από μια μακροχρόνια επιθυμία να αναζωογονήσει τη Σοβιετική Αυτοκρατορία και μπορεί τελικά να επιτεθεί και στην υπόλοιπη Ουκρανία καθώς και τις χώρες στην Ανατολική Ευρώπη. Αλλά αυτός ο τρόπος σκέψης είναι λανθασμένος». Τι απ’ όσα συνέβησαν τις τελευταίες δύο εβδομάδες σας κάνει να πιστεύετε ότι η προειδοποίησή σας ήταν πιο κοντά στην αλήθεια από ό,τι θα μπορούσατε να πιστεύετε; 

Mearsheimer: Νομίζω ότι είχα δίκιο. Νομίζω ότι τα στοιχεία είναι ξεκάθαρα ότι δεν πιστεύαμε ότι ο Πούτιν ήταν επιτιθέμενος πριν από τις 22 Φεβρουαρίου 2014. Αυτή είναι μια ιστορία που την επινοήσαμε για να μπορέσουμε να τον κατηγορήσουμε. Η άποψή μου είναι ότι η Δύση, και ειδικά οι Ηνωμένες Πολιτείες, είναι η κύρια υπεύθυνη για αυτήν την καταστροφή. Αλλά κανένας Αμερικανός υπεύθυνος χάραξης πολιτικής, και κανένας στο κατεστημένο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, δεν πρόκειται να θελήσει να αναγνωρίσει αυτή τη γραμμή επιχειρημάτων. Όλοι θα πουν ότι υπεύθυνοι είναι οι Ρώσοι. 

Chotiner: Εννοείτε επειδή οι Ρώσοι έκαναν την προσάρτηση και την εισβολή; 

Mearsheimer: Ναι. 

Chotiner: Με ενδιέφερε το άρθρο που ανέφερα στο οποίο λέτε ότι «είναι λανθασμένη η ιδέα ότι ο Πούτιν μπορεί τελικά να επιτεθεί και στην υπόλοιπη Ουκρανία και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης». Δεδομένου ότι φαίνεται να επιδιώκει να επιτεθεί και στην υπόλοιπη Ουκρανία τώρα, πιστεύετε εκ των υστέρων ότι αυτό το επιχείρημα είναι ίσως πιο αληθινό, ακόμα κι αν δεν το γνωρίζαμε εκείνη τη στιγμή; 

Mearsheimer: Είναι δύσκολο να πει κανείς αν θα επιτεθεί και στην υπόλοιπη Ουκρανία γιατί αυτό θα σημαίνει ότι θέλει να κατακτήσει όλη την Ουκρανία και μετά να στραφεί προς τα κράτη της Βαλτικής, με στόχο τη δημιουργία μιας μεγαλύτερης Ρωσίας ή μια μετενσάρκωση της Σοβιετικής Ένωσης. Δεν βλέπω στοιχεία που να δείχνουν ότι αυτό το σημείο είναι αληθές. Είναι δύσκολο να πει κανείς, κοιτάζοντας τους χάρτες της συνεχιζόμενης σύγκρουσης, τι ακριβώς κάνει. Μου φαίνεται πολύ ξεκάθαρο ότι θα πάρει το Donbass και ότι θα είναι είτε δύο ανεξάρτητα κράτη είτε ένα μεγάλο ανεξάρτητο κράτος, αλλά πέρα ​​από αυτό δεν είναι ξεκάθαρο τι πρόκειται να κάνει. Εννοώ, ότι φαίνεται προφανές πως δεν αγγίζει τη δυτική Ουκρανία. 

Chotiner: Οι βόμβες του αγγίζουν τη δυτική Ουκρανία, σωστά; 

Mearsheimer: Αλλά αυτό δεν είναι το βασικό ζήτημα. Το βασικό ζήτημα είναι: Ποια επικράτεια κατακτάτε και ποια επικράτεια κρατάτε. Μιλούσα με κάποιον τις προάλλες για το τι θα συμβεί με αυτές τις δυνάμεις που βγαίνουν από την Κριμαία, και μου είπε ότι κατά τη γνώμη του οι Ρώσοι θα στρίψουν δυτικά και θα καταλάβουν την Οδησσό. Μιλούσα με κάποιον άλλον πιο πρόσφατα που είπε ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Ξέρω τι πρόκειται να συμβεί; Όχι. Κανείς μας δεν ξέρει τι πρόκειται να συμβεί. 

Chotiner: Δεν νομίζετε ότι η Ρωσία έχει σχέδια στο Κίεβο; 

Mearsheimer: Όχι, δεν νομίζω ότι έχει σχέδια για το Κίεβο. Νομίζω ότι ενδιαφέρεται πρώτον να πάρει τουλάχιστον το Ντονμπάς, και ίσως για λίγο περισσότερο έδαφος και την ανατολική Ουκρανία, και, δεύτερο θέλει να εγκαταστήσει στο Κίεβο μια φιλορωσική κυβέρνηση, μια κυβέρνηση συντονισμένη με τα συμφέροντα της Μόσχας. 

Chotiner: Νόμιζα ότι είπατε ότι δεν τον ενδιέφερε να πάρει το Κίεβο. 

Mearsheimer: Όχι, ενδιαφέρεται να πάρει το Κίεβο με σκοπό την αλλαγή καθεστώτος. 

Chotiner: Σε αντίθεση με τι; 

Mearsheimer: Σε αντίθεση με την οριστική κατάκτηση του Κιέβου. 

Chotiner: Θα ήταν μια κυβέρνηση φιλική προς τη Ρωσία, για την οποία πιθανώς θα είχε κάποιο λόγο, σωστά; 

Mearsheimer: Ναι, ακριβώς. Αλλά είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτό είναι θεμελιωδώς διαφορετικό από την κατάκτηση και τη διατήρηση της κατάκτησης του Κιέβου.  

Chotiner: Θα μπορούσαμε όλοι να σκεφτούμε τις αυτοκρατορικές κτήσεις, στις οποίες κάποιο είδος μαριονέτας τοποθετούνταν στην αρχή, ακόμα κι αν η μητρόπολη έλεγχε πραγματικά ό,τι συνέβαινε εκεί, σωστά; Θα λέγαμε ακόμα ότι αυτά τα μέρη είχαν κατακτηθεί, σωστά; 

Mearsheimer: Έχω προβλήματα με τη χρήση της λέξης «αυτοκρατορικό». Δεν ξέρω κανέναν που να μιλά για όλο αυτό το πρόβλημα με όρους ιμπεριαλισμού. Αυτή είναι μια πολιτική μεγάλων δυνάμεων, και αυτό που θέλουν οι Ρώσοι είναι ένα καθεστώς στο Κίεβο που να εναρμονίζεται με τα ρωσικά συμφέροντα. Ίσως τελικά οι Ρώσοι να είναι πρόθυμοι να ζήσουν με μια ουδέτερη Ουκρανία και ότι δεν θα είναι απαραίτητο η Μόσχα να έχει ουσιαστικό έλεγχο στην κυβέρνηση του Κιέβου. Μπορεί να θέλουν απλώς ένα καθεστώς ουδέτερο και όχι φιλοαμερικανικό. 

Chotiner: Είπατε ότι κανείς δεν μιλά για αυτό ως εκδήλωση ιμπεριαλισμού, αλλά στις ομιλίες ο Πούτιν αναφέρεται συγκεκριμένα στην «επικράτεια της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας», για την απώλεια της οποίας θρηνεί. Φαίνεται λοιπόν ότι μιλάει για αυτό. 

Mearsheimer: Νομίζω ότι κάνεις λάθος σ’ αυτό, γιατί παραθέτεις  μόνο το πρώτο μισό της πρότασής του, όπως κάνουν οι περισσότεροι στη Δύση. Ο Πούτιν είπε: «Όποιος δεν του λείπει η Σοβιετική Ένωση δεν έχει καρδιά. Και όποιος την θέλει πίσω δεν έχει μυαλό». 

Chotiner: Λέει επίσης ότι η Ουκρανία είναι ένα ουσιαστικά κατασκευασμένο έθνος, ενώ φαίνεται να εισβάλλει, ή όχι; 

Mearsheimer: Εντάξει, αλλά βάλε αυτά τα δύο πράγματα μαζί και πες μου τι σημαίνει αυτό. Απλώς δεν είμαι πολύ σίγουρος. Πιστεύει ότι είναι ένα κατασκευασμένο έθνος. Θα ήθελα να του σημειώσω ότι όλα τα έθνη είναι κατασκευασμένα. Κάθε μελετητής του εθνικισμού μπορεί να σου το πει αυτό. Επινοούμε αυτές τις έννοιες της εθνικής ταυτότητας. Είναι γεμάτα με κάθε λογής μύθους. 

Άρα έχει ισχύει για την Ουκρανία, όπως έχει ισχύει και για τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τη Γερμανία. Το πολύ πιο σημαντικό σημείο είναι ότι ο Πούτιν καταλαβαίνει πως δεν μπορεί να κατακτήσει την Ουκρανία και να την ενσωματώσει σε μια μεγάλη Ρωσία ή σε μια μετενσάρκωση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Αυτό που κάνει στην Ουκρανία είναι θεμελιωδώς διαφορετικό. Προφανώς χάνει κάποιο έδαφος. Θα αφαιρέσει κάποια εδάφη από την Ουκρανία, εκτός από αυτό που συνέβη με την Κριμαία, το 2014. Επιπλέον, σίγουρα ενδιαφέρεται για την αλλαγή καθεστώτος. Από εκεί και πέρα, είναι δύσκολο να πει κανείς σε τι ακριβώς θα οδηγήσει όλο αυτό, εκτός από το γεγονός ότι δεν πρόκειται να κατακτήσει όλη την Ουκρανία. Θα ήταν μια γκάφα κολοσσιαίων διαστάσεων αν προσπαθήσει να το κάνει αυτό. 

Chotiner: Υποθέτω ότι πιστεύετε ότι αν ο Πούτιν προσπαθούσε να το κάνει αυτό, αυτό θα άλλαζε την ανάλυσή σας για όσα έχουμε δει. 

Mearsheimer: Απολύτως. Το επιχείρημά μου είναι ότι δεν πρόκειται να ξαναδημιουργήσει τη Σοβιετική Ένωση ή να προσπαθήσει να οικοδομήσει μια μεγαλύτερη Ρωσία, ότι δεν ενδιαφέρεται να κατακτήσει και να ενσωματώσει την Ουκρανία στη Ρωσία. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι εφεύραμε αυτήν την ιστορία ότι ο Πούτιν είναι εξαιρετικά επιθετικός και είναι ο κύριος υπεύθυνος για αυτήν την κρίση στην Ουκρανία. Το επιχείρημα ότι το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής στις Ηνωμένες Πολιτείες, και στη Δύση γενικότερα, έχει επινοήσει περιστρέφεται γύρω από τον ισχυρισμό ότι ενδιαφέρεται να δημιουργήσει μια μεγαλύτερη Ρωσία ή μια μετενσάρκωση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι όταν τελειώσει την κατάκτηση της Ουκρανίας, θα στραφεί στα κράτη της Βαλτικής. Δεν πρόκειται να στραφεί στα κράτη της Βαλτικής. Πρώτα απ' όλα, τα κράτη της Βαλτικής είναι μέλη του ΝΑΤΟ.  

Chotiner: Είναι καλό αυτό. 

Mearsheimer: Όχι. 

Chotiner: Λέτε ότι δεν πρόκειται να εισβάλει σ’ αυτά τα κράτη, εν μέρει επειδή είναι μέλη του ΝΑΤΟ, αλλά δεν πρέπει να είναι μέρος του ΝΑΤΟ. 

Mearsheimer: Ναι, αλλά αυτά είναι δύο πολύ διαφορετικά ζητήματα. Ξέρω γιατί τα συνδέεις. Το αν πιστεύω ότι θα πρέπει να είναι μέλος του ΝΑΤΟ ένα κράτος είναι ανεξάρτητο από το αν είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Είναι μέλη του ΝΑΤΟ, έχουν εγγύηση του άρθρου 5 — αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. Επιπλέον, δεν έδειξε ποτέ κανένα στοιχείο ότι ενδιαφέρεται να κατακτήσει τις χώρες της Βαλτικής. Όπως και δεν έδειξε ποτέ καμία απόδειξη ότι ενδιαφέρεται να κατακτήσει την Ουκρανία. 

Chotiner: Μου φαίνεται ότι αν θέλει να φέρει πίσω κάτι, αυτό είναι η Ρωσική Αυτοκρατορία που προϋπήρχε της Σοβιετικής Ένωσης. Φαίνεται πολύ επικριτικός απέναντι στη Σοβιετική Ένωση, σωστά; 

Mearsheimer: Λοιπόν, δεν ξέρω αν είναι επικριτικός. 

Chotiner: Το είπε σ’ ένα δοκίμιο που έγραψε πέρυσι, και σε μια πρόσφατη ομιλία του είπε ότι κατηγορεί ουσιαστικά τις σοβιετικές πολιτικές που επέτρεψαν έναν βαθμό αυτονομίας για Σοβιετικές Δημοκρατίες, όπως η Ουκρανία. 

Mearsheimer: Αλλά είπε επίσης, όπως σας διάβασα πριν, ότι «όποιος δεν του λείπει η Σοβιετική Ένωση δεν έχει καρδιά. Και όποιος την θέλει πίσω δεν έχει μυαλό». Αυτό είναι κάπως αντίθετο με αυτό που μόλις είπες. Εννοώ, ουσιαστικά λέει ότι του λείπει η Σοβιετική Ένωση, σωστά; Αυτό λέει. Αλλά, αυτό που συζητάμε εδώ είναι η εξωτερική του πολιτική. Το ερώτημα που πρέπει να κάνετε στον εαυτό σας είναι εάν πιστεύετε ότι η Ρωσία είναι μια χώρα που έχει τις δυνατότητες να το κάνει αυτό. Αντιλαμβάνεστε ότι η Ρωσία είναι μια χώρα που έχει ΑΕΠ μικρότερο από το Τέξας. 

Chotiner: Οι χώρες προσπαθούν να κάνουν πράγματα για τα οποία δεν έχουν τις δυνατότητες. Θα μπορούσατε να μου πείτε, «Ποιος πιστεύει ότι η Αμερική θα μπορούσε να κάνει το ιρακινό σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας να λειτουργήσει γρήγορα; Έχουμε όλα αυτά τα προβλήματα στην Αμερική». Και θα είχατε δίκιο. Αλλά εξακολουθούσαμε να πιστεύουμε ότι μπορούσαμε να το κάνουμε, και ότι προσπαθήσαμε να το κάνουμε, και αποτύχαμε, σωστά; Η Αμερική δεν μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε κατά τη διάρκεια του Βιετνάμ, κάτι που είμαι βέβαιος ότι θα λέγατε ότι είναι ένας λόγος για να μην πολεμήσουμε αυτούς τους διάφορους πολέμους —και θα συμφωνούσα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήμασταν σωστοί ή ορθολογικοί σχετικά με τις δυνατότητές μας. 

Mearsheimer: Μιλάω για το δυναμικό ακατέργαστης ισχύος της Ρωσίας – το μέγεθος της οικονομικής ισχύος που διαθέτει. Η στρατιωτική ισχύς βασίζεται στην οικονομική ισχύ. Χρειάζεστε μια οικονομική βάση για να χτίσετε έναν πραγματικά ισχυρό στρατό. Για να βγούμε έξω και να κατακτήσουμε χώρες όπως η Ουκρανία και τα κράτη της Βαλτικής και να ξαναδημιουργήσουμε την πρώην Σοβιετική Ένωση ή να ξαναδημιουργήσουμε την πρώην Σοβιετική Αυτοκρατορία στην Ανατολική Ευρώπη θα απαιτούσε έναν τεράστιο στρατό και αυτό θα απαιτούσε μια οικονομική βάση που δεν έχει η σύγχρονη Ρωσία, ούτε πλησιάζει να έχει. Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε ότι η Ρωσία θα είναι μια περιφερειακή ηγεμονία στην Ευρώπη. Η Ρωσία δεν αποτελεί σοβαρή απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντιμετωπίζουμε μια σοβαρή απειλή στο διεθνές σύστημα. Αντιμετωπίζουμε έναν ομότιμο ανταγωνιστή. Και αυτή είναι η Κίνα. Η πολιτική μας στην Ανατολική Ευρώπη υπονομεύει την ικανότητά μας να αντιμετωπίσουμε την πιο επικίνδυνη απειλή που αντιμετωπίζουμε σήμερα. 

Chotiner: Ποια πιστεύετε ότι πρέπει να είναι η πολιτική μας στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή και αν ανησυχείτε ότι αυτό που κάνουμε που θα υπονομεύσει την πολιτική μας για την Κίνα; 

Mearsheimer: Πρώτο, θα έπρεπε να φύγουμε από την Ευρώπη για να αντιμετωπίσουμε την Κίνα. Και δεύτερο, θα πρέπει να εργαζόμαστε υπερωρίες για να δημιουργήσουμε φιλικές σχέσεις με τους Ρώσους. Οι Ρώσοι είναι μέρος του εξισορροπητικού συνασπισμού μας ενάντια στην Κίνα. Εάν ζείτε σε έναν κόσμο όπου υπάρχουν τρεις μεγάλες δυνάμεις —Κίνα, Ρωσία και Ηνωμένες Πολιτείες— και μια από αυτές τις μεγάλες δυνάμεις, η Κίνα, είναι ομότιμος ανταγωνιστής σας, τι θέλετε να κάνετε εάν είστε οι Ηνωμένες Πολιτείες; Τη Ρωσία με το μέρος σας. Αντίθετα, αυτό που κάναμε με τις ανόητες πολιτικές μας στην Ανατολική Ευρώπη είναι να οδηγήσουμε τους Ρώσους στην αγκαλιά των Κινέζων. Πρόκειται για παραβίαση του της πολιτικής της Ισορροπίας Δυνάμεων. 

Chotiner: Ξαναδιάβασα το άρθρο σας για το λόμπι του Ισραήλ στο London Review of Books , από το 2006. Μιλούσατε για το Παλαιστινιακό ζήτημα και είπατε κάτι με το οποίο συμφωνώ πολύ. Είπατε: «Υπάρχει μια ηθική διάσταση και εδώ. Χάρη στο λόμπι στις ΗΠΑ, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν γίνει ο ντε φάκτο παράγοντας της ισραηλινής κατοχής στα κατεχόμενα εδάφη, καθιστώντας τες συνένοχο στα εγκλήματα που διαπράττονται κατά των Παλαιστινίων». Χάρηκα που το διάβασα, γιατί ξέρω ότι θεωρείς τον εαυτό σου ως έναν σκληρό, ρεαλιστή που δεν μιλάει για ηθική. Αλλά μου φάνηκε ότι υποδηλώνεις ότι υπήρχε μια ηθική διάσταση εδώ. Είμαι περίεργος εάν πιστεύεις ότι υπάρχει μια ηθική διάσταση σ’ αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή. 

Mearsheimer: Νομίζω ότι υπάρχει μια στρατηγική και μια ηθική διάσταση που εμπλέκεται σχεδόν σε κάθε ζήτημα στη διεθνή πολιτική. Νομίζω ότι μερικές φορές αυτές οι ηθικές και στρατηγικές διαστάσεις ευθυγραμμίζονται μεταξύ τους. Με άλλα λόγια, αν πολεμάτε ενάντια στη Ναζιστική Γερμανία από το 1941 έως το 1945, ξέρετε την υπόλοιπη ιστορία. Υπάρχουν άλλες περιπτώσεις όπου τα βέλη της ηθική και της στρατηγικής διάστασης δείχνουν προς αντίθετες κατευθύνσεις, όπου το να κάνεις αυτό που είναι στρατηγικά σωστό είναι ηθικά λάθος. Νομίζω ότι αν συμμαχήσεις με τη Σοβιετική Ένωση για να πολεμήσεις ενάντια στη Ναζιστική Γερμανία, είναι σοφή στρατηγική πολιτική, αλλά ηθικά είναι λανθασμένη πολιτική. Αλλά το κάνεις, γιατί δεν έχεις επιλογή για στρατηγικούς λόγους. Με άλλα λόγια, αυτό που σου λέω, Ισαάκ, είναι ότι όταν αυτές οι δύο πολιτικές βρίσκονται σε διάσταση, οι στρατηγικοί προβληματισμοί υπερισχύουν των ηθικών εκτιμήσεων. Αυτό θα μπορούσε να μη συμβαίνει σε έναν ιδανικό κόσμο. Αλλά στον πραγματικό κόσμο, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Οι Ουκρανοί έχουν συμφέρον να δώσουν σοβαρή προσοχή στο τι θέλουν οι Ρώσοι από αυτούς. Διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο εάν αποξενώσουν τους Ρώσους με ριζικά μέσα. Εάν η Ρωσία πιστεύει ότι η Ουκρανία αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τη Ρωσία επειδή ευθυγραμμίζεται με τις ΗΠΑ και τους δυτικοευρωπαίους συμμάχους της, αυτή η αποξένωση θα προκαλέσει τεράστια ζημιά στην Ουκρανία. Φυσικά αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα. Το επιχείρημά μου λοιπόν είναι: η σοφή στρατηγική για την Ουκρανία είναι να διακόψει τις στενές σχέσεις της με τη Δύση, ειδικά με τις ΗΠΑ, και να προσπαθήσει να έχει φιλικές σχέσεις με τη Ρωσία. Αν δεν υπήρχε απόφαση για επέκταση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά για να συμπεριλάβει την Ουκρανία, σήμερα η Κριμαία και το Ντονμπάς θα ήταν μέρος της Ουκρανίας και δεν θα υπήρχε πόλεμος στην Ουκρανία. 

Chotiner: Αυτή η συμβουλή φαίνεται λίγο απίθανη τώρα. Παρά τα όσα βλέπουμε στο πεδίο της σύγκρουσης, υπάρχει ακόμη χρόνος ώστε η Ουκρανία να κατευνάσει με κάποιο τρόπο τη Ρωσία; 

Mearsheimer: Πιστεύω ότι υπάρχει μια σοβαρή πιθανότητα οι Ουκρανοί να μπορούν να κάνουν κάποιο είδος modus vivendi με τους Ρώσους. Και ο λόγος είναι ότι οι Ρώσοι ανακαλύπτουν τώρα ότι η κατοχή της Ουκρανίας και η προσπάθεια να διευθύνουν την πολιτική της Ουκρανίας αποτελεί μεγάλο μπελά. 

Chotiner: Δηλαδή, λέτε ότι η κατοχή της Ουκρανίας θα είναι μια δύσκολη διαδικασία. 

Mearsheimer: Απολύτως. Και γι' αυτό σας είπα ότι δεν πίστευα ότι οι Ρώσοι θα καταλάμβαναν την Ουκρανία μακροπρόθεσμα. Αλλά, για να είμαι πολύ σαφής, είπα ότι θα καταλάβουν τουλάχιστον το Donbass, και ελπίζω όχι περισσότερο από το ανατολικότερο τμήμα της Ουκρανίας. Νομίζω ότι οι Ρώσοι είναι πολύ έξυπνοι για να εμπλακούν σε μια κατοχή της Ουκρανίας. 

••••••••••••••• 

Ο Isaac Chotiner είναι συγγραφέας στο The New Yorker. Κύριος συνεργάτης του Q. & A.. Έχει πάρει σειρά συνεντεύξεων με δημόσια πρόσωπα της πολιτικής, των μέσων ενημέρωσης, του βιβλίου, των επιχειρήσεων, της τεχνολογίας κ.α. 

••••••••••••••• 

Σύσταση:

Η ως άνω συνέντευξη του, δημοσιεύθηκε στο New Yorker στις 1 Μαρτίου 2022.

Διαβάστε και το (προφητικό;) άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο Foreign Affairs το 2014.

•••••••••••••••

 Περισσότερα από το New Yorker για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία 

 

Γιατί φταίει η Δύση στην κρίση της Ουκρανίας

Οι φιλελεύθερες αυταπάτες που προκάλεσαν τον Πούτιν

 John Mearsheimer - 2014

Foreign Affairs

Σεπτέμβριος/Οκτώβριος 2014

 https://www.foreignaffairs.com/articles/russia-fsu/2014-08-18/why-ukraine-crisis-west-s-fault 

Ο John Mearsheimer, γεννήθηκε το 1947 στο Μπρούκλιν της Ν. Υόρκης. Κατατάχθηκε στο στρατό σε ηλικία 18 ετών και σπούδασε στη Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ, στο West Point. Μετά την αποφοίτηση του υπηρέτησε ως αξιωματικός της αεροπορίας για 5 χρόνια, και στη συνέχεια έκανε ανώτερες σπουδές στα πανεπιστήμια Cornell και University of Southern California, στον τομέα των διεθνών σχέσεων. Από το 1982 ήταν καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Σικάγο. 

Είναι ένας από τους πιο οξυδερκείς μελετητές και διεθνώς αναγνωρισμένους γεωπολιτικούς αναλυτές. Τα βιβλία του πραγματεύονται θέματα πολιτικής διεθνούς ασφαλείας και θεωρίας των διεθνών σχέσεων: Conventional Deterrence (1983), Nuclear Deterrence: Ethics and Strategy (1985), Liddell Hart and the Weight of History (1988), «Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων (2001), «Το Ισραηλινό Λόμπι και η Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ» (2006 – από κοινού με τον Stephen Walt). 

Έχει γράψει επίσης πολλά άρθρα που δημοσιεύτηκαν σε ακαδημαϊκά έντυπα όπως το International Security και το Foreign Affairs, καθώς και σε περιοδικά ευρύτερης κυκλοφορίας όπως το Atlantic Monthly, το οποίο, για λόγους ευνόητους, αρνήθηκε να δημοσιεύσει το «Ισραηλινό Λόμπι». 

Εκδόθηκαν στα ελληνικά: Το σημαντικότερο έργο του, «Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων» (Αθήνα, Ποιότητα, 2011, 6η έκδοση – που έχει καταστεί βιβλίο-αναφοράς από την πρώτη έκδοσή του το 2001) και «Το Ισραηλινό Λόμπι και η Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ» (London Review of Books 2006 και Αθήνα, Θύραθεν, 2006). 

Περιεχόμενα

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

Η ΔΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΚΡΙΣΗ

Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΥΘΥΝΩΝ

ΜΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ 

Σύμφωνα με την επικρατούσα σοφία στη Δύση, η κρίση στην Ουκρανία μπορεί να αποδοθεί σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στη ρωσική επιθετικότητα. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, σύμφωνα με το επιχείρημα αυτό, προσάρτησε την Κριμαία από μια μακροχρόνια επιθυμία να αναζωογονήσει τη σοβιετική αυτοκρατορία και μπορεί τελικά να διεκδικήσει και την υπόλοιπη Ουκρανία, καθώς και άλλες χώρες στην ανατολική Ευρώπη. Απ’ αυτή την άποψη, η ανατροπή του Ουκρανού προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς τον Φεβρουάριο του 2014 παρείχε απλώς ένα πρόσχημα για την απόφαση του Πούτιν να διατάξει τις ρωσικές δυνάμεις να καταλάβουν μέρος της Ουκρανίας. 

Αλλά αυτός ο απολογισμός είναι λάθος: οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους μοιράζονται το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την κρίση. Η βασική πηγή του προβλήματος είναι η διεύρυνση του ΝΑΤΟ, το κεντρικό στοιχείο μιας ευρύτερης στρατηγικής για την απομάκρυνση της Ουκρανίας από την τροχιά της Ρωσίας και την ενσωμάτωσή της στη Δύση. Ταυτόχρονα, η επέκταση της ΕΕ προς τα ανατολικά και η υποστήριξη της Δύσης στο κίνημα υπέρ της δημοκρατίας στην Ουκρανία —ξεκινώντας με την Πορτοκαλί Επανάσταση το 2004— ήταν επίσης κρίσιμα στοιχεία.  

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι Ρώσοι ηγέτες αντιτάχθηκαν σθεναρά στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ και τα τελευταία χρόνια, έχουν ξεκαθαρίσει ότι δεν θα παραμείνουν αδρανείς ενώ ο στρατηγικά σημαντικός γείτονάς τους μετατράπηκε σε δυτικό προπύργιο. Για τον Πούτιν, η παράνομη ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου και φιλορώσου προέδρου της Ουκρανίαςτην οποία δικαίως χαρακτήρισε «πραξικόπημα»ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.  

Η αντίδραση του Πούτιν δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη. Άλλωστε, η Δύση είχε μετακινηθεί στο κατώφλι της Ρωσίας και απειλούσε τα βασικά στρατηγικά της συμφέροντα, ένα σημείο που ο Πούτιν τόνισε εμφατικά και επανειλημμένα. Οι ελίτ στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη έχουν τυφλωθεί από τα γεγονότα μόνο και μόνο επειδή συμφωνούν με μια εσφαλμένη άποψή τους για τη διεθνή πολιτική. Τείνουν να πιστεύουν ότι η λογική του ρεαλισμού έχει μικρή σημασία στον 21ο αιώνα και ότι η Ευρώπη μπορεί να διατηρηθεί ολόκληρη και ελεύθερη με βάση τέτοιες φιλελεύθερες αρχές όπως το κράτος δικαίου, η οικονομική αλληλεξάρτηση και η δημοκρατία. 

Αλλά αυτό το μεγάλο σχέδιο στράβωσε στην Ουκρανία. Η κρίση εκεί δείχνει ότι η realpolitik παραμένει σχετικήκαι τα κράτη που την αγνοούν το κάνουν με δικό τους κίνδυνο. Οι ηγέτες των ΗΠΑ και της Ευρώπης υπέπεσαν σε γκάφες στην προσπάθειά τους να μετατρέψουν την Ουκρανία σε δυτικό προπύργιο στα σύνορα της Ρωσίας. Τώρα που αποκαλύφθηκαν οι συνέπειες, θα ήταν ακόμη μεγαλύτερο λάθος να συνεχιστεί αυτή η λανθασμένη πολιτική.

Η ΔΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ 

Όταν ο Ψυχρός Πόλεμος έφτασε στο τέλος του, οι Σοβιετικοί ηγέτες προτίμησαν οι αμερικανικές δυνάμεις να παραμείνουν στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ να παραμείνει ανέπαφο, μια ρύθμιση που πίστευαν ότι θα κρατούσε ειρηνική μια επανενωμένη Γερμανία. Αλλά αυτοί και οι Ρώσοι διάδοχοί τους δεν ήθελαν να μεγαλώσει το ΝΑΤΟ και υπέθεσαν ότι οι δυτικοί διπλωμάτες κατανοούσαν τις ανησυχίες τους. Η κυβέρνηση Κλίντον προφανώς σκέφτηκε το αντίθετο, και στα μέσα της δεκαετίας του 1990 άρχισε να πιέζει για επέκταση του ΝΑΤΟ. 

Ο πρώτος γύρος της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ πραγματοποιήθηκε το 1999 και έφερε την Τσεχική Δημοκρατία, την Ουγγαρία και την Πολωνία. Ο δεύτερος γύρος συνέβη το 2004, και περιελάμβανε τη Βουλγαρία, την Εσθονία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία και τη Σλοβενία.  

Η Μόσχα διαμαρτυρήθηκε σθεναρά από την αρχή. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ το 1995 κατά των Σερβοβόσνιων, για παράδειγμα, ο Ρώσος Πρόεδρος Μπόρις Γιέλτσιν είπε: «Αυτό είναι το πρώτο σημάδι του τι θα μπορούσε να συμβεί όταν το ΝΑΤΟ φτάσει ακριβώς στα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. ... Η φλόγα του πολέμου θα μπορούσε να απλωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη». Αλλά οι Ρώσοι ήταν πολύ αδύναμοι εκείνη την εποχή για να αποτρέψουν την κίνηση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά – η οποία, σε κάθε περίπτωση, δεν φαινόταν τόσο απειλητική, αφού κανένα από τα νέα μέλη δεν μοιραζόταν σύνορα με τη Ρωσία, εκτός από τις μικροσκοπικές χώρες της Βαλτικής. 

Τότε το ΝΑΤΟ άρχισε να κοιτάζει πιο ανατολικά. Στη σύνοδο κορυφής του Απριλίου 2008 στο Βουκουρέστι, η συμμαχία εξέτασε την αποδοχή της Γεωργίας και της Ουκρανίας. Η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους υποστήριξε αυτή την κίνηση, αλλά η Γαλλία και η Γερμανία της αντιτάχθηκαν φοβούμενες ότι θα προκαλούσε έναν αδικαιολόγητο ανταγωνισμό με τη Ρωσία. Στο τέλος, τα μέλη του ΝΑΤΟ κατέληξαν σε έναν συμβιβασμό: η συμμαχία δεν ξεκίνησε την επίσημη διαδικασία που οδηγεί στην ένταξη, αλλά εξέδωσε μια δήλωση υποστηρίζοντας τις φιλοδοξίες της Γεωργίας και της Ουκρανίας και δηλώνοντας με τόλμη: «Αυτές οι χώρες θα γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ».  

Η Μόσχα, ωστόσο, δεν είδε το αποτέλεσμα ως συμβιβασμό. Ο Αλεξάντερ Γκρούσκο, τότε υφυπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, είπε: «Η ένταξη της Γεωργίας και της Ουκρανίας στη συμμαχία είναι ένα τεράστιο στρατηγικό λάθος που θα είχε πιο σοβαρές συνέπειες για την πανευρωπαϊκή ασφάλεια» 

Ο Πούτιν υποστήριξε ότι η αποδοχή αυτών των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ θα αντιπροσώπευε μια «άμεση απειλή» για τη Ρωσία. Μια ρωσική εφημερίδα ανέφερε ότι ο Πούτιν, ενώ μιλούσε με τον Μπους, «εννοούσε πολύ καθαρά ότι εάν η Ουκρανία γινόταν αποδεκτή στο ΝΑΤΟ, θα έπαυε να υπάρχει». 

Η εισβολή της Ρωσίας στη Γεωργία τον Αύγουστο του 2008, θα έπρεπε να είχε διαλύσει κάθε αμφιβολία σχετικά με την αποφασιστικότητα του Πούτιν να αποτρέψει την ένταξη της Γεωργίας και της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Ο Πρόεδρος της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι, ο οποίος ήταν αφοσιωμένος στην ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ, είχε αποφασίσει το καλοκαίρι του 2008 να ενσωματώσει εκ νέου δύο αυτονομιστικές περιοχές, την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία.  

Αλλά ο Πούτιν προσπάθησε να κρατήσει τη Γεωργία αδύναμη, διχασμένη και εκτός του ΝΑΤΟ. Αφού ξέσπασαν μάχες μεταξύ της γεωργιανής κυβέρνησης και των αυτονομιστών της Νότιας Οσετίας, οι ρωσικές δυνάμεις ανέλαβαν τον έλεγχο της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας. Η Μόσχα είχε εκφράσει την άποψη της. Ωστόσο, παρά αυτή τη σαφή προειδοποίηση, το ΝΑΤΟ δεν εγκατέλειψε ποτέ δημόσια τον στόχο του να ενσωματώσει τη Γεωργία και την Ουκρανία στη συμμαχία. Και η επέκταση του ΝΑΤΟ συνέχισε να βαδίζει προς τα εμπρός, κάνοντας μέλη της την Αλβανία και την Κροατία το 2009. 

Η ΕΕ, επίσης, βαδίζει προς τα ανατολικά. Τον Μάιο του 2008, παρουσίασε την πρωτοβουλία της για την Ανατολική Εταιρική Σχέση, ένα πρόγραμμα για την προώθηση της ευημερίας σε χώρες όπως η Ουκρανία και την ενσωμάτωσή τους στην οικονομία της ΕΕ. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι Ρώσοι ηγέτες θεωρούν το σχέδιο ως εχθρικό προς τα συμφέροντα της χώρας τους. Τον περασμένο Φεβρουάριο, πριν αναγκαστεί ο Γιανουκόβιτς να παραιτηθεί, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ κατηγόρησε την ΕΕ ότι προσπαθεί να δημιουργήσει μια «σφαίρα επιρροής» στην Ανατολική Ευρώπη. Στα μάτια των Ρώσων ηγετών, η επέκταση της ΕΕ είναι ένας προπομπός για την επέκταση του ΝΑΤΟ.  

Το τελευταίο εργαλείο της Δύσης για να απομακρύνει το Κίεβο από τη Μόσχα ήταν οι προσπάθειές της να διαδώσει τις δυτικές αξίες και να προωθήσει τη δημοκρατία στην Ουκρανία και σε άλλα μετασοβιετικά κράτη, ένα σχέδιο που συχνά συνεπάγεται χρηματοδότηση φιλοδυτικών ατόμων και οργανώσεων.  

Η Victoria Nuland, η αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις, υπολόγισε τον Δεκέμβριο του 2013 ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν επενδύσει περισσότερα από 5 δισεκατομμύρια δολάρια από το 1991 για να βοηθήσουν την Ουκρανία να επιτύχει «το μέλλον που της αξίζει». 

Ως μέρος αυτής της προσπάθειας, η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρηματοδότησε το National Endowment for Democracy (NED). Αυτό το μη-κερδοσκοπικό ίδρυμα έχει χρηματοδοτήσει περισσότερα από 60 έργα με στόχο την προώθηση της κοινωνίας των πολιτών στην Ουκρανία και ο πρόεδρός του Carl Gershman, χαρακτήρισε αυτή τη χώρα «το μεγαλύτερο βραβείο». Μετά τη νίκη του Γιανουκόβιτς στις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας τον Φεβρουάριο του 2010, το NED αποφάσισε ότι αυτό υπονόμευε τους στόχους του και έτσι ενίσχυσε τις προσπάθειές του να στηρίξει την αντιπολίτευση και να ενισχύσει τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας. 

Όταν οι Ρώσοι ηγέτες εξετάζουν τη δυτική κοινωνική μηχανική στην Ουκρανία, ανησυχούν ότι η χώρα τους μπορεί να είναι η επόμενη. Και τέτοιοι φόβοι δεν είναι σχεδόν αβάσιμοι. Τον Σεπτέμβριο του 2013, ο Gershman έγραψε στην Washington Post:  

«Η επιλογή της Ουκρανίας να ενταχθεί στην Ευρώπη θα επιταχύνει την κατάρρευση της ιδεολογίας του ρωσικού ιμπεριαλισμού που εκπροσωπεί ο Πούτιν. Οι Ρώσοι, επίσης, αντιμετωπίζουν μια επιλογή και ο Πούτιν μπορεί να βρεθεί στο τέλος χαμένος, όχι μόνο στο εγγύς εξωτερικό, αλλά και στην ίδια τη Ρωσία». 

ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΚΡΙΣΗ 

Το τριπλό πακέτο πολιτικών της Δύσης — διεύρυνση του ΝΑΤΟ, επέκταση της ΕΕ και προώθηση της δημοκρατίας — έριξε λάδι στη φωτιά που περίμενε να ανάψει. Η σπίθα ήρθε τον Νοέμβριο του 2013, όταν ο Γιανουκόβιτς απέρριψε μια σημαντική οικονομική συμφωνία που διαπραγματευόταν με την ΕΕ και αποφάσισε να δεχτεί μια ρωσική αντιπροσφορά 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτή η απόφαση οδήγησε σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις που κλιμακώθηκαν τους επόμενους τρεις μήνες και που μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου είχαν οδηγήσει στο θάνατο περίπου 100 διαδηλωτών. Δυτικοί απεσταλμένοι πέταξαν εσπευσμένα στο Κίεβο για να επιλύσουν την κρίση.  

Στις 21 Φεβρουαρίου, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση κατέληξαν σε μια συμφωνία που επέτρεψε στον Γιανουκόβιτς να παραμείνει στην εξουσία μέχρι τη διεξαγωγή νέων εκλογών. Αλλά η συμφωνία κατέρρευσε αμέσως και ο Γιανουκόβιτς κατέφυγε στη Ρωσία την επόμενη μέρα. Η νέα κυβέρνηση στο Κίεβο ήταν φιλοδυτική και αντι-ρωσική στον πυρήνα της, και σ’ αυτή συμμετείχαν 4 υψηλόβαθμα μέλη που θα μπορούσαν νόμιμα να χαρακτηριστούν νεοφασίστες.  

Αν και η πλήρης έκταση της εμπλοκής των ΗΠΑ δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί, είναι σαφές ότι η Ουάσιγκτον υποστήριξε το πραξικόπημα. 

Η Victoria Nuland, αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για τις Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις και ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής John McCain συμμετείχαν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και ο Geoffrey Pyatt (Τζέφρι Πάιατ), πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ουκρανία, διακήρυξε μετά την ανατροπή του Γιανουκόβιτς ότι ήταν «μια μέρα που θα γραφεί στα βιβλία της ιστορίας» 

Όπως αποκάλυψε μια τηλεφωνική ηχογράφηση που διέρρευσε, η Victoria Nuland είχε υποστηρίξει την αλλαγή καθεστώτος και ήθελε να γίνει πρωθυπουργός στη νέα κυβέρνηση ο Ουκρανός πολιτικός Αρσένι Γιατσενιούκ, κάτι που έγινε. Δεν είναι περίεργο που οι Ρώσοι όλων των πεποιθήσεων πιστεύουν ότι η Δύση έπαιξε ρόλο στην εκδίωξη του Γιανουκόβιτς. 

Για τον Πούτιν είχε φτάσει η ώρα να ενεργήσει εναντίον της Ουκρανίας και της Δύσης. Λίγο μετά τις 22 Φεβρουαρίου, διέταξε τις ρωσικές δυνάμεις να πάρουν την Κριμαία από την Ουκρανία και αμέσως μετά την ενσωμάτωσε στη Ρωσία. Το έργο αποδείχθηκε σχετικά εύκολο, χάρη στα χιλιάδες ρωσικά στρατεύματα που ήταν ήδη σταθμευμένα σε ναυτική βάση στο λιμάνι της Σεβαστούπολης της Κριμαίας. Η Κριμαία έγινε επίσης εύκολος στόχος, καθώς οι Ρώσοι αποτελούν περίπου το 60% του πληθυσμού της Κριμαίας. Οι περισσότεροι από αυτούς ήθελαν να αποσχιστούν από την Ουκρανία.  

Στη συνέχεια, ο Πούτιν άσκησε μαζική πίεση στη νέα κυβέρνηση στο Κίεβο για να την αποθαρρύνει να συμπαραταχθεί με τη Δύση ενάντια στη Μόσχα, καθιστώντας σαφές ότι θα κατέστρεφε την Ουκρανία ως λειτουργικό κράτος πριν να της επιτρέψει να καταστεί δυτικό προπύργιο στο κατώφλι της Ρωσίας. Προς αυτόν τον σκοπό, έχει παράσχει συμβούλους, όπλα και διπλωματική υποστήριξη στους Ρώσους αυτονομιστές στην ανατολική Ουκρανία, οι οποίοι ωθούν τη χώρα προς τον εμφύλιο πόλεμο. Έχει συγκεντρώσει έναν μεγάλο στρατό στα σύνορα με την Ουκρανία, απειλώντας να εισβάλει εάν η κυβέρνηση πατάξει τους αντάρτες. Παράλληλα, αύξησε απότομα την τιμή του φυσικού αερίου που πουλάει η Ρωσία στην Ουκρανία και απαίτησε να πληρωθούν οι προηγούμενες εξαγωγές. Ο Πούτιν παίζει σκληρά. 

Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Οι ενέργειες του Πούτιν πρέπει να είναι εύκολα κατανοητές. Η Ουκρανία (μια τεράστια έκταση επίπεδης γης την οποία διέσχισαν η Ναπολεόντεια Γαλλία, η αυτοκρατορική Γερμανία και η ναζιστική Γερμανία για να χτυπήσουν την ίδια τη Ρωσία) χρησιμεύει ως ουδέτερη χώρα τεράστιας στρατηγικής σημασίας για τη Ρωσία. Κανένας Ρώσος ηγέτης δεν θα ανεχόταν να προσχωρήσει η Ουκρανία σε μια στρατιωτική συμμαχία που ήταν ο θανάσιμος εχθρός της Μόσχας μέχρι πρόσφατα. Και κανένας Ρώσος ηγέτης δεν θα έμενε άπραγος ενώ η Δύση βοήθησε να εγκατασταθεί εκεί μια κυβέρνηση που ήταν αποφασισμένη να ενσωματώσει την Ουκρανία στη Δύση.  

Η θέση της Μόσχας μπορεί να μην αρέσει στην Ουάσιγκτον, αλλά θα πρέπει να κατανοήσει τη λογική που υπάρχει πίσω από αυτήν. Αυτή είναι η Γεωπολιτική  101: οι μεγάλες δυνάμεις είναι πάντα ευαίσθητες σε πιθανές απειλές κοντά στο έδαφός τους. Εξάλλου, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ανέχονται μακρινές μεγάλες δυνάμεις να αναπτύσσουν στρατιωτικές δυνάμεις οπουδήποτε στο δυτικό ημισφαίριο και, πολύ περισσότερο, στα σύνορά τους. Φανταστείτε την οργή της Ουάσιγκτον εάν η Κίνα έφτιαχνε μια εντυπωσιακή στρατιωτική συμμαχία και προσπαθούσε να συμπεριλάβει σ’ αυτή τον Καναδά και το Μεξικό. Πέρα από τη λογική, οι Ρώσοι ηγέτες έχουν πει στους δυτικούς ομολόγους τους σε πολλές περιπτώσεις ότι θεωρούν απαράδεκτη την επέκταση του ΝΑΤΟ στη Γεωργία και την Ουκρανία, μαζί με οποιαδήποτε προσπάθεια να στρέψουν αυτές τις χώρες εναντίον της Ρωσίας – ένα μήνυμα που ο πόλεμος Ρωσία–Γεωργίας το 2008 το κατέστησε ξεκάθαρο. 

Αξιωματούχοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους υποστηρίζουν ότι προσπάθησαν σκληρά να κατευνάσουν τους ρωσικούς φόβους και ότι η Μόσχα πρέπει να καταλάβει ότι το ΝΑΤΟ δεν έχει σχέδια για τη Ρωσία. Εκτός από τη διαρκή άρνηση ότι η επέκτασή της είχε στόχο τον περιορισμό της Ρωσίας, η συμμαχία δεν ανέπτυξε ποτέ μόνιμα στρατιωτικές δυνάμεις στα νέα κράτη μέλη της. Το 2002, δημιούργησε ακόμη και ένα όργανο που ονομάζεται Συμβούλιο ΝΑΤΟ-Ρωσίας σε μια προσπάθεια να προωθήσει τη συνεργασία. Για να ηρεμήσουν περαιτέρω τη Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν το 2009 ότι θα αναπτύξουν το νέο τους σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας σε πολεμικά πλοία στα ευρωπαϊκά ύδατα, τουλάχιστον αρχικά, αντί σε τσεχικό ή πολωνικό έδαφος. Αλλά κανένα από αυτά τα μέτρα δεν λειτούργησε. Οι Ρώσοι παρέμειναν σταθερά αντίθετοι στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, ειδικά στη Γεωργία και την Ουκρανία. Και τελικά, είναι οι Ρώσοι, και όχι η Δύση, που αποφασίζουν τι μετράει ως απειλή για αυτούς. 

Για να κατανοήσουμε γιατί η Δύση – και ειδικά οι Ηνωμένες Πολιτείες, δεν κατάλαβαν ότι η πολιτική τους για την Ουκρανία έθετε τις βάσεις για μια μεγάλη σύγκρουση με τη Ρωσία, πρέπει να πάμε πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν η κυβέρνηση Κλίντον άρχισε να υποστηρίζει την επέκταση του ΝΑΤΟ. Οι ειδικοί προέβαλαν διάφορα επιχειρήματα υπέρ και κατά της διεύρυνσης, αλλά δεν υπήρξε συναίνεση για το τι πρέπει να γίνει. Οι περισσότεροι μετανάστες από την Ανατολική Ευρώπη στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι συγγενείς τους, για παράδειγμα, υποστήριξαν σθεναρά την επέκταση, επειδή ήθελαν το ΝΑΤΟ να προστατεύει χώρες όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία. Μερικοί ρεαλιστές επίσης ευνόησαν την πολιτική επειδή πίστευαν ότι η Ρωσία έπρεπε ακόμη να περιοριστεί.  

Αλλά, οι περισσότεροι ρεαλιστές αντιτάχθηκαν στην επέκταση, με την πεποίθηση ότι μια φθίνουσα μεγάλη δύναμη με γήρανση του πληθυσμού και μια μονοδιάστατη οικονομία, δεν χρειαζόταν στην πραγματικότητα να περιοριστεί. Και φοβήθηκαν ότι η διεύρυνση θα έδινε στη Μόσχα μόνο ένα κίνητρο για να προκαλέσει προβλήματα στην Ανατολική Ευρώπη.  

Ο Αμερικανός διπλωμάτης George Kennan διατύπωσε αυτή την προοπτική σε μια συνέντευξη του 1998, λίγο αφότου η Γερουσία των ΗΠΑ ενέκρινε τον πρώτο γύρο επέκτασης του ΝΑΤΟ. «Νομίζω ότι οι Ρώσοι θα αντιδράσουν σταδιακά αρκετά αρνητικά και αυτό θα επηρεάσει τις πολιτικές τους. Νομίζω ότι είναι τραγικό λάθος. Δεν υπήρχε κανένας λόγος για αυτό. Κανείς δεν απειλούσε κανέναν άλλον». 

Οι περισσότεροι φιλελεύθεροι, από την άλλη πλευρά, τάχθηκαν υπέρ της διεύρυνσης, συμπεριλαμβανομένων πολλών βασικών μελών της κυβέρνησης Κλίντον. Πίστευαν ότι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου είχε αλλάξει ριζικά τη διεθνή πολιτική και ότι μια νέα, μεταεθνική τάξη πραγμάτων είχε αντικαταστήσει τη ρεαλιστική λογική που κυβερνούσε την Ευρώπη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν μόνο το «απαραίτητο έθνος», όπως το έθεσε η υπουργός Εξωτερικών Madeleine Albright. Ήταν επίσης ένας καλοήθης ηγεμόνας και επομένως απίθανο να θεωρηθεί ως απειλή στη Μόσχα. Ο στόχος, ουσιαστικά, ήταν να γίνει ολόκληρη η ήπειρος να μοιάζει με τη δυτική Ευρώπη. 

Έτσι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους προσπάθησαν να προωθήσουν τη δημοκρατία στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, να αυξήσουν την οικονομική αλληλεξάρτηση μεταξύ τους και να τις ενσωματώσουν στους διεθνείς θεσμούς.  

Έχοντας κερδίσει τη σχετική συζήτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι φιλελεύθεροι είχαν μικρή δυσκολία να πείσουν τους Ευρωπαίους συμμάχους τους να υποστηρίξουν τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ. Σε τελική ανάλυση, δεδομένων των προηγούμενων επιτευγμάτων της ΕΕ, οι Ευρωπαίοι ήταν ακόμη πιο δεμένοι από τους Αμερικανούς με την ιδέα ότι η γεωπολιτική δεν είχε πλέον σημασία και ότι μια φιλελεύθερη τάξη που θα περιελάμβανε τα πάντα θα μπορούσε να διατηρήσει την ειρήνη στην Ευρώπη.  

Κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, οι φιλελεύθεροι άρχισαν να κυριαρχούν στο διάλογο για την ευρωπαϊκή ασφάλεια τόσο πολύ, ώστε ακόμη και όταν η συμμαχία υιοθέτησε μια πολιτική ανοιχτών θυρών ανάπτυξή της, η επέκταση του ΝΑΤΟ αντιμετώπισε ελάχιστη ρεαλιστική αντίθεση. Η φιλελεύθερη κοσμοθεωρία είναι πλέον αποδεκτό δόγμα μεταξύ των αξιωματούχων των ΗΠΑ. Τον Μάρτιο, για παράδειγμα, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα εκφώνησε μια ομιλία για την Ουκρανία στην οποία μίλησε επανειλημμένα για «τα ιδανικά» που παρακινούν τη δυτική πολιτική και πώς αυτά τα ιδανικά «έχουν απειληθεί συχνά από μια παλαιότερη, πιο παραδοσιακή άποψη της εξουσίας». Η αντίδραση του υπουργού Εξωτερικών John Kerry στην κρίση της Κριμαίας αντικατόπτριζε την ίδια προοπτική: «Απλώς στον 21ο αιώνα δεν συμπεριφέρεστε με τον τρόπο του 19ου αιώνα εισβάλλοντας σε άλλη χώρα με ένα εντελώς πλαστό πρόσχημα». 

Ουσιαστικά, οι δύο πλευρές λειτουργούσαν χρησιμοποιώντας διαφορετικά βιβλία-οδηγιών: ο Πούτιν και οι συμπατριώτες του σκέφτονταν και ενεργούσαν σύμφωνα με ρεαλιστικές επιταγές, ενώ οι δυτικοί ομόλογοί τους σκέφτονταν και ενεργούσαν σύμφωνα με τις φιλελεύθερες ιδέες για τη διεθνή πολιτική. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους προκάλεσαν εν αγνοία τους μια μεγάλη κρίση για την Ουκρανία.  

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΥΘΥΝΩΝ 

Στην ίδια συνέντευξη του 1998, ο George Kennan προέβλεψε ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ θα προκαλούσε κρίση, μετά την οποία οι υποστηρικτές της επέκτασης θα έλεγαν ότι «πάντα σας λέγαμε ότι έτσι είναι οι Ρώσοι».  

Οι περισσότεροι δυτικοί αξιωματούχοι έχουν παρουσιάσει τον Πούτιν ως τον πραγματικό ένοχο στη δύσκολη θέση της Ουκρανίας. Τον Μάρτιο, σύμφωνα με τους New York Times , η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ άφησε να εννοηθεί ότι ο Πούτιν ήταν παράλογος, λέγοντας στον Ομπάμα ότι ο Ρώσος πρόεδρος βρισκόταν «σε έναν άλλο κόσμο».  

Αν και ο Πούτιν αναμφίβολα έχει αυταρχικές τάσεις, κανένα στοιχείο δεν υποστηρίζει την κατηγορία ότι είναι ψυχικά ανισόρροπος. Αντίθετα: είναι ένας πρωτοκλασάτος στρατηγός που πρέπει να τον φοβούνται και να τον σέβονται όποιοι τον αμφισβητούν στην εξωτερική πολιτική.  

Άλλοι αναλυτές ισχυρίζονται, πιο εύλογα, ότι ο Πούτιν λυπάται για την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και είναι αποφασισμένος να τον αναστρέψει επεκτείνοντας τα σύνορα της Ρωσίας. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, ο Πούτιν, έχοντας καταλάβει την Κριμαία, δοκιμάζει τώρα τα νερά για να δει αν είναι η κατάλληλη στιγμή να κατακτήσει την Ουκρανία, ή τουλάχιστον το ανατολικό τμήμα της, και τελικά θα συμπεριφερθεί επιθετικά σε άλλες χώρες της γειτονιάς της Ρωσίας. Για κάποιους σε αυτό το στρατόπεδο, ο Πούτιν αντιπροσωπεύει έναν σύγχρονο Αδόλφο Χίτλερ και η επίτευξη οποιουδήποτε είδους συμφωνίας μαζί του θα επαναλάμβανε το λάθος του Μονάχου. Έτσι, το ΝΑΤΟ πρέπει να δεχτεί την Γεωργία και την Ουκρανία και να περιορίσουν τη Ρωσία προτού κυριαρχήσει στους γείτονές της και απειλήσει τη δυτική Ευρώπη. 

Αυτό το επιχείρημα καταρρέει μετά από προσεκτική εξέταση. Εάν ο Πούτιν δεσμευόταν να δημιουργήσει μια μεγαλύτερη Ρωσία, είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα σημάδια των προθέσεών του θα είχαν εμφανιστεί πριν από τις 22 Φεβρουαρίου. Αλλά δεν υπάρχει ουσιαστικά καμία απόδειξη ότι ήθελε να καταλάβει την Κριμαία, και πολύ λιγότερο οποιοδήποτε άλλο έδαφος στην Ουκρανία, πριν από αυτή την ημερομηνία. 

Ακόμη και οι δυτικοί ηγέτες που υποστήριζαν την επέκταση του ΝΑΤΟ δεν το έκαναν από φόβο ότι η Ρωσία επρόκειτο να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη. Οι ενέργειες του Πούτιν στην Κριμαία τους ξάφνιασε εντελώς και φαίνεται ότι ήταν μια αυθόρμητη αντίδραση στην εκδίωξη του Γιανουκόβιτς. Αμέσως μετά, ακόμη και ο Πούτιν είπε ότι ήταν αντίθετος στην απόσχιση της Κριμαίας, πριν αλλάξει γρήγορα γνώμη. 

Εξάλλου, ακόμα κι αν ήθελε, η Ρωσία δεν έχει την ικανότητα να κατακτήσει και να προσαρτήσει εύκολα την ανατολική Ουκρανία, και πολύ περισσότερο ολόκληρη τη χώρα. Περίπου 15 εκατομμύρια άνθρωποι –το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ουκρανίας– ζουν μεταξύ του ποταμού Δνείπερου, που διχοτομεί τη χώρα, και των ρωσικών συνόρων. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων θέλει να παραμείνει μέρος της Ουκρανίας και σίγουρα θα αντιστεκόταν σε μια ρωσική κατοχή. Επιπλέον, ο μέτριος στρατός της Ρωσίας, ο οποίος δείχνει ελάχιστα σημάδια μετατροπής σε μια σύγχρονη Βέρμαχτ, θα είχε λίγες πιθανότητες να ειρηνεύσει ολόκληρη την Ουκρανία. Η Μόσχα είναι επίσης στην κακή θέση να πληρώσει ένα δαπανηρό τίμημα. Η αδύναμη οικονομία της θα υποφέρει ακόμη περισσότερο ενόψει των κυρώσεων που θα προκύψουν. 

Αλλά ακόμα κι αν η Ρωσία όντως υπερηφανευόταν για μια ισχυρή στρατιωτική μηχανή και μια εντυπωσιακή οικονομία, πιθανότατα θα αποδεικνυόταν ανίκανη να καταλάβει με επιτυχία την Ουκρανία. Αρκεί να λάβουμε υπόψη τις σοβιετικές και αμερικανικές εμπειρίες στο Αφγανιστάν, τις εμπειρίες των ΗΠΑ στο Βιετνάμ και το Ιράκ και τη ρωσική εμπειρία στην Τσετσενία για να υπενθυμίσουμε ότι οι στρατιωτικές κατοχές συνήθως τελειώνουν άσχημα. 

Ο Πούτιν σίγουρα καταλαβαίνει ότι η προσπάθεια να υποτάξει την Ουκρανία θα ήταν σαν να καταπίνεις έναν  σκαντζόχοιρο. Η απάντησή του στα γεγονότα εκεί ήταν αμυντική, όχι επιθετική.

ΜΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟΣ

Δεδομένου ότι οι περισσότεροι δυτικοί ηγέτες συνεχίζουν να αρνούνται ότι η συμπεριφορά του Πούτιν μπορεί να υποκινείται από εύλογες ανησυχίες για την ασφάλεια, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι προσπάθησαν να την τροποποιήσουν διπλασιάζοντας τις υπάρχουσες πολιτικές τους και τιμώρησαν τη Ρωσία για να αποτρέψουν περαιτέρω επιθετικότητα. Αν και ο John Kerry υποστήριξε ότι «όλες οι επιλογές βρίσκονται στο τραπέζι», ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ είναι διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουν βία για να υπερασπιστούν την Ουκρανία.  

Αντίθετα, η Δύση βασίζεται σε οικονομικές κυρώσεις για να εξαναγκάσει τη Ρωσία να τερματίσει την υποστήριξή της στην εξέγερση στην ανατολική Ουκρανία. Τον Ιούλιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΕΕ έθεσαν σε εφαρμογή τον τρίτο γύρο περιορισμένων κυρώσεων, στοχεύοντας κυρίως άτομα υψηλού επιπέδου που συνδέονται στενά με τη ρωσική κυβέρνηση και ορισμένες τράπεζες υψηλού προφίλ, εταιρείες ενέργειας και αμυντικές εταιρείες. Επίσης, απείλησαν ότι θα προχωρήσουν και σ’ έναν άλλο γύρο  κυρώσεων που θα στοχεύουν σε ολόκληρους τομείς της ρωσικής οικονομίας. 

Τέτοια μέτρα θα έχουν μικρό αποτέλεσμα. Οι σκληρές κυρώσεις είναι πιθανό να αποσυρθούν από το τραπέζι ούτως ή άλλως. Οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα η Γερμανία, αντιστάθηκαν στην επιβολή τους από φόβο μήπως η Ρωσία μπορεί να αντιδράσει και να προκαλέσει σοβαρή οικονομική ζημιά εντός της ΕΕ. Αλλά ακόμα και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούσαν να πείσουν τους συμμάχους τους να λάβουν σκληρά μέτρα, ο Πούτιν πιθανότατα δεν θα άλλαζε τις αποφάσεις τους. Η ιστορία δείχνει ότι τα κράτη απορροφούν τεράστιες τιμωρητικές κυρώσεις προκειμένου να προστατεύσουν τα βασικά στρατηγικά τους συμφέροντα. Και δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι η Ρωσία αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. 

Οι δυτικοί ηγέτες έχουν επίσης προσκολληθεί στις προκλητικές πολιτικές που επέσπευσαν την κρίση. Τον Απρίλιο, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Joseph Biden συναντήθηκε με τους Ουκρανούς νομοθέτες και τους είπε: «Αυτή είναι μια δεύτερη ευκαιρία να πραγματοποιηθεί η αρχική υπόσχεση που δόθηκε από την Πορτοκαλί Επανάσταση». Ο John Brennan, ο διευθυντής της CIA, δεν βοήθησε τα πράγματα όταν, τον ίδιο μήνα, επισκέφτηκε το Κίεβο σε ένα ταξίδι που ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε ότι είχε στόχο τη βελτίωση της συνεργασίας με την ουκρανική κυβέρνηση στον τομέα της ασφάλειας. 

Εν τω μεταξύ, η ΕΕ συνέχισε να προωθεί την Ανατολική Εταιρική Σχέση της. Τον Μάρτιο, ο José Manuel Barroso, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, συνόψισε τη σκέψη της ΕΕ για την Ουκρανία, λέγοντας: «Έχουμε ένα χρέος, ένα καθήκον αλληλεγγύης με αυτή τη χώρα και θα εργαστούμε για να την έχουμε όσο το δυνατόν πιο κοντά μας». Και στις 27 Ιουνίου, η ΕΕ και η Ουκρανία υπέγραψαν την μοιραία οικονομική συμφωνία που είχε απορρίψει ο Γιανουκόβιτς επτά μήνες νωρίτερα. Επίσης τον Ιούνιο, σε μια συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των μελών του ΝΑΤΟ, συμφωνήθηκε ότι η συμμαχία θα παραμείνει ανοιχτή σε νέα μέλη, αν και οι υπουργοί Εξωτερικών απέφυγαν να αναφέρουν ονομαστικά την Ουκρανία. Ο Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ ανακοίνωσε: «Καμία τρίτη χώρα δεν έχει δικαίωμα βέτο στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ», και οι υπουργοί Εξωτερικών συμφώνησαν να υποστηρίξουν διάφορα μέτρα για τη βελτίωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Ουκρανίας σε τομείς όπως η διοίκηση και ο έλεγχος, η επιμελητεία και η κυβερνοάμυνα. Οι Ρώσοι ηγέτες έχουν φυσικά αποκρούσει αυτές τις ενέργειες. Η αντίδραση της Δύσης στην κρίση απλώς θα επιδεινώσει μια κακή κατάσταση.  

Ωστόσο, υπάρχει λύση στην κρίση στην Ουκρανία — αλλά αυτή θα απαιτούσε από τη Δύση να σκεφτεί τη χώρα με έναν ριζικά νέο τρόπο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα πρέπει να εγκαταλείψουν το σχέδιό τους για δυτικοποίηση της Ουκρανίας και αντ' αυτού να επιδιώξουν να την καταστήσουν ουδέτερη ζώνη ασφαλείας μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας, παρόμοια με τη θέση της Αυστρίας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Οι δυτικοί ηγέτες θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η Ουκρανία έχει τόσο μεγάλη σημασία για τον Πούτιν που δεν μπορούν να υποστηρίξουν ένα αντιρωσικό καθεστώς εκεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι μια μελλοντική ουκρανική κυβέρνηση θα πρέπει να είναι φιλορωσική ή κατά του ΝΑΤΟ. Αντίθετα, στόχος πρέπει να είναι μια κυρίαρχη Ουκρανία που δεν εντάσσεται ούτε στο ρωσικό ούτε στο δυτικό στρατόπεδο. 

Για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα πρέπει να αποκλείσουν δημόσια την επέκταση του ΝΑΤΟ τόσο στη Γεωργία όσο και στην Ουκρανία. Η Δύση θα πρέπει επίσης να βοηθήσει στη διαμόρφωση ενός σχεδίου οικονομικής διάσωσης για την Ουκρανία που θα χρηματοδοτείται από κοινού από την ΕΕ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες – μια πρόταση που η Μόσχα θα πρέπει να χαιρετίσει, δεδομένου του ενδιαφέροντός της να έχει μια ευημερούσα και σταθερή Ουκρανία στη δυτική της πλευρά. Και η Δύση θα πρέπει να περιορίσει σημαντικά τις προσπάθειες κοινωνικής μηχανικής της εντός της Ουκρανίας. Είναι καιρός να τερματιστεί η υποστήριξη της Δύσης για μια άλλη Πορτοκαλί Επανάσταση. Ωστόσο, οι ηγέτες των ΗΠΑ και της Ευρώπης θα πρέπει να ενθαρρύνουν την Ουκρανία να σεβαστεί τα δικαιώματα των μειονοτήτων, ιδιαίτερα τα γλωσσικά δικαιώματα των Ρωσόφωνων.  

Κάποιοι μπορεί να υποστηρίξουν ότι η αλλαγή της πολιτικής έναντι της Ουκρανίας σε αυτήν την καθυστερημένη ημερομηνία θα έβλαπτε σοβαρά την αξιοπιστία των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο. Θα υπήρχαν αναμφίβολα ορισμένα κόστη, αλλά το κόστος της συνέχισης μιας λανθασμένης στρατηγικής θα ήταν πολύ μεγαλύτερο. Επιπλέον, άλλες χώρες είναι πιθανό να σέβονται ένα κράτος που μαθαίνει από τα λάθη του και τελικά σχεδιάζει μια πολιτική που αντιμετωπίζει αποτελεσματικά το πρόβλημα. Αυτή η επιλογή είναι σαφώς ανοιχτή στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Ακούγεται επίσης ο ισχυρισμός ότι η Ουκρανία έχει το δικαίωμα να καθορίσει με ποιον θέλει να συμμαχήσει και οι Ρώσοι δεν έχουν δικαίωμα να εμποδίσουν το Κίεβο να ενταχθεί στη Δύση. Αυτός είναι ένας επικίνδυνος τρόπος για την Ουκρανία να σκέφτεται τις επιλογές της στην εξωτερική πολιτική. Η θλιβερή αλήθεια είναι ότι μπορεί συχνά να διορθώνεται όταν στο παιχνίδι συμμετέχουν πολιτικές μεγάλες δυνάμεις. Αφηρημένα δικαιώματα, όπως η αυτοδιάθεση, είναι σε μεγάλο βαθμό άνευ νοήματος όταν ισχυρά κράτη εμπλέκονται σε καυγάδες με πιο αδύναμα κράτη. Είχε η Κούβα το δικαίωμα να συνάψει στρατιωτική συμμαχία με τη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου; Οι Ηνωμένες Πολιτείες σίγουρα δεν το σκέφτηκαν και οι Ρώσοι σκέφτονται το ίδιο για την ένταξη της Ουκρανίας στη Δύση. Είναι προς το συμφέρον της Ουκρανίας να κατανοήσει αυτά τα γεγονότα της ζωής και να βαδίσει προσεκτικά σε ό,τι έχει να κάνει με τον πιο ισχυρό γείτονά της. 

Ακόμα κι αν, ωστόσο, απορρίψει κανείς αυτήν την ανάλυση και πιστεύει ότι η Ουκρανία έχει το δικαίωμα να υποβάλει αίτηση για ένταξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, το γεγονός παραμένει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους έχουν το δικαίωμα να απορρίψουν αυτά τα αιτήματα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος η Δύση να πρέπει να δεχτεί την Ουκρανία, εάν είναι στραμμένη στην εφαρμογή μιας εσφαλμένης εξωτερικής πολιτικής, ειδικά εάν η άμυνά της δεν είναι ζωτικό συμφέρον. Η ικανοποίηση των ονείρων ορισμένων Ουκρανών δεν αξίζει την εχθρότητα και τη διαμάχη που θα προκαλέσει, ειδικά για τον ουκρανικό λαό.  

Φυσικά, ορισμένοι αναλυτές μπορεί να παραδεχτούν ότι το ΝΑΤΟ χειρίστηκε άσχημα τις σχέσεις με την Ουκρανία αλλά, ωστόσο, εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι η Ρωσία αποτελεί έναν εχθρό που θα γίνει πιο τρομερός με την πάροδο του χρόνου – και ότι η Δύση δεν έχει επομένως άλλη επιλογή από το να συνεχίσει την τρέχουσα πολιτική της. Αλλά αυτή η άποψη είναι πολύ λανθασμένη. Η Ρωσία είναι μια φθίνουσα δύναμη και θα εξασθενήσει με τον καιρό. Αλλά, ακόμη κι αν η Ρωσία ήταν μια ανερχόμενη δύναμη, επιπλέον, δεν θα είχε νόημα να ενσωματωθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ. Ο λόγος είναι απλός: οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους δεν θεωρούν την Ουκρανία βασικό στρατηγικό συμφέρον, όπως έχει αποδειχθεί από την απροθυμία τους να χρησιμοποιήσουν στρατιωτική δύναμη για να την βοηθήσουν. Ως εκ τούτου, θα ήταν το αποκορύφωμα της ανοησίας να γίνει δεκτό ένα νέο μέλος του ΝΑΤΟ το οποίο τα άλλα μέλη δεν έχουν καμία πρόθεση να υπερασπιστούν. 

Η τήρηση της τρέχουσας πολιτικής θα περιέπλεκε επίσης τις σχέσεις της Δύσης με τη Μόσχα σε άλλα ζητήματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται τη βοήθεια της Ρωσίας για την απόσυρση του αμερικανικού εξοπλισμού από το Αφγανιστάν μέσω ρωσικού εδάφους, την επίτευξη πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν και τη σταθεροποίηση της κατάστασης στη Συρία. Στην πραγματικότητα, η Μόσχα έχει βοηθήσει την Ουάσιγκτον και στα τρία αυτά ζητήματα στο παρελθόνΤο καλοκαίρι του 2013, ήταν ο Πούτιν που έβγαλε τα κάστανα του Ομπάμα από τη φωτιά σφυρηλατώντας τη συμφωνία βάσει της οποίας η Συρία συμφώνησε να εγκαταλείψει τα χημικά της όπλα, αποφεύγοντας έτσι το στρατιωτικό χτύπημα των ΗΠΑ που είχε απειλήσει ο Ομπάμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χρειαστούν επίσης κάποια μέρα τη βοήθεια της Ρωσίας για τον περιορισμό της ανερχόμενης Κίνας. Η τρέχουσα πολιτική των ΗΠΑ, ωστόσο, απλώς οδηγεί τη Μόσχα και το Πεκίνο πιο κοντά.  

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους αντιμετωπίζουν τώρα μια επιλογή για την Ουκρανία. Μπορούν: 

  • ή να συνεχίσουν την τρέχουσα πολιτική τους, η οποία θα επιδεινώσει τις εχθροπραξίες με τη Ρωσία και θα καταστρέψει την Ουκρανία στη συνέχεια. Μ’ αυτή την προσέγγιση όλοι θα έβγαιναν ηττημένοι, 
  • ή να εργαστούν για να δημιουργήσουν μια ευημερούσα αλλά ουδέτερη Ουκρανία, που δεν απειλεί τη Ρωσία και επιτρέπει στη Δύση να επιδιορθώσει τις σχέσεις της με τη Μόσχα. Mε αυτή την προσέγγιση, όλες οι πλευρές θα κέρδιζαν.

 

Σύσταση:

Το ως άνω άρθρο δημοσιεύθηκε στο Foreign Affairs το 2014.

Διαβάστε και τη συνέντευξή του στο New Yorker στις 1 Μαρτίου 2022.

«Ο στρατός της Ουκρανίας ηττήθηκε. Απομένει μόνο το ‘σκούπισμα’»

Συνέντευξη του Larry Johnson 

Ο Larry Johnson, βετεράνος της CIA και του Γραφείου Αντιτρομοκρατίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο οποίος παρείχε εκπαίδευση στο τμήμα των Ειδικών Επιχειρήσεων του Στρατού των ΗΠΑ για 24 χρόνια, θεωρεί ότι ο ουκρανικός στρατός έχει ηττηθεί και το μόνο που μένει είναι «σκούπισμα». Και εξηγεί το «γιατί» σε συνέντευξη που έδωσε στον Mike Whitney. (Η συνέντευξη αναδημοσιεύτηκε από το DailyExpose.uk )

NEWS TARGET

10 Απριλίου 2022

https://www.newstarget.com/2022-04-10-ukraines-army-has-been-defeated.html

 

Ερώτηση 1: Μπορείτε να μου εξηγήσετε γιατί πιστεύετε ότι η Ρωσία κερδίζει τον πόλεμο στην Ουκρανία; 

Larry Johnson: Μέσα στις πρώτες 24 ώρες της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία, όλες οι δυνατότητες των ραντάρ εδάφους της Ουκρανίας εξαφανίστηκαν. Χωρίς αυτά τα ραντάρ, η ουκρανική Πολεμική Αεροπορία έχασε την ικανότητά της να κάνει αναχαιτήσεις στον αέρα. Στις τρεις εβδομάδες που μεσολάβησαν, η  Ρωσία δημιούργησε μια de facto Απαγορευμένη Ζώνη Πτήσεων πάνω από την Ουκρανία. Αν και εξακολουθεί να είναι ευάλωτη στους πυραύλους εδάφους-αέρος που δίνονται από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στους Ουκρανούς, δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η Ρωσία χρειάστηκε να περιορίσει τις αεροπορικές της επιχειρήσεις. 

Επίσης, την προσοχή μου τράβηξε η προώθηση της Ρωσίας στο Κίεβο μέσα σε 3 ημέρες από την εισβολή. Θυμήθηκα ότι  οι Ναζί στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα χρειάστηκαν 7 εβδομάδες για να φτάσουν στο Κίεβο και ακόμη 7 εβδομάδες για να κατακτήσουν την πόλη. Οι Ναζί είχαν το πλεονέκτημα ότι δεν είχαν κανένα ενδοιασμό για να αποφύγουν απώλειες αμάχων και ήταν πρόθυμοι να καταστρέψουν κρίσιμες υποδομές.  

Ωστόσο, πολλοί Αμερικανοί στρατιωτικοί που προβάλλονται ως εμπειρογνώμονες, ισχυρίστηκαν ότι «η Ρωσία είχε βαλτώσει». Όταν ένα ρωσικό κομβόι τεθωρακισμένων μήκους 36 χλμ. (ή 64 χλμ. ανάλογα με την πηγή της είδησης) στάθμευσε βόρεια του Κιέβου για πάνω από μια εβδομάδα, ήταν σαφές ότι  η ικανότητα της Ουκρανίας να ξεκινήσει σημαντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις είχε εξαλειφθεί.  

Εάν το πυροβολικό της Ουκρανίας ήταν άθικτο, τότε αυτό το κομβόι ήταν εύκολο να καταστραφεί μαζικά. Αυτό δεν συνέβη. 

Εάν, οι Ουκρανοί είχαν βιώσιμη σταθερή αεροπορική ισχύ, θα έπρεπε να είχαν καταστρέψει αυτό το κομβόι από τον αέρα. Αυτό δεν συνέβη. 

Εάν οι Ουκρανοί είχαν μια βιώσιμη ικανότητα πυραύλων χρήσης Κρουζ, θα είχαν στείλει στην κόλαση στην υποτιθέμενη ακινητοποιημένη ρωσική φάλαγγα. Αυτό δεν συνέβη. 

Οι Ουκρανοί δεν έστησαν ούτε καν μια αξιόλογη ενέδρα στο πεζικό του κομβόι με τον οπλισμό που είχαν πάρει προσφάτως από τις ΗΠΑ. 

Η κλίμακα και το εύρος της ρωσικής επίθεσης είναι αξιοσημείωτη. Μέσα σε 3 εβδομάδες κατέλαβαν μια έκταση εδάφους τρεις φορές μεγαλύτερη από την έκταση του Ηνωμένου Βασιλείου.  Στη συνέχεια προχώρησαν σε στοχευμένες επιθέσεις σε βασικές πόλεις και στρατιωτικές εγκαταστάσεις. 

Δεν είδαμε ούτε ένα ουκρανικό σύνταγμα ή μονάδα μεγέθους ταξιαρχίας να επιτεθεί και να νικήσει μια παρόμοια ρωσική μονάδα. Αντίθετα, οι Ρώσοι διεσπασαν τον ουκρανικό στρατό σε μικρά κομμάτια και έκοψαν τις γραμμές επικοινωνίας του. Οι Ρώσοι εδραιώνουν τον έλεγχό τους στη Μαριούπολη και έχουν εξασφαλίσει όλες τις προσεγγίσεις στη Μαύρη Θάλασσα. Η Ουκρανία είναι πλέον αποκομμένη στον Νότο και τον Βορρά. 

Θα ήθελα να σημειώσω ότι οι ΗΠΑ χρειάστηκαν πολύ περισσότερο χρόνο για να καταλάβουν τόσα πολλά εδάφη στο Ιράκ το 2003, παρόλο που πολεμούσαν ενάντια σε μια πολύ κατώτερη και λιγότερο ικανή στρατιωτική δύναμη. Αν μη τι άλλο,  αυτή η ρωσική επιχείρηση θα πρέπει να τρομάξει τους στρατιωτικούς και πολιτικούς ηγέτες των ΗΠΑ. 

Τα πραγματικά μεγάλα νέα ήρθαν αυτή την εβδομάδα με τις ρωσικές πυραυλικές επιδρομές στις de facto βάσεις του ΝΑΤΟ στο Yavoriv και το Zhytomyr. Τον Σεπτέμβριο 2018, το ΝΑΤΟ πραγματοποίησε εκπαίδευση στον κυβερνοχώρο στο Zhytomyr και περιέγραψε την Ουκρανία ως «εταίρο του ΝΑΤΟ»Το Zhytomyr καταστράφηκε με υπερηχητικούς πυραύλους το Σάββατο. Το Yavoriv είχε παρόμοια τύχη την περασμένη Κυριακή. Ήταν το πρωταρχικό κέντρο εκπαίδευσης και υλικοτεχνικής υποστήριξης που χρησιμοποιούσαν το ΝΑΤΟ και η EUCOM για την προμήθεια μαχητών και όπλων στην Ουκρανία. Ένας μεγάλος αριθμός στρατιωτικού και πολιτικού προσωπικού έχασε τη ζωή του σε εκείνη την επίθεση. 

Η Ρωσία, όχι μόνο χτυπά και καταστρέφει βάσεις που χρησιμοποιεί το ΝΑΤΟ τακτικά από το 2015, αλλά δεν υπήρξε προειδοποίηση αεροπορικής επίθεσης ούτε και ανάσχεση των επιτιθέμενων πυραύλων. 

Ερώτηση 2:  Γιατί τα ΜΜΕ προσπαθούν να πείσουν τον ουκρανικό λαό ότι μπορεί να επικρατήσει στον πόλεμό του εναντίον της Ρωσίας; Εάν αυτό που λέτε είναι σωστό, τότε όλοι οι πολίτες που στέλνονται να πολεμήσουν τον ρωσικό στρατό, πεθαίνουν σε έναν πόλεμο που δεν μπορούν να κερδίσουν. Δεν καταλαβαίνω γιατί τα ΜΜΕ θα ήθελαν να παραπλανήσουν τον κόσμο για κάτι τόσο σοβαρό. Ποιες είναι οι σκέψεις σας γι’ αυτό το θέμα; 

Larry Johnson: Πρόκειται για ένα συνδυασμό άγνοιας και τεμπελιάς. Αντί να κάνουν πραγματικό ρεπορτάζ,  η συντριπτική πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης (έντυπα και ηλεκτρονικά) καθώς και η Big Tech υποστηρίζουν μια τεράστια εκστρατεία προπαγάνδας.  Θυμάμαι όταν ο Τζορτζ Μπους ήταν “Χίτλερ”. Θυμάμαι όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν “Χίτλερ”. Και τώρα έχουμε έναν νέο “Χίτλερ”, τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Πρόκειται για την επανάληψη μιας πεπαλαιωμένης και αποτυχημένης συνταγής. Όποιος τολμήσει να θέσει εύλογα ερωτήματα, αμέσως προβάλλεται ως μαριονέτα του Πούτιν ή ως πράκτορας της Ρωσίας. Όταν δεν μπορείτε να υποστηρίξετε γεγονότα, η μόνη λύση είναι να τα μετονομάζεται. 

Ερώτηση 3: Την περασμένη εβδομάδα, ο συνταγματάρχης Douglas MacGregor ήταν καλεσμένος στο Tucker Carlson Show. Οι απόψεις του για τον πόλεμο είναι εντυπωσιακά παρόμοιες με τις δικές σας. Ακούστε τι είπε o συνταγματάρχης MacGregor στη  συνέντευξη του: 

«Ο πόλεμος τελείωσε πραγματικά για τους Ουκρανούς. Έχουν αλεσθεί σε κομμάτια, δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό παρά τα όσα ακούμε από τα κύρια ΜΜΕ μας. Σ’ αυτό το στάδιο, το πραγματικό ερώτημα για εμάς είναι: θα ζήσουμε με τον ρωσικό λαό και την κυβέρνησή του ή θα συνεχίσουμε να επιδιώκουμε την αλλαγή καθεστώτος με προσπάθειες αυτού του είδους που μεταμφιέζεται ως πόλεμος της Ουκρανίας; Θα σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε την Ουκρανία ως πολιορκητικό κριό εναντίον της Μόσχας, πράγμα που στην πραγματικότητα κάναμε;».  ( Συνέντευξη του MacGregor στον Tucker Carlson ). Θα ήθελα να σας ρωτήσω: 

Πρώτον, συμφωνείτε με τον συνταγματάρχης MacGregor ότι ο πραγματικός σκοπός της ώθησης της Ρωσίας σε πόλεμο στην Ουκρανία, ήταν η «αλλαγή του καθεστώτος» της; Και δεύτερον, συμφωνείτε ότι η Ουκρανία χρησιμοποιείται από τις ΗΠΑ ως πεδίο για να διεξαγάγουν έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπου κατά της Ρωσίας; 

Larry Johnson: Ο συνταγματάρχης MacGregor είναι σπουδαίος αναλυτής, αλλά διαφωνώ μαζί του. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος στην κυβέρνηση Biden που να είναι αρκετά έξυπνος ώστε να σκέφτεται και να σχεδιάζει με βάση αυτούς τους στρατηγικούς όρους. Κατά την άποψή μου, τα τελευταία 7 χρόνια, το ΝΑΤΟ και η Ουάσιγκτον πίστευαν ότι θα μπορούσαν να συνεχίσουν να επεκτείνονται ανατολικά στα σύνορα της Ρωσίας χωρίς να προκαλέσουν αντίδραση. Το ΝΑΤΟ και η EUCOM πραγματοποιούσαν τακτικά ασκήσεις (συμπεριλαμβανομένης της παροχής «επιθετικής» εκπαίδευσης) και προμήθευαν εξοπλισμό. Πιστεύω ότι είναι αξιόπιστες οι αναφορές στις ΗΠΑ ότι η CIA παρείχε παραστρατιωτική εκπαίδευση σε ουκρανικές μονάδες που δρούσαν στο Donbass. Αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι – μετά τις καταστροφές μας στο Ιράκ και το Αφγανιστάν – αποκτήσαμε ξαφνικά στρατηγούς επιπέδου του Sun Tzu που κινούν τα νήματα στην Ουάσιγκτον. 

Στην Ουάσιγκτον υπάρχει ένα κλίμα απόγνωσης. Εκτός από την προσπάθεια απαγόρευσης όλων των ρωσικών στοιχείων, η κυβέρνηση Biden προσπαθεί να εκφοβίσει την Κίνα, την Ινδία και τη Σαουδική Αραβία αλλά δεν βλέπω καμία από αυτές τις χώρες να ευθυγραμμίζεται με τις ΗΠΑ. Πιστεύω ότι η κυβέρνηση Biden έκανε ένα μοιραίο λάθος προσπαθώντας να δαιμονοποιήσει όλα τα πράγματα και όλους τους Ρώσους. Αν μη τι άλλο,  αυτό ενώνει τον ρωσικό λαό πίσω από τον Πούτιν και είναι έτοιμος να για έναν μακρύ αγώνα. 

Είμαι σοκαρισμένος με τον λάθος υπολογισμό της σκέψης ότι οι οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία θα την γονάτιζε. Ισχύει το αντίθετο ακριβώς. Η Ρωσία είναι αυτάρκης και δεν εξαρτάται από τις εισαγωγές. Οι εξαγωγές της είναι κρίσιμες για την οικονομική ευημερία της Δύσης. Εάν παρακρατήσουν το σιτάρι, την ποτάσα, το φυσικό αέριο, το πετρέλαιο, το παλλάδιο, το νικέλιο και άλλα βασικά ορυκτά από τη Δύση, η ευρωπαϊκή και η αμερικανική οικονομία θα υποστούν άγρια δοκιμασία. Επιπλέον, αυτή η προσπάθεια εξαναγκασμού της Ρωσίας μέσω κυρώσεων έχει καταστήσει πλέον πολύ πιθανό ότι ο ρόλος του δολαρίου ΗΠΑ ως διεθνούς αποθεματικού νομίσματος θα εμφανιστεί στον κάδο των σκουπιδιών της ιστορίας.

Ερώτηση 4: Από τότε που εκφώνησε την περίφημη  ομιλία του στο  Μόναχο  το 2007, ο Πούτιν παραπονιέται για την  «αρχιτεκτονική της παγκόσμιας ασφάλειας».  Στην Ουκρανία μπορούμε να δούμε πώς αυτά τα ενοχλητικά ζητήματα ασφαλείας μπορούν να εξελιχθούν σε έναν πλήρη πόλεμο. Όπως γνωρίζετε,  τον Δεκέμβριο ο Πούτιν υπέβαλε μια σειρά από αιτήματα σχετικά με τη ρωσική ασφάλεια, αλλά η κυβέρνηση Biden τα απέρριψε  και δεν απάντησε ποτέ. Ο Πούτιν ήθελε γραπτές διαβεβαιώσεις ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ δεν θα περιλαμβάνει την Ουκρανία (μέλος) και ότι τα πυρηνικά πυραυλικά συστήματα δεν θα αναπτυχθούν στη Ρουμανία ή την Πολωνία.  Πιστεύετε ότι οι απαιτήσεις του Πούτιν είναι παράλογες; 

Larry Johnson: Νομίζω ότι οι απαιτήσεις του Πούτιν είναι αρκετά λογικές. Το πρόβλημα είναι ότι το 99% των Αμερικανών δεν έχει ιδέα για το είδος της στρατιωτικής πρόκλησης που έχουν πραγματοποιήσει το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ τα τελευταία 7 χρόνια.  Στους πολίτες έλεγαν πάντα ότι οι στρατιωτικές ασκήσεις ήταν «αμυντικές». Αλλά, αυτό απλώς δεν είναι αλήθεια. Τώρα έχουμε νέα ότι η DTRA χρηματοδοτούσε βιοεργαστήρια στην Ουκρανία. 

Υποθέτω ότι  ο Πούτιν θα μπορούσε να συμφωνήσει να επιτρέψει τα πυρηνικά πυραυλικά συστήματα των ΗΠΑ στην Πολωνία και τη Ρουμανία, εάν ο Biden συμφωνήσει να επιτρέψει την ανάπτυξη συγκρίσιμων ρωσικών συστημάτων στην Κούβα, τη Βενεζουέλα και το Μεξικό.  Όταν δούμε το θέμα με αυτούς τους όρους, μπορούμε να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι οι απαιτήσεις του Πούτιν δεν είναι τρελές ούτε παράλογες. 

Ερώτηση 5:  Τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι «ρωσικοί πύραυλοι «υψηλής ακρίβειας, εκτοξευόμενοι από αέρος, έπληξαν μια εγκατάσταση στη δυτική Ουκρανία σκοτώνοντας περισσότερους από 100 ντόπιους στρατιώτες και ξένους μισθοφόρους». Προφανώς, το εκπαιδευτικό κέντρο Ειδικών Επιχειρήσεων βρισκόταν κοντά στην πόλη Ovruch που απέχει μόλις 24 χλμ. από τα πολωνικά σύνορα. Τι μπορείτε να μας πείτε για αυτό το περιστατικό; Η Ρωσία προσπαθούσε να στείλει ένα μήνυμα στο ΝΑΤΟ; 

Larry Johnson: Μονολεκτική απάντηση: ΝΑΙ. Οι ρωσικές στρατιωτικές επιδρομές στη Δυτική Ουκρανία την περασμένη εβδομάδα έχουν σοκάρει και ανησυχήσει τους αξιωματούχους του ΝΑΤΟ. Το πρώτο χτύπημα ήρθε την Κυριακή 13 Μαρτίου 2022 στο Yavoriv της Ουκρανίας. Η Ρωσία έπληξε τη βάση με αρκετούς πυραύλους, ορισμένοι από τους οποίους ήταν υπερηχητικοί, σύμφωνα με πληροφορίες. Πάνω από 200 μέλη του προσωπικού σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων ήταν Αμερικανοί και Βρετανοί στρατιωτικοί και προσωπικό πληροφοριών, και εκατοντάδες άλλοι τραυματίστηκαν. Πολλοί υπέστησαν σοβαρότατα τραύματα, όπως ακρωτηριασμούς, και νοσηλεύονται. Ωστόσο, το ΝΑΤΟ και τα δυτικά ΜΜΕ έδειξαν ελάχιστο ενδιαφέρον για την αναφορά αυτής της καταστροφής. 

Το Yavoriv ήταν μια σημαντική προωθημένη βάση του ΝΑΤΟ (δείτε εδώ). Μέχρι τον Φεβρουάριο 2022 (πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία), η Διοίκηση Εκπαίδευσης της 7ης Στρατιάς των ΗΠΑ λειτουργούσε από το Yavoriv. Η Ρωσία δεν σταμάτησε εκεί. Σύμφωνα  με αναφορές στρατιωτικών ειδήσεων της ASB, η Ρωσία έπληξε μια άλλη τοποθεσία, το Delyatyn, που βρίσκεται 96 χλμ, νοτιοανατολικά του Yavoriv. Χθες, η Ρωσία χτύπησε το Zytomyr, μια άλλη τοποθεσία στην οποία είχε προηγουμένως παρουσία το ΝΑΤΟ. Ο Πούτιν έχει στείλει ένα πολύ σαφές μήνυμα: οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία θα θεωρούνται και θα αντιμετωπίζονται ως εχθρικοί μαχητές.  

Ερώτηση 6:  Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Volodymyr Zelensky έχει χαρακτηριστεί από τα δυτικά ΜΜΕ ως «ηγέτης εν καιρώ πολέμου» και ως «σύγχρονος Ουίνστον Τσόρτσιλ». Αυτό που τα ΜΜΕ δεν λένε στους αναγνώστες τους είναι ότι ο Ζελένσκι έχει πάρει μια σειρά από μέτρα για να ενισχύσει την εξουσία του, ενώ καταστρέφει τους εύθραυστους δημοκρατικούς θεσμούς στην Ουκρανία. 

Για παράδειγμα, ο  Ζελένσκι «απαγόρευσε τη λειτουργία 11 ειδησεογραφικών οργανισμών που ανήκουν στην αντιπολίτευση» και προσπάθησε να απαγορεύσει στον επικεφαλής του μεγαλύτερου αντιπολιτευόμενου κόμματος της Ουκρανίας, Βίκτορ Μεντβενττσούκ, να θέσει υποψηφιότητα  για μια ψευδή κατηγορία «χρηματοδότησης της τρομοκρατίας». 

Αυτή δεν είναι η συμπεριφορά ενός ηγέτη που είναι αφοσιωμένος στη δημοκρατία. Ποια είναι η άποψή σας για τον Ζελένσκι; Είναι πραγματικά ο «πατριώτης ηγέτης» που τον προβάλουν τα ΜΜΕ; 

Larry Johnson: O Zelensky είναι ένας κωμικός και ηθοποιός - όχι πολύ καλός σε αυτό κατά την άποψή μου. Η Δύση χρησιμοποιεί κυνικά το γεγονός ότι είναι Εβραίος για εκτραπεί η προσοχή από το μεγάλο αριθμό των Νεοναζί στην Ουκρανία (και εννοώ τους γνήσιους Ναζί που εξακολουθούν να γιορτάζουν τα επιτεύγματα της ουκρανικής μονάδας Waffen SS που πολεμούσε μαζί με τους Ναζί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο). Τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα — απαγορεύει τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης και κλείνει τα μέσα ενημέρωσης της αντιπολίτευσης. Υποθέτω ότι αυτός είναι ο νέος ορισμός της «δημοκρατίας». 

Ερώτηση 7: Πώς τελειώνει αυτό;  Υπάρχει μια εξαιρετική ανάρτηση στον ιστότοπο Moon of Alabama με τίτλο  «Ποια θα είναι η γεωγραφική κατάληξη του πολέμου στην Ουκρανία». Ο συντάκτης της ανάρτησης, φαίνεται να πιστεύει ότι η Ουκρανία τελικά θα διαιρεθεί κατά μήκος του ποταμού Δνείπερου «και νότια κατά μήκος της ακτής που κατέχει την πλειονότητα του ρωσικού πληθυσμού». Γράφει επίσης ότι: 

«Αυτό θα εξάλειφε την πρόσβαση της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα και θα δημιουργούσε μια χερσαία γέφυρα προς την αποσχισθείσα Μολδαβία/ Υπερδνειστερία, που βρίσκεται υπό ρωσική προστασία. Η υπόλοιπη Ουκρανία θα ήταν μια περιορισμένη γη, ως επί το πλείστον γεωργική χώρα, αφοπλισμένη και πολύ φτωχή για να αναδειχθεί σε μια νέα απειλή για τη Ρωσία σύντομα. Πολιτικά θα κυριαρχούνταν από φασίστες από τη Γαλικία, κάτι που στη συνέχεια θα γινόταν μείζον πρόβλημα για την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Τι νομίζετε; Θα επιβάλει ο Πούτιν τη δική του εδαφική διευθέτηση στην Ουκρανία για να ενισχύσει τη ρωσική ασφάλεια και να τερματίσει τις εχθροπραξίες ή υπάρχει κάποιο άλλο πιο πιθανό διαφορετικό σενάριο; 

Larry Johnson: Συμφωνώ με την προσέγγιση του συντάκτη του Moon of Alabama. Ο πρωταρχικός στόχος του Πούτιν είναι να εξασφαλίσει τη Ρωσία από εξωτερικές απειλές και να πετύχει διαζύγιο με τη Δύση. Η Ρωσία έχει τους φυσικούς πόρους για να είναι ανεξάρτητη και κυρίαρχη και βρίσκεται στη διαδικασία να πραγματοποιήσει αυτό το όραμα. 

•••••••••••••••••••

 Ο Larry Johnson είναι βετεράνος της CIA και του Γραφείου Αντιτρομοκρατίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Είναι ιδρυτής και διευθύνων εταίρος της BERG Associates, η οποία ιδρύθηκε το 1998. Παρείχε εκπαίδευση στο τμήμα Ειδικών Επιχειρήσεων του Στρατού των ΗΠΑ για 24 χρόνια. 

Διαβάστε περισσότερα στο:  DailyExpose.uk

Ισραηλινές Ομάδες Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων:

Να σταματήσει το Ισραήλ να εξοπλίζει τους νεοναζί στην Ουκρανία (2018)

Ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων ζητούν από το δικαστήριο να σταματήσει τις εξαγωγές ισραηλινών όπλων στην Ουκρανία, καθώς ορισμένα από αυτά τα όπλα φτάνουν σε νεοναζί που ανήκουν στις δυνάμεις ασφαλείας της Ουκρανίας

 

Τζον Μπράουν

Εφημ. HAARETZ, Ισραήλ

9 Ιουλίου 2018 

https://www.haaretz.com/israel-news/rights-groups-demand-israel-stop-arming-neo-nazis-in-the-ukraine-1.6248727

 

Φωτό: Ένας πολιτοφύλακας του Αζόφ με ένα τουφέκι Tavor 

Στιγμιότυπο οθόνης του καναλιού Azov στο YouTube

 

Μια ομάδα περισσότερων από 40 ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα κατέθεσε αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο της Δικαιοσύνης, απαιτώντας την παύση των εξαγωγών όπλων του Ισραήλ στην Ουκρανία.

Υποστηρίζουν ότι αυτά τα όπλα εξυπηρετούν δυνάμεις που ασπάζονται ανοιχτά μια νεοναζιστική ιδεολογία και επικαλούνται με στοιχεία ότι η δεξιά πολιτοφυλακή των Αζοφών, μέλη της οποίας ανήκουν στις ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας και υποστηρίζονται από το υπουργείο Εσωτερικών της χώρας, χρησιμοποιεί αυτά τα όπλα . 

Μια προηγούμενη έκκληση προς το Υπουργείο Άμυνας παρέμεινε αναπάντητη. Το σκεπτικό του υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ για τη χορήγηση αδειών εξαγωγής όπλων δεν αποκαλύπτεται στο κοινό, αλλά φαίνεται ότι το γεγονός ότι η εμφάνιση ισραηλινών όπλων στα χέρια ορκισμένων νεοναζί θα πρέπει να αντιτίθεται στη χορήγηση μιας τέτοιας άδειας. 

Ωστόσο, δεν είναι η πρώτη φορά που το αμυντικό κατεστημένο εξοπλίζει δυνάμεις που ασπάζονται μια εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία. 

  • Στο παρελθόν, το Ισραήλ έχει οπλίσει αντισημιτικά καθεστώτα, όπως το δικτατορικό καθεστώς των στρατηγών στην Αργεντινή, που δολοφόνησε χιλιάδες Εβραίους σε στρατόπεδα, ενώ οι στρατιώτες του στέκονταν σε σκοπιές και φρουρούσαν τους απαχθέντες κρατούμενους με τα οπλοπολυβόλα Uzi. 
  • Σύμφωνα με μια αναφορά προς το υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ από τον περασμένο Ιανουάριο –που πάρθηκε με βάση τον νόμο περί ελευθερία της ενημέρωσης (το πλήρες κείμενο εδώ στα Εβραϊκά), το Ισραήλ εξόπλισε επίσης τα στρατιωτικά καθεστώτα της Βολιβίας, γνωρίζοντας ότι ο ναζιστής εγκληματίας πολέμου Κλάους Μπάρμπι ήταν αξιωματούχος του καθεστώτος. Τα νομικά έγγραφα που χρησιμοποιήθηκαν για την καταδίκη του αρχηγού της χούντας έδειξαν επίσης ότι τα τάγματα θανάτου της Barbie χρησιμοποιούσαν ισραηλινούς Ούζι. 
  • Στην περίπτωση της Ουκρανίας, οι δυνάμεις που χρησιμοποιούν ισραηλινά όπλα δηλώνουν ανοιχτά την υποστήριξή τους σε ρατσιστικές και αντισημιτικές ιδέες, σε διάφορες δημοσιεύσεις. 

Η πολιτοφυλακή του τάγματος Αζόφ ιδρύθηκε στην Ουκρανία μετά τη ρωσική εισβολή στη χερσόνησο της Κριμαίας το 2014. Τα εμβλήματα της πολιτοφυλακής είναι εθνικοσοσιαλιστικά. Τα μέλη του χρησιμοποιούν τον ναζιστικό χαιρετισμό και φέρουν σβάστικες και διακριτικά των SS. 

Επιπλέον, ορισμένοι από αυτούς παραδέχονται ανοιχτά ότι είναι νεοναζιστές και αρνητές του Ολοκαυτώματος. Ένα μέλος της πολιτοφυλακής είπε σε μια συνέντευξη ότι πολεμούσε τη Ρωσία από τότε που έμαθε ότι ο Πούτιν ήταν… Εβραίος. Ένας λοχίας του τάγματος Αζόφ δήλωσε ότι ήταν εθνικοσοσιαλιστής, ότι δεν ήταν υπέρ της γενοκτονίας, και ότι δεν θα είχε κανένα πρόβλημα με τις μειονότητες στην Ουκρανία όσο δεν απαιτούσαν ειδικά δικαιώματα, 

 

Tweet του αρχηγού της ουκρανικής πολιτοφυλακής ο οποίος συναντά Ισραηλινούς 

Ο ιδρυτής της πολιτοφυλακής, Andriy Biletsky, ο οποίος είναι τώρα (2018) μέλος του κοινοβουλίου της Ουκρανίας, στο παρελθόν ήταν επικεφαλής μιας νεοναζιστικής ομάδας που ονομαζόταν Patriot of Ukraine, η οποία σήμερα έχει εκλείψει. Τα μέλη αυτής της ομάδας αποτελούν τον ιδρυτικό πυρήνα του τάγματος Azov. 

Όπως δήλωσε ο Biletsky: «Η ιστορική αποστολή του έθνους μας σε αυτήν την κρίσιμη συγκυρία είναι να ηγηθεί στην τελευταία πορεία της λευκής φυλής προς την επιβίωσή της. Αυτή είναι μια πορεία ενάντια στους υπανθρώπους που καθοδηγούνται από τη φυλή των Σημιτών».  

Σύμφωνα με αναφορές οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μέλη πολιτοφυλακής είναι κατηγορούνται για εγκλήματα πολέμου, βασανιστήρια και σεξουαλική βία. 

Παράλληλα με την ανερχόμενη δύναμη του τάγματος Αζόφ, που έχει πάνω από 3.000 μέλη, παρατηρείται αύξηση των αντισημιτικών επεισοδίων και των επιθέσεων κατά των μειονοτήτων της Ουκρανίας. Ομάδες νεοναζί έχουν επιτεθεί σε Εβραίους και εβραϊκούς χώρους μνημείων σε ολόκληρη την Ουκρανία, καθώς και σε δημοσιογράφους, Ρομά και μέλη της κοινότητας LGBT . 

Ένα μέλος του κοινοβουλίου δήλωσε, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το «εβραϊκό πρόβλημα» της χώρας, είπε ότι: «στην κυβέρνηση υπάρχει μη-ουκρανικό αίμα και αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί».  

Τον περασμένο Μάιο, νεοναζιστικές ομάδες παρέλασαν στην Οδησσό, με τους ηγέτες τους να ισχυρίζονται ότι η πόλη ανήκει σε Ουκρανούς, όχι σε Εβραίους, και ότι θα απαλλαγούν από τους τελευταίους. 

Όλα αυτά συμβαίνουν καθώς η ουκρανική κυβέρνηση προσπαθεί να αρνηθεί τον ρόλο της Ουκρανίας στο Ολοκαύτωμα, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην Πολωνία (τώρα με την υποστήριξη της κυβέρνησης Νετανιάχου). 

Αυτές οι απόπειρες περιλαμβάνουν το ξαναγράψιμο της ιστορίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, την εξύμνηση της δόξας των στρατιωτών της Ουκρανίας, τη χρήση της νομοθεσίας και διαφόρων δημοσιεύσεων, καθώς και την επινόηση ιστοριών για Εβραίους ότι ήταν δήθεν σύμμαχοι των εθνικών ουκρανικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του πολέμου, ενώ στην πραγματικότητα οι Εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι να κρύβουν την ταυτότητά τους. 

Το 2015, το Μουσείο Ολοκαυτώματος στην Ουάσιγκτον κατήγγειλε την ουκρανική νομοθεσία που είχε σκοπό να αποτρέψει την κριτική για τη συνεργασία της Ουκρανίας με τους Ναζί.

Το Κέντρο Simon Wiesenthal και το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο καταδίκασαν την απόφαση να δοθούν σε κεντρικές λεωφόροι στο Κίεβο ονόματα γνωστών συνεργατών των Ναζί.  

Επιπλέον, τον περασμένο Απρίλιο έγινε παρέλαση προς τιμήν των ουκρανικών μονάδων Waffen SS που σφαγίασαν χιλιάδες Εβραίους κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενώ, τον Ιούνιο, ο γενικός στρατιωτικός εισαγγελέας της Ουκρανίας Ανατολί Μάτιος δήλωσε σε συνέντευξή του ότι «οι Εβραίοι θέλουν «να πνίξουν τους Σλάβους στο αίμα». 

  • Από την άνοιξη του 2015 τα μέλη της πολιτοφυλακής του τάγματος Αζόφ αποτελούν τμήμα των τακτικών δυνάμεων ασφαλείας στην Ουκρανία, μέρος της Εθνικής Φρουράς που υπάγεται στο υπουργείο Εσωτερικών της χώρας.Η πολιτοφυλακή ενθαρρύνει τα μέλη και τους υποστηρικτές της να καταταγούν στο στρατό.Ωστόσο, η πολιτοφυλακή διατηρεί τον εαυτό της ως ξεχωριστή οργάνωση. 
  • Τον Δεκέμβριο του 2016, ο υπουργός Εσωτερικών της Ουκρανίας Arsen Avakov, προστάτης του τάγματος Azov και υποψήφιος πρωθυπουργός, συνάντησε αντιπροσωπεία της Κνεσέτ με επικεφαλής τον MK David Amsalem, σε επίσημη επίσκεψη στην Ουκρανία. Ο Avakov συνάντησε επίσης τον υπουργό Εσωτερικών Arye Dery. 

Ο Avakov διόρισε τον Vadym Troyan, ανώτερο διοικητή του τάγματος Azov, ως διοικητή της αστυνομικής δύναμης του Κιέβου. Ένας άλλος ιδρυτής πολιτοφυλακής διορίστηκε σε ανώτερη θέση στην αστυνομία. Αυτοί οι δεσμοί δημιουργήθηκαν όταν ο Avakov ήταν περιφερειακός κυβερνήτης, συνεργαζόμενος με τις νεοναζιστικές δυνάμεις του Patriot of Ukraine, της προδρόμου του τάγματος Azov. 

  • Τον περασμένο Ιανουάριο το Κογκρέσο των ΗΠΑ απαγόρευσε οποιαδήποτε υποστήριξη στην ουκρανική πολιτοφυλακή. 

Εφόσον το υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ δεν αποκαλύπτει καμία πληροφορία για τις εξαγωγές όπλων, ιδιαίτερα προς την Ουκρανία, από φόβο της ρωσικής οργής, είναι δύσκολο να εκτιμηθεί η έκταση των δεσμών του Ισραήλ με το Κίεβο, αλλά σίγουρα υπάρχουν. 

Η προσφυγή που υποβλήθηκε από τον δικηγόρο Itay Mack, περιέχει άφθονα στοιχεία και φωτογραφίες που δείχνουν τον οπλισμό του ουκρανικού καθεστώτος και των δυνάμεών του στην Αζοφική. 

Για παράδειγμα, Ουκρανοί στρατιώτες κουβαλούν τουφέκια Tavor ισραηλινής κατασκευής σε στρατιωτικές παρελάσεις στο Κίεβο. 

Τον Φεβρουάριο του 2016 αποκαλύφθηκε ότι η Elbit Systems θα είναι μέρος ενός ομίλου που επενδύει στο αμυντικό κατεστημένο της Ουκρανίας. 

Τον Απρίλιο του 2016, ο αρχηγός της Πολεμικής Αεροπορίας της Ουκρανίας συναντήθηκε με έναν εκπρόσωπο μιας ισραηλινής αμυντικής εταιρείας για να συζητήσουν την αναβάθμιση των συστημάτων επικοινωνιών στα πολεμικά αεροσκάφη και τα ελικόπτερα αυτής της χώρας. Η ουκρανική εταιρεία «Fort» πήρε την έγκριση του Ισραήλ για την κατασκευή τουφεκιών Tavor, Negev και Galil. 

Στην πόλη Dnepropetrovsk στην ανατολική Ουκρανία υπάρχει στρατιωτική σχολή εκπαίδευσης. Στον ιστότοπο της σχολής αναφέρεται ότι εκεί παρέχεται εκπαίδευση από πρώην αξιωματικούς του στρατού του Ισραήλ (Israel Defense Forces - IDF) και ότι οι εκπαιδευτές της σχολής εκπαιδεύτηκαν από Ισραηλινούς. 

Στον ιστότοπο υπάρχει μια φωτογραφία από ασκήσεις σκοποβολής με τουφέκι Tavor. Και σημειώνεται ότι στη σχολή εκπαιδεύονται μονάδες της Εθνικής Φρουράς, μέλη της οποίας περιλαμβάνουν πολιτοφύλακες του τάγματος Αζόφ. 

  • Τον Μάιο του 2017, ο πρωθυπουργός της Ουκρανίας Volodymyr Groysman επισκέφτηκε το Ισραήλ και συναντήθηκε με τον υπουργό Άμυνας Avigdor Lieberman για να συζητήσουν τον εξοπλισμό των στρατιωτικών δυνάμεων της Ουκρανίας. 
  • Τον Δεκέμβριο του 2017, ένας άνδρας που ισχυριζόταν ότι ήταν πρώην αξιωματικός των IDF του Ισραήλ δήλωσε στα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης, ότι είχε λάβει μέρος σε μάχες στην ανατολική Ουκρανία, όπου έδινε οδηγίες στους στρατιώτες.Ο ιστότοπος του τάγματος Azov δείχνει επίσης μέλη της πολιτοφυλακής να χρησιμοποιούν τουφέκια Tavor. 

Όλα αυτά είναι ξεκάθαρη απόδειξη ότι το Ισραήλ εξάγει όπλα στην Ουκρανία, γνωρίζοντας ότι χρησιμοποιούνται από δεξιές πολιτοφυλακές, ορισμένα μέλη των οποίων είναι ορκισμένοι νεοναζί που απολαμβάνουν την υποστήριξη των αρχών. 

Το υπουργείο Άμυνας, όπως συνηθίζει, αρνείται να ασχοληθεί με αυτό το θέμα, απαντώντας μόνο με γενικόλογα, χωρίς να διευκρινίζει το σκεπτικό με το οποίο αποφασίζει τις εγκρίσεις εξαγωγών όπλων. Φαίνεται ότι σε αυτή την περίπτωση αξίζουν μια πιο λεπτομερή απάντηση, τόσο οι πολίτες του Ισραήλ όσο και οι Ουκρανοί Εβραίοι τους οποίους υποτίθεται ότι προστατεύει η ισραηλινή κυβέρνηση. 

Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η εύλογη πιθανότητα ότι στο μέλλον αυτά τα όπλα να χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη άλλων στόχων, ίσως εναντίον μειονοτικών ομάδων στη χώρα. Τότε θα είναι πολύ αργά για να σταματήσει η συνεργασία του ισραηλινού κατεστημένου με τη δολοφονία Εβραίων και άλλων μειονοτήτων. Αυτό θα είναι ένα ακόμη κεφάλαιο στην θλιβερή ιστορία της χρήσης ισραηλινών πυροβόλων όπλων σε πράξεις όπως αυτές. 

Σχετικά άρθρα:

Βανδάλισαν μνημείο του Ολοκαυτώματος στην Ουκρανία με σβάστικες

Οι Ουκρανοί εθνικιστές προσπαθούν να απαλλαγούν από τις καταγγελίες τους για αντισημιτισμό

 

ΜΠΑΜΠΙ ΓΙΑΡ (BABI YAR): ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΜΝΗΣΙΑ 

Στο βορειοδυτικό άκρο του Κιέβου, πρωτεύουσας της Ουκρανίας, βρίσκεται η χαράδρα Μπάμπι Γιάρ (Babi Yar), γνωστή ως «Φαράγγι της Γιαγιάς». Τόπος μαρτυρίου και μαζικής εξόντωσης, όπου οι Γερμανοί –βοηθούμενοι από Ουκρανούς ναζιστές – δολοφόνησαν 33.771 εβραίους μέσα σε τέσσερα 24ωρα (από τις 29 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 3 Οκτωβρίου 1941).  Και λίγες μέρες αργότερα, στο ίδιο σημείο δολοφονήθηκαν άλλοι 60.000 ομοεθνείς τους, καθώς και τσιγγάνοι, αντιστασιακοί και αιχμάλωτοι πολέμου (σύμφωνα με την αναφορά του τοπικού τμήματος των SS προς την κεντρική διοίκηση στο Βερολίνο). 

Ο Φρίντριχ Γιέκελν, υπεύθυνος της σφαγής, συνελήφθη από τους Σοβιετικούς, δικάστηκε και εκτελέστηκε στη Ρίγα της Λετονίας στις 3 Φεβρουαρίου 1946. 

Με αφορμή τη σφαγή στο Μπάμπι Γιάρ, ο Ουκρανός ποιητής Γεβγκένι Γεφτουσένκο (Yevgeni Yeftusenko) έγραψε ένα ποίημα, και ο συνθέτης Ντμίτρι Σοστακόβιτς το μελοποίησε και το ενέταξε στη 13η Συμφωνία του (Συμφωνία του «Μπάμπι Γιάρ»).

 

 

 

Εγγραφή στο Newsletter - Μην εμπιστεύεστε τα Social Media!

ΙΑΤΡΙΚΗ - ΥΓΕΙΑ

05 Μαϊος 2022

ΙΑΤΡΙΚΑ ΚΑΙ ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΑ «ΛΑΘΗ» ΚΑΝΟΝΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΞΑΙΡΕΣΗ  Κλεάνθης Γρίβας 4 Μάϊου 2022 ΙΑΤΡΙΚΑ ΛΑΘΗ Σκοτώνουν 225.000 ανθρώπους το χρόνο στις ΗΠΑ Είναι η τρίτη αιτία θανάτου μετά τα καρδιακά και τους καρκίνους   ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΛΑΘΗ Μόνο 223 από 10.000 πιστοποιητικά θανάτου δεν περιείχαν λάθη. Κάθε χρόνο καταγράφονται στη Γερμανία ως «φυσικοί» πάνω από 10.000 θάνατοι που δεν οφείλονται σε φυσικά αίτια. Μεταξύ αυτών και τουλάχιστον 1.200 θανατηφόρα εγκλήματα.   BIG PHARMA ΚΑΙ...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

12 Απριλίου 2022

Φταίει η Δύση για την κρίση στην Ουκρανία John Mearsheimer (2022):   Συνέντευξη στον Isaac Chotiner New Yorker - 1 Μαρτίου 2022  https://www.newyorker.com/news/q-and-a/why-john-mearsheimer-blames-the-us-for-the-crisis-in-ukraine   Επί πολλά χρόνια, ο John Mearsheimer, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και ένας από τους πιο οξυδερκείς μελετητές και διεθνώς αναγνωρισμένους γεωπολιτικούς αναλυτές, υποστηρίζει ότι η επιθετικότητα του Πούτιν προς την Ουκρανία...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

12 Απριλίου 2022

Γιατί φταίει η Δύση στην κρίση της Ουκρανίας Οι φιλελεύθερες αυταπάτες που προκάλεσαν τον Πούτιν  John Mearsheimer - 2014 Foreign Affairs Σεπτέμβριος/Οκτώβριος 2014  https://www.foreignaffairs.com/articles/russia-fsu/2014-08-18/why-ukraine-crisis-west-s-fault  Ο John Mearsheimer, γεννήθηκε το 1947 στο Μπρούκλιν της Ν. Υόρκης. Κατατάχθηκε στο στρατό σε ηλικία 18 ετών και σπούδασε στη Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ, στο West Point. Μετά την αποφοίτηση του υπηρέτησε ως αξιωματικός της...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

10 Απριλίου 2022

«Ο στρατός της Ουκρανίας ηττήθηκε. Απομένει μόνο το ‘σκούπισμα’» Συνέντευξη του Larry Johnson  Ο Larry Johnson, βετεράνος της CIA και του Γραφείου Αντιτρομοκρατίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο οποίος παρείχε εκπαίδευση στο τμήμα των Ειδικών Επιχειρήσεων του Στρατού των ΗΠΑ για 24 χρόνια, θεωρεί ότι ο ουκρανικός στρατός έχει ηττηθεί και το μόνο που μένει είναι «σκούπισμα». Και εξηγεί το «γιατί» σε συνέντευξη που έδωσε στον Mike Whitney. (Η συνέντευξη αναδημοσιεύτηκε από το DailyExpose.uk ) NEWS...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

10 Μαρτίου 2022

Ισραηλινές Ομάδες Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Να σταματήσει το Ισραήλ να εξοπλίζει τους νεοναζί στην Ουκρανία (2018) Ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων ζητούν από το δικαστήριο να σταματήσει τις εξαγωγές ισραηλινών όπλων στην Ουκρανία, καθώς ορισμένα από αυτά τα όπλα φτάνουν σε νεοναζί που ανήκουν στις δυνάμεις ασφαλείας της Ουκρανίας   Τζον Μπράουν Εφημ. HAARETZ, Ισραήλ 9 Ιουλίου...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

10 Μαρτίου 2022

Τι συμβαίνει στην Ουκρανία Ο τέως συνταγματάρχης και πρώην ανώτερος σύμβουλος του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ, Νταγκ ΜακΓκρέγκορ, μιλάει στο Fox News (27/2/2022) Προτείνει την εφαρμογή του Αυστριακού ή Φινλανδικού μοντέλου ουδετερότητας  πρόταση που έγινε από τον Κλεάνθη Γρίβα από την πρώτη στιγμή της σύγκρουσης...

COVID 19

05 Μαρτίου 2022

Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ & Κινηματογράφου ήταν πάντα ένα ζωντανό κύτταρο της πόλης, της σκέψης και της ψυχής μας. Μας μπόλιαζε με πολιτισμό, με την διαφορετικότητα, την δημοκρατία, τους κοινωνικούς αγώνες, με τις ταινίες μυθοπλασίας που αποκαλύπτουν βαθύτερες αλήθειες και ενοράσεις για την ανθρώπινη φύση, και τις ταινίες τεκμηρίωσης που μας αποκαλύπτουν διαφορετικές οπτικές του κόσμου που ζούμε. Το κεντρικό θέμα του 24ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης αφορά μια νέα ψηφιακή...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

01 Μαρτίου 2022

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΑΓΝΟΗΘΗΚΑΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΟΤΙ Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΘΑ ΟΔΗΓΟΥΣΕ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ  «Εδώ και καιρό, ήταν σαφές ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ θα οδηγούσε σε τραγωδία. Τώρα πληρώνουμε το τίμημα για την αλαζονεία των ΗΠΑ» «Η προσπάθεια της Ουάσιγκτον να καταστήσει την Ουκρανία πολιτικό και στρατιωτικό πιόνι του ΝΑΤΟ (ακόμη και αν δεν υπάρχει επίσημη ένταξη της χώρας στη συμμαχία) μπορεί να καταλήξει να κοστίσει ακριβά στον ουκρανικό λαό».   Ted Galen Carpenter - The Guardian...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΣΜΟΣ

25 Φεβρουαρίου 2022

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ (1962) ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ (2022)  Η τραγωδία της Ουκρανίας οφείλεται στη γεωγραφική της θέση Μοναδική έλλογη λύση: Η εφαρμογή του Αυστριακού Μοντέλου Ουδετερότητας Κλεάνθης Γρίβας 22 Φεβρουαρίου 2022   «Ελπίζω να έχω τον Θεό στο πλευρό μου, αλλά πρέπει να έχω το Κεντάκι» [ή την Ουκρανία, εν προκειμένω] Αβραάμ Λίνκολν   «Είμαστε σε περίοδο κρίσης, οι απολυταρχίες αμφισβητούν τις δημοκρατίες» Τάδε έφη Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, μη-εκλεγμένη Πρόεδρος της...

COVID 19

20 Φεβρουαρίου 2022

Bill Gates: "ΔΥΣΤΥΧΩΣ, (!!!) Η OMICRON ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΥΠΟΣ ΕΜΒΟΛΙΟΥ. ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΑΝΟΣΙΑ¨  Baxter Dimitry  News Punch, 19 Φεβρουαρίου 2022  https://newspunch.com/bill-gates-sadly-omicron-is-a-type-of-vaccine-but-another-pandemic-is-coming/   «Δυστυχώς, (!!!) ο ίδιος ο ιός, και ιδιαίτερα η παραλλαγή Omicron, είναι ένας τύπος εμβολίου. Δηλαδή, δημιουργεί ανοσία από τα Β-κύτταρα και τα Τ-κύτταρα και έχει κάνει καλύτερη δουλειά [από την Big Pharma) στο να προσεγγίσει τον παγκόσμιο πληθυσμό από...

COVID 19

19 Φεβρουαρίου 2022

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  Ένα αυξανόμενο τσουνάμι χρήματος και διοικητικής εξουσίας καθορίζει την ανερχόμενη αυτοκρατορία  Του Joel Kotkin - The Spectator, Ιανουάριος 2022 Δημοσιεύθηκε στο "Κουρδιστό Πορτοκάλι"   Λυπάμαι τους ανθρώπους που ζουν σε απολυταρχικά καθεστώτα στη Λατινική Αμερική, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, τη Ρωσία και την Κίνα, αλλά αυτοί αγνοούν σε μεγάλο βαθμό την αυταρχική τάση που αρχίζει να επικρατεί στη Δύση. Εδώ, μην περιμένετε μια ωμά αποτελεσματική...

COVID 19

18 Φεβρουαρίου 2022

ΘΡΟΜΒΟI ΑΠΟ «ΕΜΒΟΛΙΟ»: ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΖΕΛΑΤΙΝΩΔΗ ΜΑΖΑ Από τον Mike Adams Newstarget - 8 Ιανουαρίου 2022  https://newstarget.com/2022-01-08-clot-shot-warning-blood-clot-looks-like-turns-into-a-semi-solid-gelatinous-mass.html   Ο λόγος που οι πολλοί άνθρωποι καταρρέουν «αιφνιδίως» από καρδιακά επεισόδια «ανεξήγητης» αιτίας (στα γήπεδα, στις συναυλίες, στο σπίτι ή στη δουλειά τους) είναι ότι το αίμα τους μετατρέπεται σε μια ημιστερεή ζελατινώδη μάζα, λόγω της λήψης των...

www.grivas.info