Οι κίνδυνοι ενός αποτυχημένου Τραμπ

Πόσο μακριά θα φτάσει για να κάνει ειρήνη—και πόλεμο;

 [ΣτΕ: Μια πρώτη αντίδραση απο το FOREIGN AFFAIRS, όργανο του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων των ΗΠΑ / Council on Foreign Relations - CFR] 

Ντάνιελ Γ. Ντρέζνερ,  Ελίζαμπεθ Ν. Σόντερς

FOREIGN AFFAIRS 4 Νοεμβρίου 2026

• Ο DANIEL W. DREZNER είναι Ακαδημαϊκός Κοσμήτορας και Διακεκριμένος Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στη Σχολή Νομικής και Διπλωματίας Fletcher στο Πανεπιστήμιο Tufts και συγγραφέας του ενημερωτικού δελτίου Drezner's World . Περισσότερα από τον Daniel W. Drezner

• Η ELIZABETH N. SAUNDERS είναι καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Columbia, μη μόνιμη ανώτερη συνεργάτιδα στο Brookings Institution και συγγραφέας του βιβλίου «The Insiders' Game: How Elites Make War and Peace» . Περισσότερα από την Elizabeth N. Saunders

Με το πέρας των ενδιάμεσων εκλογών, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ είναι πλέον μια «άχρηστη πάπια». Οι πρόεδροι δεύτερης θητείας που χάνουν τον έλεγχο του Κογκρέσου πρέπει να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα ότι ο χρόνος για την προώθηση νομοθεσίας ή άλλες πρωτοβουλίες εσωτερικής πολιτικής έχει παρέλθει. Καθώς σκέφτονται την κληρονομιά τους, οι άχρηστοι συχνά στρέφονται στην εξωτερική πολιτική, όπου η εξουσία της προεδρίας τους επιτρέπει να ενεργούν ανεμπόδιστα από την ενοχλητική εσωτερική πολιτική. Δεν είναι ασυνήθιστο για έναν άχρηστο να επιδιώκει έναν τελικό, υψηλό στόχο στο εξωτερικό. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, για παράδειγμα, κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια στην προσπάθεια προώθησης μιας πρότασης για μια τελική διευθέτηση της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης στο τέλος της προεδρίας του.

Η περίοδος αποτυχίας του Τραμπ, ωστόσο, δεν θα είναι όπως αυτή των προκατόχων του. Έχει ήδη περάσει από αυτό που θεωρούνταν ευρέως εκείνη την εποχή ως φάση αποτυχίας, μεταξύ Νοεμβρίου 2020 και Ιανουαρίου 2021. Την χρησιμοποίησε για να αμφισβητήσει το αποτέλεσμα των εκλογών, παρά τις σαφείς ενδείξεις ότι ο Τζο Μπάιντεν είχε κερδίσει. Ο Τραμπ είναι ο πρώτος πρόεδρος τα τελευταία 100 χρόνια που έχει υπηρετήσει δύο μη συνεχόμενες θητείες και, ως εκ τούτου, ο μόνος Αμερικανός ηγέτης στη ζωντανή μνήμη που έχει μια δεύτερη περίοδο αποτυχίας - αυτή τη φορά που διαρκεί περισσότερο από δύο χρόνια.

Με τους Δημοκρατικούς να αναλαμβάνουν σύντομα τον έλεγχο της Βουλής και της Γερουσίας, η απειλή παραπομπής ή ερευνών για τις επιχειρηματικές συναλλαγές της οικογένειας Τραμπ πιθανότατα θα κάνει τον πρόεδρο να νιώσει στριμωγμένος και θυμωμένος. Και αυτό ακριβώς κάνει το υπόλοιπο της θητείας του Τραμπ τόσο επικίνδυνο. Ένας εγκλωβισμένος Τραμπ, χωρίς προφανή εποικοδομητική διέξοδο εξωτερικής πολιτικής για να διοχετεύσει την ενέργειά του, μπορεί κάλλιστα να επιτεθεί διεθνώς. Και το Κογκρέσο, ακόμη και αν ελέγχεται από τους Δημοκρατικούς, θα έχει μικρή εξουσία στην καθημερινή διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής του.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους θα μπορούσε να ενεργήσει ο Τραμπ: εκδίδοντας νέες απειλές κατά του Καναδά, εξαπολύοντας νέες επιθέσεις σε συμμαχίες των ΗΠΑ ή συνωμοτώντας με τη Ρωσία ή την Κίνα εις βάρος της Ουκρανίας ή της Ταϊβάν. Αλλά για να μετατραπούν αυτές οι απειλές σε πολιτική θα απαιτηθεί σοβαρή προσπάθεια, όπως η αναδιάταξη των αμερικανικών στρατευμάτων ή η επίπονη διαπραγμάτευση με άλλες μεγάλες δυνάμεις.

Τα δύο μέρη όπου ο Τραμπ μπορεί να προκαλέσει τη μεγαλύτερη ζημιά είναι το Ιράν και η Κούβα. Σύμφωνα με τους New York Times , η κυβέρνηση Τραμπ και το Ισραήλ έχουν καταρτίσει σχέδια για νέα πλήγματα στο Ιράν μόλις ολοκληρωθούν οι ενδιάμεσες εκλογές. Μια ύστατη προσπάθεια για να αναγκαστεί η Τεχεράνη να παραδοθεί είναι απίθανο να λειτουργήσει και θα έθετε σε κίνδυνο την παγκόσμια οικονομία και την ασφάλεια και σταθερότητα των συμμάχων του Περσικού Κόλπου. Ο Τραμπ θα μπορούσε επίσης να προσπαθήσει να επιβάλει αλλαγή καθεστώτος στην Κούβα. Η στρατιωτική δράση εναντίον και των δύο αντιπάλων θα απαιτούσε μόνο από τον Τραμπ να δώσει τη συγκατάθεσή του. Χωρίς εκλογές στον ορίζοντα, το μόνο που περιορίζει τον πρόεδρο στο εξωτερικό είναι η αίσθηση της δικής του κληρονομιάς.

ΜΕ ΤΟ ΕΝΑ ΠΟΔΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ 

Ορίζουμε τους προέδρους ως «κουτσές πάπιες» όταν δεν χρειάζεται πλέον να αντιμετωπίσουν εκλογές, είτε προεδρικές είτε ενδιάμεσες. Για έναν πρόεδρο μιας θητείας που έχει χάσει μια προσπάθεια επανεκλογής, αυτή η περίοδος διαρκεί μόνο λίγους μήνες, μεταξύ της εκλογής του διαδόχου του και της ορκωμοσίας. Για έναν πρόεδρο δεύτερης θητείας, μπορεί να διαρκέσει δύο χρόνια, μεταξύ των ενδιάμεσων εκλογών και της αποχώρησής του από το αξίωμα. (Ο Τραμπ, ο οποίος δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ ιδιαίτερα για την πολιτική τύχη άλλων Ρεπουμπλικανών, είναι απίθανο να αφήσει τις προεδρικές εκλογές του 2028 να επηρεάσουν τον τρόπο σκέψης του.)

Απαλλαγμένοι από τα βάρη της προεκλογικής εκστρατείας και της νομοθεσίας, και συχνά χωρίς εγχώριο πολιτικό κεφάλαιο, οι ηγέτες που δεν τα κατάφεραν, τείνουν να στραφούν στη διπλωματία, αναλαμβάνοντας ρίσκα στο εξωτερικό που δεν θα τολμούσαν πριν. Ο Κλίντον προσπάθησε να μεσολαβήσει για μια ισραηλινο-παλαιστινιακή ειρηνευτική συμφωνία και να κανονίσει ένα προεδρικό ταξίδι στη Βόρεια Κορέα στο τέλος της δεύτερης θητείας του. Ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, αφού έχασε τις ενδιάμεσες εκλογές του 2014, ολοκλήρωσε την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν και ομαλοποίησε τις σχέσεις με την Κούβα.

Οι πρόεδροι που δεν τα κατάφεραν έχουν επίσης χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία με τρόπους που ίσως να μην είχαν κάνει πριν από τις εκλογές. Για παράδειγμα, ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος, επενέβη στη Σομαλία στα τέλη του 1992 με περιορισμένη αποστολή για την ανακούφιση του λιμού. Πάνω από μια δεκαετία αργότερα, το 2007, ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος έστειλε μια σειρά δυνάμεων για να σταθεροποιήσει το Ιράκ μετά από μια τιμωρητική ενδιάμεση εκλογική αναμέτρηση, στην οποία οι ψηφοφόροι φάνηκαν να στέλνουν το μήνυμα ότι θα έπρεπε να αποσυρθεί από τον αποτυχημένο πόλεμο εκεί.

Τα αποτελέσματα αυτών της στροφής στην εξωτερική πολιτική ήταν ανάμεικτα. Οι ισραηλο-παλαιστινιακές διαπραγματεύσεις του Κλίντον απέτυχαν. Οι διπλωματικές νίκες του Ομπάμα ήταν βραχύβιες. Η αποστολή του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου στη Σομαλία ήταν σε μεγάλο βαθμό επιτυχής στην καταπολέμηση της πείνας, αλλά άφησε τις ρίζες της σύγκρουσης άλυτες, δελεάζοντας τον Κλίντον να επεκτείνει την αποστολή με καταστροφικές συνέπειες. Και η έξαρση των επιχειρήσεων του Τζορτζ Μπους στο Ιράκ κατέστειλε τη βία βραχυπρόθεσμα, αλλά δεν έκανε πολλά για να σταθεροποιήσει μόνιμα τη χώρα. Αυτές οι προσπάθειες, τουλάχιστον, συζητήθηκαν και σχεδιάστηκαν με τη συμβολή αρμόδιων τμημάτων της κυβέρνησης και εξωτερικών εμπειρογνωμόνων. Οι στόχοι τους ήταν σαφείς, ακόμη και αν δεν επιτεύχθηκαν. Και σε κάθε περίπτωση ο πρόεδρος προσπάθησε να εξηγήσει και να δικαιολογήσει τις πολιτικές του – ένα πρότυπο που ο Τραμπ συστηματικά δεν τηρεί.

ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ 

Με τον Τραμπ να έχει πλέον υποχωρήσει στις ενδιάμεσες εκλογές, αλλά να βρίσκεται ακόμα σε μια προσπάθεια να κερδίσει το Νόμπελ Ειρήνης, θα περίμενε κανείς να στραφεί στη διπλωματία. Το πρόβλημα είναι ότι ο Τραμπ έχει ήδη εξαντλήσει πολλά από τα προφανή, αποτυχημένα τεχνάσματα. Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του, ο Τραμπ τράβηξε την προσοχή από τα εμπόδια της εξωτερικής πολιτικής αποσύροντας την από την πυρηνική συμφωνία του Ιράν του 2015, συναντώντας τρεις φορές τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν, αντικαθιστώντας τη Συμφωνία Ελεύθερων Συναλλαγών της Βόρειας Αμερικής με τη δική του περιφερειακή εμπορική συμφωνία, διευκολύνοντας την ομαλοποίηση των δεσμών μεταξύ του Ισραήλ και μιας χούφτας αραβικών χωρών και αποσύροντας τις ΗΠΑ από μια σειρά διεθνών συμφωνιών. Από την επιστροφή του στην εξουσία το 2025, επιχείρησε την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και της σύλληψης του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο.

Ο Τραμπ δεν αναμένεται να επιστρέψει στις περισσότερες από αυτές τις πρωτοβουλίες, επειδή έχει φτάσει στα όρια των δυνατοτήτων που μπορεί να επιτύχει η διπλωματία του, η οποία βασίζεται στο θέαμα. Ο Τραμπ ορκίστηκε να πάρει τη Γροιλανδία, για παράδειγμα, αλλά συμφώνησε με μια συμφωνία που επεκτείνει την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή. Το «Συμβούλιο Ειρήνης» του, το οποίο παρουσίασε ως αντίπαλο του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, θα συνεχίσει να μαραζώνει, καθώς άλλες χώρες αισθάνονται πλέον λιγότερη ανάγκη να υποκύπτουν σε κάθε του ιδιοτροπία.

Υπάρχουν και άλλα αδύνατα σημεία στα οποία θα μπορούσε να επιχειρήσει ο Τραμπ, όπως η προσπάθεια τερματισμού των δυσεπίλυτων συγκρούσεων στο Κασμίρ ή το Σουδάν, για να σφυρηλατήσει τη φήμη του ως ειρηνοποιού. Αλλά αυτά είναι εξαιρετικά δύσκολα προβλήματα για να λυθούν υπό τις καλύτερες συνθήκες. Ακόμη και η επιβολή μιας μονόπλευρης συμφωνίας σε αυτές τις περιπτώσεις θα απαιτούσε ένα επίπεδο επιδεξιότητας, περιφερειακής εμπειρογνωμοσύνης και υπομονής που λείπει στον Τραμπ. Σπάνια επενδύει ουσιαστικό χρόνο στη διπλωματία, όπως καταδεικνύεται από τους αμφίβολους ισχυρισμούς του ότι έχει τερματίσει μια σειρά από συγκρούσεις, πολλές από τις οποίες εξακολουθούν να βρίσκονται σε εξέλιξη.

Ίσως η μεγαλύτερη κίνηση που θα μπορούσε να κάνει ο Τραμπ θα ήταν να οργανώσει μια σύσκεψη μεγάλων δυνάμεων - ένα φόρουμ στο οποίο ο Τραμπ, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ συνεργάζονται για να επιβάλουν την παγκόσμια τάξη. Ωστόσο, όπως και με τις περισσότερες προηγούμενες συναντήσεις του με τον Πούτιν και τον Σι, οι μελλοντικές σύνοδοι κορυφής είναι απίθανο να παράγουν κάτι ουσιαστικό. Ούτε η Ρωσία ούτε η Κίνα έχουν εκφράσει μεγάλο ενδιαφέρον για την τριμερή συνθήκη για τα πυρηνικά όπλα που έχει προτείνει ο Τραμπ. Κι ούτε είναι πρόθυμες να πιέσουν το Ιράν να συναινέσει σε μια συμφωνία με τις ΗΠΑ.

Ο Τραμπ θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτές τις συναντήσεις για να βάλει στο στόχαστρο την Ουκρανία ή την Ταϊβάν με την απεγνωσμένη ελπίδα μιας ειρηνευτικής συμφωνίας. Αλλά όπως έχουν δείξει τα τελευταία δύο χρόνια, ο Πούτιν δεν ενδιαφέρεται για συμβιβασμούς και έχει τους πόρους για να συνεχίσει να αγωνίζεται. Ο Σι θεωρεί την Ταϊβάν ως εγχώριο κινεζικό ζήτημα και είναι απίθανο να δεχτεί περιορισμούς στην προσέγγισή του στο νησί. Ο Τραμπ τελικά θα καταλάβει ότι είναι καλύτερο να εκμεταλλευτεί την προοπτική μιας συνόδου κορυφής των τριών ηγετών παρά να καταβάλει προσπάθεια για να καταλήξει σε οποιαδήποτε συμφωνία.

ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ 

Ο Τραμπ είναι πολύ πιθανό να αναλάβει δράση στο Ιράν . Φαίνεται να πιστεύει ότι η κλιμάκωση του πολέμου θα μπορούσε να σπάσει το αδιέξοδο και να σώσει την κληρονομιά του. Αλλά οι Ιρανοί ηγέτες δεν θα υποχωρήσουν μπροστά σε περισσότερη βία. Αντ' αυτού, πιθανότατα θα εντείνουν τις επιθέσεις σε εμπορικά πλοία, θα χτυπήσουν συμμάχους του Κόλπου και θα αγνοήσουν τις διπλωματικές προτάσεις μέχρι να αποχωρήσει ο Τραμπ από το αξίωμα. Επιπλέον, οι δικές του επιλογές μπορεί να είναι περιορισμένες: μια πιο ριζοσπαστική κλιμάκωση των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, όπως η ανάπτυξη στρατευμάτων στο νησί Kharg, πιθανότατα θα ήταν τόσο αντιδημοφιλής στη βάση του που θα την απέφευγε. Ακόμα και οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές του Τραμπ έχουν κουραστεί από τις υψηλές τιμές που έχει προκαλέσει ο πόλεμός του. Μια ανανεωμένη σύγκρουση θα μπορούσε να βυθίσει τον κόσμο σε οικονομική κρίση.

Ο Τραμπ θα μπορούσε επίσης να επιχειρήσει να επιβάλει αλλαγή καθεστώτος στην Κούβα . Έχει επιβάλει πλήρες εμπάργκο στο νησί για το μεγαλύτερο μέρος του 2026, σε μια προσπάθεια να αποδυναμώσει την άμυνά του. Αποκομμένη από τη βενεζουελάνικη γραμμή ζωής και χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα εκτός από λίγες ώρες την ημέρα, οι οικονομικές δυσκολίες και τα ανθρώπινα βάσανα στην Κούβα έχουν επιδεινωθεί δραματικά τους τελευταίους μήνες. Η εκδίωξη της κυβέρνησης της Κούβας αποτελεί προσωπική προτεραιότητα του Μάρκο Ρούμπιο, υπουργού Εξωτερικών και συμβούλου εθνικής ασφάλειας του Τραμπ, και θα ευθυγραμμιζόταν με το Donroe Doctrine [ένα θεατρικό έργο με τον «Ντόναλντ» και το ιστορικό «Δόγμα Μονρόε»] είναι μια πιο επιθετική ερμηνεία της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ υπό την κυβέρνηση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, μια επιβεβαίωση της υπεροχής των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο.

Για τον Τραμπ, μια επίθεση στην Κούβα θα ήταν ελκυστική επειδή δεν θα απαιτούσε πολλά στρατιωτικά μέσα και, τουλάχιστον κατά την άποψή του, θα έλυνε ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί τους Αμερικανούς προέδρους από το τέλος της κυβέρνησης Αϊζενχάουερ. Ο Τραμπ μπορεί να είχε ήδη προχωρήσει στην Κούβα αν δεν είχε βαλτώσει στο Ιράν. Φυσικά, όπως έχει δείξει ο πολιτικός επιστήμονας Alexander Downes, η χρήση βίας για την επίτευξη αλλαγής καθεστώτος σπάνια λειτουργεί και συχνά οδηγεί σε απρόβλεπτες συνέπειες - στην περίπτωση της Κούβας, μπορεί να σημαίνει μια νέα εισροή προσφύγων στις ΗΠΑ.

Αλλά ένας αποτυχημένος Τραμπ θα μπορούσε να το δει ως ένα ρίσκο που αξίζει να αναλάβει, με την πιθανότητα να γίνει ο πρόεδρος που θα ανατρέψει επιτέλους το κομμουνιστικό καθεστώς. Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, ο Τραμπ δεν αγαπάει τίποτα περισσότερο από το να προσπαθεί να λύσει έναν Γόρδιο δεσμό. Θα μπορούσε επίσης να δει την αλλαγή καθεστώτος στην Κούβα ως έναν τρόπο να αποσπάσει την προσοχή από την αποτυχία του στο Ιράν.

Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι ο Τραμπ θα επικεντρώσει τις πολιτικές του προσπάθειες στο εξωτερικό στον πλουτισμό της οικογένειάς του. Έχει ήδη δημιουργήσει άφθονες ευκαιρίες για ξένες οντότητες να αγοράσουν φαινομενικά επιρροή στην κυβέρνησή του. Ο Τραμπ και τα μέλη της οικογένειάς του έχουν αποδεχτεί ένα τζετ από τον εμίρη του Κατάρ, μια επένδυση 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων από ένα ταμείο με επικεφαλής τον Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο, και κέρδη από μια σειρά επιχειρήσεων κρυπτονομισμάτων, πολλά από τα οποία προήλθαν από ξένους αγοραστές. Σύμφωνα με το The New Yorker , η οικογένεια του Τραμπ έχει αποκομίσει 4 δισεκατομμύρια δολάρια μέσω αυτής της κερδοσκοπίας. Ο Τραμπ, γνωρίζοντας ότι η Γερουσία δεν θα έχει τις 67 ψήφους που χρειάζεται για να τον απομακρύνει από το αξίωμα, μπορεί να σκεφτεί ότι δεν έχει τίποτα να χάσει επιδιώκοντας περισσότερα σχέδια για την απόκτηση χρημάτων.

Η πιο εκπληκτική επιλογή εξωτερικής πολιτικής που θα μπορούσε να ακολουθήσει ο Τραμπ κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης περιόδου του, ωστόσο, είναι να μην κάνει τίποτα απολύτως. Ο πρόεδρος έχει ασχοληθεί με την αναμόρφωση της Ουάσινγκτον κατά την εικόνα του, ανακαινίζοντας το Οβάλ Γραφείο, σχεδιάζοντας μια αίθουσα χορού στον Λευκό Οίκο και επιχειρώντας να ανακαινίσει το Κέντρο Κένεντι. Υπάρχει πιθανότητα να περάσει τα τελευταία δύο χρόνια της θητείας του εκδίδοντας «χάρες», προσπαθώντας να διώξει πολιτικούς εχθρούς του και ανεγείροντας μνημεία προς τιμήν του. Δεδομένων των εναλλακτικών λύσεων, η αδράνεια στην εξωτερική πολιτική μπορεί κάλλιστα να είναι το καλύτερο σενάριο για τα αποτυχημένα χρόνια του Τραμπ.

Αναρτήθηκε και στις ιστοσελίδες:

https://www.zougla.gr/kosmos/oi-kindynoi-enos-apotychimenou-trab/ 

https://www.anixneuseis.gr/%ce%bf%ce%b9-%ce%... %b1%ce%bc%cf%80/

Μαρία Καρυστιανού: Η κρυφή γοητεία της εξουσίας 

Κλεάνθης Γρίβας

5 Ιουλίου 2026

Μια Αρχηγός εν Δράσει - Φωτογραφία: Eurokinissi

Στη χορεία των πολιτικών γκρουπούσκουλων που διαγκωνίζονται για τη «σωτηρία» μας – τουτέστιν, για την σωτηρία τους, μέσω της κατάληψης μιας θέσης στο θέατρο του παράλογου των «εκλογών» που θα τους επιτρέψει να ζουν παρασιτικά «από την πολιτική», προστέθηκε εσχάτως και ένα ακόμη, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της κ. Μαρίας Καρυστιανού.

Δεν θα σταθώ στο ζήτημα της σχέσης «νόμιμου και ηθικού» (σε ό,τι αφορά το εσχάτως ανακύψαν ζήτημα της Real Estate δραστηριότητάς της), γιατί αυτό έχει ήδη τεθεί και απαντηθεί από τον Ιμάνουελ Καντ («Το ηθικό είναι νόμιμο, αλλά το νόμιμο δεν είναι πάντα ηθικό»), η άποψη του οποίου διαστράφηκε τεχνηέντως από τους παντός είδους πονηρούς, και ιδιαίτερα από τους επαγγελματίες πολιτικούς (από τον δεξιό κ. Βουλγαράκη που κατατρόπωσε τον Καντ με την αξεπέραστη ρήση του «ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό» μέχρι την πλειοψηφία των βολευτών -δεν πρόκειται για ορθογραφικό λάθος- που αποδεικνύονται πρωταθλητές στο Real Estate, όπως ο κ. Παπαδημούλης που αυτοχαρακτηρίζεται «αριστερός»).

Θα σταθώ μόνο σε μια απόπειρα σκιαγράφησης της εξελικτικής διαδρομής της κ. Καρυστιανού, από τη μεταμόρφωσή της από «μητέρα των Τεμπών» σε αρχηγό ενός προσωποπαγούς κόμματος, σαν όλα τα άλλα. Τονίζοντας ότι όλοι ανεξαιρέτως οι «πολιτικοί»–ανθρωποβοσκοί, αντί έργου μπορούν να παράγουν μόνο «περιττώματα» και, συνεπώς, είναι καταδικασμένοι να ερίζουν για τις μικρο-διαφορές των οσμών τους, εγκλωβισμένοι σ’ ένα αυτο-αναπαραγόμενο φαύλο κύκλο. 

Με 4 κινήσεις στην ποθητή κρεβατοκάμαρα της εξουσίας 

Παραβλέποντας το γεγονός ότι η αντίδραση της κ. Καρυστιανού σε οποιαδήποτε κριτική εναντίον των πολιτικών της επιλογών είναι ένα απάνθισμα από γενικολογίες, αοριστολογίες, αυτοθυματοποίηση, και αναφορές σε απροσδιόριστες δόλιες σκοτεινές δυνάμεις, σε μια γλώσσα που χρησιμοποιούν όλοι οι επαγγελματίες πολιτικοί όταν κατηγορούνται για οτιδήποτε («δεν ήξερα» - «δεν γνώριζα» - «είμαι θύμα μιας επιχείρησης δολοφονίας χαρακτήρα με πολιτικά κίνητρα» και άλλα συναφή και τετριμμένα), θα μείνω στην εργαλειακή σχέση της με το Κίνημα των Τεμπών:

Σύμφωνα με τις διακηρύξεις της κ. Καρυστιανού «Το Κίνημά μας ‘Ελπίδα για την Δημοκρατία’ έκλεισε ήδη ένα μήνα ζωής!». Φυσικά, αυτό ισχύει μόνο για το Kόμμα «Ελπίδα για την Δημοκρατία», και όχι για το Κίνημα των Τεμπών που προέκυψε αυθόρμητα αμέσως μετά τον μαζικό κρατικό φόνο στα Τέμπη στις 29/2 προς 1/3/2023, ως μια πρωτόγνωρη και ελπιδοφόρα κινητοποίηση εκατομμυρίων πολιτών που πυροδοτήθηκε από την κρατική δολοφονία –όχι ενός αλλά– 57 ανθρώπων στο Σκοπευτήριο των Τεμπών. Απέναντι σ’ αυτό το Κίνημα:

1) Η κ. Καρυστιανού αρνήθηκε συστηματικά να προσδιορίσει και να δεσμευτεί με τη Δημοκρατία, που επικαλείται γενικώς, αορίστως και καταχρηστικά. Η Δημοκρατία ως θεωρία και πρακτική εμπεριέχεται σε 6 λέξεις: Κλήρωση, Εκλεξιμότητα, Ανακλητότητα, Υπευθυνότητα,  Λογοδοσία, και Εναλλαξιμότητα – ήτοι εναλλαγή σε τακτά διαστήματα. Φυσικά, τίποτα απ’ αυτά δεν υπάρχει στο κόμμα της κ. Καρυστιανού, όπως ακριβώς δεν υπάρχει και σε κανένα κομματικό σχηματισμό από καταβολής του θεσμού των κομμάτων που, όμως, επιμένουν να αυτοχαρακτηρίζονται «δημοκρατικά». 

2) Η κ. Καρυστιανού αρνήθηκε να υιοθετήσει στο νεότευκτο κόμμα-της, τις πλέον στοιχειώδεις αμεσοδημοκρατικές οργανωτικές δομές που θα μπορούσαν να υλοποιήσουν την δημοκρατία, στην οποία ομνύει διακηρυκτικά.

3) Η κ. Καρυστιανού φρόντισε κυριολεκτικά να «ροκανίσει» τρία και πλέον χρόνια, προκειμένου να παραγκωνίσει τον Σύλλογο Συγγενών των 57 δολοφονημένων ανθρώπινων υπάρξεων, και να επιβληθεί ως αποκλειστική ηγέτιδα στο χώρο μιας τραγωδίας που ανήκει πρώτα στις οικογένειες που επλήγησαν και δι’ αυτών, σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και όχι στην ίδια ως ατομικό περιουσιακό της στοιχείο της.

4) Και μόνο όταν αυτό επιτεύχθηκε, η κ. Καρυστιανού αποφάσισε να αναγγείλει την ίδρυση του προσωποπαγούς «νέου» κόμματός-της «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» από το οποίο απουσιάζει κάθε ίχνος δημοκρατίας, που θα μπορούσε να έχει ως πρότυπό του το μοντέλο οποιουδήποτε αντιδημοκρατικού κόμματος. Ενός κόμματος στο οποίο σημειώνεται η εκκωφαντική απουσία των συγγενών των 57 εκτελεσθέντων στο Σκοπευτήριο των Τεμπών.

Χωρίς τη διαρκή υπεράσπιση της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και του ελέγχου των διαχειριστών της εξουσίας, η Δημοκρατία καταντά μια απατεωνίστικη πολιτική διευθέτηση «κορυφής» – ένα διάτρητο κουρελόχαρτο. 

Ατυχώς, η ελευθερία και η δικαιοσύνη δεν είναι -και ποτέ δεν ήταν- του κόσμου τούτου – και, δυστυχώς δεν υπάρχει άλλος. Γι αυτό και οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να μην αυτο-ενεργούν και να αναζητούν κάποιο «σωτήρα», εξακολουθητικά επιλήσμονες της προειδοποίησης του Samuel Johnson (1709 -1784), ότι «πίσω από κάθε Σωτήρα βαδίζει ένας Δήμιος», που ισχύει στο διηνεκές…

• Πίσω από τον Χριστό καραδοκούσε η οργανωμένη Εκκλησία και η Ιερή Εξέταση, που καθιέρωσε ένα αξεπέραστο οργανωτικό μοντέλο που επικεντρώνει όλη την εξουσία στην κορυφή του (κονκλάβιο, πολιτμπιρό, διοικούσα επιτροπή, κ.α.), τα μέλη του οποίου αυτοαναπαράγονται. Εκτοτε, αυτό το οργανωτικό σχήμα, υιοθετείται από όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς - αυταρχικούς και «δημοκρατικούς»

• Πίσω από την μεγάλη Γαλλική Επανάσταση και την ιστορική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1789) καραδοκούσε τρομοκρατία του Ροβεσπιέρου (1793) και, εν συνεχεία η επέλαση του (αυτο-στεφθέντος αυτοκράτορα) Ναπολέοντα.

• Πίσω από τον Μαρξ καραδοκούσαν ο Λένιν, ο Στάλιν και οι επίγονοί τους.

• Πίσω από την σήμερα κυρίαρχη έμμεση κοινοβουλευτική «δημοκρατία» καραδοκεί η πανίσχυρη άμεση κλεπτοκρατία (εκλεγόμενη μοναρχία, κατά τον καθηγητή κ. Κοντογιώργη).

Το συμπέρασμα είναι προφανές: Με εξαίρεση την αθηναϊκή δημοκρατία τον 5ο αιώνα π.Χ., δεν υπήρξε ποτέ μέχρι σήμερα κανένα μόρφωμα (πολιτικό, θρησκευτικό, οικονομικό, κλπ) που να λειτουργεί με βάση την Κλήρωση, την Εκλεξιμότητα, την Ανακλητότητα, την Υπευθυνότητα,  τη Λογοδοσία, και την Εναλλαξιμότητα, στοιχεία που αποτελούν την πεμπτουσία της Δημοκρατίας.

Εκτοτε, όλα τα κράτη απαρτίζονται από υπήκοους και όχι από πολίτες (όπως προσδιορίζεται από τον Αριστοτέλη, πολίτης είναι εκείνος που μετέχει κρίσεως και αρχής. Μετέχω στην κρίση σημαίνει ότι συμμετέχω άμεσα στην δικαστική εξουσία και την απονομή της δικαιοσύνης, και μετέχω στην αρχή σημαίνει ότι συμμετέχω άμεσα στην κυβερνητική εξουσία». («Πολίτης δ’ απλώς ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής», Αριστοτέλης: Πολιτικά. Βιβλίο ΙΙΙ,  μτφρ. Π. Λεκατσάς, Ζαχαρόπουλος, Αθήνα, χχ, σ. 276-7 – Κ. Καστοριάδης: Η αρχαία Ελληνική Δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα. Υψιλον, Αθήνα, 1986].

Κι αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει τον Karl Marx όταν γράφει ότι: «Κράτος και σκλαβιά είναι πράγματα αξεχώριστα... Προϊόν της κοινωνίας, η κρατική εξουσία είναι η επίσημη σύνοψη των κοινωνικών ανταγωνισμών.* O ρόλος του κράτους συνοψίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά στην κατασταλτική του λειτουργία.** Το κράτος περισφίγγει. ελέγχει, επιβάλλει κανονισμούς, επιτηρεί και κηδεμονεύει την κοινωνία των πολιτών έχοντας στη διάθεσή του μία στρατιά υπαλλήλων, αυτό το φρικιαστικό παρασιτικό στρώμα που τυλίγεται σαν δίχτυ γύρω από το κορμί της κοινωνίας και φράζει όλους τους πόρους της.***» Karl Marx *Γερμανική Ιδεολογία, **Επιστολή 5/3/1852 ***Η 18η Μπρυμαίρ 

Μαρία Καρυστιανού: πρώτη αντίδραση της στις «αποχωρήσεις»

 Ή άλλως «Ελθέτε αμέσως τί θέλετε ειπείν» 

«Το Κίνημά μας ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ έκλεισε ήδη ένα μήνα ζωής! [;]

Εφημερίδα των Συντακτών, 24 Ιουνίου 2026, https://www.efsyn.gr/politiki/1412712/i-apantisi-tis-karystianoy-stis-apohoriseis-kai-stis-aihmes-i-laspi-kai-i-sykofantia-synehizontai-akatapaysta/

«Ακόμη και μέσα σε αυτόν τον σύντομο χρόνο, ο πόλεμος κλιμακώνεται πανταχόθεν και βέβαια η λάσπη και η συκοφαντία συνεχίζονται ακατάπαυστα και εντατικά. [από ποιούς;] 

Αυτό μας χαροποιεί! Διότι σημαίνει ότι τα πάμε πολύ καλά! Οι πολίτες καταλαβαίνουν! Η αλήθεια δεν κρύβεται, ούτε και αλλοιώνεται!

Είναι πάνω από ξεκάθαρο ότι το βολεμένο, διεφθαρμένο και υποκινούμενο [από ποιούς;] σύστημα μάχεται ένα κίνημα ζωντανό και ενεργό, που το διεμβολίζει και βάζει ως προτεραιότητά του τους πολίτες, προτάσσοντας τη λύση των προβλημάτων που πλήττουν την καθημερινότητά τους!

Στη σκοτεινή αυτή δράση εναντίον μας οι απειλούμενοι από την ύπαρξή μας [ποιοί;] επιστρατεύουν όλα τα μέσα και όλους τους πρόθυμους. [ποιούς;] Προσπαθούν να μας (δια)σπάσουν. [ποιοί;]  Να σπείρουν την διχόνοια. [ποιοί;] Ακολουθώντας [ποιοί;] τη γνωστή συνταγή: διαίρει και βασίλευε.

Τα δόλια κίνητρα [ποιών;] αν και ενίοτε καμουφλαρισμένα ευτυχώς γίνονται αντιληπτά, κάποτε νωρίς, κάποτε με καθυστέρηση. Σημασία έχει ότι έστω και αργά όλα και όλοι αποκαλύπτονται. Κόντρα στον πόλεμο [από ποιούς;] λοιπόν, συνεχίζουμε.

Δεν πτοούμαστε, δεν παραιτούμαστε, δεν καμπτόμαστε! Πολεμάμε και αγωνιζόμαστε μέχρι τέλους. Γιατί τα κίνητρά μας είναι αγνά, και όχι δόλια και υποχθόνια. Μαζί σας. Μαζί με τα παιδιά μας, για τα παιδιά μας.

Για μια Ελλάδα πραγματικά ελεύθερη από διαπλοκή, σήψη, φτωχοποίηση και εκμετάλλευση. Επιτέλους! Μαζί για τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη!!»  

Η άποψη του Βασίλη Κοκοτσάκη:

Βασίλης Κοκοτσάκης ένας σεμνός, έντιμος και ανιδιοτελής πρωτεργάτης του Κινήματος των Τεμπών στον οποίο οφείλεται η αποκάλυψη ότι ο θάνατος 27 από τους δολοφονηθέντες δεν προκλήθηκε από τη σύγκρουση των δύο τραίνων αλλά από την πυρόσφαιρα που εκδηλώθηκε μετα τη σύγκρουση. Συνεπώς, θα πρέπει να είμαστε στο πλευρό του.

• ΖΟΥΓΚΛΑ – 0-07-2026: https://www.zougla.gr/politiki/paraitithike-me-aichmes-o-vasilis-kokotsakis-apo-to-komma-karystianou/ 

Η άποψη της κ. Μαρίας Καρυστιανού:

• ΖΟΥΓΚΛΑ – 01-07-2026: https://www.zougla.gr/politiki/maria-karystianou-sti-zougkla-itan-mia-memonomeni-praxi-pou-den-gnoriza-kai-tin-ekane-o-kyrios-moysidis/ 

Η άποψη του κ. Γιάννη Φρονιμάκη:

• https://www.zougla.gr/politiki/fronimakis-sti-zougkla-i-karystianou-gnorize-gia-to-akinito-kai-ta-richnei-ston-moysidi/

• Radio Me 88.4 Γ. Φρονιμάκης πρώην στέλεχος κόμ. Καρυστιανού 

Αναρτήσεις του Κλεάνθη Γρίβα για το Σκοπευτήριο των Τεμπών

(προς γνώση των διάφορων… οσφυοκαμπτών)

• Ζούγκλα – 03-03-2023: Requiem: Στη 1 Μαρτίου 2023 στα Τέμπη – Αύριο, πού; ΚΑΝΕΝΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑI

https://www.zougla.gr/apopseis/requiem-stis-1-martiou-2023-sta-tempi-avrio-pou-kanenas-8anatos-den-dikeonete/ 

• Ζούγκλα – 01-03-2023: ΤΕΜΠΗ - ΜΑΖΙΚΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΦΟΝΟΣ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ + ΞΥΛΟΛΙΟ https://www.zougla.gr/apopseis/tebi-mazikos-kratikos-fonos-stin-imerisia-diataxi/

• Ζούγκλα – 06-03-2023: ΤΕΜΠΗ - ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ - ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ITALIAN (HELLENIC) TRAIN

https://www.zougla.gr/apopseis/article/apo-to-skopeftirio-ton-tempon-polemiko-anakino8en-tis-italian-hellenic-train

• Ζούγκλα – 18-05-2023: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΣΥΣΗΤΗΣΗ: Κάποιοι εφικτοί στόχοι-Θέλετε, ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

https://www.zougla.gr/apopseis/protasi-gia-sizitisi-kapi-efikti-stoxi/

• Ζούγκλα – 25-09-2025: Η κ. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΓΚΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΡΥΖΕΙ ΤΗΝ ΑΝΥΠΟΦΟΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΗΣ κ. ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

https://www.zougla.gr/apopseis/i-k-diamantopoulou-anagkazetai-na-antikryzei-tin-anypofori-eikona-tis-ston-kathrefti-tis-k-karystianou/ 

• Ζούγκλα – 28-02-2025: ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΚΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΣ

https://www.zougla.gr/apopseis/ta-tebi-kai-i-exousia-tou-parakratous/ 

• Ζούγκλα – 07-03-2025: ΕΔΩ ΤΟ ΞΥΛΟΛΟΛΙΟ, ΕΚΕΙ ΤΟ ΞΥΛΟΛΙΟ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΞΥΛΟΛΙΟ;

https://www.zougla.gr/apopseis/tebi-mazikos-kratikos-fonos-stin-imerisia-diataxi/

• Ζούγκλα – 09-10-2025 – Η «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ» έχει βαρύ ιστορικό… αδικιών

https://www.zougla.gr/apopseis/i-anexartiti-dikaiosyni-echei-vary-istoriko-adikion/

• Ζούγκλα –29-03-2026 – ΤΕΜΠΗ: Μία πρωταπριλιάτικη δικαστική ιλαρο-τραγωδία

https://www.zougla.gr/apopseis/tebi-mia-protapriliatiki-dikastiki-ilaro-tragodia/

• Ζούγκλα – 18-05-2026: Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

https://www.zougla.gr/apopseis/i-exelixi-tou-kinimatos-ton-tebon/

Η ΕΞΕΛΙΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Κλεάνθης Γρίβας

18 Μαϊου 2026

 «Ζώντας σε ένα κόσμο όπου ο παραλογισμός δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί που δημιούργησε ο άνθρωπος είναι κάτω από ορισμένες συνθήκες πιο δυνατοί και μάλιστα πιο έξυπνοι από τον άνθρωπο. Βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί αυτοί δημιουργούν αναγκαστικά καταστάσεις που υποχρεώνουν τον άνθρωπο να παίζει σ' ένα παιχνίδι όπου οι πιθανότητες της ολοκληρωτικής συντριβής του αυξάνουν συνεχώς... Υπό αυτές τις συνθήκες, μπορούμε να επιλέξουμε Ναι ή Όχι, έχοντας πάντα κατά νου ότι εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την ιστορία μας. Επειδή η ιστορία είναι ένα θέατρο που δεν έχει θεατές. Έχει μόνο ηθοποιούς [όλους μας]. Κανείς δεν παρακολουθεί την παράσταση απ' έξω. Όλοι συμμετέχουν».

Jan Kott (1914-2001),

Σαίξπηρ, ο σύγχρονός μας, Αθήνα, Ηριδανός, χχ

Ιστορικά, πίσω από κάθε ανθρωποθυσιαστικό κρατικό έγκλημα καραδοκεί η εξουσιαστική επιχείρηση της εξαΰλωσής του: Πρώτο, με τις επαίσχυντες προσπάθειες συγκάλυψής του από την κρατική εξουσία που το διαπράττει. Και δεύτερο, τόσο με την εκ των έξω καπηλεία του από ορισμένους επιτήδειους και πολιτικά ανύπαρκτους αριβίστες, όσο και με την εκ των έσω υπονόμευσή του από εκείνους από δεν θέλουν ή δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι ένα μαζικό κίνημα που δεν θα διεκδικήσει εν θερμώ τη συμμετοχή του στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, είναι καταδικασμένο να περιοριστεί σε απλό «οργανωτή μνημόσυνων», που η επιρροή του θα φθίνει με την πάροδο του χρόνου. Και το κίνημα που πυροδότησε η κρατική δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη δεν αποτελεί εξαίρεση σ’ αυτόν τον σιδερένιο κανόνα. 

Σε μια αργόσυρτη πορεία τριών χρόνων με αόριστες –και εν πολλοίς αφελείς– διακηρύξεις, ταλαντεύσεις και αστοχίες, το «κίνημα των Τεμπών» υπέστη μια βαθμιαία φθορά εξαιτίας και της σύγκρουσης των συγγενών των δολοφονημένων θυμάτων του «τρένου του θανάτου» με την κ. Καρυστιανού η οποία προσπάθησε να μονοπωλήσει -και όχι να πολιτικοποιήσει άμεσα και εν θερμώ- την εκπροσώπησή του. Πράγμα που έδωσε  την δυνατότητα να παρεισφρήσουν σ’ αυτό πλείστοι όσοι επιτήδειοι αριβίστες.

Η αποφυγή της άμεσης οργάνωσης του κινήματος σε πολικό σχηματισμό με ένα δεσμευτικό καταστατικό που θα επικύρωνε τον αμεσοδημοκρατικό του χαρακτήρα, και η συνακόλουθη πορεία της αποδυνάμωσής του, σημαδεύτηκε από την άστοχη αναφορά των «αμβλώσεων» ως αντικείμενο «λαϊκής διαβούλευσης» (!!!), και τον ανατριχιαστικό χαρακτηρισμό των προσφύγων και των μεταναστών ως «εισβολέων», (!!!) που αποτελούν στοιχεία της ρητορικής ακροδεξιών κύκλων τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση με τους διακηρυγμένους στόχους ενός κινήματος που ευαγγελίζεται ένα κράτος δικαίου. Και μια τέτοια καταστατική δέσμευση δεν υποκαθίσταται από γενικόλογες και ασαφείς εκθέσεις αφελών ιδεών.

Η Δημοκρατία εμπεριέχεται σε 6 λέξεις: Κλήρωση, Εκλεξιμότητα, Ανακλητότητα, Υπευθυνότητα,  Λογοδοσία, και Εναλλαξιμότητα (εναλλαγή σε τακτά διαστήματα), στοιχεία που δεν χαρακτηρίζουν κανένα κόμμα ή πολιτικό οργανισμό. Με πυρήνα αυτές τις έννοιες συγκροτείται κάθε γνήσια αυθόρμητο και αχειραγώγητο κοινωνικό κίνημα, το οποίο μετά από μια πρώτη περίοδο «δημιουργικού χάους», αρχίζει να εφευρίσκει τις δικές του μορφές αυτο-οργάνωσης και να συγκροτεί σταδιακά μια πλατφόρμα πολιτικών διεκδικήσεων, διαμέσου της οποίας περνάει από τη φάση του «τί δεν θέλω» στη φάση του «τι θέλω». Και σ’ αυτό ακριβώς το καθήκον απέτυχαν –δυστυχώς– οι «διαχειριστές» του κινήματος των Τεμπών.

Αυτό θα επιταχύνει τη διαμόρφωση στο εσωτερικό του (όπως συμβαίνει σε όλα τα κόμματα και τις πολιτικές οργανώσεις) «ολιγαρχικών δομών, και αποφασιστικών εξουσιών και αποφάσεις συγκε­ντρώνονται στα χέρια μικρών ηγετικών μειοψη­φιών που ουσιαστικά καθίστανται ανεξέλεγκτες από το πλήθος των μελών και των οπαδών», σύμφωνα με τον «Σιδερένιο Νόμο της Ολιγαρχίας» (Robert Michels)

Φυσικά, αυτό δεν πρέπει να οδηγεί στην εγκατάλειψη τη διεκδίκησης της ουτοπίας – που κάτω από ορισμένες συνθήκες αποτελεί τον μοναδικό ρεαλισμό – όπως συμβαίνει σήμερα. Γιατί καμιά κοινωνία δεν μπορεί να υπάρχει εάν δεν διατηρεί ζωντανή την ιδέα της «εφόδου στον ουρανό», που αποτελεί το οξυγόνο της. Αρκεί να έχει συνείδηση των κινδύνων που την απειλούν.

Η διάψευση κάθε ουτοπίας είναι πάντοτε οδυνηρή. Αλλά, η οδύνη της μετριάζεται από το γεγονός ότι ανοίγει το δρόμο για την εμφάνιση μιας νέας ουτοπίας…

Βλ. και Κλ. Γρίβας: «Κάθαρση, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη και το Σύνδρομο της Ύβρεως» (Ζούγκλα, 19-01-2026)

https://www.zougla.gr/apopseis/katharsi-dimokratia-dikaiosyni-kai-to-syndromo-tis-yvreos/

ΤΕΜΠΗ: ΜΙΑ ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΙΛΑΡΟ-ΤΡΑΓΩΔΙΑ

 ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΜΠΑΖΩΜΑ ΤΩΝ 57 ΝΕΚΡΩΝ

Κλεάνθης Γρίβας

29-03-2026

• Το επί τρία έτη φυσικό μπάζωμα του κρατικού εγκλήματος στα Τέμπη θα ακολουθήσει το δικαστικό μπάζωμά του, μέσω μιας δήθεν «δίκαιης δίκης». 

• Η Δίκη της Νυρεμβέργης προετοιμάστηκε σε 4 μήνες (30/5 έως 30/9/1945), στις χαοτικές συνθήκες της ερειπωμένης από τον πόλεμο Γερμανίας, και η διεξαγωγή ολοκληρώθηκε σε 10 μήνες και 11 ημέρες (20-11-1945 έως 1-10-1946). 

• Η Δίκη των μπαζώματος του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών προετοιμάζονταν επί 3 χρόνια (Μάρτιος 2023 – Μάρτιος 2026). Και μάλλον δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ..

• Κωνσταντίνος Σχινάς  και Γιώργος Φλωρίδης – Υπουργικοί «Βίοι Παράλληλοι»: Από την «Δίκη» των Στρατηγών Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα (1834) στη «Δίκη» των Τεμπών  (2026)

Πρώτα βγαίνει παγανιά ο κρατικός θάνατος

Και μετά, αναλαμβάνει η «δικαιοσύνη» 

Η δίκη για την κρατική δολοφονία 57 ανθρώπων –νέων, κυρίως– θα ακολουθηθεί από μια, σκοπίμως στρεβλή, διαδικασία, με στόχο την συγκάλυψη των κύριων ενόχων.

Αυτό αποκαλύπτεται τόσο από τις ανακοινώσεις της «Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων» ενός καθαρά συντεχνιακού οργάνου, όσο και από την εξοργιστική ανακοίνωση του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με την οποία:  

«Στη δίκη αυτή δεν αρμόζουν φαινόμενα “δήθεν αγανακτισμένων πολιτών”, που ουδεμία σχέση έχουν με την υπόθεση, μη όντες διάδικοι, οι οποίοι απειλούν τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα των δικαστών… Σύμφωνα με τα δεδομένα της δικογραφίας στη δίκη μετέχουν 36 κατηγορούμενοι, ενώ κλήθηκαν ως διάδικοι συνολικά 351, ήτοι: 179 φυσικά πρόσωπα-υποστηρίζοντες την κατηγορία, 51 Δικηγορικοί Σύλλογοι, κλπ-υποστηρίζοντες την κατηγορία και 121 φυσικά πρόσωπα-μάρτυρες...». (Ζούγκλα, 24/03/2026) 

Εξαιτίας της δυσφημιστικής αναφοράς σε «δήθεν αγανακτισμένους πολίτες» (που παραπέμπει συνειρμικά στην παρακρατική αλητεία των «αγανακτισμένων πολιτών» που συνήργησαν με το θεσμικό παρακράτος στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στις 22-05-1963, στη Θεσσαλονίκη), προς στιγμή σκέφτηκα ότι προέρχονταν από τον αλήστου μνήμης διαβόητο Κωνσταντίνο Κόλλια, συνεργάτη του βαθέως δικαστικού μετεμφυλιακού (παρα)κράτους, εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και πρώτο πρωθυπουργό της Χούντας.  Αλλά, ολοκληρώνοντας την ανάγνωση της ανακοίνωσης διαπίστωσα ότι υπογράφεται από τον  Παναγιώτη Λυμπερόπουλο, Αντιπρόεδρο και Εκπρόσωπο Τύπου του Αρείου Πάγου.

Το κρατικό μπάζωμα του εγκλήματος στα Τέμπη θα ακολουθηθεί από το δικαστικό μπάζωμά του, μέσω μιας δήθεν «δίκαιης δίκης», στην οποία δεν δικάζεται κανένας από τους κορυφαίους κυβερνητικούς αξιωματούχους που είναι πραγματικοί ένοχοι και του εγκλήματος και του μπαζώματος.

Η δίκη, που προετοιμάζονταν επί 3 χρόνια (!), είχε οριστεί να ξεκινήσει στις 23 Μαρτίου 2026 σε ένα χώρο σκοπίμως ακατάλληλο, προμήνυε τη συνέχεια. Αλλά, ίσως επειδη η μεθόδευση της δικαστικής σκευωρίας από τους πολιτικούς υποβολείς των παρασκηνίων απαιτούσε περισσότερο χρόνο, αμέσως μετά την έναρξη της διαδιακασίας, μια σαστισμένη έδρα, ανακοίνωσε την  αναβολή της δίκης για την ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ, μια καταπληκτική προαναγγελία της ιλαρο-φαρσο-κωμωδίας που πρόκειται να παιχθεί επί σκηνής.

Με μέτρο σύγκρισης τη Δίκη της Νυρεμβέργης

Ως μέτρο σύγκρισης με την παροιμιώδη μόνιμη βραδύτητα της καθ’ ημάς «δικαιοσύνης», παρατίθενται δύο στοιχεία από την μεγαλύτερη δίκη της ιστορίας:

• Η Δίκη της Νυρεμβέργης προετοιμάστηκε σε μόλις 4 μήνες (30/5 έως 30/9/1945), στις χαοτικές συνθήκες της ερειπωμένης από τον πόλεμο Γερμανίας, και διάρκεσε 10 μήνες και 11 ημέρες (20-11-1945 έως 1-10-1946).

• Η προετοιμασία για το στήσιμο μιας δίκης-παρωδίας για το κρατικό έγκλημα των Τεμπών χρειάστηκε 36 μήνες (δηλαδή εννέα φορές περισσότερο χρόνο από τη Δίκη της Νυρεμβέργης, της σημαντικότερης δίκης στην ιστορία της ανθρωπότητας, όπου τα πάντα μεταφράζονταν άμεσα σε 4 γλώσσες – αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά και γερμανικά). Και μάλλον θα διαρκέσει επ΄ άπειρον.

Εκλεγόμενη Κλεπτοκρατική Ολιγαρχία και Δικαστικό Βαθύ Κράτος

Το πολίτευμα της Ελλάδας (εκλεγόμενη Κλεπτοκρατική Ολιγαρχία, παραφράζοντας τον καθηγητή Γεώργιο Κοντογεώργη) είχε πάντα ως βασικό αντιστήριγμά της ένα δικαστικό βαθύ κράτος που παρεμβαίνει αμέσως ή εμμέσως σε όλες τις πτυχές απόδοσης της δικαιοσύνης – ιδιαίτερα σ’ αυτές που αφορούν την αλήτ της θεσμικής κλεπτοκρατίας.

Εξ’ ου και το γεγονός ότι από το 1831 μέχρι σήμερα, ο μηχανισμός που υλοποιεί την «δικαιοσύνη» είναι ο μοναδικός εξουσιαστικός θεσμός που παραμένει αναλλοίωτος και ανέγγιχτος από τις δραστικές κοινωνικές αλλαγές (οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές) που τροποποίησαν ριζικά τη μορφή και το περιεχόμενο όλων των άλλων θεσμών που συγκροτούν τη συντεταγμένη δομή της εξουσίας στη χώρα μας.

Κων. Σχινάς και Γιώργος Φλωρίδης: Υπουργικοί «Βίοι Παράλληλοι»

Από τη «Δίκη» των Στρατηγών (1834) στη «Δίκη» των Τεμπών (2026)

• Το 1833, η βαυαρική Αντιβασιλεία, για την εξόντωση των αγωνιστών της Επανάστασης που θεωρούσε αντίπαλους της, μεταξύ άλλων συνέλαβε και φυλάκισε στις φυλακές του Ναυπλίου τους στρατηγούς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Δημήτριο Πλαπούτα (τον Μάρτιο 1833). Και ανέθεσε το στήσιμο της δίκη τους (1834) στον Άγγλο Εδουάρδο Μάσον που διορίστηκε από την Αντιβασιλεία πρώτος Εισαγγελέας του νεοσύστατου κράτους, με πολιτικό προϊστάμενό του τον δουλόφρονα υπουργό Δικαιοσύνης Κωνσταντίνο Σχινά (επί πρωθυπουργίας Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου)

• Το 2026, ο κ. Γιώργος Φλωρίδης [εκ μεταγραφής από το ΠΑΣΟΚ, διορισμένος υπουργός δικαιοσύνης του κ. Μητσοτάκη από τις 27 Ιουνίου 2023] που θα περάσει στην ιστορία με το μεγαλειωδώς κακόγουστο «ευφυολόγημά» του περί «μπάζων» («όσοι μιλούν για μπάζα, είναι για τα μπάζα»), που κονιορτοποιήθηκε από το γεγονός ότι η πραγματικότητα των μπάζων, αναγνωρίστηκε επισήμως από μια ανεκδιήγητη κυβέρνηση και τη δικαιοσύνη της, που αναγκάστηκαν να αποδεχθούν ό,τι μέχρι τώρα απέρριπταν ειρωνικά, κάτω από την πίεση μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού.

Το εν λόγω «ευφυολόγημα» του κ. Γιώργου Φλωρίδη αποδείχθηκε ανάλογο με τα εκπληκτικής ποιότητας «ποιήματα» του τύπου «ήταν τα στήθη σου άσπρα σαν γάλατα, και μού’λεγες γαργάλα τα» του Γιώργου Αθανασιάδη-Νόβα, «κορυφαίου ποιητή», αποτυχημένου πολιτικού, θλιβερού αποστάτη και συνεργού στο ανακτορικό πραξικόπημα του Ιουλίου του 1965, που έστρωσε το δρόμο στην στρατιωτική δικτατορία του 1967.

• Το 1834, το δικαστήριο αποτελούσαν 5 δικαστές, διορισμένους από την βαυαρική Αντιβασιλεία μέσω του δουλικού της υπουργού Δικαιοσύνης Κωνσταντίνου Σχινά: ο Αναστάσιος Πολυζωίδης ως πρόεδρος και οι δικαστές Γεώργιος Τερτσέτης, Δημήτρης Βούλγαρης, Φωκάς Φραγκούλης, Δημήτρης Σούτσος ως μέλη.

• Ο εισαγγελέας Μάσον ζήτησε την καταδίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα σε θάνατο, ωρυόμενος: «Επιμένω στην Κατηγορία και θα την υποστηρίξω με νύχια και με δόντια. Διακηρύττω τους εγκαλουμένους ως ενόχους, και απαιτώ τον θάνατό τους».

• Τρεις δικαστές συμφώνησαν με την πρόταση του εισαγγελέα και την καταδίκη σε θάνατο του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα. Αλλά, δύο δικαστές αποδείχθηκαν πιστοί υπηρέτες της Δικαιοσύνης: ο Αναστάσιος Πολυζωίδης και ο Γεώργιος Τερτσέτης, αρνήθηκαν να προσυπογράψουν την καταδικαστική απόφαση. Στο έγγραφο της απόφασης, λείπουν οι υπογραφές του Πολυζωίδη και Τερτσέτη. 

• Ο δουλόφρων υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Σχινάς, απευθύνθηκε με ιταμό τρόπο στους δυο δικαστές: «Εν ονόματι του βασιλέως σας διατάσσω να υπογράψετε». Του απάντησαν: «Εν ονόματι της Δικαιοσύνης αρνούμεθα να υπογράψουμε». Ο Κων. Σχινάς κάλεσε σε απολογία τους δυο δικαστές που μειοψήφησαν. Η αξιοπρεπής απάντησή τους ήταν σύντομη: «Σεβαστήκαμε τη Δικαιοσύνη γι’ αυτό δεν υπογράψαμε. Ο εθνισμός μας είναι θεμελιωμένος στο αίμα εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που σκοτώθηκαν στον αγώνα».

Μια αλυσίδα εγκλημάτων «εν ονόματι της δικαιοσύνης»

• Δίκη Τζορτζ Πολκ (12–22 Απριλίου 1949): Μέσα σε 10 ημέρες, ένας αθώος, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Μακεδονία, ο Γρηγόρης Στακτόπουλος, καταδικάστηκε σε ισόβια, με χαλκευμένα «στοιχεία» που είχε κατασκευάσει ο τότε διοικητής της Ασφάλειας, Νικόλαος Μουσχουντής (που το όνομά του δόθηκε σε οδούς της Θεσσαλονίκης). 

• Δίκη Νίκου Νικηφορίδη και των συντρόφων του (24 Φεβρουάριος 1951): Ο Ν. Νικηφορίδης, 5 μαθητές και άλλα 9 άτομα συνελήφθησαν στις 17 Ιανουαρίου 1951 με την κατηγορία ότι υπέγραψαν την «Έκκληση της Στοκχόλμης για την Ειρήνη». Δικάστηκαν εν τάχει στο Φεβρουάριο 1951, στο έκτακτο θανατοδικείο Θεσσαλονίκης.

Αλλά, παρά την κατάρρευση του κατηγορητηρίου, το θανατοδικείο των ένστολων φονιάδων στις 24 Φεβρουαρίου 1951 καταδίκασε σε θάνατο τον Νίκο Νικηφορίδη (τους Δούκα και Δαμιανίδη σε ισόβια, και άλλους 10 κατηγορούμενους σε ποινές από 16 έως 4 χρόνια), και η απόφαση εκτελέστηκε εν τάχει, στις 5 Μαρτίου 1951.

Σε ό,τι αφορά το κατηγορητήριό, ο συνήγορος Τάκος Μακρής διαμαρτυρήθηκε στους ένστολους φονιάδες λέγοντας: «θέλετε να τους πάτε στο εκτελεστικό απόσπασμα δίχως στοιχεία». Υπόψη ότι ο Τάκος Μακρής ήταν συνεργάτης του Κων. Καραμανλή, μετέπειτα υπουργός της ΕΡΕ), και σύζυγος της κ. Δοξούλας Μακρή, γραμματέως του σφαγέως των Εβραίων της Θεσσαλονίκης Μαξ Μέρτεν, 

• Δίκη Νίκου Μπελογιάννη (19/10 έως 16/11/1951): Η πρώτη δίκη του Μπελογιάννη και των συντρόφων του έγινε στο Έκτακτο Θανατο-Στρατοδικείο Αθηνών, με 52 κατηγορούμενους. Στα μέλη του στρατοδικείου περιλαμβάνεται ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο μετέπειτα δικτάτορας του καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967. Οι διψασμένοι για αίμα θανατο-στρατοδίκες επέβαλαν 12 θανατικές καταδίκες, αλλά μετά τη διεθνή κατακραυγή που ακολούθησε, και τη δήλωση του  πρωθυπουργού Νικόλαου Πλαστήρα  ότι η απόφαση δεν θα εκτελεστεί, το δεξιό παρακράτος των δοσιλόγων αποφάσισε να παραπέμψει τους κατηγορούμενους σε νέα δίκη με τη βαρύτερη κατηγορία της κατασκοπείας (με βάση τον Αναγκαστικό Νόμο 375/1936 της μεταξικής δικτατορίας), για τη στήριξη της οποίας έστησαν την «ανακάλυψη ασυρμάτων».

Στη δεύτερη δίκη (15/2 έως 1/3/1952), καταδικάστηκαν σε θάνατο οι: Νίκος Μπελογιάννης, Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος, Ηλίας Αργυριάδης, Έλλη Παππά και Τάκης Λαζαρίδης. Οι 4 πρώτοι εκτελέστηκαν την Κυριακή 30 Μαρτίου 1952, στις 4:12 τα ξημερώματα, με τυφεκισμό στο στρατόπεδο του Γουδή. Δεν εκτελέστηκε η Έλλη Παππά λόγω του ότι μόλις είχε γεννήσει μέσα στη φυλακή και ο Τάκης Λαζαρίδης λόγω του νεαρού της ηλικίας του και επειδή ο πατέρας του είχε εκτελεστεί από τους Βούλγαρους κατακτητές.

Στα 250.000 τηλεγραφήματα που στάλθηκαν στην κυβέρνηση Πλαστήρα από όλο τον κόσμο για να αποτραπούν οι εκτελέσεις, προστέθηκε και η παρέμβαση  του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνος που δήλωσε: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».

• Δίκη των Αεροπόρων (22/8 έως 17/9/ 1952): Παραπέμφθηκαν στο αεροδικείο 20 άτομα (8 αξιωματικοί, 7 υπαξιωματικοί και 5 ιδιώτες). Οι κατηγορούμενοι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και ομολόγησαν την ενοχή τους στη δολιοφθορά ενός αεροπλάνου. Η απόφαση: σε 4 κατηγορούμενους ισόβια, σε 2 εικοσαετής κάθειρξη, σε 2 δεκαετής κάθειρξη, και οι υπόλοιποι αθωώθηκαν. Ένας από τους κατηγορούμενους, ο καθηγητής μαθηματικών Χρήστος Δαδαλής, πέθανε κατά τα βασανιστήρια. Στη δίκη που έγινε στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο (30/9 έως 28/11/1953 Νοεμβρίου 1953), με 10 κατηγορουμένους, όλα τα στοιχεία απέδειξαν ότι πρόκειται για σκευωρία. Παρόλα αυτά, οι «δικαστές» δέχθηκαν την ύπαρξη συνωμοσίας και επέβαλαν σε 2 κατηγορούμενους ισόβια, σε 6 ποινές πρόσκαιρης κάθειρξης και 2 αθωώθηκαν.

• Δικη του Νίκου Πλουμπίδη (25/7 έως 3/8/1953): Η δίκη με 92 κατηγορούμενους έγινε στο ‘Εκτακτο θανατο-στρατοδικείο Αθηνών, και κατέληξε σε 12 θανατικές καταδίκες. Ο Στις 25 Ιουλίου 1952 (τέσσερις μήνες πριν από τη σύλληψή του Νίκου Πλουμπίδη στις 25 Νοεμβρίου 1952), από το Πολιτικό Γραφείο (ΠΓ) του ΚΚΕ, εκδόθηκε η κατάπτυστη απόφαση του η οποία ανέφερε ότι «το ΠΓ (δηλαδή ο αδίστακτος Νίκος Ζαχαριάδης)  διαγράφει τον Πλουμπίδη από μέλος του ΚΚΕ και τον καταγγέλλει στο λαό και στο κόμμα σαν χαφιέ, προβοκάτορα και προδότη». Ο Νίκος Πλουμπίδης συνελήφθη στις 25 Νοεμβρίου 1952, τον Αύγουστο 1953, το έκτακτο θανατο-στρατοδικείο Αθηνών τον καταδίκασε "δις εις θάνατο", και εκτελέστηκε στις 14 Αυγούστου 1954, τα χαράματα,  στο δάσος του Δαφνιού.

• Δίκη Μαξ Μέρτεν (Φεβρουάριος 1959): ή πώς απελευθερώνεται από μια δεξιά δωσιλογική κυβέρνηση, ένας Γερμανός εγκληματίας πολέμου, υπεύθυνος για την σφαγή 50.000 χιλιάδων Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Στις 5 Μαρτίου 1959, ο Μέρτεν καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη από το Ειδικό Στρατοδικείο Εγκληματιών Πολέμου της Αθήνας. Αλλά, στις 3 Νοεμβρίου 1959, η κυβέρνηση Κων. Καραμανλή έθεσε σε ισχύ το Νομοθετικό Διάταγμα με τον ευφημιστικό τίτλο «περί της τροποποιήσεως της περί εγκληματιών πολέμου νομοθεσίας», το οποίο της επέτρεψε να αποφυλακίσει τον Μέρτεν και να απαγορεύσει τη σύλληψη των Γερμανών εγκληματιών πολέμου στην Ελλάδα, χωρίς αυτό να ονομαστεί αμνηστία. Και μ’ αυτό έγινε η μοναδική κυβέρνηση στον κόσμο που αποτόλμησε κάτι τέτοιο.

• Δίκη του Αριστείδη Παγκρατίδη (22/2/1966): ή πώς καταδικάζεται σε θάνατο και εκτελείται ένας αθώος (στις 26-0του 2-1968). http://www.mixanitouxronou.gr/ektelesi-tou-pagkratidi-pou-epese-fonazontas-den-ime-o-drakos-tous-seih-sou/

• Η Δίκη για την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη (3/10–28/12/1966): Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, γιατρός, υφηγητής της ιατρικής σχολής του Πανεπιστήμιου Αθηνών, πρωταγωνιστής της «Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη», και ανεξάρτητος βουλευτής-συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ, δολοφονήθηκε στις 22 Μαϊου 1963 με τη συνεργασία του δεξιού κρατικού και παρακρατικού μηχανισμού.

Η δίκη προετοιμάζονταν επί 17 μήνες (22/5/1963–2/10/1966) και διάρκεσε περίπου 3 μήνες (3/10–28/12/1966). Δηλαδή, η προετοιμασία μιας ελληνοπρεπούς παρωδίας δίκης διάρκεσε περισσότερο από την αντίστοιχη της Δίκης της Νυρεμβέργης. Κι’ αυτό γιατί έπρεπε να «κατηχηθούν» οι μάρτυρες και να επιλεγούν προσεκτικά οι ένορκοι, δεδομένου ότι στο εδώλιο κάθονταν   ολόκληρη η ηγεσία της (Βασιλικής) Χωροφυλακής με επικεφαλής τον στρατηγό Μήτσου και ένας μεγάλος αριθμός των λούμπεν του δεξιού παρακράτους, που έπρεπε να απαλλαγούν.

Ετσι, με τη βοήθεια των επιλεγμένων «εθνικοφρόνων ενόρκων» που έπραξαν στο ακέραιο το «εθνικό τους χρέος», «ο Γρηγόρης Λαμπράκης δεν δολοφονήθηκε». (!!) Και ο αείμνηστος εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας, που είχε προτείνει να κηρυχτούν όλοι ένοχοι κατά το κατηγορητήριο, σχολίασε την απόφαση, λέγοντας: «Η απόφαση μοιάζει με φως εξαντλημένης ηλεκτρικής στήλης».  Όπως τόνισε στην ιστορική του αγόρευση:

«Οι μηχανισμοί που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη, αποτελούνται από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δοσιλογικής λευχαιμίας... από κα-κοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες και από άλλους φτωχούς διαβόλους... Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση «της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχρι-στιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων», κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη... Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;» https://www.grivas.info/politikes-dolofonies/80-22-1963

• Υπόθεση Ασπίδα (14/11/1966 έως 16/3/1967): ή πώς στήνεται μια σκευωρία για να δικαιολογηθεί ένα επικείμενο πραξικόπημα (21/4/1967)

• Η Δίκη των πρωταιτίων της Χούντας (28/7 έως 29/8/1975): ή πώς ένα εξωνημένος Αρειος Πάγος προστατεύει την πλειονότητα των στελεχών μιας 7ετούς δικτατορίας. Η δίκη προετοιμάστηκε σε 1 χρόνο, (από το καλοκαίρι 1974 μέχρι τον Ιούλιο 1975) και διάρκεσε 1 μήνα (από τις 28/7 έως 29/8/1975) και διεξήχθη στο Πενταμελές Εφετείο Αθηνών υπό την προεδρία του Γιάννη Ντεγιάννη, στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού. Τρεις πραξικοπηματίες –Γ. Παπαδόπουλος, Στ. Παττακός και Ν. Μακαρέζος– καταδικάστηκαν σε θάνατο (ποινή που μετατράπηκε αμέσως σε ισόβια από τον πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή: «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια»). 

Ας σημειωθεί ότι η δίκη δεν οφείλονταν στην αυτεπάγγελτη δίωξη των πραξικοπηματιών  από την «ευαίσθητη» δικαιοσύνη, αλλά στη μήνυση για εσχάτη προδοσία που υπέβαλε ο νεαρός τότε δικηγόρος Αλέξανδρος Λυκουρέζος και ορισμένοι συνάδελφοί του το καλοκαίρι του 1974.

Στις 2 Ιουλίου 1975 (26 μέρες πριν την έναρξη της δίκης) ο Άρειος Πάγος μηχανεύτηκε ένα τέχνασμα: έσπευσε να χαρακτηρίσει με βούλευμά του ως «στιγμιαίο αδίκημα» το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, που διάρκεσε… 7 χρόνια (7 χρόνια κατά τα οποία οι οσφυοκάμπτες δικαστές του Αρείου Πάγου υπηρέτησαν πιστά το δικτατορικό καθεστώς). Και μ’ αυτό, εξαίρεσαν από τη δίωξη την πλειονότητα των στελεχών της δικτατορίας, αποδεικνύοντας ότι η περιλάλητη «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» αποτελεί το συντομότερο ανέκδοτο, στο καθ’ ημάς μαφιόζικο κράτος.

Αντί επιλόγου

Οι περισσότεροι από τους δικαστές που συμμετείχαν σε όλες τις κρίσιμες δίκες των εγκλημάτων της κρατικής εξουσίας κατά τη μεταπολεμική περίοδο «τοις ρήμασι των αφεντικών τους πειθόμενοι», ανταμείφθηκαν με την προαγωγή τους στις ανώτατες βαθμίδες της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης».

Ενώ, οι ανεπάγγελτοι επαγγελματίες πολιτικοί-υποβολείς τους, εκμεταλλεύονται ένα δίκτυο ρυθμίσεων διαρκούς αυτοπροστασίας τους που θέσπισαν οι ίδιοι, με πυρήνα το κατάπτυστο άρθρο 86 του συντάγματος που και μόνο η ύπαρξή του συνιστά ύβρι. 

Η Δίκη της Νυρεμβέργης ολοκληρώθηκε σε 10 μήνες και 11 ημέρες (20-11-1945 έως 1-10-1946). Η Δίκη του μπαζώματος του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών μάλλον δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ…

Κλεάνθης Γρίβας

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΑΙΩΝΑ, 1898-2000

Κλεάνθης Γρίβας

19-03-2026

Αιτία όλων των πολέμων είναι η τάση για επέκταση

που είναι ενδιάθετη στο DNA κάθε εξουσίας, μικρής ή μεγάλης

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

▪ ΗΠΑ: Από την πρώτη βρετανική αποικία-χωριό  (1607) σε υπερδύναμη (20ος αιώνας)

▪ Οι Διαρκείς πόλεμοι ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης»

▪ Ο στόχοι της αμερικανικής επιθετικότητας

▪ Η Δυτική Ευρώπη ως αμερι­κανικό προτεκτοράτο

▪ Σιωνισμός και Αντισημιτισμός - και η συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ

▪ Οι ΗΠΑ είναι «πληρεξούσιος» του Ισραήλ και όχι το Ισραήλ «πληρεξούσιος» των ΗΠΑ

▪ Εβραίοι Σιωνιστές του Ισραήλ και Αμερικάνοι Χριστιανο-σιωνιστές των ΗΠΑ 

ΗΠΑ: Από την πρώτη βρετανική αποικία-χωριό  (1607) σε υπερδύναμη (20ος αιώνας)

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τη δημιουργία της πρώτης αγγλικής αποικίας στο Τζέιμσταουν της Βιρτζίνια το 1607, οι άποικοι μετακινούνταν ολοένα και περισσότερο προς τα δυτικά, αντιμετωπίζοντας τους ντόπιους Αμερικανούς με φρικαλέα βάρβαρους και αιματηρούς πολέμους, με σφαγές, μεταδοτικές ασθένειες, αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών, εγκλεισμούς σε καταυλισμούς–στρατόπεδα συγκέντρωσης και γενοκτονία.

• Το 1898, οι ΗΠΑ –έχοντας ολοκληρώσει την εσωτερική τους διαμόρφωση με την γενοκτονία των ιθαγενών κατοίκων των κατακτημένων περιοχών μέσω ενός ολοκαυτώματος που δεν έχει αναγνωριστεί μέχρι τώρα από την αμερικανική κυβέρνηση– ήταν έτοιμες για την έξοδό τους στη διεθνή σκηνή: με τον πεντάμηνο Αμερικανο–Ισπανικό Πόλεμο (Απρίλιος – Αύγουστος 1898), που προκλήθηκε από τις ΗΠΑ, με αφορμή  μια μυστηριώδη έκρηξη στο αμερικάνικο θωρηκτό Maine στην Αβάνα, οι ΗΠΑ κατέλαβαν ισπανικές κτήσεις (Φιλιππίνες, Γκουάμ, Πουέρτο Ρίκο), εξασφάλισαν την ανεξαρτησία της Κούβας, και καθιερώθηκαν ως κυρίαρχη δύναμη στον Ειρηνικό και την Καραϊβική (Συνθήκη του Παρισιού του 1898).

• Είκοσι χρόνια αργότερα, οι ΗΠΑ με την -σκοπίμως καθυστερημένη- είσοδό τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) που είχε ως αποτέλεσμα να διαλυθούν τέσσερεις αυτοκρατορίες (Ρωσική, Γερμανική, Οθωμανική και Αυστροουγγρική) και να αποδυναμωθούν δύο (Βρετανική και Γαλλική), έδωσαν τέλος σε έναν αιώνα κυριαρχίας της Ευρώπης εν συνόλω στη διεθνή σκηνή (που διάρκεσε από την Συνθήκη της Βιέννης το 1815 μέχρι την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914) . 

• Με τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945) ολοκληρώθηκε η διαδικασία της οριστικής αναγωγής των ΗΠΑ σε παγκόσμια υπερδύναμη και η διαίρεση της Ευρώπης σε δύο ζώνες επιρροής, μία των Ηνωμένων Πολιτειών (η δυτική) και μία της Σοβιετικής Ενωσης (η ανατολική), με βάση τη «συμφωνία των ποσοστών» μεταξύ Τσόρτσιλ – Στάλιν (Μόσχα 9 -10 Οκτωβρίου 1944), η οποία επικυρώθηκε από τους «τρεις μεγάλους», Ρούζβελτ, Τσόρτσιλ, Στάλιν στη Διάσκεψη της Γιάλτας (Κριμαία, 4-11 Φεβρουαρίου 1945), μετατρέποντας τα κράτη της δυτικής και της ανατολικής Ευρώπης σε φόρου υποτελή στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ, αντιστοίχως. 

Εκτοτε, «κεντρικός και αμετάλλακτος στόχος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και μοναδικός λόγος των κινητοποιήσεων της μεγαλύτερης στρατιωτικής μηχανής του κόσμου ήταν και παραμένει η συντήρηση και η διαρκής αναπαραγωγή ενός διεθνούς πλαισίου που διασφαλίζει τη ληστρική εκμετάλλευση του πλανήτη από την αμερικανική αυτοκρατορία, επιτρέποντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, με το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, να σφετερίζονται και να καταναλώνουν κάθε χρόνο το 50% των παγκόσμιων πρώτων υλών που είναι απαραίτητες για τη συντήρηση του σημερινού τρόπου ζωής. Αυτό σημαίνει την διατήρηση της θέσης της στη διεθνή αρένα, πράγμα που γίνεται όλο και πιο δύσκολο καθώς αναδύονται νέοι ανταγωνιστές».

(Κλεάνθης Γρίβας: Πλανητική Κυριαρχία και «Ναρκωτικά» - εκδ. Λιβάνης, 1997 – Ιανός, 2006 ) 

Οι Διαρκείς πόλεμοι ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης»

Απ’ αυτή την άποψη, οι ΗΠΑ είναι υποχρεωμένες να επιδίδονται σε «διαρκούς πολέμους» που προβάλλονται ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης».

• Στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο (1945-1989), οι ΗΠΑ ήταν μια υπερδύναμη στο πλαίσιο του διπολικού κόσμου που είχε προκύψει από το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και, εκ των πραγμάτων, ήταν υποχρεωμένες να ρυθμίζουν την εξωτερική τους πολιτική με βάση την ύπαρξη του «αντίπαλου δέους», και τη διαχείριση του πυρηνικού τους οπλοστασίου, έχοντας πάντα κατά νου τη μη-παραβίαση μιας απόλυτης κόκκινης γραμμής: της «Εξασφαλισμένης Αμοιβαίας Καταστροφής» (που το αρκτικόλεξο στην αγγλική απόδοσή της – Mutual Assured Destruction  – σχηματίζει τη λέξη MAD που σημαίνει ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ).

Σ’ αυτή τη φάση, οι δύο υπερδυνάμεις ποτέ δεν συγκρούστηκαν απευθείας μεταξύ τους, περιοριζόμενες πάντοτε σε «πολέμους δι΄ αντιπροσώπου» σε όποια σημεία του πλανήτη διαπιστώνονταν ότι υπήρχε σύγκρουση των συμφερόντων τους.

• Στη δεύτερη μεταβατική περίοδο (1990-2000), οι ΗΠΑ αναδείχθηκαν ως μοναδική υπερδύναμη στο πλαίσιο του σύντομου μονοπολικού κόσμου που προέκυψε από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ (25 Δεκεμβρίου 1991), η οποία σηματοδότησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, στη διάρκεια του οποίου οι ΗΠΑ ήταν υποχρεωμένες να διαμορφώνουν την εξωτερική τους πολιτική σε συνεργασία με τους υποτελείς «συμμάχους» τους και τα απομεινάρια των διεθνών οργανισμών που εκφράζανε την ανύπαρκτη «διεθνή νομιμότητα» κατά την προηγούμενη ιστορική φάση (όπως ο ΟΗΕ), μέχρι να καλυφθούν τα κενά επιρροής και εξουσίας που δημιουργήθηκαν από την ανατροπή του διπολισμού.

• Στη διανυόμενη τρίτη περίοδο (2001 και μετά), οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν την ανάδυση της Κίνας και της Ρωσίας που επιδιώκουν τη συμμετοχή τους στη διαμόρφωση της νέας διεθνούς τάξης η οποία θα καλύψει αναπόφευκτα το κενό που δημιουργήθηκε από την ανατροπή της προηγούμενης. 

Σ΄ αυτή τη φάση οι ΗΠΑ διακανονίζουν την εξωτερική τους πολιτική εντελώς ανεξάρτητα και θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα που διαθέτουν (στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά και διπλωματικά) απαλλαγμένες πλέον από τους περιορισμούς που τους επιβάλλονταν άχρηστους υποτελείς «συμμάχους» και νεκρούς πλέον διεθνείς οργανισμούς.

Η φάση αυτή άνοιξε στις 11/9/2001 με την τηλεοπτική επίθεση στους δίδυμους πύργους (που προβλήθηκε ως τρομοκρατική ενέργεια κάποιων ορεσίβιων που διαβίωναν στις σπηλιές του Αφγανιστάν) και τη δήθεν επίθεση στο Πεντάγωνο, στην οποία δεν βρέθηκε κανένα ίχνος του δήθεν «καταστραφέντος» αεροπλάνου.

Όπως τόνισα την ημέρα της «επίθεσης» στην εκπομπή της ΕΡΤ3 «Έκτακτη Επικαιρότητα» του Παντελή Σαββίδη, στις 11/9/2001 ώρα 8.30 μ.μ. (ελληνική ώρα), μόλις 4 ώρες μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους):

«Κατά τη γνώμη μου, τα χτυπήματα αυτά εκδηλώθηκαν στο πλαίσιο ενός τεράστιου στρατιωτικο-πολιτικού πραξικοπήματος από ορισμένες ελίτ της αμερικανικής ακροδεξιάς, που είχε ως στόχο (α) την πλήρη ανατροπή του συσχετισμού των δυνάμεων μεταξύ των ελίτ της εξουσίας στο εσωτερικό των ΗΠΑ και (β) τη ριζική αναδιάταξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην κατεύθυνση του μετασχηματισμού των ΗΠΑ από υπερδύναμη σε Αυτοκρατορία».

[Βλ. Τα Φαντάσματα της 11/9/2001, https://grivas.info/tromokratia/211-11-2001-1-11-2001] 

Σ’ αυτές τις συνθήκες, η γεωπολιτική πραγματικότητα διαμορφώνεται με βάση τη στρατιωτική ισχύ και κάθε εκδήλωση περιφερειακής ανυπακοής απέναντι στη Νέα Ρώμη αντιμετωπίζεται με την ωμή στρατιωτική βία. Εξ’ ου και η αλυσίδα των αμερικανικών στρατιωτικών επεμβάσεων σε πλείστα όσα σημεία του πλανήτη, με τη συνεργασία ενός εσμού τέως ή δήθεν «διανοουμένων» που έχουν μεταμορφωθεί σε «κομισάριους» του νέου αφέντη και ενός πλήθους Κυβερνητικών «Μη-Κυβερνητικών» Οργανώσεων.

Ο στόχοι της αμερικανικής επιθετικότητας

Η αμερικανο-βρετανική εισβολή και κατοχή στο Ιράκ δεν αφορούσε μόνο στα πετρελαϊκά αποθέματα αυτής της χώρας (δεδομένου ότι αυτά μπορούσαν να ελεγχθούν με πολλούς άλλους τρόπους). Αφορούσε την  πρωτίστως την ανέφικτη προσπάθεια για αμερικανική πλανητική κυριαρχία.

«Όπως τονίζεται στο «Project for the New American Century» (το σχέδιο των ΗΠΑ για παγκόσμια κυριαρχία που αποτελεί τη στρατηγική βίβλο της χούντας του Μπους), στόχος είναι “η συντήρηση της αμερικανικής στρατιω­τικής κυριαρχίας, η εξασφάλιση της αμερικανικής γεωπολιτικής ηγεμονίας και η διατήρηση της αμερικανικής ειρήνης”. Κι αυτό συνεπάγεται:

1) Την επιβολή πλήρους αμερικανικού ελέγχου στη Μέση Ανατολή, πράγμα που σημαίνει ότι, σύμφωνα με την  αυτοκρατορική «λογική», οι επόμενοι στόχοι θα είναι το ΙΡΑΝ και η ΣΥΡΙΑ, εάν δεν «ενσωματωθούν» με πολιτικά, οικονομικά και διπλωματικά μέσα.

2) Την εξουδετέρωση της Ρωσίας και την περιστολή της εξάπλωσης της Κίνας. Αυτό προϋποθέτει την «ΙΡΑΚΙΝΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΟΥ ΙΡΑΝ (που αποτελεί βασικό παράγοντα στη διεθνή ενεργειακή σκακιέρα, δεδομένου ότι διαθέτει το 20% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου και το 16% των παγκόσμιων αποθεμάτων φυσικού αερίου).

3) Την πλήρη καθυπόταξη και ενσωμάτωση της Ευρώπης στο σχεδιασμό της Pax Americana, με τρόπο ώστε να αποφευχθεί η πιθανότητα της ολοκλήρωσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης (που θα μπορούσε να αποτελέσει αντίπαλο πόλο στη μονοκρατορία των ΗΠΑ).»

[Κλεάνθης Γρίβας: «Αμερικάνικη Αυτοκρατορία» – Εν όψει μιας νέας επίθεσης στο Ιράν, Περ. Πλατεία, Μάϊος 2006] 

Η Δυτική Ευρώπη ως αμερι­κανικό προτεκτοράτο

Η αδυναμία της Ευρώπης να συγκροτήσει μια ενιαία στάση απέναντι στον Αμερικανό «προστάτη», οφείλεται στο γεγονός ότι από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα ποτέ δεν υπήρξε μια ευρω­παϊκή «Ευρώπη». Όπως το θέτει ο Zbigniew Brzezinski:

«Η σκληρή αλήθεια είναι ότι η Δυτική Ευρώπη (και σε αυξανόμενο βαθμό και η Κεντρική Ευρώπη) παραμένει σε μεγάλο βαθμό αμερι­κανικό προτεκτοράτο, με τα συμμαχικά κράτη να θυμίζουν τους παλιούς φόρου υποτελείς». («Η Μεγάλη Σκακιέρα», 1997, σελ. 110).

Συνεπώς, το ζήτημα δεν έγκειται στο εάν οι Ευρωπαίοι θα υποβιβαστούν σε κάτι που είναι ήδη (δηλαδή, σε υποτελείς των ΗΠΑ), αλλά το εάν έχουν την πολιτική βούληση να πάψουν να είναι υποτελείς. Για να επιτευχθεί αυτό, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να αποτινάξουν τον Αμερικανό αποικιοκράτη που έχουν εσωτερικεύσει, και να θέσουν κάποτε επί τάπητος τη διεκδίκηση του οράματος του Ντε Γκολ για «μια ενωμένη Ευρώπη από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια».

Μια τέτοια Ευρώπη θα μπορούσε να αποτελέσει το μοναδικό αντίπαλο δέος απέναντι στην Αμερικανική μονοκρατορία, γιατί συγκροτεί μια υπερδύναμη που είναι απολύτως αυτάρκης από άποψη ενέργειας, πρώτων υλών, ανθρώπινου δυναμικού, διατροφικών μέσων και άμυνας (διαθέτοντας το δεύτερο μεγάλο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο), μια υπερδύναμη μπροστά στην οποία οι ΗΠΑ θα αποτελούσαν δύναμη δεύτερης κατηγορίας εάν πάρει κανείς υπόψη ότι είναι πλήρως εξαρτημένες από την καταλήστευση και την εισαγωγή του 90% των πρώτων υλών που είναι αναγκαίες για τη συντήρηση της οικονομικής και στρατιωτικής τους ισχύος.

Αλλα, οι εμφανώς διανοητικά υπολειπόμενοι και ψυχικά διαταραγμένοι Ευρωπαίοι δήθεν «ηγέτες», ως τυπικά προϊόντα και υπηρέτες ενός  υπερεθνικού βαθέως κράτους, αδυνατούν ακόμη και να σκεφτούν μια τέτοια δυνατότητα. 

Σιωνισμός, Αντισημιτισμός και η συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ 

Η ιστορία του κράτους του Ισραήλ είναι η ιστορία της βίαιης κατάκτησης της Παλαιστίνης από τους Ευρωπαίους Εβραίους Σιωνιστές εποίκους, κυρλιως από τις πλέον καθυστερημένες περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα εβραϊκό κράτος σε μια γη που κατοικούνταν από αραβικό πληθυσμό.

Ο βίαιος αποικισμός της Παλαιστίνης επιτεύχθηκε μέσω ενός σιωνιστικού ολοκαυτώματος σε βάρος των Παλαιστίνιων από έναν λαό που λησμόνησε ότι έξι εκατομμύρια ομοεθνείς του υπήρξαν τραγικά θύματα του ναζιστικού ολοκαυτώματος, στο οποίο αναφέρονται κατά κόρον οι εν εξουσία Σιωνιστές ως μέσο για την ακύρωση κάθε κριτικής κατά του Ισραήλ, παρακάμπτοντας εντέχνως την ιστορική διδαχή ότι όλα τα αποικιακά σχέδια είναι παντού και πάντα ρατσιστικά και γενοκτονικά, περιλαμβάνοντας την εθνοκάθαρση των ιθαγενών πληθυσμών. Για τους Σιωνιστές, οποιαδήποτε κριτική στο Σιωνισμό και στο κράτος του Ισραήλ χαρακτηρίζεται ως έκφραση αντισημιτισμού, παρέχοντας τους μια ασπίδα για οποιοδήποτε έγκλημα διαπράττουν.

• Ο Σιωνισμός είναι μια επεκτατική πολιτική ιδεολογία που, όπως κάθε πολιτική ιδεολογία υπόκειται νομίμως σε κριτική – θετική από τους αποδέκτες της και αρνητική από τους επικριτές της. Ενώ,

• Ο αντισημιτισμός είναι μια φονική ρατσιστική ιδεολογία που, όπως όπως κάθε ρατσιστική ιδεολογία, είναι απολύτως καταδικαστέα αφεαυτής γιατί επιδιώκει την εξόντωση οιουδήποτε γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που κάνει σε βάρος τρίτων.

Πολύ πριν δημιουργηθεί το κράτος του Ισραήλ το 1948, με μια λογικά διαστροφική ταχυδακτυλουργία, οι Σιωνιστές ταύτισαν τον αντισημιτισμό με αποτέλεσμα να ακυρώνουν κάθε κριτική στον σιωνισμό, χαρακτηρίζοντας την ως αντισημιτισμό. Ετσι, μια καταδικαστέα φονική ρατσιστική ιδεολογία τέθηκε στην υπηρεσία μιας επεκτατικής πολιτικής ιδεολογίας που είναι υπεράνω κάθε κριτικής. 

Οι ΗΠΑ είναι ¨πληρεξούσιος" του Ισραήλ και όχι το Ισραήλ "πληρεξούσιος" των ΗΠΑ

Μέχρι σήμερα, οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν πολεμούσαν ποτέ απευθείας μεταξύ τους. Και όπου συγκρούονταν τα συμφέροντά τους, πάντοτε πολεμούσαν η μία την άλλη δι’ «αντιπροσώπων» τους κάποιες μικρές δυνάμεις. Αυτό διασφάλιζε το απαραβίαστο του απόλυτου κανόνα της «Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής» (που το αρκτικολεξό της στην αγγλική σχηματίζει τη λέξη MAD που σημαίνει ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ), απoτρέποντας τον πυρηνικό αφανισμό του πλανήτη. (MAD) και απέτρεπε τον πυρηνικό αφανισμό του πλανήτη.

Αυτό ίσχυε σε όλους τους φονικούς πολέμους που διέπραξαν μέχρι σήμερα όλοι οι ιμπεριαλισμοί και ιδιαίτερα ο αμερικανικός, στην Κορέα, το Βιετνάμ, την Καμπότζη, το Λάος, τη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, τη Νικαράγουα και αλλού.

Αλλά στον εν εξελίξει πόλεμο κατά του Ιράν (που διεξάγεται στο πλαίσιο του σημερινού ανάποδου κόσμου) η σχέση αυτή φαίνεται ότι έχει ανατραπεί: μια μικρή δύναμη, το Ισραήλ,  πολεμάει έχοντας ως «αντιπρόσωπό» της μια μεγάλη δύναμη, τις ΗΠΑ. Άραγε η ανατροπή αυτής της σχέσης θα οδηγήσει και στην παραβίαση του απόλυτου κανόνα της «Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής» (MAD) και στον πυρηνικό αφανισμό του πλανήτη από τους Παράφρονες που κυβερνούν τον κόσμο;

Εβραίοι Σιωνιστές του Ισραήλ και Αμερικάνοι Χριστιανο-σιωνιστές των ΗΠΑ

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή παρουσιάζει μια μοναδική ιδιομορφία: είναι πόλεμος μεταξύ δύο σκοταδιστικών θεοκρατιών: απ’ τη μια μεριά, η συμμαχία των Εβραίων Σιωνιστών του Ισραήλ και των φανατικών Αμερικανών ευαγγελικών Χριστιανο-σιωνιστών των ΗΠΑ (του ισχυρότερου λόμπι που καθορίζει την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική), από την άλλη, μια σκοταδιστική θεοκρατία του Ιράν, και στη μέση τα αιώνια θύματα, οι άμαχοι.

Είναι ένας πόλεμος που ξεδιπλώνεται με πολλές διαστάσεις: μια ιδεολογική (αγώνας ενάντια στον ισλαμισμό), μια αποικιακή (κατάκτηση του «ζωτικού χώ­ρου»), μια φυλετική και ρατσιστική (υποδούλωση ή εξάλειψη των Παλαιστινίων), και μια ιμπεριαλιστική (με το οικονομικό και γεωπολιτικό περιεχόμενο του όρου). Ενας πόλεμος στο διαστροφικό πλαίσιο των διαρκών πολέμων που προβάλλονται ως πόλεμοι για μια «διαρκή ειρήνη». 

Είναι ένας πόλεμος στην αλυσίδα των πολέμων που διαψεύδουν την κατηγορηματική διαβεβαίωση του Ηρόδοτου σύμφωνα με την οποία «κανένας δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να διαλέγει τον πόλεμο αντί για την ειρήνη», γιατί η συναισθηματική πανούκλα του εθνικισμού, του ρατσισμού και της πατριδο-πολεμοκαπηλείας σαρώνει εξακολουθητικά όλη επιφάνεια του πλανήτη, και σέρνει διαρκώς τα κράτη στον χωρίς επιστροφή δρόμο της στρατιωτικής σύγκρουσης, επιβάλλοντας ως λογική την διανοητική διαστροφή για την οποία προειδοποιούσε ο George Orwell στο 1984: «Ο Πόλεμος είναι Ειρήνη. Η Ελευθερία είναι Σκλαβιά. Η Άγνοια είναι Δύναμη». 

Ο αποικιοκρατικός και ιμπεριαλιστικός ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΑΙΩΝΑΣ πήρε τέλος με ένα  Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1914-1918. Το ερώτημα είναι τί θα χρειαστεί να πληρώσει η ανθρωπότητα για το εν εξελίξει τέλος του ιμπεριαλιστικού ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΑΙΩΝΑ.

 «Ο Πόλεμος είναι Ειρήνη. Η Ελευθερία είναι Σκλαβιά. Η Άγνοια είναι Δύναμη»

Προσωπική δήλωση: Δεν μου προκαλεί καμιά θλίψη η αλληλο-εξόντωση των αξιωματούχων του βαθέως κράτους του Ισραήλ, του Ιράν, των ΗΠΑ, της Κίνας και όποιας άλλης κρατικής εξουσίας, που είναι υπεύθυνοι για μαζικές σφαγές εκατομμυρίων αμάχων. Κατά την άποψή μου, είναι έκφραση μιας καλοδεχούμενης παρέμβασης τού από «μηχανής θεού», που ενυπάρχει σε όλες τις ενδο-εξουσιαστικές συγκρούσεις, αποδίδοντας μερικώς δικαιοσύνη. Γιατί, η δολοφονία αμάχων ήταν και θα είναι πάντα ένα ειδεχθέστατο έγκλημα, ανεξάρτητα από το ΠΟΙΟΣ το διαπράττει.

Κλεάνθης Γρίβας