ΚΑΘΑΡΣΗ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ  ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΥΒΡΕΩΣ

Κλεάνθης Γρίβας

19-01-2026

Οι 4 καβαλάρηδες της εξουσιαστικής αποκάλυψης 

 1. ΘΕΣΠΙΣΗ ΝΕΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

2. ΜΕΤΡΑ ΚΑΘΑΡΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ

3. ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

4. ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

5. ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

6. Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΓΕΝΝΑ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ 

Η Δημοκρατία εμπεριέχεται σε 5 λέξεις: Εκλεξιμότητα, Ανακλητότητα, Εναλλαξιμότητα (δυνατότητα εναλλαγής σε τακτά διαστήματα), Υπευθυνότητα και Λογοδοσία. Με πυρήνα αυτές τις έννοιες συγκροτείται κάθε γνήσια αυθόρμητο και αχειραγώγητο κοινωνικό κίνημα, το οποίο μετά από μια πρώτη περίοδο «δημιουργικού χάους», αρχίζει να εφευρίσκει δικές του μορφές αυτο-οργάνωσης και να συγκροτεί σταδιακά μια πλατφόρμα πολιτικών διεκδικήσεων, διαμέσου της οποίας περνάει από τη φάση του «τί δεν θέλω» στη φάση του «τι θέλω».  Θέλοντας να συμβάλλω σ’ αυτή τη διεργασία, επιχειρώ να διατυπώσω μια ενότητα προτάσεων, οι οποίες είναι διαρκώς ανοικτές για διόρθωση, συμπλήρωση ή απόρριψη.

Κάθε αναζωογονητικό κίνημα μιας κοινωνίας είναι διαρκώς αντιμέτωπο με τη διαρκώς επαναβεβαιωμένη διαπίστωση του Robert Michels ότι «μέσα σε όλα ανε­ξαιρέτως τα κόμματα, διαμορφώνονται ολιγαρχικές δομές, και οι αποφασιστικές εξουσίες και αποφάσεις συγκε­ντρώνονται στα χέρια μικρών ηγετικών μειοψη­φιών που ουσιαστικά καθίστανται ανεξέλεγκτες από το πλήθος των μελών και των οπαδών», σύμφωνα με τον «Σιδερένιο Νόμο της Ολιγαρχίας» (Robert Michels: Κοινωνιολογία των Πολιτικών Κομμάτων στη Σύγχρονη Δημοκρατία - Έρευνες γύρω από τις ολιγαρχικές τάσεις του ομαδικού βίου – γερμανική έκδοση, 1910 – Γνώση, 1997).

Αλλά αυτό δεν πρέπει να οδηγεί στην παραίτηση από τη διεκδίκηση της ουτοπίας που, κάτω από ορισμένες συνθήκες αποτελούν τον μοναδικό ρεαλισμό – όπως συμβαίνει σήμερα. Γιατί καμιά κοινωνία δεν μπορεί να υπάρχει εάν δεν διατηρεί ζωντανή την ιδέα της «εφόδου στον ουρανό», που αποτελεί το οξυγόνο της.

Τέλος, στον Επίλογο θίγεται το άκρως κρίσιμο ζήτημα της σωματικής και ψυχικής υγείας των ασκούντων εξουσία που κατά κανόνα αναπτύσσουν ένα Σύνδρομο της Ύβρεως, (με βάση τις αναλύσεις του David Owen, διακεκριμένου Βρετανού νευροφυσιολόγου και πρώην υπουργού εξωτερικών στα αποκαλυπτικά βιβλία του «Ασθενείς Ηγέτες στην Εξουσία – Πόσο οι αρρώστιες επηρέασαν τους πολιτικούς τα τελευταία 100 χρόνια» (Καστανιώτης, 2008) και  «The Hubris Syndrome: Bush, Blair and the Intoxication of Power» (2007 – ISBN 978-1-84275-219-7).

1. ΘΕΣΠΙΣΗ ΝΕΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Στόχος είναι η διαμόρφωση ενός νέου Συντάγματος απαλλαγμένου από τις σκόπιμες παθογένειες των παρα-Συνταγμάτων της Μεταπολίτευσης που κάλυψαν την άνοδο της Ελληνικής Εκλόγιμης Κοινοβουλευτικής Κλεπτοκρατίας, τα άρθρα του οποίου θα διατυπώνονται με τρόπο απολύτως σαφή και μονοσήμαντο που δεν θα επιδέχονται πολλαπλές ερμηνείες.

Στο νέο Σύνταγμα, θα πρέπει να θεσπίζεται:

 1) Κατάργηση όλων των προνομίων και των ασυλιών των βουλευτών και των κυβερνητικών και κρατικών αξιωματούχων.

• Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, δεδομένου ότι οι βουλευτές δεν μπορεί να είναι άεργοι ή ανεπάγγελτοι, και, συνεπώς, καλύπτονται από το επαγγελματικό ασφαλιστικό τους ταμείο. 

• Κατάργηση όλων των αποζημιώσεων για συμμετοχή των βουλευτών στις συνεδριάσεις της βουλής ή στις διάφορες επιτροπές, δεδομένου ότι αυτή είναι η δουλειά για την οποία εκλέγονται και πληρώνονται. 

• Κατάργηση όλων βουλευτικών παροχών σε χρήμα, «είδος» και υπηρεσίες, όπως ατέλειες σε μετακινήσεις, επικοινωνίες, αυτοκίνητα, οδηγούς, υπαλλήλους των πολιτικών τους γραφείων, απασχόληση αστυνομικών για τη φύλαξή τους (από ποιούς;), κ.α.

2) Περιορισμός του αριθμού των βουλευτών (π.χ. σε 100 ή σε 150) – oι οποίοι είναι άμεσα εκλέξιμοι, ανακλητοί –ανά πάσα στιγμή – και εναλλάξιμοι σε καθορισμένο διάστημα.

3) Προσδιορισμός ανώτατου ορίου μέχρι δύο θητείες των βουλευτών και των πρωθυπουργών. 

4) Προσδιορισμός ανώτατου ορίου της αμοιβής των βουλευτών (μέχρι το διπλάσιο της ισχύουσας κατώτερης αμοιβής εργασίας).

5) Εκλογή των βουλευτών από Ενιαίο Ψηφοδέλτιο κατά εκλογική περιφέρεια το οποίο θα περιλαμβάνει όλους εκείνους που επιθυμούν να είναι υποψήφιοι (σε ριζική αντίθεση με το σημερινό κλεπτοκραπτικό σύστημα όπου οι βουλευτές εκλέγονται από τον κάθε κομματικό φύλαρχο-«αρχηγό» ο οποίος διαμορφώνει το κομματικό ψηφοδέλτιο «Του»).

6) Κατάργηση -και όχι τροποποίηση- του κατάπτυστου Άρθρου 86 του ισχύοντος παρα-Συντάγματος και παραπομπή στη δικαιοσύνη όλων των κρατικών αξιωματούχων με βάση τους νόμους που ισχύουν για όλους τους πολίτες. και ανάκληση της βουλευτικής ιδιότητας εκείνων που παραβιάζουν τις συνταγματικές τους υποχρεώσεις.

7) Καθιέρωση του υποχρεωτικού Δημοψηφίσματος, κατά το Ελβετικό πρότυπο:

• Με συγκέντρωση υπογραφών (π.χ. 200 ή 300 χιλιάδων), τίθεται σε δημοψήφισμα οποιοδήποτε άρθρο του Συντάγματος, πλην των Θεμελιωδών διατάξεων.

• Με συγκέντρωση υπογραφών (π.χ. 50 ή 60 χιλιάδων), τίθεται σε δημοψήφισμα οποιοσδήποτε νόμος για τον οποίο υπάρχει ευρύτατη διαφωνία.

• Και για κάθε μείζων θέμα που αφορά θέματα Εθνικής Κυριαρχίας (από άποψη πολιτειακή, πολιτική, οικονομική, νομοθετική, κλπ.).

8) Καθιέρωση της συμμετοχής του λαού στην απονομή της δικαιοσύνης με την εφαρμογή των ορκωτών δικαστηρίων σε όλες τις βαθμίδες του δικαστικού μηχανισμού. 

9) Πρέπει να τεθεί το ζήτημα της επιλογής των δικαστών όλων των βαθμίδων με κλήρωση – ίσως κατά το πρότυπο της εκλογής με κλήρωση της συμμετοχής του λαού στην απονομή της δικαιοσύνης με την εφαρμογή των ορκωτών δικαστηρίων σε όλες τις βαθμίδες του δικαστικού μηχανισμού.

10) Δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου (το οποίο μπορεί να έχει 5 έως 7 μέλη που με διετή θητεία που εκλέγονται με κλήρωση από τους καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου όλων των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (εν ενεργεία και ομότιμους)

11) Δημιουργία Μόνιμης Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου των Κατασταλτικών Δυνάμεων. Σ’ αυτή εκπροσωπούνται 7–11 βουλευτές που εκλέγονται με κλήρωση αναλογικά με τη δύναμη των κομμάτων που εκπροσωπούνται στη βουλή. Η Μόνιμη Επιτροπή θα έχει διευρυμένες αρμοδιότητες ελέγχου και επιβολής κυρώσεων, ενώ τα μέλη της είναι ανακλήσιμα από τους εκλογής τους.

12) Διαχωρισμός του Κράτους από την Εκκλησία. 

2. ΜΕΤΡΑ ΚΑΘΑΡΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ

• Άσκηση διώξεων και επιβολή κυρώσεων (ποινικών και αστικών) σε όλους του κυβερνητικούς, κομματικούς και κρατικούς κλεπτοκράτες που ενήργησαν και ενεργούν προς ίδιον όφελος και σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας, στο αδιαφανές πορνείο της μεταπολιτευτικής κυνο-βουλευτικής "δημοκρατίας" και οδήγησαν ένα ολόκληρο λαό σε αδυναμία να έχει επίγνωση της ύπαρξης και της κατάστασής του.

3. ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

1. Επιδίωξη της επαναδιαπραγμάτευσης των Μνημονίων, που στραγγαλίζουν την ελληνική οικονομία προς όφελος της Διεθνούς Χρηματοπιστωτικής Μαφίας (πρωτίστως, των γερμανικών τραπεζών και δευτερευόντως των γαλλικών τραπεζών, των τραπεζών της Ευρωζώνης και των κάθε είδους κερδοσκοπικών ιδρυμάτων που δρουν διεθνώς), και δεσμεύουν την κοινωνία για τα 100 επόμενα χρόνια.

Σημείωση: Ήδη, εξαιτίας του μνημονίου που επιβλήθηκε με κατοχικό τρόπο στη χώρα για να την «σώσει» από το χρέος, το δημόσιο χρέος από 116% που ήταν στο τέλος του 2009 έχει φτάσει το 144% και κινείται προς το 160%, καθιστώντας αναπόφευκτη την οικονομική και πολιτική χρεοκοπία.

2. Άμεση κατάργηση του διαβόητου τετραετούς Εσωτερικού Μνημονίου (2026-2029) που ψηφίστηκε πρόσφατα από την -μειοψηφική- κυβέρνηση της ΝΔ, επιτείνοντας περαιτέρω την φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

3. Επιδίωξη της πληρωμής από τις τράπεζες του μέρους του χρέους που οι ίδιες δημιούργησαν με τις τοκογλυφικές δραστηριότητές τους. Αυτό συνεπάγεται διαγραφή σημαντικού μέρους του χρέους.

4. Επιδίωξη της διενέργειας Διεθνούς Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού χρέους για να διαπιστωθεί ποιο μέρος είναι «επαχθές» και πρέπει να διαγραφεί αμέσως.

Αυτό σημαίνει άνοιγμα όλων των φακέλων της Κλεπτοκρατίας της Μεταπολίτευσης (της Siemens, του C4I, των υποβρυχίων που γέρνουν, των αξονικών τομογράφων στα νοσοκομεία, των δημοσίων έργων που πήραν χαριστικά γερμανικές εταιρείες, του ΟΤΕ, των Λέοπαρντ, Novartis, κ.α.)

5. Κατάργηση του Τραπεζικού Απόρρητου, το οποίο προστατεύει μόνο τους διαχειριστές του «νόμιμου» και του παράνομου οργανωμένου πολιτικο-οικονομικού εγκλήματος.

6. Απαγόρευση στις Τράπεζες να είναι Εμπορικές και Επενδυτικές, συγχρόνως.

7. Απαγόρευση στις Τράπεζες να εκδίδουν κερδοσκοπικά χρηματοοικονομικά εργαλεία.

4. ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

1. Κατάργηση των δύο επαίσχυντων και ντροπιαστικών νομοθετικών ρυθμίσεων με τις οποίες η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή καθιέρωσε την - μοναδική διεθνώς - ασυλία των Γερμανών Εγκληματιών Πολέμου στην Ελλάδα.

2. Διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα στις οποίες περιλαμβάνεται: 

• Η αποζημίωση της Ελλάδας που επιδικάστηκε στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) για την αποκατάσταση των ζημιών που προκάλεσαν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στην οικονομική υποδομή της Ελλάδας (7,1 δις δολάρια αγοραστικής αξίας 1938) 

• Η επιστροφή του «κατοχικού δανείου» (3,5 δις δολάρια αγοραστικής αξίας 1938). 

• Η αποζημίωση των θυμάτων της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα.

• Η επιστροφή όλων των αρχαιολογικών θησαυρών που λεηλάτησαν Γερμανοί αξιωματικοί από τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας.

5. ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

1. Καταγγελία και μονομερής αποχώρηση από την συμφωνία Mercosur που υπέγραψε στις 17 Ιανουαρίου 2026 η μη-εκλεγμένη λαίδη Macbeth der Leyen που καταδικάζει σε θάνατο τον πρωτογενή τομέα στη χώρα μας, έχοντας κατά νου την προειδοποίηση του Thomas Jefferson (1743–1826), τρίτου προέδρου των ΗΠΑ, σύμφωνα με την οποία «κανένα κράτος δεν μπορεί να είναι κυρίαρχο εάν δεν ελέγχει το νόμισμα και την τροφή του».

Η Ελλάδα έχει παραδώσει τον έλεγχο του νομίσματός της με την ένταξη της στην Ευρωζώνη (διάβαζε Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή άλλως πως -μεταναζιστική;- Γερμανία). Παράλληλα, παρέδωσε αρχικά τον μερικό έλεγχο της τροφής της στις «αναπτυγμένες χώρες της Ε.Ε.  με τη συμμετοχή της στην Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) και εν συνεχεία παρέδωσε τον πλήρη έλεγχό της τροφής της με την καταστροφή του πρωτογενούς τομέα με την αποδοχή της αφανιστικής Συμφωνίας Mecrosur (17-1-2026), που λειτουργεί σχεδόν αποκλειστικά προς όφελος του Δ’ Ράιχ το οποίο ελέγχει το «γλυκό τέρας, Βρυξέλλες». (όπως ορίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Χανς Μάγκνους Έντσενσμπεργκερ).

Κατά συνέπεια, δεν πρόκειται για «κυρίαρχο κράτος» αλλά για έναν άμορφο αποικιοκρατούμενο χώρο που φθίνει διαρκώς.

2. Καταγγελία και αποχώρηση από την συμφωνίες Δουβλίνο 1 και 2 της κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενης «Ευρωπαϊκής Μεταναστευτικής Πολιτικής» που καταδικάζει τις χώρες της πρώτης εισόδου να λειτουργούν ως «αποθήκες ψυχών». 

3. Επιδίωξη για τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Ομόλογου από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ώστε όλα τα κράτη-μέλη να δανείζονται με ίσους όρους, προκειμένου να αντιμετωπισθεί ο άμεσος κίνδυνος εκτόξευσης των επιτοκίων δανεισμού των πιο αδύνατων χωρών.

6. Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΓΕΝΝΑ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ 

ΤΟ ΜΕΓΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΚΟΥΝΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑ 

Μοναδικός τρόπος για την περιστολή των καταστροφικών συνεπειών από την αναρρίχηση στην εξουσία ατόμων με προϋπάρχουσες σωματικές και ψυχοδιανοητικές διαταραχές (ψυχοπαθητική προσωπικότητα, κοινωνιοπάθεια, μεγαλομανία), είναι η θέσπιση υποχρεωτικού τακτικού ελέγχου των ασκούντων και των υποψήφιων να ασκήσουν δημόσια εξουσία, που τα αποτελέσματά τους θα δημοσιοποιούνται. 

Δεδομένου ότι, όπως γράφει, ο βρετανός επιφανής νευροφυσιολόγος και πρώην υπουργός εξωτερικών των Εργατικών David Owen, μελετητής της νοσογόνας επίδρασης της εξουσίας στον ψυχισμό και στην συμπεριφορά των ασκούνταν εξουσία:  

«Οι επιπτώσεις των ασθενειών αρχηγών κρατών στο ρου της ιστορίας, εγείρουν πολυάριθμα ερωτήματα: Πόσο επηρέασε η ασθένεια τις αποφάσεις τους; Τι κινδύνους ενέχει η συγκάλυψη της ασθένειας; Ποιες είναι οι δυσκολίες για την απομάκρυνση ασθενών ηγετών, τόσο σε δημοκρατικά όσο και σε αυταρχικά πολιτεύματα; Και, ποιες είναι οι ευθύνες των γιατρών τους; Έχουν καθήκον αποκλειστικά απέναντι στον ασθενή τους, όπως συμβαίνει συνήθως, ή μήπως οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη την πολιτική υγεία ολόκληρου του κράτους;»/

Ο λόρδος Ακτον διαπίστωσε ότι «η εξουσία διαφθείρει, όμως η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». Και συμπλήρωσε αυτή τη διαπίστωση με την έκκληση για έλεγχο των κρατούντων την εξουσία με αυστηρότερα κριτήρια, λέγοντας: «Αρνούμαι να δεχτώ τον κανόνα ότι ο Πάπας και ο Βασιλιάς κρίνονται διαφορετικά από τους υπόλοιπους, με την ευνοϊκή προϋπόθεση ότι δεν έκαναν κανένα κακό. Αν υπάρχει τέτοια προϋπόθεση, υπάρχει μόνο για την άλλη πλευρά, γι' αυτούς που δεν ασκούν εξουσία». [επιστολή του λόρδου Ακτον, στις 5 Απριλίου 1887, αναφέρεται από τον Mandeil Creighton, στο A History of the Papacy during the Period of the Reformation].

Και ο David Owen, που ως επιφανής νευροφυσιολόγος και πολιτικός μελέτησε σε βάθος το φαινόμενο εκ των έσω και είναι κατά τεκμήριο ειδικός στο θέμα, στα αποκαλυπτικά βιβλία του «Ασθενείς Ηγέτες στην Εξουσία – Πόσο οι αρρώστιες επηρέασαν τους πολιτικούς τα τελευταία 100 χρόνια» (Καστανιώτης, 2008) και  «The Hubris Syndrome: Bush, Blair and the Intoxication of Power» (2007 – ISBN 978-1-84275-219-7)], διαπίστωνε ότι: 

«Εχει καταδειχθεί ότι η εξουσία γεννά παραφροσύνη, ότι συχνά προκαλεί αδυναμία ορθολογικής σκέψης, και ότι η ευθύνη της εξουσίας συχνά φθίνει όσο αυξάνει η άσκηση της εξουσίας… Οι πολιτικοί ηγέτες που ήταν υγιείς, σωματικά και νοητικά, αναπτύσσουν αυτό που αποκαλώ Σύνδρομο της Ύβρεως. Οι πράξεις ύβρεως είναι συχνότερες απ' ό,τι νομίζουμε στους αρχηγούς κρατών –δημοκρατικών και μη– και αποτελούν τον κυριότερο ίσως συντελεστή της παραφροσύνης, όπως την ορίζει η βραβευμένη ιστορικός Barbara Tuchman:

«Η αφύσικη εμμονή σε μια πολιτική αποδεδειγμένα ανεφάρμοστη ή αντιπαραγωγική. Η ξεροκεφαλιά, η πηγή της αυταπάτης, αποτελεί παράγοντα με τεράστιο ρόλο στη διακυβέρνηση. Συνίσταται στην αξιολόγηση μιας κατάστασης με βάση υπάρχουσες, παγιωμένες ιδέες και στην απαξίωση ή την απόρριψη όλων των στοιχείων που υποδεικνύουν το αντίθετο [...] Καθώς και στην άρνηση των κυβερνώντων να διδαχτούν από τα λάθη τους». (Barbara Tuchman, The March of Folly: From Troy to Vietnam - New York: Ballantine, 1985, σελ. 7, 32, 33).

Ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα ύβρεως είναι η άρνηση των κυβερνώντων να αλλάξουν γραμμή πλεύσης για να μην παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος.

Για τη διάγνωση της μανιακής φάσης της διπολικής διαταραχής, απαιτείται η σωρευτική παρουσία κάποιων εκ των ακόλουθων συμπτωμάτων:

1. Αυξημένη ενεργητικότητα και υπερδραστηριότητα

2. Υπερβολική ευφορία, έξαρση

3. Οξυθυμία, εκρήξεις οργής

4. Έντονη πνευματική δραστηριότητα, γρήγορη ομιλία, φυγή ιδεών

5. Αδυναμία συγκέντρωσης

6. Μειωμένη ανάγκη για ύπνο

7. Μη ρεαλιστική εκτίμηση των ικανοτήτων

8. Κακή κρίση

9. Γενική αλλαγή συμπεριφοράς για μεγάλο χρονικό διάστημα

10. Αυξημένη ερωτική επιθυμία

11. Κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών, κυρίως κοκαΐνης και υπνωτικών, και αλκοόλ

12. Προκλητική, παρεμβατική ή επιθετική συμπεριφορά

13. Αρνηση του προβλήματος

14. Αγοραστική μανία.

Πηγή: MedicineNet website

Η μεγαλομανία αποτελεί επαγγελματικό κίνδυνο για τους πολιτικούς, ενώ η ακραία έκφανση της, η ύβρις τους αποτελεί αντικείμενο έρευνας για την ιατρική επιστήμη.

Με άλλα λόγια, η ίδια η εξουσία μπορεί να επιφέρει αλλαγές στη διανοητική κατάσταση του ατόμου, που εκδηλώνονται με τη μορφή υβριστικής συμπεριφοράς; Πιστεύω πως μπορούμε να περιγράψουμε αυτό το φαινόμενο ως το Σύνδρομο της Ύβρεως, το οποίο επηρεάζει εκείνους που αποκτούν εξουσία.

Το σύνδρομο της ύβρεως είναι μια διαταραχή, χωρίς προφανή φυσιολογική αιτία, που χαρακτηρίζεται από ένα σύνολο γνωρισμάτων (ενδείξεων ή συμπτωμάτων) τα οποία συνήθως εμφανίζονται μαζί.

Τα συμπεριφορικά συμπτώματα που απαιτούνται για τη διάγνωση του Συνδρόμου της Ύβρεως κατά κανόνα εντείνονται όσο το άτομο παραμένει στην εξουσία. Για να γίνει διάγνωση του συνδρόμου, το άτομο πρέπει να εμφανίζει τουλάχιστον τρία από τα συμπτώματα που αναφέρονται στην παρακάτω προτεινόμενη λίστα.

Το άτομο που πάσχει από το Σύνδρομο της Ύβρεως:

• Παρουσιάζει τη ναρκισσιστική τάση να θεωρεί τον κόσμο πεδίο στο οποίο ασκεί εξουσία και επιζητά τη δόξα.

• Αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα με τρόπο ρεαλιστικό και μη αυτοαναφορικό.

• Προτιμά τις ενέργειες που θεωρεί ότι το παρουσιάζουν θετικά, δηλ. ευνοούν την εικόνα του.

• Δίνει δυσανάλογο βάρος στην εικόνα και στη γενική εντύπωση.

• Μιλάει με μεσσιανικό ύφος για τις ενέργειες του και υπερτονίζει τα επιτεύγματα του.

• Ταυτίζει τον εαυτό του με το κράτος σε τέτοιο βαθμό, που θεωρεί τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα και των δύο ταυτόσημα.

• Έχει την τάση να μιλάει για τον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο ή να χρησιμοποιεί τον πληθυντικό μεγαλοπρέπειας.

• Εμπιστεύεται απόλυτα την κρίση του και αγνοεί τις υποδείξεις ή την κριτική άλλων.

• Χαρακτηρίζεται από υπέρμετρη αυτοπεποίθηση με ψευδαισθήσεις παντοδυναμίας.

• Πιστεύει ότι δεν είναι υπόλογο στο ταπεινό δικαστήριο της κοινής γνώμης ή των συναδέλφων του, αλλά στο ανώτερο δικαστήριο της Ιστορίας ή του θεού.

• Έχει την ακλόνητη πεποίθηση ότι το δικαστήριο αυτό θα το δικαιώσει.

• Είναι παρορμητικό, παράτολμο και απερίσκεπτο.

• Δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Αυτό συνδυάζεται συχνά με προοδευτική απομόνωση.

• Παρασύρεται από το «όραμα του», κυρίως από την πεποίθηση ότι η στάση που θέλει να ακολουθήσει είναι ηθικώς ορθότερη, και παραβλέπει άλλες πτυχές της, όπως το αν είναι εφαρμόσιμη, το κόστος και τις ενδεχόμενες ανεπιθύμητες συνέπειες. Αρνείται πεισματικά να αλλάξει γραμμή πλεύσης.

• Παρουσιάζει ανικανότητα να φέρει σε πέρας τις αποφάσεις του - αυτό μπορεί να ονομαστεί υβριστική ανικανότητα. Η ανικανότητα αυτή οφείλεται στην υπέρμετρη αυτοπεποίθηση του, που το κάνει να αδιαφορεί για τον τρόπο εφαρμογής της απόφασης. Η προχειρότητα συχνά συνδυάζεται με γενική έλλειψη περιέργειας.

Το παραπάνω διαφέρει από την κοινή ανικανότητα, κατά την οποία το άτομο προετοιμάζει με επιμέλεια την εφαρμογή μιας απόφασης, αλλά αποτυγχάνει στην υλοποίηση της.

****

Τα Σύνδρομα της προσωπικότητας εκδηλώνονται από το δέκατο όγδοο έτος της ζωής του ανθρώπου και διαρκούν μέχρι το θάνατο του. Ωστόσο, το Σύνδρομο της Ύβρεως δεν κατατάσσεται στα σύνδρομα προσωπικότητας. Μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιονδήποτε ηγέτη, μόνο όταν αυτός ανέλθει στην εξουσία –συνήθως όχι αμέσως– και συχνά υποχωρεί με την απώλεια της εξουσίας. Από μια άποψη το Σύνδρομο της Ύβρεως είναι αρρώστια τόσο της θέσης, όσο και του ατόμου. Οι πιθανότητες να εκδηλωθεί το Σύνδρομο της Ύβρεως σχετίζονται άμεσα με τις περιστάσεις κατά τις οποίες το άτομο ασκεί την εξουσία. Οι κυριότεροι εξωτερικοί παράγοντες είναι οι εξής: η συντριπτική επιτυχία κατά την άνοδο ή την άσκηση της εξουσίας, η ύπαρξη πολιτικού πλαισίου που προβλέπει ελάχιστους περιορισμούς για τον ηγέτη και η διάρκεια παραμονής στην εξουσία.

Η ιατρική –εξαιτίας της δουλικής σχέσης της με την εξουσία, κυρίως– δεν είναι ακόμη «έτοιμη» να παθολογικοποιήσει την κρίσιμη ως προς τις συνέπειές της, συμπεριφορά, την οποία το κοινό ενστικτωδώς, αν και κάπως συγκεχυμένα, ονομάζει παραφροσύνη, φρενοβλάβεια και τρέλα.

«Η κόλαση είναι άδεια. Και όλοι οι διάβολοι είναι εδώ» (Σαίξπηρ, Τρικυμία). «Αν όλα τούτα είναι τρέλα, έχουν ωστόσο μια λογική». Τη λογική της εξουσίας

Κλεάνθης Γρίβας

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑ-ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑΣ

Κλεάνθης Γρίβας

26-12-2025

Ολοι οι ανεπάγγελτοι επαγγελματίες πολιτικοί Ειδικοί του Τίποτα –πλην της καταστροφής της κοινωνίας– ασκούν απρόσκοπτα τη διαλυτική τους δράση από την δολοφονία του Καποδίστρια (1831) μέχρι σήμερα. Σε μια ατέλειωτη διαδρομή κατά την οποία δύο κομματικές συμμορίες (αλλάζοντας κατά καιρούς ονόματα) ανταγωνίζονται η μία την άλλη με στόχο την κατοχή της εξουσίας και την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου.

Η Ελληνική Κλεπτοκρατία δεν διαθέτει Σύνταγμα. Διαθέτει ένα κλεπτοκραπτικό Παρασύνταγμα, απολύτως εναρμονισμένο με την προάσπιση των συμφερόντων της κυρίαρχης οικονομικής ολιγαρχίας και της διεφθαρμένης λούμπεν πολιτικής «τάξης» που την υπηρετεί δουλικά.

1) Το ισχύον παρασύνταγμα της κλεπτοκρατίας περιέχει 120 άρθρα, κανένα από τα οποία δεν διατυπώνεται με τρόπο κατηγορηματικό και μονοσήμαντο ώστε να μη επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες με βάση τα άνομα συμφέροντα και τις σκοτεινές σκοπιμότητες των βολεμένων παράσιτων της εκάστοτε πλειοψηφίας των ανεπάγγελτων «επαγγελματιών πολιτικών», η οποία μπορεί να τροποποιεί ανά πάσα στιγμή το «σύνταγμα» και να το μετατρέπει σε διάτρητο κουρελόχαρτο (παρα-σύνταγμα) με το εκπληκτικό εφεύρημα του «όπως ο νόμος ορίζει», μια μαγική φράση που συνοδεύει κάθε άρθρο και παράγραφό του εν ισχύ «συντάγματος», δίνοντας τη δυνατότητα στον όποιο κομματικό συρφετό συμβαίνει να διαθέτει κυνο-βουλευτική πλειοψηφία.

«Οπως ο νόμος ορίζει». Εξ΄ου και το εύλογο ερώτημα: Ποιοι θεσπίζουν τους νόμους που ορίζουν την εφαρμογή των άρθρων του παρα-συντάγματος;  Αυτονόητα, όσοι έχουν την ικανότητα να θεσπίζουν νόμους. Αυτή η «φράση» είναι το μαγικό ραβδί που επιτρέπει τη μεταμόρφωση κάθε συντάγματος σε παρασύνταγμα, έρμαιο απλών κυνο-βουλευτικών διαδικασιών, με τις οποίες τροποποιούνται διαρκώς τα όποια άρθρα του με βάση τα άνομα συμφέροντα μιας ευκαιριακής και πρόσκαιρης κυνο-βουλευτικής πλειοψηφίας.

• Κατά τα άλλα, στο άρθρο 1, παρ. 3 του παρα-συντάγματος, δηλώνεται ότι «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα».  

ΤΟ ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟ ΑΡΘΡΟ 86 ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 4 

• Το Άρθρο 4 που στην παρ. 1 ορίζει ότι «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου» και στην παρ. 2 ότι «Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις», εξαερώνεται από το προκλητικό άρθρο 86 που προστατεύει τους παρανοµούντες διεφθαρμένους κυβερνητικούς αξιωματούχους:

«1. Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνη­σης ή Υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως νόμος ορίζει. Απαγορεύεται η θέσπιση ιδιώνυμων υπουργικών αδικημάτων.

2. Δίωξη, ανάκριση, προανάκριση ή προκαταρκτική εξέ­ταση κατά των προσώπων και για τα αδικήματα που ανα­φέρονται στην παράγραφο 1 δεν επιτρέπεται χωρίς προ­ηγούμενη απόφαση της Βουλής κατά την παράγραφο 3.

Αν στο πλαίσιο άλλης ανάκρισης, προανάκρισης, προ­καταρκτικής εξέτασης ή διοικητικής εξέτασης προκύ­ψουν στοιχεία, τα οποία σχετίζονται με τα πρόσωπα και τα αδικήματα της προηγούμενης παραγράφου, αυτά δι­αβιβάζονται αμελλητί στη Βουλή από αυτόν που ενεργεί την ανάκριση, προανάκριση ή εξέταση». 

[Σημείωση: στις παραγράφους 3, 4 και 5 που ακολουθούν, περιγράφεται μια σκανδαλωδώς δαιδαλώδης γραφειοκρατική διαδικασία που η έκβασή της εξαρτάται από τη βούληση της εκάστοτε κυνοβουλευτική πλειοψηφία]. Κατά τα άλλα, «οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου» - όπως ορίζει το Άρθρο 4, παρ. 1 του παρα-συντάγματος, που καθίσταται έτσι κενό γράμμα].

Απ’ αυτή την άποψη, είναι ευεξήγητο το γεγονός ότι όλα τα Ελληνικά Παρα-συντάγματα από το 1843 μέχρι σήμερα, περιέχουν ένα άρθρο αντίστοιχο με το άρθρο 86 του διάτρητου συντάγματος-κουρελόχαρτου του 2019, που κανένα κόμμα δεν επιχείρησε ποτέ να καταργήσει. Ο λόγος είναι απλός: όλες οι κομματικές συμμορίες όταν είναι στην κυβέρνηση το χρησιμοποιούν κατά κόρο για να κλέβουν ατιμώρητα δημόσιο χρήμα, ενώ όταν είναι στην αντιπολίτευση βρίσκονται εν αναμονή του δικού τους πειρατικού ρεσάλτου στην εξουσία για να το χρησιμοποιήσουν.

ΒΟΛΕΥΤΕΣ ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ ΜΕ ΦΥΛΟ ΣΥΚΗΣ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 60 

Το άρθρο 60, παρ. 1, του «συντάγματος» του 2019 ορίζει ότι «Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση», το οποίο αφενός καλύπτει τις μωρές παρθένες που υποδύονται τους άνευ βουλήσεως βολευτές-μαριονετες, και αφετέρου προστατεύει τους κομματικούς ανθρωποβοσκούς από το ενδεχόμενο κάθε πιθανής εσωκομματικής αμφισβήτησής τους. Το ως άνω άρθρο, ακυρώνεται ολοσχερώς καθημερινά στην πράξη από την καθιέρωση της ανήθικης διανοητικής σύλληψης της «κομματικής πειθαρχίας», που θεσπίζει την απόλυτη εξουσία ενός μαριονετίστα-γελωτοποιού πάνω στις δουλικές μαριονέτες του. Το συμπέρασμα είναι προφανές: Ποτέ οι βολευτές δεν ψηφίζουν «κατά συνείδηση». Ψηφίζουν πάντοατε κατ' εντολή του κομματικού τους φύλαρχου.

Η τράπουλα είναι σημαδεμένη και μόνο η εξουσία γνωρίζει τα σημάδια της, ενώ η ανθρωπόμαζα τα αγνοεί και είναι καταδικασμένη να άγεται και να φέρεται από τους ανεπάγγελτους επαγγελματίες πολιτικούς-ανθρωποβοσκούς, οι οποίοι στηρίζονται σε έναν εσμό εξαγορασμένων δίποδων προβατόσκυλων και σε ένα ανενδοίαστο σώμα ένστολων πραιτοριανών. Ο κύβος έχει ριχθεί.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΖΕΦΕΡΣΟΝ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ

• Το 1776, ο Τόμας Τζέφερσον (1743-1826), ένας από τους Ιδρυτές-πατέρες ΗΠΑ, κύριος συγγραφέας της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, και τρίτος πρόεδρος της χώρας, διαπίστωνε ότι:

«Η ύπαρξη ενός κράτους εξαρτάται από τον έλεγχο της τροφής και του νομίσματός του», ότι «η φυσική πρόοδος των πραγμάτων είναι η υποχώρηση της ελευθερίας και η νίκη της κυβέρνησης» και ότι γι’ αυτό «μια μικρή επανάσταση πού και πού είναι καλό πράγμα, και εξίσου απαραίτητη στον πολιτικό κόσμο όσο οι καταιγίδες στον φυσικό κόσμο».

[Η Ελλάδα απώλεσε τον έλεγχο του νομίσματός της με την ένταξή της στο «Γλυκό Τέρας των Βρυξελλών» – Hans Magnum Entzenberger. Τώρα πιέζεται να χάσει και τον έλεγχο της τροφής της].

• Το 1793, ο Saint-Just, βασικός συντάκτης του επαναστατικού συντάγματος, προειδοποιούσε από το βήμα της Συντακτικής Συνέλευσης ότι:

«Όλες οι τέχνες παράγουν αριστουργήματα. Μόνο η τέχνη της διακυβέρνησης παράγει αποκλειστικά και μόνο τέρατα… Ένας λαός έχει έναν μόνο επικίνδυνο εχθρό: την κυβέρνησή του».

• Το 2025, το κίνημα των νέων αγροτών φαίνεται να εμπνέεται από το πνεύμα της εξέγερσης του Κιλελέρ (Μάρτιος 1910) που ανάγκασε τον Ελευθέριο Βενιζέλο να προχωρήσει στην αναδιανομή της γης που σηματοδότησε την απελευθέρωση των αγροτών-δουλοπάροικων από την δικτατορία των τσιφλικάδων.

Προειδοποίηση: Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση της Ελληνικής Κλεπτοκρατίας απεργάζεται έναν εμφύλιο πόλεμο πολύ χαμηλής έντασης (προς το παρόν) για την εξουδετέρωση του κινήματος των αγροτών μέσω ενεργειών που αποσκοπούν στην ενεργοποίηση του «κοινωνικού αυτοματισμού», πράγμα που αν δεν ευοδωθεί, ίσως μας φέρει αντιμέτωπους –πράγμα απευκταίο– με μια σοβαρή στημένη τρομοκρατική ενέργεια, για τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας.

Γιατί η κρατική εξουσία, όταν αποδεικνύεται ανεπαρκής η νόμιμη τρομοκρατία που κατέχει, προσφεύγει στην παράνομη τρομοκρατία, το πλέον δοκιμασμένο και αποτελεσματικότερο μέσο άσκησης πολιτικής κάθε εξουσίας που βρίσκεται σε κατάσταση κρίσης και σήψης.

Η παράνομη τρομοκρατία είναι προνομιούχο μέσο και, συγχρόνως, πεδίο άσκησης πολιτικής, σε όλες τις ετερόνομες κοινωνίες όπου η «πολιτική» είναι αποκλειστική υπόθεση των ανεπάγγελτων επαγγελματιών πολιτικών. Κι αυτό καθίσταται ολοφάνερο «αν την κρίνουμε από τα αποτελέσματά της και αν δούμε ποιον ευνοούν».

[Bλ. Κλεάνθης Γρίβας: 25 θέσεις για την τρομοκρατία – Ελευθεροτυπία, 1/10/1992. https://www.grivas.info/tromokratia/99-25-1992

Σε όλα τα κράτη, η κομματική κλεπτοκρατία εδράζεται στην ενσωμάτωση της  «νόμιμης» εξουσίας του κράτους και της «παράνομης» εξουσίας του οργανωμένου οικονομικού εγκλήματος, που βρίσκονται σε δυναμική ισορροπία μεταξύ τους, καθορίζοντας τη διαμόρφωση της πολιτικής σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής.

Συνδετικός κρίκος μεταξύ αυτών των δύο εξουσιών είναι ένα ενδιάμεσο στρώμα διεφθαρμένων κρατικών υπαλλήλων, κυβερνητικών αξιωματούχων και επαγγελματιών πολιτικών που μισθοδοτούνται από την κρατική εξουσία αλλά και εξαγοράζονται από το οργανωμένο οικονομικό έγκλημα, λειτουργώντας ως «υπηρέτες δύο αφεντάδων». Με αποτέλεσμα να γίνεται όλο και δυσδιάκριτη η σχέση μεταξύ τους, εξαιτίας της αυξανόμενης αλληλοεπικάλυψης των δραστηριοτήτων του κράτους και του οικονομικού παρακράτους.

Άλλωστε, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλοι γενάρχες των «οικογενειών» που κυριαρχούν στις ΗΠΑ σήμερα, χαρακτηρίζονται στην αμερικάνικη ιστοριογραφία ως «ληστοβαρόνοι» (όρος που εκφράζει όσους αναδείχτηκαν σε παράγοντες τεράστιας οικονομικής ισχύος εκμεταλλευόμενοι τις ανάγκες που δημιουργήθηκαν κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο –με απάτες, λαθρεμπόριο, δωσιλογισμό– όπως ακριβώς συνέβη στα καθ’ ημάς με τους δωσίλογους και τους μαυραγορίτες).

[Για τη σχέση Κράτους και Παρακράτους, βλ. Κλεάνθης Γρίβας: Κράτος και Οργανωμένο Έγκλημα. https://www.zougla.gr/apopseis/kratos-ke-organomeno-eglima/ ]

Απ’ αυτή την εξέλιξη προέκυψε ως υπερεθνικό προιόν ο καπιταλισμός της καταστροφής (που σημαίνει, κερδίζω καταστρέφοντας –ανθρώπους, κοινωνίες και χώρες– και κερδίζω «επιδιορθώνοντας» ό,τι κατέστρεψα). Ο καπιταλισμός της καταστροφής είναι η πιο επικίνδυνη μορφή οργανωμένου εγκλήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας, κατά την οποία συγχωνεύεται η «νόμιμη» εξουσία του κράτους και η «παράνομη» εξουσία των υπερεθνικών οικονομικών «αλήτ», η οποία δρα ως μείζων εργοδότης των κατά τόπους διαχειριστών της κρατικής εξουσίας, με αποτέλεσμα τη δουλική υπαγωγή τους στην υπηρεσία αυτής της πρωτόγνωρης παρα φύση συνεύρεσης του κράτους και του οργανωμένου οικονομικού εγκλήματος, που καθορίζει αυθαίρετα όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής.

Κλεάνθης Γρίβας

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ 19^ο ΑΙΩΝΑ:

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ ΣΤΟΝ «ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΙΜΟ»

ΑΠΟ ΤΟ 8ωρο ΣΤΟ 13ωρο

Δημοσιεύτηκε στο περ. Πλατεία (Άνοιξη 2005) και στην εφημ. Μακεδονία (28-10-2006)

Κλεάνθης Γρίβας

20 Οκτωβρίου 2025

Ξαναδιαβάζοντας αυτό το κείμενο που χρονολογείται από το 2005 και 2006,

είχα την εντύπωση πως σκιαγραφούσε την κατασκευασμένη κρίση

που βιώνουμε με τραγικό τρόπο από το 2010 και μετά...

«Το 1896, οι προγονοί μας σήκωναν τη γροθιά ψηλά απαιτώντας  «8ωρο».

Το 2012, τα παιδιά μας θα διαδηλώνουν προβάλλοντας το ίδιο αίτημα».

Προς δόξα των πάσης φύσεως κομισάριων (μίσθαρνων οργάνων και γελωτοποιών) της κλεπτοκρατικής ολιγαρχίας». 

Giuseppe Pellizza da Volpedo (1868-1907) - Museo del Novecento, Μιλάνο

Η ΔΗΘΕΝ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ»

Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ: Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Στο ερώτημα «τι είναι η παγκοσμιοποίηση;», η πλέον σαφής και καθαρή απάντηση δόθηκε από τον Ντάβιντ Ροκφέλερ, έναν από τους βασικότερους παράγοντες αυτής της διεργασίας: Μια κατάσταση στα πλαίσια της οποίας «κάποιος πρέπει να πάρει τη θέση της κυβέρνησης και, κατά τη γνώμη μου, οι Επιχειρήσεις είναι οι μόνες λογικές οντότητες που μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο».  (David Rockefeller, Newsweek International, 1/2/1999). Αυτό σημαίνει ότι:

● οι διάφορες χώρες μετατρέπονται σε απλές θυγατρικές επιχειρήσεις των μεγάλων πολυεθνικών,

● η πολιτική μετατρέπεται σε μάνατζμεντ (διαχείριση), και

● οι πολιτικοί μεταμορφώνονται σε μισθωτούς λακέδες-μάνατζερ (διαχειριστές) των πολυεθνικών εταιρειών. 

Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Από την τρίτη μεταπολεμική δεκαετία, ολόκληρος ο κόσμος έχει μπει σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης που θίγει όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Η κρίση πυροδοτήθηκε από την πελώρια επιχείρηση για την αμερικανοποίηση της παγκόσμιας οικονομίας που αποδόθηκε με τον όρο «παγκοσμιοποίηση», η οποία ξεκίνησε με τη νομισματική κρίση του Μαΐου του 1971.

Με βασικά εργαλεία το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την Παγκόσμια Τράπεζα (ΠΤ), τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) και τα καταστρεπτικά ιδεολογήματα της παγκοσμιοποίησης, της ελεύθερης αγοράς και της (αδύνατης) απεριόριστης ανάπτυξης, η διαδικασία της μεθοδευμένης κρίσης επιταχύνθηκε τρομακτικά μετά την κατάρρευση των λενινιστικών-σταλινικών καθεστώτων που λειτουργούσαν ως σχετικός αποτρεπτικός παράγοντας, με αποτέλεσμα:

1. Στο πεδίο της υλικής παραγωγής, να συνειδητοποιείται με όλο και πιο τραγικό τρόπο το γεγονός ότι ο βιομηχανικός πολιτισμός έφτασε στα φυσικά όρια της «ανάπτυξής» του, εξαντλώντας με μη-αντιστρεπτό τρόπο τις υλικές προϋποθέσεις της επιβίωσης του ανθρώπινου είδους.

2. Στο πεδίο της οικονομίας, να επιτελείται μια χωρίς προηγούμενο κατεδάφιση όλων των ρυθμιστικών κανόνων που καθόριζαν τις σχέσεις εργασίας και κεφαλαίου, με αποτέλεσμα τη μετατροπή του εργαζόμενου σε «πράγμα», την αλλοίωση του περιεχόμενου της εργασίας, τη δραματική αύξηση της ανεργίας στον «αναπτυγμένο» κόσμο, την εξ’ αυτής, επίταση όλων των φαινομένων της κοινωνικής παθολογίας και την επιδείνωση της ανελέητης εκμετάλλευσης του «τρίτου» κόσμου. 

3. Στο πολιτιστικό πεδίο, να συντελείται μια χωρίς προηγούμενο διάλυση της «πολιτιστικής δημιουργίας της θεσμισμένης κοινωνίας» με τη συστηματική καταστροφή της κριτικής λειτουργίας και τη διαμόρφωση ενός «υπερεκπολιτισμένου και νεοαναλφάβητου κοινού» προορισμένου να καταναλώνει σκουπίδια.

Μέσα σε τριάντα χρόνια, όλες οι προηγούμενες βεβαιότητες και οι σταθεροποιητικές αξίες αποδεικνύονται ανενεργές και αμφισβητούνται ή ανατρέπονται. Όλοι οι κοινωνικοποιητικοί θεσμοί (οικογένεια, σχολείο, κλπ) προβάλλουν απολύτως ανίκανοι να λειτουργήσουν αποτελεσματικά στις νέες, δραστικά μεταλλαγμένες. συνθήκες, ενώ οι άλλοι θεσμοί (δίκαιο, οικονομία, εκπαίδευση, επιστήμη) που για αιώνες συντελούσαν στη διατήρηση και την αναπαραγωγή της κοινωνικής συνοχής, μεταμορφώνονται «ανεξήγητα» σε παράγοντες της κοινωνικής αποσάθρωσης.

Ολόκληρο το ψυχοδιανοητικό, φαντασιακό και υλικό σύμπαν που καθόριζε τη διάπλαση και τη νοηματοδότηση της ανθρώπινης ύπαρξης, αποσυντίθεται ταχύτατα και καμιά προοπτική ή διεκδίκηση μιας άλλης, καινούργιας και ποιοτικά διαφορετικής, ανασυγκρότησής του δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Και σ' αυτό ακριβώς έγκειται η ιστορικά μοναδική τραγωδία της εποχής μας.

Η επιχείρηση αμερικανοποίησης της παγκόσμιας οικονομίας που προβλήθηκε και επιβλήθηκε ως «παγκοσμιοποίηση», απλώς επαλήθευσε μετά από μισό αιώνα, την διαπίστωση του Karl Polanyi, σύμφωνα με την οποία: «Το να αφήνεις το μηχανισμό της αγοράς να είναι ο μόνος διευθυντικός παράγοντας της μοίρας των ανθρώπων και του φυσικού τους περιβάλλοντος... θα οδηγήσει σε κατεδάφιση της κοινωνίας». (Karl Polanyi: The Great Transformation, 1944, σ. 73).

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ: Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Τα γεγονότα που σφραγίζουν την περίοδο από το χρηματιστηριακό κραχ του 1987 μέχρι τη «νομιμοποίηση» των «ανθρωπιστικών» στρατιωτικών επεμβάσεων, είναι:

1) Το χρηματιστηριακό κραχ του 1987.

2) Η αμερικανική επέμβαση στα πετρέλαια του Περσικού Κόλπου.

3) Η διαφοροποίηση της πολιτικής των επιτοκίων.

4) Η προσπάθεια για διαμόρφωση κλίματος «ευφορίας και ανάπτυξης» της παγκόσμιας οικονομίας από το διάστημα 1993-1995 (κυρίως, μέσω της μεταφοράς κεφαλαίου στα Emerging Markets των ασιατικών χωρών, της Ρωσίας, της Ιαπωνίας, της Λατινικής Αμερικής).

5) Η προσπάθεια των ευρωπαϊκών χωρών για την πραγμάτωση της ΟΝΕ και την επιτάχυνση της διαδικασίας για ολοκλήρωση της «Ευρωπαϊκής Ένωσης».

6) Η προσπάθεια να μικρύνουν οι «μαύρες τρύπες» της οικονομίας στις ΗΠΑ, τις χώρες της ΝΑ Ασίας, τη Ρωσία και την Ιαπωνία.

7) Η ισχυροποίηση των παγκόσμιων οικονομικών ιδρυμάτων, των «θεσμικών» επενδυτών του παγκόσμιου χρηματιστηριακού λόμπι (Σόρος, Γκόλντσμίθ, Γκρίνσπαν, οι 5-6 ισχυρότερες τράπεζες του κόσμου, κ.α.), με τρόπο ώστε στον 21ο αιώνα να είναι πλήρως απαλλαγμένες από όποιους περιορισμούς θα μπορούσαν να προβάλλουν τα κράτη – έθνη, και να επιβάλλουν το νέο πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό status quo σε ολόκληρο τον πλανήτη.

8) Η προσπάθεια για αέναη αύξηση του κέρδους, ανεξάρτητα από όποιο ανθρώπινο και κοινωνικό κόστος.

Σ’ αυτή την, εν εξελίξει, φάση της διαδικασίας της δήθεν «παγκοσμιοποίησης» (που θα είναι και η πλέον δύσκολη για όλες τις χώρες του κόσμου), στόχος είναι η επιβολή ενός ενιαίου μοντέλου – οικονομικού, νομικού, πολιτικού, ιδεολογικού και πολιτιστικού – σε ολόκληρο τον πλανήτη, το οποίο αποφασίζεται από μια ασήμαντη οικονομική ολιγαρχία και επιβάλλεται ερήμην των λαών. 

Όπως είναι ευνόητο, η επιτυχία του καπιταλιστικού εγχειρήματος σ’ αυτή τη φάση, εξαρτάται από την ικανότητα της οικονομικής ολιγαρχίας: 

1) Να εκμηδενίσει την αντίσταση των λαών.

2) Να ολοκληρώσει την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους.

3) Να άρει και τα τελευταία εμπόδια στην ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων και των επενδύσεων (με διαφαινόμενη τραγική κατάληξη την επιβολή της προωθούμενης «Πολυμερούς Συμφωνίας Επενδύσεων» - Μ.Α.Ι.) και

4) Να μετατρέψει όλες τις χώρες σε θυγατρικές των πολυεθνικών εταιρειών, πράγμα που αποτελεί την εκ ουκ άνευ προϋπόθεση για τη δημιουργία «νέων» αγορών από τον χώρο των «παλαιών».

Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων κάνει να διαφαίνεται στον ορίζοντα μια επικείμενη κρίση που θα είναι πολλαπλά ισχυρότερη και καταστρεπτικότερη από την κρίση του 1929-31. Τα στοιχεία που τη συνθέτουν είναι ήδη παρόντα: 

1) Η ανεργία, που προκύπτει από το γεγονός ότι οι πολυεθνικές εταιρείες (στον παραγωγικό μεταποίητικό, εμπορικό, χρηματοοικονομικό και τραπεζικό τομέα), στρέφονται στο φτηνό εργατικό δυναμικό και στη μείωση του εργατικού δυναμικού. 

2) Το κοινωνικό κόστος, που δημιουργείται από την οργάνωση της παγκόσμιας οικονομίας με βάση τα συμφέροντα του διεθνοποιημένου κεφαλαίου, το οποίο εκφράζεται με:

α) τη συμπίεση του εισοδήματος και του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων,

β) την ανατροπή της προστατευτικής εργασιακής νομοθεσίας,

γ) την αποσάθρωση των ασφαλιστικών θεσμών και ρυθμίσεων.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο:

α) Η εργασία μετασχηματίζεται σε «απασχόληση».

β) Ο  εργαζόμενος μετατρέπεται σε «απασχολήσιμο».

γ) Τα ωράρια (δεσμευτικές γενικές ρυθμίσεις του χρόνου εργασίας) καταργούνται,

δ) Τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα ανατρέπονται. Και

ε) Η πλειοψηφία του πληθυσμού μεταπίπτει σε μια κατάσταση γενικευμένης φτώχειας. 

3) Η τεχνολογία δίνει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μόνο στις μεγάλες εταιρίες, και συμβάλλει στη δημιουργία μονοπωλιακών και ολιγοπωλιακών καταστάσεων, εντείνοντας στο έπακρο τον ανταγωνισμό (εξαιτίας του ότι η καταναλωτική τεχνολογία αχρηστεύεται σε μικρό χρονικό διάστημα). 

4) Η μείωση των διαθέσιμων αναγκαίων πρώτων υλών και των ενεργειακών πηγών και, κατά συνέπεια, την επιδείνωση των συγκρούσεων για τον έλεγχό τους. 

5) Η αύξηση του πληθυσμού της γης.

6) Η μόλυνση και καταστροφή του περιβάλλοντος και η δηλητηρίαση των υλικών πηγών της ζωής (αέρας, νερό, τροφές).

Η διαρκής επιδείνωση αυτών των προβλημάτων οδηγεί εξ΄ αντικειμένου σε μια παγκόσμια χρεοκοπία (ή κρίση) και την (εξ’ αυτής αναγκαία) παγκόσμια ύφεση, με επακόλουθο τη μαζική παραγωγή φτώχειας, δυστυχίας και πείνας. 

Η συνδυασμένη δράση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), της Παγκόσμιας Τράπεζας (ΠΤ) και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) έχει ως στόχο την επιδείνωση των όρων συναλλαγής ανάμεσα στο Βορρά και το Νότο, προς όφελος του Βορρά και σε βάρος του Νότου, με τη συνεχή μείωση των τιμών των πρώτων υλών που ληστεύονται από τις υπανάπτυκτες χώρες και την παράλληλη συνεχή αύξηση των τιμών των βιομηχανικών προϊόντων που εισάγονται σ’ αυτές. Πράγμα που συνεπάγεται αναγκαία ένα προφανές αποτέλεσμα: Η ανάπτυξη του Βορρά να έχει ως προϋπόθεση και βασίζεται στο φραγμό της ανάπτυξης του Νότου και τη διαρκώς αυξανόμενη εξαθλίωσή του. (Σημείωση: Στη δεκαετία του 1980, το εξωτερικό χρέος των χωρών του Τρίτου Κόσμου έφτασε στο αστρονομικό ποσό του 1,4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων).

Η καπιταλιστική οικονομία (ιδιωτική και κρατική) που στηρίζεται στη διαρκή διεύρυνση του κεφαλαίου μέσω της μεγιστοποίησης του κέρδους και της αέναης μετατροπής του σε πρόσθετο κεφάλαιο (με τη βοήθεια της τεχνολογικής ανανέωσης και της καταναγκαστικής διεθνοποίησης της δήθεν «ελευθερίας της αγοράς»), έχει επιβάλει το μοντέλο και τους κανόνες της σε κάθε γωνιά του πλανήτη μέσω της διασύνδεσης των αγορών, επιδιώκοντας μια «ανάπτυξη» που, είναι πια φανερό ότι, απειλεί την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.

 ΟΠΩΣ ΕΓΡΑΦΑ ΤΟ 2005 και 2006:

Κατά την άποψή μου, η σημερινή φάση της δήθεν «παγκοσμιοποίησης»:

(α) θα είναι η πιο δύσκολη για όλες τις χώρες του κόσμου και

(β) θα έχει ως ορόσημό της το έτος 2012), με στόχο την επιβολή ενός ενιαίου οικονομικού, νομικού, πολιτικού, ιδεολογικού και πολιτιστικού μοντέλου σε ολόκληρο τον πλανήτη, το οποίο θα αποφασίζεται από μια ασήμαντη οικονομική ολιγαρχία και θα επιβάλλεται ερήμην των λαών. 

Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, η θέση των εργαζομένων θα επιδεινώνεται διαρκώς:

«Το κοινωνικό κόστος, που δημιουργείται από την οργάνωση της παγκόσμιας οικονομίας με βάση τα συμφέροντα του διεθνοποιημένου κεφαλαίου, εκφράζεται με:

(α) τη συμπίεση του εισοδήματος των εργαζομένων και του βιοτικού τους επιπέδου,

(β) την ανατροπή της προστατευτικής εργασιακής νομοθεσίας,

(γ) την αποσάθρωση των ασφαλιστικών θεσμών και ρυθμίσεων.

Σ' αυτές τις συνθήκες,  η εργασία μετασχηματίζεται σε «απασχόληση» και ο εργαζόμενος σε «απασχολήσιμο», τα ωράρια (δεσμευτικές γενικές ρυθμίσεις του χρόνου εργασίας) καταργούνται, τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα ανατρέπονται και η πλειοψηφία του πληθυσμού μεταπίπτει σε μια κατάσταση γενικευμένης φτώχειας». (περιοδικό Πλατεία) 

Το 1896, οι προγονοί μας σήκωναν τη γροθιά ψηλά απαιτώντας  «8ωρο».

Το 2012, τα παιδιά μας θα διαδηλώνουν προβάλλοντας το ίδιο αίτημα.

Προς δόξα των πάσης φύσεως κομισάριων (μίσθαρνων οργάνων και γελωτοποιών) της ιδιωτικής και κρατικής κλεπτοκρατικής ολιγαρχίας.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ 65 ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

(«Πάμε, κι όπου βγει»)

«Ολοταχώς για εβδομάδα 65 ωρών εργασίας. Πλήρης ανατροπή βασικών εργασιακών δικαιωμάτων (όπως οι υφιστάμενες ελάχιστες αμοιβές ανά ευρωπαϊκή χώρα, αλλά και το ωράριο εργασίας με τη σημερινή του μορφή) αναμένεται να επέλθει με δύο οδηγίες που προωθούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τη φιλοδοξία να εγκριθούν εντός του 2006.

• Η οδηγία για τον χρόνο εργασίας ανατρέπει το υφιστάμενο καθεστώς, καθώς προβλέπει ελαστικό ωράριο που φθάνει ως τις 65 ώρες την εβδομάδα, ενώ με ατομικές συμβάσεις μπορεί να αυξηθεί και πέραν αυτού του ορίου. Ο επιπλέον χρόνος δεν αμείβεται υπερωριακά και αναπληρώνεται με ρεπό ή αντίστοιχα μειωμένη απασχόληση. Ήδη στη χώρα μας ισχύει ο ελαστικός χρόνος απασχόλησης ως 10 ώρες ημερησίως».

• Η οδηγία Μπολκεστάιν επανέρχεται στη δημοσιότητα καθώς αναμένεται να υιοθετηθεί τον Νοέμβριο από το Ευρωκοινοβούλιο. Προβλέπει ότι κάθε επιχείρηση θα αμείβει τους εργαζομένους με τους μισθούς της χώρας από την οποία προέρχονται» (Το ΒΗΜΑ, 22/10/2006)

(Βλ. και το «Πιάνει δουλειά ο πολωνός υδραυλικός» – Το Βήμα 18/03/2010:

https://www.tovima.gr/2010/03/18/finance/pianei-doyleia-o-polwnos-ydraylikos/ )

Η «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ» ΕΧΕΙ ΒΑΡΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟ… ΑΔΙΚΙΩΝ 

ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ 

Κλεάνθης Γρίβας

9-10-2025

«Ο παραλογισμός δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί που δημιούργησε ο άνθρωπος είναι κάτω από ορισμένες συνθήκες πιο δυνατοί και μάλιστα πιο έξυπνοι από τον άνθρωπο. Βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί αυτοί δημιουργούν αναγκαστικά καταστάσεις που υποχρεώνουν τον άνθρωπο να παίζει σ' ένα παιχνίδι όπου οι πιθανότητες της ολοκληρωτικής συντριβής του αυξάνουν συνεχώς..."

Jan Kott, Σαίξπηρ, ο σύγχρονός μας

«Ζούμε στην εποχή της προμελέτης και του τέλειου εγκλήματος. Χτες το δίκαζαν, σήμερα αυτό το ίδιο γίνεται νόμος».

A. Camus, Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος

«O νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης. Τα μικρά έντομα παγιδεύονται σ’ αυτόν και εξοντώνονται. Τα μεγάλα έντομα τον τρυπούν και τον διαπερνούν ανενόχλητα».

Βολταίρος

«Το κράτος δεν βρίσκεται μέσα στην κοινωνία των ιδιωτών αλλά έξω απ' αυτή... Το κράτος είναι η δημοκρατία της μη-ελευθερίας, η ολοκληρωμένη αλλοτρίωση... Στη γνήσια δημοκρατία το πολιτικό κράτος θα εξαφανιστεί».

Karl Marx, Κριτική της Εγελιανής Φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου. Αθήνα, Παπαζήσης, 1978, σ.σ. 88, 67, 65. (διεθνώς πρωτοεκδόθηκε το 1927).

«Δίκαιο είναι η θέληση της κυρίαρχης τάξης αναγμένη σε νόμο». Karl Marx

Περιεχόμενα

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΥ

ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ: ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΓΑΛΕΣ «ΔΙΚΕΣ»

ΤΕΜΠΗ: ΠΕΡΙ ΜΠΑΖΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ

ΜΙΚΡΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ 

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΥ 

Το δίκαιο είναι μια γενική κοινωνική διευθέτηση που καθορίζει «τα πλαίσια διεξαγωγής των κοινωνικοπολιτικών ανταγωνισμών σ' ένα συγκεκριμένο κοινωνικό σχηματισμό», [Α. Μάνεσης, Δίκαιο, Σύνταγμα, Πολιτική. Παρατηρητής, Θεσ/νίκη, 1984, σ. 7) και διασφαλίζει τη συντήρηση και την αναπαραγωγή των υφιστάμενων οικονομικών και πολιτικών σχέσεων, διευθετώντας αντιτιθέμενα και αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Είναι δηλαδή «προϊόν και φορέας συμφερόντων».

Αυτή η απόφανση, που υποδηλώνει ότι ο κύριος και πρωταρχικός χαρακτήρας του δικαίου είναι εμφυλιο-πολεμικός, προσδιορίζει το κατ' ανάγκη εμφυλιο-πολεμικό στίγμα και των ειδικών επιμέρους εκφράσεων του δικαίου.

Ως γενική διευθέτηση, το δίκαιο αποτελεί το βασικό μέσο με το οποίο «η κρατική εξουσία πραγματοποιεί τη ρύθμιση της κοινωνικής συμβίωσης, αποσκοπεί στην “επιβολή και τη διατήρηση της τάξης (γι' αυτό και αρκείται στη ρύθμιση της εξωτερικής συμπεριφοράς των πολιτών) και επιβάλλεται μέσω της κύρωσης που γίνεται δυνατή μόνο με την ύπαρξη και την παρέμβαση ενός μηχανισμού καταναγκασμού, το μονοπώλιο του οποίου κατέχεται από το κράτος». Συγχρόνως το δίκαιο προσδιορίζει «την οργάνωση της κρατικής εξουσίας, τη ρύθμιση της άσκησης του καταναγκασμού, και γενικότερα την εξασφάλιση της επιβολής της».  [Α. Μάνεσης, ο.π., σ. 10-11].

Αυτό σημαίνει ότι στα πλαίσια κάθε ανταγωνιστικού κοινωνικού σχηματισμού το δίκαιο επιτελεί δυο κύριες λειτουργίες: Μια άμεση που έχει κυρωτικό και καταναγκαστικό χαρακτήρα και μια έμμεση που έχει ιδεολογικό και νομιμοποιητικό χαρακτήρα. [Α. Μάνεσης, ο.π., σ. 13]

ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ: ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ 

Τυπικά το πολίτευμα της Ελλάδας ορίζεται ως «Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία». Αλλά, μια στοιχειωδώς προσεκτική κοινωνιολογική διερεύνηση στον τρόπο οργάνωσης, κατανομής και λειτουργίας της εξουσίας, οδηγεί στο συμπέρασμα πως ουσιαστικά το πολίτευμα της Ελλάδας είναι καλυμμένη Κλεπτοκρατική Ολιγαρχία που στηρίζεται στην «Δικαστική Δικτατορία»,  όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι από το 1831 μέχρι σήμερα, η δικαιοσύνη και ο μηχανισμός που την υλοποιεί είναι ο μοναδικός εξουσιαστικός θεσμός που παραμένει αναλλοίωτος και ανέγγιχτος από τις δραστικές κοινωνικές αλλαγές (οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές) που τροποποίησαν ριζικά τη μορφή και το περιεχόμενο όλων των άλλων θεσμών που συγκροτούν τη συντεταγμένη δομή της εξουσίας στη χώρα μας.

Η πολιτική (ως εργαλείο για την κατάκτηση και τη διαχείριση της εξουσίας και ως μέσο άσκησης εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής), η οικονομία, η παιδεία και όλοι οι άλλοι κοινωνικοί θεσμοί έχουν υποστεί κάποιες ευδιάκριτες αλλαγές. 

Απ’ όλους τους θεσμούς, μόνο η δικαιοσύνη παραμένει αμετάλλακτη, ως πρώτο και έσχατο όργανο για την προστασία του σκληρού πυρήνα του ταξικού χαρακτήρα της κοινωνίας, που βρίσκεται πάντοτε στην υπηρεσία της συντήρησης, του σκοταδισμού και της οπισθοδρόμησης, η οποία στην ιστορική μας διαδρομή πήρε κατά καιρούς τη μορφή της απόλυτης μοναρχίας, της δήθεν συνταγματικής απολυταρχίας του Παλατιού, της στρατιωτικής δικτατορίας (Πάγκαλος, Μεταξάς, Παπαδόπουλος), της Αγγλοκρατίας και της Αμερικανοκρατίας).

Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει μια εμφανής εξουσιαστική λογική που κανοναρχεί την ευθεία γραμμή η οποία συνδέει όλες τις κρίσιμες εκφάνσεις του ακραίου συντηρητισμού του θεσμού της δικαιοσύνης, από την συστηματική προστασία των παρανομούντων διαχειριστών της εξουσίας μέχρι την -ποικιλόμορφη- εξουδετέρωσή των πολιτικών αντιπάλων και των αντιφρονούντων με την εφαρμογή των αρχών του συμβολικού δικαίου (όπου κάποιος διώκεται όχι γι’ αυτό που κάνει σε βάρος τρίτων αλλά γι’ αυτό που είναι), αποκαλύπτει τον ταξικό χαρακτήρα του θεσμού της δικαιοσύνης, και επιβεβαιώνει ότι λειτουργεί μόνο προς όφελος όσων συμμετέχουν στον «μεγάλο συνεταιρισμό της εξουσίας» (κατά τη διαπίστωση του Abba Seyes, 1789).

Η επιβολή του δικαστικού αυταρχισμού γίνεται δυνατή με δύο τρόπους:

Ο πρώτος έγκειται στην εφαρμογή του εφιαλτικού Συμβολικού Ποινικού Δικαίου, που επιτρέπει τη δίωξη και την νομιμοφανή εξόντωση κοινωνικά αδύναμων ατόμων ή ομάδων όχι γι’ αυτό που κάνουν αλλά γι’ αυτό που είναι. Πρόκειται για μια νομιμοφανή εξουσιαστική εξουδετέρωση που επιτελείται με ένα αποτρόπαιο ανθρωποθυσιαστικό τελετουργικό, στο όνομα της προστασίας της κοινωνίας από έναν εξουσιαστικά κατασκευασμένο εχθρό.

Ο δεύτερος έγκειται στη συμβολική επιλεκτική εφαρμογή του Κοινού Ποινικού Δικαίου, που επιτρέπει να θωρακίζονται τα κοινωνικά ισχυρά άτομα και ομάδες που παραβιάζουν σαφώς τους ισχύοντες νόμους  και συγχρόνως να εκτονώνεται η κοινωνική δυσαρέσκεια που πηγάζει απ’ αυτή την προνομιακή μεταχείρισή τους με τη δίωξη κοινωνικά αδύναμων ατόμων ή ομάδων για παρεμφερή αδικήματα.

Η εφαρμογή του Συμβολικού Ποινικού Δικαίου και η επιλεκτική εφαρμογή του Κοινού Ποινικού Δικαίου, αποδεικνύουν περίτρανα τον καθαρά ταξικό χαρακτήρα της δικαιοσύνης που λειτουργεί με τρόπο ώστε η αποτίμηση του χαρακτήρα και της βαρύτητας ενός αδικήματος και κυρίως οι κυρώσεις που επιβάλλει να είναι συνάρτηση της ταξικής θέσης του κρινόμενου.

Μ’ άλλα λόγια, πρόκειται για μια δήθεν δικαιϊκή λογική, που ορίζει ότι η θέση του κοινωνικά μη-προνομιούχου και του καταφρονημένου είναι η φυλακή και του κοινωνικά ισχυρού το απυρόβλητο, παρά το προπαγανδιστικό παραλήρημα περί της ισονομίας και της ισότητας των πολιτών απέναντι στο νόμο, επιβεβαιώνοντας το Βολταίρο που αποφαινόταν ότι «ο νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης. Τα μικρά έντομα παγιδεύονται σ’ αυτόν και καταβροχθίζονται. Τα μεγάλα τον τρυπούν και τον διαπερνούν ανενόχλητα»  και τον Καρλ Μαρξ που υποστήριζε ότι  «δίκαιο είναι η θέληση της κυρίαρχης τάξης αναγμένη σε νόμο». 

ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΙΚΕΣ

Ως μέτρο σύγκρισης με την παροιμιώδη βραδύτητα της καθ’ ημάς «δικαιοσύνης», παρατίθενται δύο στοιχεία από την μεγαλύτερη δίκη της ιστορίας: Η Δίκη της Νυρεμβέργης προετοιμάστηκε σε μόλις 4 μήνες (30/5 έως 30/9/1945), στις χαοτικές συνθήκες της ερειπωμένης από τον πόλεμο Γερμανίας, και διάρκεσε 10 μήνες και 11 ημέρες (20-11-1945 έως 1-10-1946).

• Δίκη Τζορτζ Πολκ (12 – 22 Απριλίου 1949):

Μέσα σε 10 ημέρες, ένας αθώος, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Μακεδονία, Γρηγόρης Στακτόπουλος, καταδικάστηκε σε ισόβια, με χαλκευμένα «στοιχεία» που είχε κατασκευάσει ο τότε διοικητής της Ασφάλειας, Νικόλαος Μουσχουντής (που το όνομά του δόθηκε σε οδούς της Θεσσαλονίκης). Ο Γρηγόρης Στακτόπουλος έμεινε στη φυλακή 12 χρόνια. Καμία από τις αιτήσεις του στον Άρειο Πάγο για αναψηλάφηση της δίκης δεν έγινε δεκτή. Για ευνόητους λόγους. 

• Δίκη Νίκου Νικηφορίδη και των συντρόφων του (24 Φεβρουάριος 1951):

Ο Ν. Νικηφορίδης γεν. το 1928. Εκτελέστηκε στις 5 Μαρτίου 1951, σε ηλικία 22 ετών στο Επταπύργιο Θεσσαλονίκης. Στις 17 Ιανουαρίου 1951, συλλαμβάνονται ο Ν. Νικηφορίδης, 5 μαθητές και άλλα 9 άτομα με την κατηγορία ότι υπέγραψαν την «Έκκληση της Στοκχόλμης για την Ειρήνη». Στη διάρκεια των βασανιστηρίων που υποβλήθηκαν σε όλους, πεθαίνει ο Μιχάλης Βουτυράς.

Το Φεβρουάριο 1951, γίνεται η «δίκη» τους στο έκτακτο θανατοδικείο Θεσσαλονίκης. Το κατηγορητήριό καταρρέει πλήρως. Ο συνήγορος Τάκος Μακρής, (σύζυγος της Δοξούλας Μακρή γραμματέως του Μαξ Μέρτεν, σφαγέως των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και μετέπειτα υπουργός της ΕΡΕ), διαμαρτύρεται λέγοντας στους ένστολους φονιάδες: «δίχως στοιχεία θέλετε να τους πάτε στο εκτελεστικό απόσπασμα». Ο επίσης συνήγορος, Γιώργος Πανάγος, μετέπειτα βουλευτής της ΕΔΑ, δηλώνει: «είναι γελοία η κατηγορία ότι με τη συγκέντρωση των υπογραφών για την ειρήνη, επιδιώκονταν η απόσπαση μέρους της επικρατείας».!!

Στις 24 Φεβρουαρίου 1951 το έκτακτο θανατοδικείο εκδίδει την απόφασή του: ποινή θανάτου στον Νίκο Νικηφορίδη, ισόβιων δεσμών στους Δούκα και Δαμιανίδη, ποινές κάθειρξης από 16 έως 4 χρόνια σε άλλους 10 κατηγορούμενους. Η απόφαση εκτελέστηκε εν τάχει, στις 5 Μαρτίου 1951. 

• Δίκη Μπελογιάννη (19 Οκτωβρίου – 16 Νοεμβρίου 1951):

Η πρώτη δίκη του Μπελογιάννη και των συντρόφων του έγινε στο Έκτακτο Θανατο-Στρατοδικείο Αθηνών με 52 κατηγορούμενους. Στα μέλη του στρατοδικείου περιλαμβάνεται ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο μετέπειτα δικτάτορας του καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967.

Οι διψασμένοι για αίμα θανατο-στρατοδίκες επέβαλαν 12 θανατικές καταδίκες. Μετά την διεθνή κατακραυγή που ακολούθησε, ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας δηλώνει ότι η απόφαση δεν θα εκτελεστεί. Αλλά το δεξιό υπερ-παρακράτος αποφασίζει ότι ο Μπελογιάννης και ορισμένοι άλλοι κατηγορούμενοι να παραπεμφθούν σε νέα δίκη με τη βαρύτερη κατηγορία της κατασκοπείας.

Η δεύτερη δίκη (15 Φεβρουαρίου – 1 Μαρτίου 1952).  Καταδικάζονται σε θάνατο οι: Νίκος Μπελογιάννης,  Νίκος Καλούμενος, Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης, Έλλη Παππά και Τάκης Λαζαρίδης. Την Κυριακή 30 Μαρτίου 1952, στις 4:12 τα ξημερώματα, οι 4 πρώτοι απ’ αυτούς εκτελέστηκαν με τυφεκισμό στο στρατόπεδο του Γουδή. Δεν εκτελέστηκε η Έλλη Παππά λόγω του παιδιού του Μπελογιάννη που είχε γεννήσει μέσα στη φυλακή και ο Τάκης Λαζαρίδης λόγω του νεαρού της ηλικίας του και διότι ο πατέρας του είχε εκτελεστεί από τους Βούλγαρους κατακτητές.

Στην κυβέρνηση Πλαστήρα στάλθηκαν περίπου 250.000 τηλεγραφήματα από όλο τον κόσμο, με τα οποία πολλοί επώνυμοι και μη γίνουν εκτελέσεις. Ανάμεσά τους ήταν και ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων αναφέροντας ότι: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».

• Δίκη Αεροπόρων (22 Αυγούστου – 17 Σεπτεμβρίου 1952):

Παραπέμπονται στο αεροδικείο 20 άτομα (8 αξιωματικοί, 7 υπαξιωματικοί και 5 ιδιώτες). Οι κατηγορούμενοι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και ομολόγησαν την ενοχή τους στη δολιοφθορά ενός αεροπλάνου. Ένας από τους κατηγορούμενους, ο καθηγητής μαθηματικών Χρήστος Δαδαλής, πέθανε κατά τα βασανιστήρια. Η απόφαση: σε 4 κατηγορουμένους,  ισόβια, σε 2 εικοσαετής κάθειρξη, σε 2 δεκαετής κάθειρξη, και οι υπόλοιποι αθωώθηκαν. Στη δίκη στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο (30 Σεπτεμβρίου  έως 28 Νοεμβρίου 1953), με 10 κατηγορουμένους, όλα τα στοιχεία πείθουν ότι πρόκειται για σκευωρία. Παρόλα αυτά, οι δικαστές δέχονται την ύπαρξη συνωμοσίας και επιβάλλουν σε 2 κατηγορούμενους ισόβια, σε 6 σε ποινές πρόσκαιρης κάθειρξης και 2 αθωώνονται.

• Δικη Πλουμπίδη (25 Ιουλίου – 3 Αυγούστου 1953):

Η δίκη, με 92 κατηγορούμενους που έγινε στο Εκτακτο θανατο-Στρατοδικείο Αθηνών, κατέληξε σε 12 θανατικές καταδίκες. Στις 25 Ιουλίου 1952 (τέσσερις μήνες πριν από τη σύλληψή του στις 25 Νοεμβρίου 1952), εκδόθηκε η κατάπτυστη απόφαση του Πολιτικού Γραφείου (ΠΓ) του ΚΚΕ, η οποία ανέφερε ότι το ΠΓ, δηλαδή ο αδίστακτος εξουσιοφρενής Νίκος Ζαχαριάδης: «Διαγράφει τον Πλουμπίδη από μέλος του ΚΚΕ και τον καταγγέλλει στο λαό και στο κόμμα σαν χαφιέ, προβοκάτορα και προδότη».

Ο Πλουμπίδης συνελήφθη, στις 25 Νοεμβρίου 1952 και τον Αύγουστο 1953, το έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών τον καταδίκασε "δις εις θάνατο". Εκτελέστηκε στις 14 Αυγούστου 1954, τα χαράματα,  στο δάσος του Δαφνιού.

• Δίκη Μαξ Μέρτεν (Φεβρουάριος 1959),

που μας δίδαξε πώς απελευθερώνεται –από μια δεξιά δωσιλογική κυβέρνηση– ένας Γερμανός εγκληματίας πολέμου, υπεύθυνος για την σφαγή 50 χιλιάδων Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Το Ειδικό Στρατοδικείο Εγκληματιών Πολέμου της Αθήνας καταδίκασε τον Μέρτεν σε 25ετή κάθειρξη, αλλά λόγω των  πιέσεων της «φίλης» Δυτικής Γερμανίας, η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή, τροποποίησε τον ισχύοντα νόμο (ΝΔ 3933/1959) για τους Γερμανούς εγκληματίες πολέμου, αποφυλάκισε τον Μέρτεν και τον απέλασε στη Γερμανία, όπου οι γερμανικές δικαστικές αρχές, τον απάλλαξαν «ελλείψει στοιχείων».

• Δίκη Παγκατίδη (22/2/1966), μας δίδαξε πώς καταδικάζεται σε θάνατο και εκτελείται ένας αθώος (26-02-1968).

http://www.mixanitouxronou.gr/ektelesi-tou-pagkratidi-pou-epese-fonazontas-den-ime-o-drakos-tous-seih-sou/

• Η Δίκη για την δολοφονία του Γρηγόρη Λαλμπράκη (3/10 – 28/12/1966):

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, υφηγητής Μαιευτικής–Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρωταγωνιστής της «Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη», και ανεξάρτητος βουλευτής-συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ, δολοφονήθηκε στις 22 Μαϊου 1963 από τον δεξιό κρατικό και παρακρατικό μηχανισμού.

Η δίκη προετοιμάζονταν επί 17 μήνες (22 Μαϊου 1963 – 2 Οκτωβρίου 1966) και διάρκεσε περίπου 3 μήνες (3 Οκτωβρίου – 28 Δεκεμβρίου 1966). Δηλαδή, η προετοιμασία μιας ελληνοπρεπούς παρωδίας δίκης διάρκεσε περισσότερο από την αντίστοιχη της δίκης της Νυρεμβέργης. Κι’ αυτό γιατί έπρεπε να «κατηχηθούν» οι μάρτυρες και να επιλεγούν προσεκτικά οι ένορκοι, δεδομένου ότι στο εδώλιο κάθονταν   ολόκληρη η ηγεσία της (Βασιλικής) Χωροφυλακής με επικεφαλής τον στρατηγό Μήτσου και ένας μεγάλος αριθμός των λούμπεν του δεξιού παρακράτους, που έπρεπε να απαλλαγούν.

Ετσι, με τη βοήθεια των επιλεγμένων «εθνικοφρόνων ενόρκων» που έπραξαν στο ακέραιο το «εθνικό τους χρέος», «ο Γρηγόρης Λαμπράκης δεν δολοφονήθηκε». (!!) Και ο εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας, που είχε προτείνει να κηρυχτούν όλοι ένοχοι κατά το κατηγορητήριο, σχολίασε την απόφαση, λέγοντας: «Η απόφαση μοιάζει με φως εξαντλημένης ηλεκτρικής στήλης».

Οπως είπε ο αείμνηστος Εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας κατά την ιστορική αγόρευση του: «Οι μηχανισμοί που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη, αποτελούνται από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δοσιλογικής λευχαιμίας... από κα-κοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες και από άλλους φτωχούς διαβόλους... Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση «της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχρι-στιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων», κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη... Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;»

• Υπόθεση Ασπίδα (14/11/1966 – 16/3/1967):

μας έμαθε πώς στήνεται μια σκευωρία για να δικαιολογηθεί ένα επικείμενο πραξικόπημα (21/4/1967)

• Η Δίκη των πρωταιτίων της Χούντας (28 Ιουλίου – 29 Αυγούστου 1975):

μας δίδαξε πώς προστατεύεται η πλειονότητα των στελεχών της δικτατορίας. Προετοιμάστηκε επί 1 χρόνο, (από το καλοκαίρι 1974 μέχρι τον Ιούλιο 1975) και διάρκεσε 1 μήνα (28 Ιουλίου – 29 Αυγούστου 1975).

Ας σημειωθεί ότι η δίκη δεν οφείλονταν στην αυτεπάγγελτη δίωξη των πραξικοπηματιών (!) αλλά στη μήνυση για εσχάτη προδοσία που υπέβαλε ο νεαρός τότε δικηγόρος Αλέξανδρος Λυκουρέζος και ορισμένοι συνάδελφοί του το καλοκαίρι του 1974.

Στις 2 Ιουλίου 1975, λίγες μέρες πριν την έναρξη της δίκης, ένας εξωνημένος Άρειος Πάγος χαρακτήρισε με βούλευμα ως «στιγμιαίο αδίκημα» (!!!) το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, που διάρκεσε… 7 χρόνια (κατά τα οποία ο οσφυοκάμπτης Αρειος Πάγος υπηρέτησε πιστά το δικτατορικό καθεστώς), εξαιρώντας έτσι από τη δίκη την πλειονότητα των στελεχών της δικτατορίας, και αποδεικνύοντας ότι η περιλάλητη «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» αποτελεί το συντομότερο ανέκδοτο, στο καθ’ ημάς μαφιόζικο κράτος.

Ας σημειωθεί ότι περισσότεροι από τους δικαστές που συμμετείχαν σε όλες τις κρίσιμες δίκες κατά τη μεταπολεμική περίοδο «ανταμείφθηκαν» με την προώθηση τους στις ανώτατες βαθμίδες της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης», λόγω της δουλικής υποταγής τους στις των αφεντικών τους «ρήμασι πειθόμενοι».

Οι ανεπάγγελτοι επαγγελματίες πολιτικοί εκμεταλλεύονται ένα δίκτυο ρυθμίσεων διαρκούς αυτοπροστασίας τους που θέσπισαν οι ίδιοι, με πυρήνα το κατάπτυστο άρθρο 86 του συντάγματος που και μόνο η ύπαρξή του συνιστά ύβρι.

ΤΕΜΠΗ: ΠΕΡΙ ΜΠΑΖΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ

Εδώ τα μπάζα, εκεί τα μπάζα, πού είναι τώρα τα μπάζα;

O διορισμένος υπουργός δικαιοσύνης που θα περάσει στην ιστορία με το μεγαλειωδώς κακόγουστο «ευφυολόγημά» του περί «μπάζων» («όσοι μιλούν για μπάζα, είναι για τα μπάζα»), μετά την θριαμβευτική δικαίωση των μπάζων – με τον εξαναγκασμό της ανεκδιήγητης κυβέρνησης και της δικαιοσύνης της να αποδεχθούν ό,τι μέχρι τώρα απέρριπταν ειρωνικά – κάτω από την πίεση μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε κατάσταση βρασμού, που συμβολίζεται τόσο από την θαυμαστά αγωνιζόμενη κ. Μαρία Καρυστιανού όσο και του κ. Πάνου Ρούτσι που έπαιξε με τη ζωή του, για να ανακοπεί ο κατήφορος στον οποίο μας σέρνει η ανίερη συμμαχία κυβέρνησης και «δικαιοσύνης».

ΜΙΚΡΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΥΠΟ 

Παρατίθεται ένα μικρό ανθολόγιο που συνθέτει το διαχρονικά διάτρητο κουρελόχαρτο του «Κράτος Δικαίου» τους, χωρίς το οποίο δεν υπάρχει ελευθερία, δικαιώματα. Αν διέθετα απεριόριστο χρόνο, θα μπορούσα να επεκτείνω αυτό τον κατάλογο στο… άπειρο.

1991-02-01 – 3.567 ΔΕΝΔΡΥΛΙΑ ΚΑΝΝΑΒΗΣ = 8 ΧΡΟΝΙΑ – Μακεδονία

1996-10-11 – 30 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ ΚΑΝΝΑΒΗΣ = 11 ΧΡΟΝΙΑ  – Ελευθεροτυπία

1996-10-11 – 22 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ ΚΑΝΝΑΒΗΣ = 11,5 ΧΡΟΝΙΑ – Ελευθεροτυπία

2002-10-23 – ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Ο ΒΟΥΛΓΑΡΟΣ ΕΣΚΟΜΠΑΡ – Ελευθεροτυπία

2003-03-20 – ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ, ΒΑΡΥΤΕΡΟΣ ΤΩΡΑ Ο ΠΕΛΕΚΥΣ – Ελευθεροτυπία

2003-11-28 – ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: ΤΥΦΛΗ ΟΧΙ ΚΟΥΦΗ - Τα Νέα

2005-01-26 – ΓΙΟΣΑΚΗΣ, Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΙΝΕΣ – Ελευθεροτυπία

2005-01-30 – ΔΙΚΑΖΑΝ ΚΑΙ ΝΟΜΟ ΔΕΝ ΕΚΡΑΤΟΥΝ – Ελευθεροτυπία

2005-02-06 – Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΚΑΜΕΝΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ – Ελευθεροτυπία

2005-02-07 – ΚΑΘΑΡΣΗ: ΠΟΙΝΕΣ ΣΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥΜ ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ – Τα Νέα

2005-02-09 – ΚΑΛΟΥΣΗΣ – Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΤΟΥ  – Ελευθεροτυπία

2005-02-16 – ΗΛΙΑ - ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ – Ελευθεροτυπία

2005-02-21 – ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ ΜΕ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ – Βήμα

2005-03-06 – ΤΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ – Ελευθεροτυπία

2005-03-13 – 12 ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΖΗΤΟΥΝ ΕΝΟΧΟ – Ελευθεροτυπία

2005-03-15 – ΚΑΛΟΥΣΗΣ – O ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΜΕ ΤΗ… ΜΕΖΟΥΡΑ – Ελευθεροτυπία

2005-03-20 – ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΑΖΗΜΙΩΤΟ – Ελευθεροτυπία

2005-10-31 – ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΣΟΚ ΑΠΟ 6 ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΖΗΣΗ – Τα Νέα

2005-11-01 – ΔΕΛΤΙΟ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ – Ελευθεροτυπία

2005-11-02 – ΧΟΝΤΡΑ ΠΟΣΑ ΣΕ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΩΝ - Ελευθεροτυπία

2005-11-06 – ΠΑΡΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΥΚΛΩΜΑ – Ελευθεροτυπία + Καθημερινή

2005-11-06 - ΑΝΟΙΓΕΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΟΡΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ

2008-05-13 – ΤΥΦΛΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΜΕ ΟΞΥΤΑΤΗ ΑΚΟΗ –  Καθημερινή

2008-11-02 – ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ ΤΟ ‘ΑΓΙΟ’ ΛΟΜΠΙ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΥΝΗ – Ελευθεροτυπία

Απόψεις

2005-01-26 – Ν. Παρασκευόπουλος – ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ – Ελευθεροτυπία

2022-02-08 – Π. Κρίθυμος, τ. εισαγγελέας – ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΑΣ

 https://www.zougla.gr/greece/article/afti-ine-i-dikeosini-sas-ar8ro-tou-proin-isagelea-panagioti-kri8imou

2025-03-03 – Μ. Καρυστιανού – Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΕΡΓΟΣ ΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ – https://www.zougla.gr/kosmos/karystianou-i-dikaiosyni-echei-ginei-o-synergos-tou-egklimatos-ton-tebon-kai-tis-sygkalypsis-tou/

Η κ. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΓΚΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΝΥΠΟΦΟΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΗΣ κ. ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ: ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΣ, ΔΙΑΦΘΟΡΑ, ΑΝΗΘΙΚΌΤΗΤΑ, ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΜΝΗΣΙΑ

Κλεάνθης Γρίβας

25/9/2025

Η Αννα Διαμαντοπούλου   και ο "καθρέφτης" της,  Μαρία Καρυστιανού

Προσφυγή στον Max Weber (Η Πολιτική ως Επάγγελμα) και στον Καθηγητή Εγκληματολογίας Γιάννη Πανούση (Φυσιογνωμική. Μια σύγχρονη εγκληματολογική προσέγγιση), 

Η κ. Αννα Διαμαντοπούλου (γεν. 1959, Κοζάνη)  είναι τυπικό προϊόν του made in Greece «κομματικού σωλήνα» από τον οποίο παράγονται όλοι οι ανεύθυνοι και ανεπάγγελτοι «επαγγελματίες πολιτικοί» (βλ. Max Weber, Η Πολιτική ως Επάγγελμα).

 Μια ματιά στη κομματική διαδρομή της:

Διορισμένη νομάρχης Καστοριάς (1985-1986) – βουλευτής Κοζάνης (1996-1999) – υφυπουργός Ανάπτυξης (1996-1999) – υπουργός Ανάπτυξης & Ναυτιλίας (2012) – διορισμένη βουλευτής Επικρατείας (2004-2007) -  βουλευτής Α΄ Αθηνών (2007-2012) – υπουργός Παιδείας (2009-2012), 

Επίτροπος (υπουργός) της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ιούλιος 1999 – Μάρτιος 2004)

Μέλος της συνωμοτικής Λέσχης Bilderberg (2004, 2005, 2007, 2008, 2009) 

Ιδρυτής–πρόεδρος του «ΔΙΚΤΥΟΥ για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα & την Ευρώπη»

Η κ. Αννα Διαμαντοπούλου, ως επαγγελματίας πολιτικός, δηλαδή ως μονίμως και ποικιλοτρόπως σιτιζόμενη στο πρυτανείο της κομματικής εξουσίας, ήταν φυσικό να στραφεί ενάντια στην κ. Μαρία Καρυστιανού, που την αναγκάζει ως καθρέφτης να αντικρίζει την απωθητική της -από κάθε άποψη- όψη της.

Η κ. Μαρία Καρυστιανού είναι μια ελεύθερη επαγγελματίας και πετυχημένη Παιδίατρος –που δεν σιτίζεται στο βρωμερό πρυτανείο της εξουσίας – η οποία όρθωσε το ανάστημά της ΕΝΑΝΤΙΑ στη σαπίλα ενός διεφθαρμένου κράτους που δολοφόνησε την κόρη της Μάρθη Ψαροπούλου μαζί με άλλους 56 ανθρώπους, πράγμα που πυροδότησε ένα πρωτόγνωρο σαρωτικό κύμα οργής που λειτουργεί ως ελπιδοφόρα αντίσταση σε μια Ελλάδα –χώρο και όχι χώρα– που πνέει τα λοίσθια καθημαγμένη από κομματικές μαφίες που πίνουν το αίμα της με καλαμάκι.

Η θέση κάθε ελεύθερου είναι με τα (ανιδιοτελή) θύματα και όχι με τους (πάντοτε ιδιοτελείς) θύτες. ΓΙ’ ΑΥΤΟ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ.

Υ.Γ. Η απόλυτη συμφωνία των κομματικών εκμεταλλευτών του διαχρονικά κλεπτοκρατικού συστήματος τεκμαίρεται και από την ύπαρξη του πανάθλιου άρθρου 86 του Συντάγματος (που παρέχει ασυλία στους επαγγελματίες πολίτικούς, αποτελώντας την πιο κραυγαλέα απόδειξη ότι η διαφθορά είναι εγγεγραμμένη στο DNA τους). Γι’ αυτό και κανένα κόμμα δεν σκέφτηκε ποτέ να το καταργήσει.

Η Αννα Διαμαντοπούλου και ο «καθρέφτης» της, κ. Μαρία Καρυστιανού. Προσφυγή στον Max Weber (Η Πολιτική ως Επάγγελμα) και στον Καθηγητή Εγκληματολογίας Γιάννη Πανούση (Φυσιογνωμική. Μια σύγχρονη εγκληματολογική προσέγγιση)

https://www.zougla.gr/apopseis/i-k-diamantopoulou-anagkazetai-na-antikryzei-tin-anypofori-eikona-tis-ston-kathrefti-tis-k-karystianou