ΤΕΜΠΗ: ΜΙΑ ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΙΛΑΡΟ-ΤΡΑΓΩΔΙΑ

 ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΜΠΑΖΩΜΑ ΤΩΝ 57 ΝΕΚΡΩΝ

Κλεάνθης Γρίβας

29-03-2026

• Το επί τρία έτη φυσικό μπάζωμα του κρατικού εγκλήματος στα Τέμπη θα ακολουθήσει το δικαστικό μπάζωμά του, μέσω μιας δήθεν «δίκαιης δίκης». 

• Η Δίκη της Νυρεμβέργης προετοιμάστηκε σε 4 μήνες (30/5 έως 30/9/1945), στις χαοτικές συνθήκες της ερειπωμένης από τον πόλεμο Γερμανίας, και η διεξαγωγή ολοκληρώθηκε σε 10 μήνες και 11 ημέρες (20-11-1945 έως 1-10-1946). 

• Η Δίκη των μπαζώματος του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών προετοιμάζονταν επί 3 χρόνια (Μάρτιος 2023 – Μάρτιος 2026). Και μάλλον δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ..

• Κωνσταντίνος Σχινάς  και Γιώργος Φλωρίδης – Υπουργικοί «Βίοι Παράλληλοι»: Από την «Δίκη» των Στρατηγών Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα (1834) στη «Δίκη» των Τεμπών  (2026)

Πρώτα βγαίνει παγανιά ο κρατικός θάνατος

Και μετά, αναλαμβάνει η «δικαιοσύνη» 

Η δίκη για την κρατική δολοφονία 57 ανθρώπων –νέων, κυρίως– θα ακολουθηθεί από μια, σκοπίμως στρεβλή, διαδικασία, με στόχο την συγκάλυψη των κύριων ενόχων.

Αυτό αποκαλύπτεται τόσο από τις ανακοινώσεις της «Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων» ενός καθαρά συντεχνιακού οργάνου, όσο και από την εξοργιστική ανακοίνωση του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με την οποία:  

«Στη δίκη αυτή δεν αρμόζουν φαινόμενα “δήθεν αγανακτισμένων πολιτών”, που ουδεμία σχέση έχουν με την υπόθεση, μη όντες διάδικοι, οι οποίοι απειλούν τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα των δικαστών… Σύμφωνα με τα δεδομένα της δικογραφίας στη δίκη μετέχουν 36 κατηγορούμενοι, ενώ κλήθηκαν ως διάδικοι συνολικά 351, ήτοι: 179 φυσικά πρόσωπα-υποστηρίζοντες την κατηγορία, 51 Δικηγορικοί Σύλλογοι, κλπ-υποστηρίζοντες την κατηγορία και 121 φυσικά πρόσωπα-μάρτυρες...». (Ζούγκλα, 24/03/2026) 

Εξαιτίας της δυσφημιστικής αναφοράς σε «δήθεν αγανακτισμένους πολίτες» (που παραπέμπει συνειρμικά στην παρακρατική αλητεία των «αγανακτισμένων πολιτών» που συνήργησαν με το θεσμικό παρακράτος στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στις 22-05-1963, στη Θεσσαλονίκη), προς στιγμή σκέφτηκα ότι προέρχονταν από τον αλήστου μνήμης διαβόητο Κωνσταντίνο Κόλλια, συνεργάτη του βαθέως δικαστικού μετεμφυλιακού (παρα)κράτους, εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και πρώτο πρωθυπουργό της Χούντας.  Αλλά, ολοκληρώνοντας την ανάγνωση της ανακοίνωσης διαπίστωσα ότι υπογράφεται από τον  Παναγιώτη Λυμπερόπουλο, Αντιπρόεδρο και Εκπρόσωπο Τύπου του Αρείου Πάγου.

Το κρατικό μπάζωμα του εγκλήματος στα Τέμπη θα ακολουθηθεί από το δικαστικό μπάζωμά του, μέσω μιας δήθεν «δίκαιης δίκης», στην οποία δεν δικάζεται κανένας από τους κορυφαίους κυβερνητικούς αξιωματούχους που είναι πραγματικοί ένοχοι και του εγκλήματος και του μπαζώματος.

Η δίκη, που προετοιμάζονταν επί 3 χρόνια (!), είχε οριστεί να ξεκινήσει στις 23 Μαρτίου 2026 σε ένα χώρο σκοπίμως ακατάλληλο, προμήνυε τη συνέχεια. Αλλά, ίσως επειδη η μεθόδευση της δικαστικής σκευωρίας από τους πολιτικούς υποβολείς των παρασκηνίων απαιτούσε περισσότερο χρόνο, αμέσως μετά την έναρξη της διαδιακασίας, μια σαστισμένη έδρα, ανακοίνωσε την  αναβολή της δίκης για την ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ, μια καταπληκτική προαναγγελία της ιλαρο-φαρσο-κωμωδίας που πρόκειται να παιχθεί επί σκηνής.

Με μέτρο σύγκρισης τη Δίκη της Νυρεμβέργης

Ως μέτρο σύγκρισης με την παροιμιώδη μόνιμη βραδύτητα της καθ’ ημάς «δικαιοσύνης», παρατίθενται δύο στοιχεία από την μεγαλύτερη δίκη της ιστορίας:

• Η Δίκη της Νυρεμβέργης προετοιμάστηκε σε μόλις 4 μήνες (30/5 έως 30/9/1945), στις χαοτικές συνθήκες της ερειπωμένης από τον πόλεμο Γερμανίας, και διάρκεσε 10 μήνες και 11 ημέρες (20-11-1945 έως 1-10-1946).

• Η προετοιμασία για το στήσιμο μιας δίκης-παρωδίας για το κρατικό έγκλημα των Τεμπών χρειάστηκε 36 μήνες (δηλαδή εννέα φορές περισσότερο χρόνο από τη Δίκη της Νυρεμβέργης, της σημαντικότερης δίκης στην ιστορία της ανθρωπότητας, όπου τα πάντα μεταφράζονταν άμεσα σε 4 γλώσσες – αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά και γερμανικά). Και μάλλον θα διαρκέσει επ΄ άπειρον.

Εκλεγόμενη Κλεπτοκρατική Ολιγαρχία και Δικαστικό Βαθύ Κράτος

Το πολίτευμα της Ελλάδας (εκλεγόμενη Κλεπτοκρατική Ολιγαρχία, παραφράζοντας τον καθηγητή Γεώργιο Κοντογεώργη) είχε πάντα ως βασικό αντιστήριγμά της ένα δικαστικό βαθύ κράτος που παρεμβαίνει αμέσως ή εμμέσως σε όλες τις πτυχές απόδοσης της δικαιοσύνης – ιδιαίτερα σ’ αυτές που αφορούν την αλήτ της θεσμικής κλεπτοκρατίας.

Εξ’ ου και το γεγονός ότι από το 1831 μέχρι σήμερα, ο μηχανισμός που υλοποιεί την «δικαιοσύνη» είναι ο μοναδικός εξουσιαστικός θεσμός που παραμένει αναλλοίωτος και ανέγγιχτος από τις δραστικές κοινωνικές αλλαγές (οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές) που τροποποίησαν ριζικά τη μορφή και το περιεχόμενο όλων των άλλων θεσμών που συγκροτούν τη συντεταγμένη δομή της εξουσίας στη χώρα μας.

Κων. Σχινάς και Γιώργος Φλωρίδης: Υπουργικοί «Βίοι Παράλληλοι»

Από τη «Δίκη» των Στρατηγών (1834) στη «Δίκη» των Τεμπών (2026)

• Το 1833, η βαυαρική Αντιβασιλεία, για την εξόντωση των αγωνιστών της Επανάστασης που θεωρούσε αντίπαλους της, μεταξύ άλλων συνέλαβε και φυλάκισε στις φυλακές του Ναυπλίου τους στρατηγούς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Δημήτριο Πλαπούτα (τον Μάρτιο 1833). Και ανέθεσε το στήσιμο της δίκη τους (1834) στον Άγγλο Εδουάρδο Μάσον που διορίστηκε από την Αντιβασιλεία πρώτος Εισαγγελέας του νεοσύστατου κράτους, με πολιτικό προϊστάμενό του τον δουλόφρονα υπουργό Δικαιοσύνης Κωνσταντίνο Σχινά (επί πρωθυπουργίας Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου)

• Το 2026, ο κ. Γιώργος Φλωρίδης [εκ μεταγραφής από το ΠΑΣΟΚ, διορισμένος υπουργός δικαιοσύνης του κ. Μητσοτάκη από τις 27 Ιουνίου 2023] που θα περάσει στην ιστορία με το μεγαλειωδώς κακόγουστο «ευφυολόγημά» του περί «μπάζων» («όσοι μιλούν για μπάζα, είναι για τα μπάζα»), που κονιορτοποιήθηκε από το γεγονός ότι η πραγματικότητα των μπάζων, αναγνωρίστηκε επισήμως από μια ανεκδιήγητη κυβέρνηση και τη δικαιοσύνη της, που αναγκάστηκαν να αποδεχθούν ό,τι μέχρι τώρα απέρριπταν ειρωνικά, κάτω από την πίεση μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού.

Το εν λόγω «ευφυολόγημα» του κ. Γιώργου Φλωρίδη αποδείχθηκε ανάλογο με τα εκπληκτικής ποιότητας «ποιήματα» του τύπου «ήταν τα στήθη σου άσπρα σαν γάλατα, και μού’λεγες γαργάλα τα» του Γιώργου Αθανασιάδη-Νόβα, «κορυφαίου ποιητή», αποτυχημένου πολιτικού, θλιβερού αποστάτη και συνεργού στο ανακτορικό πραξικόπημα του Ιουλίου του 1965, που έστρωσε το δρόμο στην στρατιωτική δικτατορία του 1967.

• Το 1834, το δικαστήριο αποτελούσαν 5 δικαστές, διορισμένους από την βαυαρική Αντιβασιλεία μέσω του δουλικού της υπουργού Δικαιοσύνης Κωνσταντίνου Σχινά: ο Αναστάσιος Πολυζωίδης ως πρόεδρος και οι δικαστές Γεώργιος Τερτσέτης, Δημήτρης Βούλγαρης, Φωκάς Φραγκούλης, Δημήτρης Σούτσος ως μέλη.

• Ο εισαγγελέας Μάσον ζήτησε την καταδίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα σε θάνατο, ωρυόμενος: «Επιμένω στην Κατηγορία και θα την υποστηρίξω με νύχια και με δόντια. Διακηρύττω τους εγκαλουμένους ως ενόχους, και απαιτώ τον θάνατό τους».

• Τρεις δικαστές συμφώνησαν με την πρόταση του εισαγγελέα και την καταδίκη σε θάνατο του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα. Αλλά, δύο δικαστές αποδείχθηκαν πιστοί υπηρέτες της Δικαιοσύνης: ο Αναστάσιος Πολυζωίδης και ο Γεώργιος Τερτσέτης, αρνήθηκαν να προσυπογράψουν την καταδικαστική απόφαση. Στο έγγραφο της απόφασης, λείπουν οι υπογραφές του Πολυζωίδη και Τερτσέτη. 

• Ο δουλόφρων υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Σχινάς, απευθύνθηκε με ιταμό τρόπο στους δυο δικαστές: «Εν ονόματι του βασιλέως σας διατάσσω να υπογράψετε». Του απάντησαν: «Εν ονόματι της Δικαιοσύνης αρνούμεθα να υπογράψουμε». Ο Κων. Σχινάς κάλεσε σε απολογία τους δυο δικαστές που μειοψήφησαν. Η αξιοπρεπής απάντησή τους ήταν σύντομη: «Σεβαστήκαμε τη Δικαιοσύνη γι’ αυτό δεν υπογράψαμε. Ο εθνισμός μας είναι θεμελιωμένος στο αίμα εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που σκοτώθηκαν στον αγώνα».

Μια αλυσίδα εγκλημάτων «εν ονόματι της δικαιοσύνης»

• Δίκη Τζορτζ Πολκ (12–22 Απριλίου 1949): Μέσα σε 10 ημέρες, ένας αθώος, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Μακεδονία, ο Γρηγόρης Στακτόπουλος, καταδικάστηκε σε ισόβια, με χαλκευμένα «στοιχεία» που είχε κατασκευάσει ο τότε διοικητής της Ασφάλειας, Νικόλαος Μουσχουντής (που το όνομά του δόθηκε σε οδούς της Θεσσαλονίκης). 

• Δίκη Νίκου Νικηφορίδη και των συντρόφων του (24 Φεβρουάριος 1951): Ο Ν. Νικηφορίδης, 5 μαθητές και άλλα 9 άτομα συνελήφθησαν στις 17 Ιανουαρίου 1951 με την κατηγορία ότι υπέγραψαν την «Έκκληση της Στοκχόλμης για την Ειρήνη». Δικάστηκαν εν τάχει στο Φεβρουάριο 1951, στο έκτακτο θανατοδικείο Θεσσαλονίκης.

Αλλά, παρά την κατάρρευση του κατηγορητηρίου, το θανατοδικείο των ένστολων φονιάδων στις 24 Φεβρουαρίου 1951 καταδίκασε σε θάνατο τον Νίκο Νικηφορίδη (τους Δούκα και Δαμιανίδη σε ισόβια, και άλλους 10 κατηγορούμενους σε ποινές από 16 έως 4 χρόνια), και η απόφαση εκτελέστηκε εν τάχει, στις 5 Μαρτίου 1951.

Σε ό,τι αφορά το κατηγορητήριό, ο συνήγορος Τάκος Μακρής διαμαρτυρήθηκε στους ένστολους φονιάδες λέγοντας: «θέλετε να τους πάτε στο εκτελεστικό απόσπασμα δίχως στοιχεία». Υπόψη ότι ο Τάκος Μακρής ήταν συνεργάτης του Κων. Καραμανλή, μετέπειτα υπουργός της ΕΡΕ), και σύζυγος της κ. Δοξούλας Μακρή, γραμματέως του σφαγέως των Εβραίων της Θεσσαλονίκης Μαξ Μέρτεν, 

• Δίκη Νίκου Μπελογιάννη (19/10 έως 16/11/1951): Η πρώτη δίκη του Μπελογιάννη και των συντρόφων του έγινε στο Έκτακτο Θανατο-Στρατοδικείο Αθηνών, με 52 κατηγορούμενους. Στα μέλη του στρατοδικείου περιλαμβάνεται ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο μετέπειτα δικτάτορας του καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967. Οι διψασμένοι για αίμα θανατο-στρατοδίκες επέβαλαν 12 θανατικές καταδίκες, αλλά μετά τη διεθνή κατακραυγή που ακολούθησε, και τη δήλωση του  πρωθυπουργού Νικόλαου Πλαστήρα  ότι η απόφαση δεν θα εκτελεστεί, το δεξιό παρακράτος των δοσιλόγων αποφάσισε να παραπέμψει τους κατηγορούμενους σε νέα δίκη με τη βαρύτερη κατηγορία της κατασκοπείας (με βάση τον Αναγκαστικό Νόμο 375/1936 της μεταξικής δικτατορίας), για τη στήριξη της οποίας έστησαν την «ανακάλυψη ασυρμάτων».

Στη δεύτερη δίκη (15/2 έως 1/3/1952), καταδικάστηκαν σε θάνατο οι: Νίκος Μπελογιάννης, Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος, Ηλίας Αργυριάδης, Έλλη Παππά και Τάκης Λαζαρίδης. Οι 4 πρώτοι εκτελέστηκαν την Κυριακή 30 Μαρτίου 1952, στις 4:12 τα ξημερώματα, με τυφεκισμό στο στρατόπεδο του Γουδή. Δεν εκτελέστηκε η Έλλη Παππά λόγω του ότι μόλις είχε γεννήσει μέσα στη φυλακή και ο Τάκης Λαζαρίδης λόγω του νεαρού της ηλικίας του και επειδή ο πατέρας του είχε εκτελεστεί από τους Βούλγαρους κατακτητές.

Στα 250.000 τηλεγραφήματα που στάλθηκαν στην κυβέρνηση Πλαστήρα από όλο τον κόσμο για να αποτραπούν οι εκτελέσεις, προστέθηκε και η παρέμβαση  του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνος που δήλωσε: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».

• Δίκη των Αεροπόρων (22/8 έως 17/9/ 1952): Παραπέμφθηκαν στο αεροδικείο 20 άτομα (8 αξιωματικοί, 7 υπαξιωματικοί και 5 ιδιώτες). Οι κατηγορούμενοι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και ομολόγησαν την ενοχή τους στη δολιοφθορά ενός αεροπλάνου. Η απόφαση: σε 4 κατηγορούμενους ισόβια, σε 2 εικοσαετής κάθειρξη, σε 2 δεκαετής κάθειρξη, και οι υπόλοιποι αθωώθηκαν. Ένας από τους κατηγορούμενους, ο καθηγητής μαθηματικών Χρήστος Δαδαλής, πέθανε κατά τα βασανιστήρια. Στη δίκη που έγινε στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο (30/9 έως 28/11/1953 Νοεμβρίου 1953), με 10 κατηγορουμένους, όλα τα στοιχεία απέδειξαν ότι πρόκειται για σκευωρία. Παρόλα αυτά, οι «δικαστές» δέχθηκαν την ύπαρξη συνωμοσίας και επέβαλαν σε 2 κατηγορούμενους ισόβια, σε 6 ποινές πρόσκαιρης κάθειρξης και 2 αθωώθηκαν.

• Δικη του Νίκου Πλουμπίδη (25/7 έως 3/8/1953): Η δίκη με 92 κατηγορούμενους έγινε στο ‘Εκτακτο θανατο-στρατοδικείο Αθηνών, και κατέληξε σε 12 θανατικές καταδίκες. Ο Στις 25 Ιουλίου 1952 (τέσσερις μήνες πριν από τη σύλληψή του Νίκου Πλουμπίδη στις 25 Νοεμβρίου 1952), από το Πολιτικό Γραφείο (ΠΓ) του ΚΚΕ, εκδόθηκε η κατάπτυστη απόφαση του η οποία ανέφερε ότι «το ΠΓ (δηλαδή ο αδίστακτος Νίκος Ζαχαριάδης)  διαγράφει τον Πλουμπίδη από μέλος του ΚΚΕ και τον καταγγέλλει στο λαό και στο κόμμα σαν χαφιέ, προβοκάτορα και προδότη». Ο Νίκος Πλουμπίδης συνελήφθη στις 25 Νοεμβρίου 1952, τον Αύγουστο 1953, το έκτακτο θανατο-στρατοδικείο Αθηνών τον καταδίκασε "δις εις θάνατο", και εκτελέστηκε στις 14 Αυγούστου 1954, τα χαράματα,  στο δάσος του Δαφνιού.

• Δίκη Μαξ Μέρτεν (Φεβρουάριος 1959): ή πώς απελευθερώνεται από μια δεξιά δωσιλογική κυβέρνηση, ένας Γερμανός εγκληματίας πολέμου, υπεύθυνος για την σφαγή 50.000 χιλιάδων Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Στις 5 Μαρτίου 1959, ο Μέρτεν καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη από το Ειδικό Στρατοδικείο Εγκληματιών Πολέμου της Αθήνας. Αλλά, στις 3 Νοεμβρίου 1959, η κυβέρνηση Κων. Καραμανλή έθεσε σε ισχύ το Νομοθετικό Διάταγμα με τον ευφημιστικό τίτλο «περί της τροποποιήσεως της περί εγκληματιών πολέμου νομοθεσίας», το οποίο της επέτρεψε να αποφυλακίσει τον Μέρτεν και να απαγορεύσει τη σύλληψη των Γερμανών εγκληματιών πολέμου στην Ελλάδα, χωρίς αυτό να ονομαστεί αμνηστία. Και μ’ αυτό έγινε η μοναδική κυβέρνηση στον κόσμο που αποτόλμησε κάτι τέτοιο.

• Δίκη του Αριστείδη Παγκρατίδη (22/2/1966): ή πώς καταδικάζεται σε θάνατο και εκτελείται ένας αθώος (στις 26-0του 2-1968). http://www.mixanitouxronou.gr/ektelesi-tou-pagkratidi-pou-epese-fonazontas-den-ime-o-drakos-tous-seih-sou/

• Η Δίκη για την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη (3/10–28/12/1966): Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, γιατρός, υφηγητής της ιατρικής σχολής του Πανεπιστήμιου Αθηνών, πρωταγωνιστής της «Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη», και ανεξάρτητος βουλευτής-συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ, δολοφονήθηκε στις 22 Μαϊου 1963 με τη συνεργασία του δεξιού κρατικού και παρακρατικού μηχανισμού.

Η δίκη προετοιμάζονταν επί 17 μήνες (22/5/1963–2/10/1966) και διάρκεσε περίπου 3 μήνες (3/10–28/12/1966). Δηλαδή, η προετοιμασία μιας ελληνοπρεπούς παρωδίας δίκης διάρκεσε περισσότερο από την αντίστοιχη της Δίκης της Νυρεμβέργης. Κι’ αυτό γιατί έπρεπε να «κατηχηθούν» οι μάρτυρες και να επιλεγούν προσεκτικά οι ένορκοι, δεδομένου ότι στο εδώλιο κάθονταν   ολόκληρη η ηγεσία της (Βασιλικής) Χωροφυλακής με επικεφαλής τον στρατηγό Μήτσου και ένας μεγάλος αριθμός των λούμπεν του δεξιού παρακράτους, που έπρεπε να απαλλαγούν.

Ετσι, με τη βοήθεια των επιλεγμένων «εθνικοφρόνων ενόρκων» που έπραξαν στο ακέραιο το «εθνικό τους χρέος», «ο Γρηγόρης Λαμπράκης δεν δολοφονήθηκε». (!!) Και ο αείμνηστος εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας, που είχε προτείνει να κηρυχτούν όλοι ένοχοι κατά το κατηγορητήριο, σχολίασε την απόφαση, λέγοντας: «Η απόφαση μοιάζει με φως εξαντλημένης ηλεκτρικής στήλης».  Όπως τόνισε στην ιστορική του αγόρευση:

«Οι μηχανισμοί που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη, αποτελούνται από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δοσιλογικής λευχαιμίας... από κα-κοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες και από άλλους φτωχούς διαβόλους... Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση «της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχρι-στιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων», κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη... Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;» https://www.grivas.info/politikes-dolofonies/80-22-1963

• Υπόθεση Ασπίδα (14/11/1966 έως 16/3/1967): ή πώς στήνεται μια σκευωρία για να δικαιολογηθεί ένα επικείμενο πραξικόπημα (21/4/1967)

• Η Δίκη των πρωταιτίων της Χούντας (28/7 έως 29/8/1975): ή πώς ένα εξωνημένος Αρειος Πάγος προστατεύει την πλειονότητα των στελεχών μιας 7ετούς δικτατορίας. Η δίκη προετοιμάστηκε σε 1 χρόνο, (από το καλοκαίρι 1974 μέχρι τον Ιούλιο 1975) και διάρκεσε 1 μήνα (από τις 28/7 έως 29/8/1975) και διεξήχθη στο Πενταμελές Εφετείο Αθηνών υπό την προεδρία του Γιάννη Ντεγιάννη, στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού. Τρεις πραξικοπηματίες –Γ. Παπαδόπουλος, Στ. Παττακός και Ν. Μακαρέζος– καταδικάστηκαν σε θάνατο (ποινή που μετατράπηκε αμέσως σε ισόβια από τον πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή: «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια»). 

Ας σημειωθεί ότι η δίκη δεν οφείλονταν στην αυτεπάγγελτη δίωξη των πραξικοπηματιών  από την «ευαίσθητη» δικαιοσύνη, αλλά στη μήνυση για εσχάτη προδοσία που υπέβαλε ο νεαρός τότε δικηγόρος Αλέξανδρος Λυκουρέζος και ορισμένοι συνάδελφοί του το καλοκαίρι του 1974.

Στις 2 Ιουλίου 1975 (26 μέρες πριν την έναρξη της δίκης) ο Άρειος Πάγος μηχανεύτηκε ένα τέχνασμα: έσπευσε να χαρακτηρίσει με βούλευμά του ως «στιγμιαίο αδίκημα» το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, που διάρκεσε… 7 χρόνια (7 χρόνια κατά τα οποία οι οσφυοκάμπτες δικαστές του Αρείου Πάγου υπηρέτησαν πιστά το δικτατορικό καθεστώς). Και μ’ αυτό, εξαίρεσαν από τη δίωξη την πλειονότητα των στελεχών της δικτατορίας, αποδεικνύοντας ότι η περιλάλητη «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» αποτελεί το συντομότερο ανέκδοτο, στο καθ’ ημάς μαφιόζικο κράτος.

Αντί επιλόγου

Οι περισσότεροι από τους δικαστές που συμμετείχαν σε όλες τις κρίσιμες δίκες των εγκλημάτων της κρατικής εξουσίας κατά τη μεταπολεμική περίοδο «τοις ρήμασι των αφεντικών τους πειθόμενοι», ανταμείφθηκαν με την προαγωγή τους στις ανώτατες βαθμίδες της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης».

Ενώ, οι ανεπάγγελτοι επαγγελματίες πολιτικοί-υποβολείς τους, εκμεταλλεύονται ένα δίκτυο ρυθμίσεων διαρκούς αυτοπροστασίας τους που θέσπισαν οι ίδιοι, με πυρήνα το κατάπτυστο άρθρο 86 του συντάγματος που και μόνο η ύπαρξή του συνιστά ύβρι. 

Η Δίκη της Νυρεμβέργης ολοκληρώθηκε σε 10 μήνες και 11 ημέρες (20-11-1945 έως 1-10-1946). Η Δίκη του μπαζώματος του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών μάλλον δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ…

Κλεάνθης Γρίβας