Θεσσαλονίκη 18-6-1990

Γιώργο μου,

Παρορμητική η ανάγκη να εκφράσω τη διαφωνία μου γιά την εμπλοκή σου στην άκρως αποπροσανατολιστική "αλληλογραφία" σου από τις στήλες της "Ε" με την κ. Μαρία ‑αμανάκη (αυτή την, κατά τα άλλα, συμπαθέστατη κυρία που συμβαίνει να είναι μέλος του ηγετικού επιτελείου του ΚΚΕ), γιατί μου δημιούργησε την (ίσως λανθασμένη) εντύπωση μιάς ανεπίτρεπτης παραχώρησης, η οποία τείνει να εξαλείψει τα διακριτά όρια μεταξύ εκείνων που αρνούνται και εκείνων που αποδέχονται το ανθρωποβόρο παραλήρημα που χαρακτηρίζει την πλέον παροξυσμική έκφραση του κρατισμού.

"Χωρίς να διεκδικώ κανένα εύσημο ευαισθησίας, δεν έχω καμιά δυσκολία να καταδικάσω τις ανώμαλες σταλινικές περιόδους της ιστορίας του ΚΚΕ...", δηλώνει η κ. Μ. ‑αμανάκη, συμπυκνώνοντας μέσα σε δυό προτάσεις όλο το δράμα της ανίατης εξουσιοφρένειας των κομμουνιστών και το αδιέξοδο του κομμουνισμού. (Ελευθεροτυπία, 16.6.90)

Κι αυτό γιατί ενώ με το πρώτο σκέλος της δήλωσής της η κ. ‑αμανάκη αποδεικνύει ότι ως άτομο διατηρεί την επαφή της με την "αντικειμενική" (!) πραγματικότητα, εκφράζοντας μιά αυξημένη αυτογνωσία (δεδομένου ότι είναι αδύνατο να διεκδικούν εύσημα ευαισθησίας τα μέλη ή τα στελέχη ενός κόμματος που πάντοτε μέχρι σήμερα επικύρωνε και δικαιολογούσε τα πλέον αποτρόπαια εγκλήματα των αδελφών-κομμάτων: από τις δίκες της Μόσχας και το γερμανο-σοβιετικό σύμφωνο μέχρι τους "ανθρώπους των καικιών" και την πλατεία Τιέν-Αν-Μεν), με το δεύτερο σκέλος της, καταδείχνει πως είναι απολύτως αδύνατο να ισορροπεί κανείς στα όρια μεταξύ της νεύρωσης της ιστορίας (του) και της ψύχωσης της εξουσίας (του), χωρίς να εξαερώνει ή να διαστρέφει την ταλαίπωρη ιστορική πραγματικότητα (ανάλογα με το άν κατέχει ή όχι την εξουσία).

Πρόκειται γιά ένα τυπικό εξουσιοφρενικό διχασμό αμυντικού χαρακτήρα που επιτρέπει στους πιστούς των κοσμικών και των εξωκοσμικών θρησκειών να βιώνουν την ύπαρξή τους σε μιά κατάσταση ακλόνητης ισορροπίας, γεφυρώνοντας πλασματικά το χάσμα ανάμεσα στην πραγματικότητα που τους διαψεύδει διαρκώς και στις ιδεολογικές αναπαραστάσεις αυτής της πραγματικότητας που τους "δικαιώνουν" συνεχώς. Γι'αυτό και τους είναι αδύνατο να προσδιορίσουν και, πολύ περισσότερο, να αποδεχθούν τη σχέση αλληλοαποκλεισμού που υπάρχει ανάμεσα στη λογική της πραγματικότητας που τους περιβάλλει και στον παραλογισμό της πίστης που τους διακατέχει. Πράγμα που αναγκαία οδηγεί στην απολύτως "δικαιολογημένη" προάσπιση της πίστης τους, που όπως είναι γνωστό, περνά μέσα από την ανενδοιαστη διαστρέβλωση της πραγματικότητας που την διαψεύδει και την φυσική εξόντωση των ανθρώπων που την αντιστρατεύονται.

Κι είναι προφανές ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να υπενθυμίζεται στους "πιστούς" ότι ολόκληρη η ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος, απ'τις λενινιστικές καταβολές του μέχρι σήμερα, δεν είναι παρά μιά αλληλοδιαδοχή "ανώμαλων σταλινικών περιόδων", κι ότι καταδικάζοντας κανείς τις "ανώμαλες σταλινικες περιόδους" αυτού του κόμματος, το καταδικάζει συνολικά.

Αυτού του είδους οι παραστάσεις του θεάτρου της ανείπωτης φρίκης που, δυστυχώς, επαναλαμβάνονται τόσο συχνά στην ιστορία του ανθρώπινου είδους, είναι που νομιμοποιούν την ερευνητική υπόθεση γιά το άν και κατά πόσο ο άνθρωπος αποτελεί το προιόν ενός τραγικού εξελικτικού σφάλματος.

"Το χαρακτηριστικό του ολοκληρωτισμού είναι ότι καταφέρνει να παρουσιάζει αντιδραστικές θεωρίες και πράξεις σαν επαναστατικές και να εμφανίζει σαν αντιδραστικούς εκείνους που δεν εγκρίνουν αυτές τις θεωρίες και τις πράξεις", γράφει ο Revel. Κι ακριβώς αυτή την ιστορικά επαληθευμένη διαπίστωση αδυνατεί να κατανοήσει και να αποδεχθεί η κ. ‑αμανάκη, που εν έτει 1990 επιμένει να ξορκίζει το φάντασμα του "σταλινισμού", αγνοώντας (;) ότι ο σταλινισμός είναι συνώνυμος του λενινισμού κι ότι οικοδομήθηκε απ'το Λένιν και τους συνεργάτες του (με πρώτο απ'όλους τον Τρότσκι) πολύ πριν τον επωμισθεί ο Στάλιν, ελέω των "νόμων" της ιστορικής κίνησης και προς αιώνια δόξα της οργανμένης μαζικής δολοφονίας που αποτελεί τη μόνη επιτυχημένη "σοσιαλιστική" βιομηχανία.

Μετά την κατάρρευση των ολοκληρωτικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης και τις επαναλαμβανόμενες μαζικές ανθρωποθυσίες σ'όλη την έκταση της κυριαρχίας του μπολσεβικισμού (με αποκορύφωμα τις πρόσφατες σφαγές στην Κίνα και τη Ρουμανία), ο μειωμένος καταλογισμός είναι η μόνη σοβαρή δικαιολογία που μπορούν να επικαλεστούν οι πιστοί του ταριχευμένου πτώματος που εκτίθεται (χωρίς να τους εκθέτει;) στο μαυσωλείο της Μόσχας.

"Η τραγωδία είναι μιά απάτη όπου εκείνος που εξαπατά είναι πιό δίκαιος από εκείνον που εξαπατάται, και εκείνος που εξαπατάται είναι πιό έξυπνος από εκείνον που εξαπατά, έγραφε ο Γοργίας ο Λεοντίνος. Μπορεί κανείς να παρωδήσει αυτόν τον αφορισμό: Το γκροτέσκο είναι μιά απάτη όπου εκείνος που εξαπατάται είναι πιό δίκαιος από εκείνον που εξαπατά, και εκείνος που εξαπατά είναι πιό έξυπνος από εκείνον που εξαπατάται", λέει ο J. Kott.

Κι είναι παρήγορο γιά μας που έχουμε το μέγιστο προνόμιο να ζούμε την πλήρη μετάλλαξη του κομμουνισμού από ιστορική τραγωδία σε γκροτέσκο, ο οποίος παραδίδεται στη χλέυη μιάς ανθρωπότητας που τον πλήρωσε πολύ ακριβά... Οι ηθοποιοί που επιμένουν να παραμένουν στη σκηνή μετά το τέλος της παράστασης, δεν ανήκουν στην αρμοδιότητα της θεατρικής κριτικής αλλά της ψυχιατρικής...

Μέ αγάπη (και χωρίς αυταπάτες)

Υ.Γ. Στις ατέλειωτες συζητήσεις γιά την "αγαθή" φύση του κομμουνισμού που, κατά το γνωστό ιδεολόγημα, "διαστράφηκε" από τους εκάστοτε εκφραστές του σε εγκληματική, θέτει οριστικά τέλος το βλέμμα του φοιτητή που περιμένει μιά σφαίρα στον αυχένα από τους γαντοφορεμένους κομμουνιστές αγγελιοφόρους του θανάτου (όπως αποτυπώνεται στις σχετικές φωτογραφίες που δημοσίευσε o "Ταχυδρόμος") Θεσσαλονίκη 18.6.90