Κλεάνθης Γρίβας

 

«ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΒΙΩΘΟΥΝ»

 28/09/2018

  

Το διπλό λιντσάρισμα του αβοήθητου, ημιθανούς, πεσμένου στο έδαφος και παντελώς ανίκανου να αμυνθεί Ζακ Κωστόπουλου από ορισμένα (ένστολα και μη) ανθρωπόσκυλα (που έφτασαν στο σημείο να τον μεταφέρουν νεκρό με… χειροπέδες στο νοσοκομείο) αποτελεί φτύσιμο στο πρόσωπο της κοινωνίας που τα ανέχεται και προβάλλει στον ορίζοντα το μέλλον που της επιφυλάσσει η βαρβαρότητά τους. «Θέλεις να έχεις μια εικόνα του μέλλοντος; Φαντάσου μια μπότα να συντρίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα…» (George Orwell, 1984).

Κάθε ευνομούμενη κοινωνία έχει ανάγκη από ευσυνείδητους πολίτες και ευσυνείδητους αστυνομικούς. Μόνο εκφυλισμένες και εν αποσυνθέσει κοινωνίες έχουν ανάγκη από ανθρωπόσκυλα.

 

Το αποτρόπαιο διπλό λιντσάρισμα του ημιθανούς Ζακ Κωστόπουλου, πρώτα από «αγανακτισμένους» μικροαστούς και, εν συνεχεία, από οκτώ (!) αστυνομικούς, ακολουθήθηκε από ένα παροξυσμό τηλεπαρουσιαστικής αχρειότητας από ορισμένα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης, από τα οποία η βαρβαρότητα των «αγανακτισμένων πολιτών» και των ένστολων ομογάλακτών τους εισβάλλει καθημερινά στη ζωή μας και μας εθίζει απειλητικά σ’ αυτή, προβάλλοντάς την στο κοινωνικό σώμα με αναφορές ή παραλείψεις που τείνουν να δικαιώνουν τους θύτες και να ενοχοποιούν τα θύματα.

 

Πρωταγωνιστές σ’ αυτή τη διάχυση της βαρβαρότητας στο κοινωνικό σώμα είναι ορισμένοι τηλεπαρουσιαστές [που, κακώς, προβάλλονται ως «δημοσιογράφοι», δεδομένου ότι δεν γράφουν τίποτα αλλά, απλώς, εκφωνούν ό,τι τους δίνουν], οι οποίοι, κατά κανόνα, στερούνται προσόντων τόσο τυπικών (πανεπιστημιακές σπουδές) όσο και, κυρίως, ουσιαστικών (μόρφωση, καλλιέργεια, ευαισθησία, αντικειμενικότητα και κριτική σκέψη) και οι οποίοι εκφωνούν (εν αγνοία τους;) έναν ανησυχητικά επαναλαμβανόμενο επικήδειο μιας δημοκρατίας που επί δέκα χρόνια ασφυκτιά στον γύψο μιας τιμωρητικής «θεραπείας-σοκ», με αποτέλεσμα να πυροδοτείται εξακολουθητικά το ερπετικό τμήμα του εγκεφάλου του (εγγενώς, σχιζοφρενικού) ανθρώπινου ζώου.

 

Δεν συνειδητοποιήσαμε το μέγιστο δίδαγμα από την εμπειρία του δρόμου που οδηγεί στην κόλαση – ενός δρόμου που τον έχουμε ξαναβαδίσει στο παρελθόν: Όταν τίθενται εκτός νόμου ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, που «η ζωή τους δεν αξίζει να βιωθεί» είναι σίγουρο ότι δεν θ’ αργήσει να τεθεί εκτός νόμου και η κοινωνία ως όλο, με την επικράτηση του νόμου της ναζιστικής ζούγκλας που απειλεί πια ανοικτά την Ευρώπη και τον πολιτισμό της.

 

Η εξόντωση εκείνων που «η ζωή τους δεν αξίζει να βιωθεί» άρχισε με την ατιμώρητη δολοφονική δράση του αληταριάτου των Ταγμάτων Εφόδου (SA) στους δρόμους από τα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης από τους ανεγκέφαλους φορείς της ναζιστικής παράνοιας. Εφαρμόστηκε συστηματικά με το εφιαλτικό Πρόγραμμα Εξόντωσης (Σχέδιο Aktion T-4) με την άμεση συνέργεια χιλιάδων «επιφανών» εκπροσώπων της Ιατρικής «Επιστήμης» στη δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων διανοητικά «υπολειπόμενων», ψυχικά «ασθενών», ατόμων με σωματικές αναπηρίες, ομοφυλόφιλων και κάθε είδους «περιθωριακών». Και κατέληξε στη γενοκτονία 6 εκατομμυρίων Εβραίων και μισού εκατομμυρίου Ρομά και στην εκατόμβη των 65 εκατομμυρίων νεκρών του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

 

Άγνοια, άνοια, παράνοια, σχιζοφρένεια; Κατάδυση στο ασυνείδητο; Ανάδυση του ασυνείδητου; Η παρανοϊκή φλέβα που διατρέχει το -εγγενώς, σχιζοφρενικό- ανθρώπινο είδος; Κανένας δεν θέλει ή δεν μπορεί να αρθρώσει μια πειστική απάντηση. Κι ενώ συνεχίζεται η «ερμηνευτική διαμάχη» για την επανεμφάνιση της βαρβαρότητας (κυρίως με τη μορφή της αυτοδικίας και της δικαίωσής της), το αίμα συνεχίζει να ρέει, η τρομοκρατία εξακολουθεί να ασκείται (κυρίως -αλλά όχι μόνο- από αλήτες-μέλη των συμμοριών των αναγεννημένων Ταγμάτων Εφόδου που «ζέχνουν» ανεγκεφαλισμό, αυξητικές ορμόνες, αναβολικά, και παράνοια) και η εξουσία δεν θέλει ή δεν μπορεί να επιβάλλει τους κανόνες της νομιμότητας που η ίδια θεσπίζει, με αποτέλεσμα «μια μπότα να συντρίβει [εξακολουθητικά] ένα ανθρώπινο πρόσωπο. Για πάντα…». Συμπτώματα συλλογικής σχιζοφρένειας, σημεία των σκοτεινών καιρών ή απλώς εισαγωγή στο «1984»;

 

Σε κάθε περίπτωση, ο σταδιακός εθισμός στις καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στις παραβιάσεις της νομιμότητας τόσο από αυτοδικούντες «πολίτες» όσο και από ένστολους που είναι εντεταλμένοι για την υπεράσπισή της, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο ρουά-ματ της δημοκρατίας.

 

Ένας δρόμος στρωμένος με το τρίπτυχο «αίμα – σπέρμα – βία» (που προσφέρεται σε όλο και μεγαλύτερες δόσεις από τα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης) σε συνδυασμό με την αυξανόμενη ανοχή της κοινωνίας απέναντι στην αποκρουστική αυτοδικία και στον εκτροχιασμό μιας μερίδας ένστολων, έχει μία και μόνο κατάληξη. Η ιστορία έχει αποφανθεί αμετάκλητα για τις συνέπειες της καλλιέργειας αυτού του εκρηκτικού μείγματος. Αλλά, ατυχώς, το μόνο σίγουρο δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι οι άνθρωποι δεν διδάσκονται τίποτε απ’ αυτή. Πράγμα που τους υποχρεώνει να την ξαναζούν περιοδικά.

 

ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΟ «ΠΟΡΙΣΜΑ»: ΕΝΑ ΔΙΑΤΡΗΤΟ ΚΟΥΡΕΛΟΧΑΡΤΟ

 

Με το πρώτο ιατροδικαστικό «πόρισμα» για το διπλό λιντσάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου, το οποίο ελέγχεται από άποψη μορφής (δομή και γλώσσα) και περιεχομένου (παρατιθέμενα ή παραληφθέντα στοιχεία), ανεξηγήτως πώς (;) «συμφώνησε» και ο τεχνικός σύμβουλος που επέλεξε η οικογένεια του δολοφονηθέντος (πράγμα, κατά τη γνώμη μου, δείχνει ότι επρόκειτο για μια ατυχή επιλογή).

Απ’ αυτό το πρώτο «πόρισμα», που συνέταξαν οι ιατροδικαστές κ. Νίκος Καλογριάς και κ. Σουλτάνα Μαριανού, η κοινωνία πληροφορήθηκε τις εξής, άκρως καινοφανείς «επιστημονικές» διαπιστώσεις του τύπου «από την Πόλη έρχομαι…»:

 

1) Ότι διαπιστώθηκαν «κάποια τραύματα διάσπαρτα σε διάφορα σημεία του σώματος [σκοπίμως δεν αναφέρεται σε ποια σημεία;] που από μόνα τους δεν δικαιολογούν το θάνατο».

Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι τραύματα (όσο μικρά και αν είναι εξωτερικά) που προέρχονται από χτυπήματα στο κεφάλι, μπορούν να προκαλέσουν εγκεφαλικό οίδημα με συνέπεια να προκληθεί θάνατος.

 

2) Ότι «σ' αυτή τη φάση αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι δεν υπήρχαν θανατηφόρες κακώσεις μακροσκοπικά από τη νεκροτομή που έγινε που να δικαιολογούν τον θάνατο».

Ήγουν, τουτέστιν, δηλαδή, με άλλους λόγους ήτοι, με βάση την «ιδιότυπη αντίληψη» περί ιατροδικαστικής επιστήμης που έχουν οι ως άνω ιατροδικαστές, μόνο μακροσκοπικά διαπιστούμενες σοβαρές κακώσεις μπορούν να δικαιολογούν τον θάνατο. (!!!) Βέβαια, το αν αυτό συνιστά επιστημονική απόφανση ή ανέκδοτο, είναι ένα άλλο ζήτημα.

 

3) Ότι επειδή το θύμα του λιντσαρίσματος «είχε μικρά θλαστικά τραύματα που από μόνα τους δεν δικαιολογούν το θάνατο… προχωράμε σε περαιτέρω τοξικολογικές εξετάσεις».

Όμως, τί μπορούν να δείξουν οι τοξικολογικές εξετάσεις; Μήπως ότι είχε προηγηθεί χρήση ουσιών (π.χ., ηρωίνης), για να «αποδοθεί» ο θάνατος σε «υπερβολική δόση» και όχι στο εγκεφαλικό οίδημα που προκλήθηκε από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα στο κεφάλι, ώστε να απενοχοποιηθούν οι θύτες (ένστολοι και μη) και να ενοχοποιηθεί το θύμα;

Αυτοί οι ιατροδικαστές έχουν δει ποτέ έναν άνθρωπο που πεθαίνει από «υπερβολική δόση»; Πέφτει σε κώμα. Και κώμα σημαίνει ότι δεν σηκώνεται, δεν τρέχει, δεν ξαναπέφτει, δεν ξανασηκώνεται και, εν τέλει, καταρρέει.

Πρόκειται, δηλαδή, για μια εικόνα που θέτει ευθέως ως πρώτη βάσιμη υπόνοια ένα εν εξελίξει εγκεφαλικό οίδημα ή μια εσωτερική αιμορραγία. Μια βάσιμη υπόνοια που δεν εξετάστηκε καν από τους ιατροδικαστές (γιατί;).

Επιπλέον, είναι απορίας άξιο το γεγονός ότι οι ιατροδικαστές "αναμένουν τα αποτελέσματα των ιστολογικών εξετάσεων προκειμένου να αποφανθούν για τα αίτια του θανάτου", δεδομένου ότι ένα εγκεφαλικό οίδημα ή μια εσωτερική αιμορραγία δεν καταδεικνύεται ούτε με τη νεκροψία ούτε με τις «αναμενόμενες τοξικολογικές εξετάσεις» (τις οποίες ζήτησαν - γιατί, άραγε;), αλλά με τη νεκροτομική εξέταση (την οποία ανακοίνωσαν ότι έκαναν).

 

Φαίνεται πως στον πνευματικό ορίζοντα ορισμένων ιατροδικαστών σήμερα, εξακολουθεί να βαραίνει η «κληρονομιά» του περιβόητου ιατροδικαστή κ. Καψάσκη, σύμφωνα με τον οποίο «ο θάνατος του Γρηγόρη Λαμπράκη προήλθε από πρόσκρουση της κεφαλής του επί της ασφάλτου» και, συνεπώς, «δεν δολοφονήθηκε…». Αυτή η «επιστημονική» διαπίστωση οδήγησε στην απαλλαγή του εσμού των κρατικών αξιωματούχων και των παρακρατικών υποκοσμιακών που κάθισαν στο εδώλιο για τη δολοφονία του ανεξάρτητου βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη. Όταν στις 27 Δεκεμβρίου 1966, ανακοινώθηκε η ομόφωνη ετυμηγορία των (προσεκτικά επιλεγμένων) ενόρκων, σύμφωνα με τη οποία «ο Λαμπράκης δεν δολοφονήθηκε», ο αείμνηστος εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας την σχολίασε λέγοντας: «Η απόφαση μοιάζει με φως εξαντλημένης ηλεκτρικής στήλης».

 

ΕΝΑΣ ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΗΣ ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ;

 

Σε σχέση με τον ιατροδικαστή κ. Νίκο Καλογριά, στην ιστοσελίδα DIRECT NEWS, στις 07/10/2011, σημειώνονται τα εξής (οι τονισμένες λέξεις είναι της ιστοσελίδας):

«Ο ιατροδικαστής Νίκος Καλόγριας ευθύνεται για τη μη παραπομπή σε δίκη, με την αυτόφωρη διαδικασία, του αστυνομικού των ΜΑΤ που χτύπησε τη φωτορεπόρτερ Τατιάνα Μπόλαρη, στα επεισόδια της Τετάρτης στο Σύνταγμα.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του directnews.gr, ο ιατροδικαστής -προφανώς σε συνεννόηση με τα υψηλά κλιμάκια της ΓΑΔΑ- αρνήθηκε να παραδώσει, όπως είχε υποχρέωση, την έκθεση πραγματογνωμοσύνης στην Τατιάνα Μπόλαρη, αμέσως μετά την εξέτασή της από τον ίδιο, την Πέμπτη το πρωί.

Αντίθετα ο Ν. Καλόγριας χρησιμοποίησε ως δικαιολογία ότι ήταν, δήθεν, υποχρεωμένος να περιμένει πρώτα τις γνωματεύσεις των γιατρών του νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός- στο οποίο είχε διακομιστεί η φωτορεπόρτερ αμέσως μετά τα χτυπήματα που δέχθηκε από το ΜΑΤατζή - προκειμένου στη συνέχεια να συντάξει τη δική του έκθεση.

Μάλιστα, για να της “χρυσώσει το χάπι”, της είπε ότι δεν χρειαζόταν λόγω του τραυματισμού της να κουραστεί για να προσκομίσει η ίδια τη γνωμάτευση των γιατρών, αλλά θα μπορούσε να του την αποστείλει και με φαξ !

Η Τατιάνα Μπόλαρη πιστεύοντας ότι αυτή είναι η συνήθης διαδικασία και πρακτική της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών δέχθηκε ως αληθή τα λεγόμενα του Καλόγρια και αποχώρησε.

Ωστόσο, με αυτό τον τρόπο ο κύριος ιατροδικαστής πούλησε απλώς εκδούλευση στην πολιτική και φυσική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ, αφού έτσι “κέρδισαν” τον απαιτούμενο χρόνο, για να γλιτώσουν τον τραμπούκο αστυνομικό των ΜΑΤ από το Αυτόφωρο Δικαστήριο».  http://directnews.gr/greece/6707-2011-10-07-12-54-40.html 

 

Εν προκειμένω, με το πρόσχημα των «τοξικολογικών εξετάσεων» (που "αργούν"), ίσως δοθεί χρόνος για να κατασκευαστούν «τεκμήρια» που θα απενοχοποιούν τα ανθρωπόσκυλα, όπως π.χ. το μαχαίρι που βρέθηκε να κρατάει ένας από τους οκτώ αστυνομικούς το οποίο προβλήθηκε αμέσως από τα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης ως «όπλο» που δήθεν κρατούσε το θύμα, κατ’ απομίμηση της «ανεύρεσης» από αστυνομικό του περιβόητου «πράσινου σακίδιου» που περιείχε μολότοφ, προκειμένου να ενοχοποιηθούν συλληφθέντες στις 20 Ιουνίου 2003 στη Θεσσαλονίκη, στις μαζικές διαδηλώσεις κατά τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ. Αν η ιστορία επαναλαμβάνεται, τότε επαναλαμβάνεται πάντοτε ως τραγωδία.

 

ΟΙ «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ»

 

Ο μεσίτης Αθανάσιος Χορταριάς, δεύτερος κατηγορούμενος για συμμετοχή στο λιντσάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου είναι μέλος της εθνικιστικής οργάνωσης "Πατριωτικό Μέτωπο" της οποίας ηγείται ο Σταύρος Βιτάλης ο οποίος αυτο-στρατεύτηκε ως εθελοντής κουμπουροφόρος αρχικά στη Νικαράγουα (με τους Σαντινίστας ή τους Κόντρας;) και στη συνέχεια στην πολύπαθη Γιουγκοσλαβία όπου οι διάφορες εκφάνσεις του Οργανωμένου Εγκλήματος καλυμμένες με το μανδύα του εθνικισμού και της θρησκείας, αλληλοσκοτώνονταν για τις «ζώνες επιρροής» τους και δολοφονούσαν (κυρίως, αμάχους) στην κατάσταση του χάους που προκάλεσε η εν μια νυκτί μεταμόρφωση των τέως κομμουνιστών ηγετών των «ομόσπονδων δημοκρατιών» σε ακραιφνείς «εθνικιστές», προκειμένου να διατηρήσουν τα προνόμιά τους.

Για το βιογραφικό του κ. Σταύρου Βιτάλη, αρχικά "ταγματάρχη Ε.Τ." και, εν συνεχεία, "υποστράτηγου Ε.Τ.", της Σερβικής Δημοκρατίας» [του Μιλόσεβιτς]»

βλ. http://ixnos.blogspot.com/2010/09/blog-post_4952.html 

 

Κλεάνθης Γρίβας

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Η παραγωγή (απαλλακτικών και συγκαλυπτικών) Ενόρκων Διοικητικών Εξετάσεων (ΕΔΕ) είναι μια διαχρονικά ανθούσα «βιομηχανία» που ποτέ δεν αντιμετώπισε «κρίση» στη χώρα μας. Γιατί όταν οι «ελέγχοντες» και οι «ελεγχόμενοι» ταυτίζονται, το αποτέλεσμα είναι δεδομένο. Γι’ αυτό και «όλοι οι κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν ΕΔΕ…»

Κλεάνθης Γρίβας

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΣΕ 3 ΠΡΑΞΕΙΣ

Από τον υπεύθυνο και ικανότατο πολιτικό ηγέτη Ελευθέριο Βενιζέλο

στους κάθε είδους ανεύθυνους «μεγαλέξανδρους»

28 Ιουνίου 2018

 

Η θέση της σύγχρονης Ελλάδας σφραγίστηκε από τρεις Συνθήκες Ειρήνης με τις οποίες οι Μεγάλες Δυνάμεις αντιμετώπισαν το «Ανατολικό Ζήτημα» σύμφωνα με τα συμφέροντά τους: Τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913), των Σεβρών (1922) και της Λωζάνης (1923), στις οποίες η Ελλάδα εκπροσωπούνταν -ευτυχώς- από τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

 

Με βάση τα δεδομένα αυτών των Συνθηκών, ανακύπτει το κρίσιμο ερώτημα για την ατομική και συλλογική μας αυτοσυνειδησία: Τί είμαστε;

Ιδανικοί αυτόχειρες, που παίζουν σε ένα θεατρικό έργο σκηνοθετημένο από την Τουρκία; Βλάκες, που, όταν το δάκτυλο δείχνει το φεγγάρι, κοιτάνε το… δάκτυλο; Διανοητικά υπολειπόμενοι, που αδυνατούν να διακρίνουν το σημαντικό από το ασήμαντο και το μείζον από το έλασσον; Παράφρονες, που ανοίγουν μόνοι τους την πύλη του ψυχιατρείου-κόλαση στο οποίο θα εγκλειστούν; Αδαείς, που έχουν άποψη επί παντός του επιστητού; Ή, απλώς, ανόητοι, που βγάζουν μόνοι τους τα μάτια τους;

 

Δεδομένου ότι βασικός στόχος της επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας είναι η επαναδιείσδυσή της στα εδάφη κυριαρχίας της πρώην Οθωμανικής αυτοκρατορίας (με πρώτη στόχευση τα Βαλκάνια, το Αιγαίο και τη Μέση Ανατολή), κύριος στόχος της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας δεν μπορεί παρά να είναι η αποτροπή αυτής της τουρκικής προσπάθειας.

 

Και σ’ αυτή την κατεύθυνση, είναι προφανές ότι συμφέρον της Ελλάδας είναι να περιβάλλεται στα βόρεια σύνορά της από μια ομάδα χωρών που, εξαιτίας της ενσωμάτωσής τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, είναι υποχρεωμένες να εναντιώνονται σ’ αυτή τη διείσδυση και όχι από χώρες έρμαια στην επιρροή της Τουρκίας ή εξαρτημένες απ’ αυτή.

  

1. ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: ΠΡΑΞΗ 1η

Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913)

Εκδίωξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από τα Βαλκάνια

και Διπλασιασμός της Ελλάδας

 

Η συνθήκη ειρήνης του Βουκουρεστίου (1913) αποτελεί την πρώτη πράξη της επίλυσης του «ανατολικού ζητήματος» με την εκδίωξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από τα Βαλκάνια,  μέσω των διευθετήσεων στις οποίες κατέληξαν οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις της εποχής εκείνης (Γερμανία, Γαλλία, Ρωσία, Αυστρο-ουγγαρία, Αγγλία, Ιταλία), με βάση τα συμφέροντά τους και τον συσχετισμό της ισχύος μεταξύ τους. Και έκτοτε, η επαναδιείσδυση της Τουρκίας στα Βαλκάνια αποτελεί πάγιο στόχο της εξωτερικής της πολιτικής.

 

Σ’ αυτή τη δύσκολη και σύνθετη γεωπολιτική παρτίδα «σκακιού», η Ελλάδα σημείωσε απρόσμενες σημαντικές επιτυχίες, με τον εδαφικό και πληθυσμιακό διπλασιασμό της, έχοντας την τύχη να εκπροσωπείται στις εργασίες της διάσκεψης από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, έναν από τους ελάχιστους ηγέτες που είχαν γνώση της γεωπολιτικής (άριστου γνώστη και μεταφραστή του έργου του «πατέρα της γεωπολιτικής» Θουκυδίδη).

 

Στο πλαίσιο αυτών των διευθετήσεων, με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου, η Ελλάδα διπλασίασε το έδαφός της (από 64.790 σε 108.610 τετρ. χλμ)  και τον πληθυσμό της (από 2.660.000 σε 4.363.000), προσαρτώντας μεγάλα τμήματα της Ηπείρου και της Μακεδονίας (μεταξύ αυτών η Θεσσαλονίκη, η Φλώρινα και η Καβάλα), και ακολούθησε η επίσημη οριστική ενσωμάτωση της Κρήτης στην Ελλάδα (14 Δεκεμβρίου 1913).

 

Μ’ άλλα λόγια, η Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) έδωσε στην Ελλάδα περίπου τη σημερινή της μορφή. Και, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, θα πρέπει να διαφυλάσσεται ως «κόρη οφθαλμού» από ελληνικής πλευράς.

 

Η Συνθήκη δεν προέβλεψε τον οριστικό διακανονισμό του ζητήματος των νησιών του Β.Α. Αιγαίου, (Λήμνος, Χίος, Σάμος κ.α.), τα οποία είχε πάρει η Ελλάδα από τους Οθωμανούς και επί των οποίων αναγνωρίστηκε η επικυριαρχία της Ελλάδας από τις Μεγάλες Δυνάμεις τον Φεβρουάριο 1914. Μέχρι τότε, τα νησιά κατέχονταν από την Ελλάδα «de facto».

 

Από τις Μεγάλες Δυνάμεις, η Γερμανία και η Γαλλία υποστήριξαν τις ελληνικές θέσεις, η Ρωσία και η Αυστροουγγαρία υποστήριξαν τις Βουλγαρικές απαιτήσεις, ενώ η Αγγλία και η Ιταλία κράτησαν «ουδέτερη» στάση.

 

Με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η οθωμανική περιφέρεια της Μακεδονίας μοιράστηκε σε τρεις χώρες (Ελλάδα, Σερβία και Βουλγαρία), με την Ελλάδα να παίρνει τη «μερίδα του λέοντος», πράγμα που σημαίνει ότι με βάση αυτή τη Συνθήκη, από γεωγραφική άποψη η Μακεδονία δεν είναι μία αλλά τρεις.

 

2. ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: ΠΡΑΞΗ 2η

Συνθήκη των Σεβρών (1920)

Εκδίωξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από τη Μέση Ανατολή

 

Η συνθήκη ειρήνης των Σεβρών (1920) αποτελεί την δεύτερη πράξη της επίλυσης του «ανατολικού ζητήματος» με την εκδίωξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από τη Μέση Ανατολή.

 

Η Συνθήκη των Σεβρών υπογράφηκε στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920 στη γαλλική πόλη Σεβρ (Sevres), ως συνθήκη ειρήνης ανάμεσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία και τις Συμμαχικές δυνάμεις μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Ιαπωνία) και τις δυνάμεις που σχετίζονταν μ’ αυτές (Αρμενία, Βέλγιο, Ελλάδα, Χετζάζ, Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία, Τσεχοσλοβακία).

 

Από μέρους της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η συνθήκη έγινε αποδεκτή από τον σουλτάνο Μεχμέτ ΣΤ΄ (που προσπαθούσε να σώσει τον θρόνο του), αλλά απορρίφθηκε από το κίνημα των Νεότουρκων υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ (που χρησιμοποίησε αυτή τη διένεξη για να αυτοανακηρυχθεί κυβέρνηση και να καταργήσει το χαλιφάτο).

 

Με βάση αυτή τη συνθήκη, η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέδωσε στην Αγγλία την Μεσοποταμία (Ιράκ), την Παλαιστίνη και την Υπεριορδανία και στη Γαλλία την Συρία και τον Λίβανο. Η Ανατολία πέρασε στη σφαίρα επιρροής της Ιταλίας. Και προβλέπονταν ότι η Χετζάζ (μέρος της σημερινής Σαουδικής Αραβίας), το Κουρδιστάν και η Αρμενία θα γίνονταν ανεξάρτητα κράτη.

 

Στην Ελλάδα (η οποία εκπροσωπούνταν στις εργασίες της διάσκεψης από τον Ελευθέριο Βενιζέλο) παραχωρήθηκαν τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος και η ανατολική Θράκη μέχρι τη γραμμή της Τσατάλτζας κοντά στην Κωνσταντινούπολη.

 

Η περιοχή της Σμύρνης θα έμενε υπό την ονομαστική επικυριαρχία του Σουλτάνου αλλά θα διοικούνταν από Έλληνα Αρμοστή ως εντολοδόχο των Συμμάχων, και θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα μετά από πέντε χρόνια με δημοψήφισμα.

 

Το άρθρο 26 όριζε ακόμα και εάν οι οθωμανικές αρχές δεν συναινούσαν στην εφαρμογή της Συνθήκης, θα εξέπιπταν από την κυριαρχία τους στην Κωνσταντινούπολη, την οποία θα μπορούσε να καταλάβει η Ελλάδα (θέση την οποία είχε προωθήσει εντέχνως ο Ελ. Βενιζέλος).

 

Παράλληλα, η Βόρεια Ήπειρος ενσωματωνόταν στην Ελλάδα με το μυστικό Σύμφωνο Βενιζέλου-Τιττόνι. Η Ιταλία συμφώνησε να παραχωρήσει στην Ελλάδα και τα Δωδεκάνησα (εκτός από τα νησιά Ρόδος και Καστελόριζο, τα οποία δεσμεύονταν να τα παραχωρήσει κατόπιν δημοψηφίσματος, όταν η Βρετανία θα έδινε στο μέλλον την Κύπρο στην Ελλάδα – μια δέσμευση που ακυρώθηκε από την Ιταλία το 1922).

 

Τα στενά των Δαρδανελίων και η θάλασσα του Μαρμαρά αποστρατικοποιήθηκαν και έγιναν προσωρινά διεθνής περιοχή, οι Σύμμαχοι απέκτησαν τον οικονομικό έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και καθορίστηκε η ισότητα και τα δικαιώματα των χριστιανικών μειονοτήτων.

 

Η επικύρωση της Συνθήκης δεν έγινε από κανένα συμμαχικό κοινοβούλιο -(ούτε από το ελληνικό), καθώς μετά την επαναφορά του Κωνσταντίνου στον ελληνικό θρόνο, διαταράχθηκαν οι σχέσεις με τις συμμαχικές δυνάμεις, οι οποίες ποτέ δεν αναγνώρισαν τον Κωνσταντίνο ως αρχηγό του ελληνικού κράτους.

 

Η Σοβιετική Ένωση έκανε ξεχωριστή συνθήκη με τους Οθωμανούς. Μετά την επικράτηση τους, οι Νεότουρκοι μετέφεραν την πρωτεύουσα στην Άγκυρα, και μετά την Μικρασιατική Καταστροφή (1922), οι σύμμαχοι υπέγραψαν νέα συνθήκη ειρήνης (τη Συνθήκη της Λωζάνης, 1923) με ευνοϊκότερους όρους για την Τουρκία.

 

3. ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: ΠΡΑΞΗ 3η 

Συνθήκη της Λωζάνης (1923)

Διαμόρφωση των (σημερινών) συνόρων της Τουρκίας

Κυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά του Αιγαίου

 

Η Συνδιάσκεψη Ειρήνης της Λοζάνης διήρκεσε (με ένα διάλλειμα) από τις 20 Νοεμβρίου 1922 μέχρι τον Αύγουστο 1923.

 

Συνήλθε υπό την προεδρία του βρετανού Υπουργού Εξωτερικών λόρδου Κόρζον. Συμμετείχαν οι χώρες: Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία, Ιαπωνία, Ρουμανία και Σερβία.

 

Η Σοβιετική Ρωσία προσκλήθηκε να πάρει μέρος μόνο όταν θα συζητούνταν το καθεστώς των Στενών. Στη Βουλγαρία επιτράπηκε να εκθέσει τις απόψεις της για την έξοδό της στο Αιγαίο και για το καθεστώς των Στενών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέστησαν εκπροσωπούμενες στην πρώτη φάση από τον αντιπρόσωπο τους Α.W. Child, και στη δεύτερη από τον Αμερικανό πρεσβευτή στη Βέρνη J. Clark Grew. Η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και η Τουρκία από τον Ισμέτ Πασά.

 

1) Αναγνωρίστηκε η κυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά του Αιγαίου (Λήμνος, Σαμοθράκη, Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος και Ικαρία).

2) Τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος παραχωρήθηκαν στην Τουρκία.

3) Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να εκκενώσει τη Σμύρνη και την Ανατολική  Θράκη (εκκένωση που στρατιωτικά, είχε ήδη συντελεστεί με την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922).

4) Αναγνωρίστηκε η ιταλική κυριαρχία σε όλα τα Δωδεκάνησα (που, τελικά, θα ενσωματωθούν στην Ελλάδα το 1947).

5) Συμφωνήθηκε η ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, και η υποχρέωση της Τουρκίας να αναγνωρίσει (α) το δικαίωμα της ισοπολιτείας στις αλλοεθνείς μειονότητες, (β) την παραμονή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη, και (γ) την ειδική σύμβαση για το καθεστώς των Στενών, που ίσχυσε μέχρι την υπογραφή της Συμβάσης του Montreux στις 20 Ιουλίου 1936.

 

Με τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) διαμορφώθηκαν τα (σημερινά) σύνορα της Τουρκίας, με συνέπεια να αποτελεί ένα σοβαρό εμπόδιο στην επεκτατική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, κεντρικός στόχος της οποίας ήταν και παραμένει η επανάκτηση των απολεσθέντων επιρροών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας προς κάθε δυνατή κατεύθυνση.

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ένα «άσμα ηρωικό» που δεν πρέπει να γίνει Πένθιμο

 

* Με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913), η Ελλάδα διπλασιάστηκε εδαφικά και πληθυσμιακά και απέκτησε σημερινή της μορφή (που ολοκληρώθηκε με την προσθήκη της Δωδεκανήσου το 1947). Και, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, θα πρέπει να διαφυλάσσεται ως «κόρη οφθαλμού» από ελληνικής πλευράς.

 

* Με τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) διαμορφώθηκαν τα (σημερινά) σύνορα της Τουρκίας, και αναγνωρίστηκε η κυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά του Αιγαίου (Λήμνος, Σαμοθράκη, Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος και Ικαρία), με συνέπεια να αποτελεί ένα σοβαρό εμπόδιο στην επεκτατική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, κεντρικός στόχος της οποίας ήταν και παραμένει η επανάκτηση των απολεσθέντων επιρροών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας προς κάθε δυνατή κατεύθυνση. Και, γι’ αυτό το λόγο, και αυτή η Συνθήκη θα πρέπει να διαφυλάσσεται ως «κόρη οφθαλμού» από ελληνικής πλευράς (όπως ακριβώς και η Συνθήκη του Βουκουρεστίου, 1913).

 

Για προφανείς λόγους, η Τουρκία θέτει τη Συνθήκη της Λωζάνης υπό αμφισβήτηση (διαρκώς και με κάθε ευκαιρία) μέσα από το λόγο και την πράξη, αφενός των διαμορφωτών και των διαχειριστών της εξωτερικής πολιτικής της και αφετέρου των κάθε συνομοταξίας Τούρκων ακροδεξιών και εθνικιστών, οι οποίοι δεν αποδέχονται το γεγονός ότι τα προαναφερθέντα αιγαιοπελαγίτικα νησιά ανήκουν στην Ελλάδα και ότι, μέσω αυτών, η Ελλάδα ελέγχει νομίμως το 70% του Αιγαίου Πελάγους, μιας θάλασσας με κομβική σημασία και με διαρκώς αυξανόμενο στρατηγικό βάρος, ιδιαίτερα στη ρευστή μετα-ψυχροπολεμική εποχή.

 

Σ’ αυτή την επιδίωξή της, η επεκτατική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, ενισχύεται εξ’ αντικειμένου από τους εγχώριους «Μεγαλέξανδρους» που (περιβεβλημένοι με περικεφαλαίες, μανδύες, σημαίες και σταυρούς -αγκυλωτούς και άλλους), κραυγάζουν εν χωρώ «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική», αδυνατώντας να κατανοήσουν ότι μ’ αυτό τον τρόπο:

 

α) Aμφισβητούν (προς το παρόν, οχλοκρατικώ δικαίω) τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913), με την οποία η Ελλάδα διπλασίασε το έδαφος και τον πληθυσμό της και για την οποία από γεωγραφική άποψη η Μακεδονία δεν «είναι μία και ελληνική» αλλά τρεις (ελληνική, σερβική, βουλγαρική). Και έτσι,

 

β) Nομιμοποιούν τις παράνομες -από την άποψη του διεθνούς δικαίου- προσπάθειες της Τουρκίας για την ανατροπή της Συνθήκης της Λωζάνης (1923).

 

Συνεπώς, όσοι έχουν προσβληθεί από τον θανατηφόρο ιό του εθνικισμού και του κομματισμού, αγνοώντας το γεγονός ότι, κατά κανόνα, οι διεθνείς συνθήκες ανατρέπονται με πόλεμο, βάζουν τα ευτελή συμφέροντα της ιδιοτέλειας, του φανατισμού και της άγνοιας (τους) πάνω από τα συμφέροντα της χώρας, τα οποία (όπως και τα πραγματικά συμφέροντα κάθε χώρας) διακυβεύονται, μόνον ή κυρίως, σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής.

 

Κι έτσι, «πρωταγωνιστούν» σε μια ιλαροτραγωδία που θα μπορούσε εύκολα μπορεί να μεταβληθεί σε τραγωδία, στο πλαίσιο της ρευστότητας του κόσμου που διαμορφώθηκε μετά την κατάρρευση του ανατολικού ολοκληρωτισμού. Η κατάρρευση αυτή προκάλεσε την ανατροπή της ψυχροπολεμικής ισορροπίας δυνάμεων που ίσχυε μέχρι τότε, η οποία δεν έχει υποκατασταθεί ακόμη από μια νέα ισορροπία.

 

Αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος διανύει μια «μεταβατική περίοδο» που (όπως όλες οι μεταβατικές περίοδοι στην ιστορία) είναι άκρως επικίνδυνη και επισφαλής, δεδομένου ότι τα πάντα είναι δυνατό να συμβούν από οποιαδήποτε αιτία.

 

Σ’ αυτή τη ζοφερή μεταβατική περίοδο που θα εγκυμονεί απρόσμενες αλλαγές μέχρι να εγκαθιδρυθεί μια καινούρια ισορροπία δυνάμεων στη θέση αυτής που έχει ανατραπεί, πολλοί αδυνατούν να κατανοήσουν τη δυνητική επικινδυνότητα των ενεργειών τους, πράγμα που απαιτεί γνώση και σκέψη, δηλαδή δύο στοιχεία εν ανεπαρκεία στις μέρες μας.

 

Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) και η Συνθήκη της Λωζάνης (1923) που είναι αλληλένδετες μεταξύ τους, πρέπει να διαφυλαχθούν ως κόρη οφθαλμού από την Ελλάδα, έχοντας πάντα κατά νου ότι κάθε αμφισβήτηση της μιας (από μας) ενεργεί υποστηρικτικά στην αμφισβήτηση της άλλης (από την Τουρκία).

 

Κλεάνθης Γρίβας

 

 

Υ.Γ. Προς κάθε ενδιαφερόμενο

Μια προσεκτική και συνδυασμένη ανάγνωση των τριών έργων:

Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου του Θουκυδίδη (μετάφραση Ελευθέριος Βενιζέλος και Άγγελος Βλάχος – και τα δύο, εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της «Εστίας»),

Το Στρατηγικό Βάθος – Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας του Αχμέτ Νταβούτογλου (εκδόσεις Ποιότητα, Αθήνα, 2010), και

Η τραγωδία της Πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων του John Mearsheimer (εκδόσεις Ποιότητα, Αθήνα, 2006),

ίσως επέτρεπε σε όλους εκείνους που θέλουν να έχουν λόγο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής (και οι οποίοι, κατά κανόνα, δεν έχουν καλές σχέσεις με το διάβασμα), να σχηματίσουν μια -αμυδρή, έστω-εικόνα του διεθνούς σκηνικού και της διεθνούς αρχιτεκτονικής της ισχύος, στο πλαίσιο των οποίων είναι υποχρεωμένη να βαδίζει σταθερά η χώρα μας και όχι να παραπατάει (εν πολλοίς, εξαιτίας τους).

 

Κλεάνθης Γρίβας

 

ΜΕ ΠΟΣΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΥΠΟΥ NOVARTIS,

MΠAINEI ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑ (ΚΑΙ ΕΞΑΘΛΙΩΝΕΤΑΙ);

21-02-2018

 

Το πρόβλημα δεν είναι το Φαρμακο-βιομηχανικό Καρτέλ αυτό καθαυτό. Από καταβολής οργανωμένου εγκλήματος, όλα τα Καρτέλ χρησιμοποιούν την ίδια μεθοδολογία και έχουν τον ίδιο σκοπό. Από το Καρτέλ Μεντεγίν και το Καρτέλ Κάλι μέχρι το Φαρμακο-βιομηχανικό Καρτέλ. Όλα διατείνονται ότι έχουν δήθεν «σωτηριολογικούς» στόχους πίσω από τους οποίους καλύπτουν τον ένα, μοναδικό και ανομολόγητο πραγματικό στόχο τους: Την ακόρεστη πείνα τους για μεγιστοποίηση της κερδοφορίας τους, με κάθε «νόμιμο» και παράνομο μέσο.

Το πρόβλημα είναι ο εσμός των εξαχρειωμένων και εξαγορασμένων «χρήσιμων ηλίθιων αλητών» που λειτουργούν ως «ευπειθείς δούλοι» του Φαρμακο-βιομηχανικού Καρτέλ και κάνουν δυνατή την πραγμάτωση αυτού του πάγιου στόχου του:

(1) Μια στρατιά από άπληστους και ανενδοίαστους κρατικούς, κομματικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους, που λειτουργούν με βάση το "ποιος δίνει τα περισσότερα".

(2) Ένας στρατός από «ληστές με τις άσπρες μπλούζες» (Αντώνης Καρακούσης, Το Βήμα, 25/04/2009) που βρίσκονται στο payroll του Φαρμακολογικού Καρτέλ, πρόθυμοι να κάνουν οποιαδήποτε δουλειά έναντι εξαγοράς.

(3) Ένα σύγχρονο ρεμπέτ-ασκέρι της παραπληροφόρησης από (κατά κανόνα, ημι-αναλφάβητους) που υποδύονται τους «δημοσιογράφους» (καθότι, «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις», Τσαρούχης) οι οποίοι δρουν:

(α) είτε μέσα από «σοβαροφανή» Μέσα Μαζικής «Ενημέρωσης»,

(β) είτε μέσα από θνησιγενείς Ιστοσελίδες Μαζικής Αποβλάκωσης που χρησιμοποιούνται ως «γραφεία τύπου» ή μέσα ξεπλύματος χρήματος,

(γ) είτε μέσα από απίθανες συντεχνιακές «ιατρικές εταιρείες» παντός καιρού και παντός συμπτώματος που λειτουργούν ως «εταιρείες έρευνας αγοράς και όχι ως εταιρείας έρευνας νοσημάτων» οι οποίες πολλαπλασιάζονται με εντυπωσιακή ταχύτητα. (Δρ. Χρήστος Ντέλλος, Καρδιολογική Άποψη, 19/05/2015)

http://www.ntellos.gr/index.php/arthra/iatriki-ekpaideusi/iatrikes-etaireies-ereunas-nosimaton-h-ereunas-agoras-ti-kanei-o-eof και στο www.grivas.info ]

(4) Ένα μπουλούκι των ποικιλώνυμων «εταιρειών δημοσίων σχέσεων» που αναλαμβάνουν έναντι αδρής αμοιβής τη διοργάνωση δήθεν «επιστημονικών» συνεδρίων και άλλων εκδηλώσεων για την προβολή των προϊόντων της έκφανσης του Φαρμακο-βιομηχανικού Καρτέλ που μισθώνει τις υπηρεσίες τους.

Κλεάνθης Γρίβας

 

ΙΑΤΡΟ-ΦΑΡΜΑΚΟ-ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΚΑΡΤΕΛ

«Το ατέλειωτο πάρτι της Υγείας»

«Το Βήμα» στις 25/04/2009 και 03/05/2009

 

Πώς λειτουργούσε το δομημένο παραοικονομικό σύστημα γιατρών και φαρμακευτικών εταιρειών

Αντώνης Καρακούσης: «Το ατέλειωτο πάρτι της Υγείας» (Το Βήμα, 03/05/2009)

Αντώνης Καρακούσης: «Οι ληστές με τις άσπρες μπλούζες» (Το Βήμα, 25/04/2009)

Το ατέλειωτο πάρτι που πραγματοποιήθηκε στην Υγεία τα προηγούμενα χρόνια και μέρος του οποίου αποκαλύπτεται σήμερα με την υπόθεση Novartis, είχε περιγραφεί αναλυτικά από «Το Βήμα», ήδη από το μακρινό 2009. Συγκεκριμένα 

Στις 3 Μαϊου 2009 σε άρθρο του Αντώνη Καρακούση με τίτλο «Το ατέλειωτο πάρτι της Υγείας» περιγραφόταν πώς το δομημένο παραοικονομικό σύστημα γιατρών και φαρμακευτικών εταιρειών κλόνισε συθέμελα τα ασφαλιστικά Ταμεία με κατασπατάληση πόρων με αντάλλαγμα ταξίδια, δώρα και ποσοστά για φάρμακα και ιατρικά υλικά.

Σύμφωνα με το άρθρο που επικαλείται επίσημα στοιχεία, οι δαπάνες Υγείας το 2004 προσέγγιζαν το ποσό των 16,4 δις ευρώ. Το 2007 είχαν εκτοξευθεί σε 22,6 δις ευρώ, χωρίς όμως να υπάρχει βεβαιότητα για την ακρίβεια των αριθμών.

Σύμφωνα με την τότε έκθεση του ΟΟΣΑ οι δαπάνες Υγείας, βάσει των στοιχείων του 2005, έφθαναν το 10,1% του ΑΕΠ και ήταν υπερδιπλάσιες των δαπανών της Εθνικής Αμυνας.

Στις 25 Απριλίου 2009, σε άρθρο του Αντώνη Καρακούση, με τίτλο «Οι ληστές με τις άσπρες μπλούζες», «Το Βήμα» είχε φέρει στη δημοσιότητα στιγμιότυπο από διαδρόμους πανεπιστημιακής κλινικής σχετικό με τις σχέσεις γιατρών και φαρμακευτικών εταιρειών.

 

Αρθρο 1. Το ατέλειωτο πάρτι της Υγείας

Αντώνης Καρακούσης, Το Βήμα, 03/05/2009

 Πώς το δομημένο παραοικονομικό σύστημα γιατρών και φαρμακευτικών εταιρειών

κλονίζει την υγεία των ασφαλιστικών ταμείων

Κατασπατάληση πόρων με αντάλλαγμα ταξίδια, δώρα και ποσοστά για τα φάρμακα και τα ιατρικά υλικά

 

«ΤΟ ΠΑΡΤΙ τελείωσε» ανήγγειλε πομπωδώς τον περασμένο Οκτώβριο ο έγκυρος βρετανικός «Εconomist», θέλοντας να δείξει την ένταση της διεθνούς οικονομικής κρίσης.

Ενα όμως αντιστέκεται, επιμένοντας σε τρελούς ρυθμούς: το πάρτι του τομέα της Υγείας στην Ελλάδα δεν έχει τέλος, δεν το πιάνει η κρίση της διεθνούς οικονομίας, ούτε η βύθιση της ελληνικής. Συνεχίζεται, ξοδεύοντας περισσότερα από ποτέ. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, οι δαπάνες υγείας το 2004 προσέγγιζαν το ποσό των 16,4 δισ. ευρώ. Το 2007 είχαν εκτοξευθεί σε 22,6 δισ. ευρώ, χωρίς όμως να υπάρχει βεβαιότητα για την ακρίβεια των αριθμών.

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ, με βάση τα στοιχεία του 2005, οι δαπάνες υγείας, έφθαναν το 10,1% του ΑΕΠ και ήταν υπερδιπλάσιες των δαπανών για την εθνική άμυνα.

Από τα 22,6 δισ. ευρώ των συνολικών δαπανών υγείας, τα 7,7 δισ. ευρώ το 2007 ξοδεύονταν για φάρμακα. Η συνολική φαρμακευτική δαπάνη, δημόσια και ιδιωτική, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΟΦ), δείχνει να αυξάνεται τα τελευταία χρόνια με τρελούς ρυθμούς. Το 2000 μόλις ξεπερνούσε τα 2,5 δισ. Ευρώ, το 2004 ανήλθε σε 5 δισ. ευρώ και φέτος θα ξεπεράσει τα 9,1 δισ. ευρώ, σύμφωνα με νεότερες εκτιμήσεις.

Ο πίνακας που δημοσιεύεται παραπλεύρως αποτυπώνει ακριβώς την ταχύτητα με την οποία αυξάνονται κατ΄ έτος οι δαπάνες για φάρμακα. Η φαρμακευτική δαπάνη σχεδόν διπλασιάστηκε σε πέντε χρόνια και τετραπλασιάστηκε στη δεκαετία. Πρόκειται προφανώς για μη ανεκτή κατάσταση, ειδικά σε τούτες τις συνθήκες δημοσιονομικής και χρηματοδοτικής κρίσης του κράτους.

Ο τομέας της υγείας μοιάζει με χαίνουσα πληγή, η οποία κλονίζει τα ασφαλιστικά ταμεία και υπονομεύει κάθε προσπάθεια ελέγχου των δημοσίων οικονομικών. Χωρίς επέμβαση, χωρίς μέτρα ελέγχου των δαπανών της υγείας, κάθε δημοσιονομική προσαρμογή, όσο έντονη κι αν είναι, δεν θα αποδώσει. Οποιες οικονομίες και αν εξασφαλισθούν από αλλού, θα χάνονται στον πίθο των Δαναΐδων της υγείας, που χάσκει από παντού, προσφέροντας υπεραποδόσεις στις φαρμακευτικές εταιρείες και μαύρα παραοικονομικά εισοδήματα στους γιατρούς.

Ακριβά φάρμακα, περιττές εξετάσεις

Το μυστικό της συνεχώς διευρυνόμενης σχέσης μεταξύ γιατρών, φαρμακευτικών εταιρειών και προμηθευτών βρίσκεται στη λεγόμενη κατευθυνόμενη συνταγογράφηση με σκοπό την προώθηση και κατανάλωση πανάκριβων φαρμάκων και κρίσιμων ιατρικών υλικών. Τεράστιες ποσότητες ακριβών και δυνητικά επικίνδυνων φαρμάκων συνταγογραφούνται αφειδώς, ασθενείς οδηγούνται μαζικά σε περιττές εξετάσεις και σε επιβαρυντικές χειρουργικές επεμβάσεις, με μόνο σκοπό την αύξηση της κατανάλωσης υλικών της σύγχρονης ιατρικής βιομηχανίας.

Η «φάμπρικα» είναι παλαιά. Κυριαρχούσε από χρόνια στη ζώνη του ΙΚΑ και σε εκείνη των Κέντρων Υγείας της υπαίθρου. Τα τελευταία χρόνια έγινε καθεστώς στις μεγάλες νοσοκομειακές μονάδες, όπου χρησιμοποιούνται πανάκριβα φάρμακα και ακόμη ακριβότερα ιατρικά υλικά. Η υπερανάπτυξη και η διάχυσή της στηρίζεται στο καθεστώς προμηθειών και ιδιαιτέρως στη δυνατότητα που προσφέρει η νομοθεσία στο ιατρικό προσωπικό να αντιμετωπίζει το κάθε υλικό και το κάθε φάρμακο ως μοναδικό.

Η αρχή έγινε με τα ορθοπαιδικά υλικά, που χρησιμοποιούνται στις αρθροπλαστικές επεμβάσεις, στις αλλαγές γονάτων, ισχίων και κεφαλών που δένουν τα οστά των ποδιών με εκείνα της λεκάνης. Υπό το βάρος πιέσεων των γιατρών, με την επίκληση του επείγοντος και της ιδιαιτερότητας συγκεκριμένων γναθοχειρουργικών και ορθοπαιδικών ιατρικών πράξεων, ο νομοθέτης δέχθηκε το 2001 ότι «για πρόσθετα ιατρικά υλικά, μη συγκρίσιμα μεταξύ τους, τα νοσοκομεία δύνανται να τα προμηθεύονται χωρίς διαγωνισμό». Σχεδόν αυτομάτως ακολούθησε η έκδοση εγκυκλίου που περιελάμβανε μακρύ κατάλογο ορθοπαιδικών υλικών, τα οποία μπορούσαν να παραγγέλλουν απευθείας οι γιατροί χωρίς διαγωνισμό.

Συνταγογράφηση κατά το δοκούν

Οπως λέγεται χαρακτηριστικά από προμηθευτές και επιχειρηματίες του χώρου της Υγείας, κάθε βίδα τριών χιλιοστών που χρησιμοποιείται σε ορθοπαιδικές επεμβάσεις αντιμετωπίστηκε ως μοναδική και ξεχωριστή για κάθε ασθενή και η προμήθειά της ανατέθηκε στον θεράποντα χειρουργό. Για πολλούς, εκείνος ο πρώτος κατάλογος μοναδικών υλικών αποτέλεσε την Κερκόπορτα. Εκτοτε, και ειδικά μετά το 2004, στα χρόνια της Νέο-Δημοκρατικής διακυβέρνησης, ο κατάλογος των «μοναδικών» υλικών διευρύνθηκε και αντιμετωπίστηκαν με τον ίδιον τρόπο συγκεκριμένα καρδιολογικά υλικά (όπως βηματοδότες, στεντ και άλλα), τα υλικά αιμοδιάλυσης, τα φίλτρα αιμοκάθαρσης, τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα, τα εξειδικευμένα αντιβιοτικά τρίτης γενιάς και πλήθος άλλων. Για όλα αυτά πλέον οι γιατροί έχουν τη διακριτική ευχέρεια να συνταγογραφούν φάρμακα κατά το δοκούν και να παραγγέλλουν υλικά της αρεσκείας τους ή καλύτερα ανάλογα με τις αντιπαροχές των φαρμακευτικών εταιρειών και των προμηθευτών.

Τα ποσοστά που λαμβάνουν οι γιατροί έναντι των παραγγελιών φαρμάκων και υλικών ποικίλλουν κατά περίπτωση. Για τα φάρμακα εισπράττουν κοντά στο 15% της αξίας τους και για τα υλικά ως και 25%.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια οι χειρουργοί ορθοπαιδικοί γιατροί αντιμετωπίζονται από την κοινωνία ως άλλοι εθνικοί ευεργέτες. Δεν παίρνουν χρήματα από τους ασθενείς για τις επεμβάσεις ή καλύτερα δεν χρειάζεται να πάρουν. Από μια αθροπλαστική επέμβαση γονάτου που κοστίζει στο ασφαλιστικό ταμείο κοντά στις 10.000 ευρώ, έχουν εξασφαλισμένα μόνο από τους προμηθευτές υλικών κοντά στα 2.000 με 3.000 ευρώ.

Περισσότερες ευκαιρίες έχουν οι καρδιοχειρουργοί. Από την τοποθέτηση ενός ισχυρού βηματοδότη που στην ελληνική αγορά κοστίζει σχεδόν 30.000 ευρώ λαμβάνουν από την προμηθεύτρια εταιρεία το 25%, περίπου 6.000-7.000 ευρώ. Γι΄ αυτό παρατηρείται το φαινόμενο να τοποθετούνται βηματοδότες σωρηδόν, ακόμη και σε ασθενείς που βρίσκονται μια ώρα πριν από το τέλος. «Οι ασθενείς πεθαίνουν και οι βηματοδότες δουλεύουν στα νεκροταφεία», λένε με διάθεση μαύρου χιούμορ οι νεότεροι γιατροί.

Μικρές εταιρείες με μεγάλα τιμολόγια

Φάρμακα και συνταγή στα χέρια φαρμακοποιού. Η φαρμακευτική δαπάνη σχεδόν διπλασιάστηκε σε 5 χρόνια και τετραπλασιάστηκε στη δεκαετία

Η οικοδόμηση του ιατρικού παραοικονομικού συστήματος δεν μπορούσε να γίνει απευθείας με τους φαρμακευτικούς πολυεθνικούς κολοσσούς. Οι περισσότερες από τις μεγάλες πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρείες υπόκεινται σε αυστηρούς λογιστικούς κανόνες, ελέγχονται από ειδικούς οργανισμούς, υποβάλλονται σε ειδικά καθεστώτα ελέγχου, είναι υποχρεωμένες να εξηγούν παράνομες δαπάνες, δεν έχουν δηλαδή την ευελιξία να κινηθούν ελεύθερα στο ιδιότυπο ελληνικό περιβάλλον. Όποιες πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρείες επιχείρησαν ευθεία εμπλοκή στις προμήθειες των εγχώριων νοσοκομείων δυσκολεύτηκαν, οι θυγατρικές τους κλονίστηκαν και οι ίδιες αντιμετώπισαν ποινές για παροχές παράνομες, ανεξήγητες και ξένες προς τα περισσότερα ιατρικά συστήματα του σύγχρονου κόσμου.

Η λύση δόθηκε με το χτίσιμο μικρών εταιρειών αντιπροσώπων, οι οποίες δεν αγοράζουν φάρμακα και υλικά απευθείας από τις πολυεθνικές. Συνήθως χρησιμοποιούνται ενδιάμεσες εταιρείες στην Κύπρο. Τα φάρμακα και τα υλικά αγοράζονται στην Κύπρο από διαμεσολαβούσες εταιρείες και μεταπωλούνται υπερτιμολογημένες στις εγκατεστημένες στην Ελλάδα εταιρείες των ιατρικών αντιπροσώπων. Η υπερτιμολόγηση εξασφαλίζει και τα διαμοιραζόμενα πολλά έσοδα στο πλήθος των εμπλεκομένων γιατρών.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα κρίσιμα φάρμακα και υλικά, που αποτελούν και το αντικείμενο της συναλλαγής, φθάνουν στη χώρα μας σε τιμές πολλαπλάσιες. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι οι φθηνοί βηματοδότες κοστίζουν 2.000 ευρώ στην Κύπρο και τα ασφαλιστικά ταμεία στη χώρα μας τους πληρώνουν 10.000-12.000 ευρώ. Οι ισχυροί και ακριβοί βηματοδότες στην Κύπρο κοστίζουν περίπου 10.000 ευρώ και στην Ελλάδα κοστολογούνται 30.000 ευρώ.

Κατά καιρούς έχουν δει το φως της δημοσιότητας αναλυτικοί κατάλογοι των υπερτιμολογημένων φαρμάκων και υλικών, αλλά ουδέποτε κατέστη δυνατός ο έλεγχός τους.

Τα προηγούμενα χρόνια ο πρώην γενικός γραμματέας του υπουργείου Υγείας και νυν γενικός διευθυντής του ΣΔΟΕ κ. Πασχάλης Μπουχώρης επιχείρησε να προσεγγίσει τον κύκλο της υπερτιμολόγησης. Η προσπάθειά του προσέκρουσε στον ευρύτατο κύκλο των διασυνδεδεμένων συμφερόντων, τον έφερε σε σύγκρουση με τον τότε υπουργό Υγείας κ. Νικήτα Κακλαμάνη και τελικώς σε παραίτηση όταν ανέλαβε ο κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος.

Οι γνωρίζοντες λένε ότι είχε ενημερώσει νωρίς τους υπευθύνους και ακόμη πως σχετικά σημειώματα είχαν φθάσει και στο πρωθυπουργικό γραφείο, χωρίς όμως ποτέ να υπάρξουν ουσιαστικές πρωτοβουλίες. Οι τελευταίες ενέργειες του κ. Αβραμόπουλου για την ομαδοποίηση των προμηθειών έχουν κενά και επιπλέον δεν αντιμετωπίζουν το ειδικό καθεστώς που δίδει στους γιατρούς το προνόμιο της κατευθυνόμενης συνταγογράφησης.

Σπατάλες και υπόγειες συναλλαγές

Στην παρούσα συγκυρία της οικονομικής κρίσης και της δημοσιονομικής καχεξίας το πρωτοφανές και διασυνδεδεμένο ιατρικό- φαρμακευτικό παραοικονομικό κύκλωμα λαμβάνει κολοσσιαία οικονομική διάσταση. Επεκτεινόμενο μάλιστα στον ιδιωτικό τομέα της υγείας, όπου καταφεύγουν πολλοί ασφαλισμένοι, το κόστος γίνεται απροσμέτρητο και άμεσα καταβλητέο.

Οι υπερδαπάνες της υγείας και το υφιστάμενο καθεστώς υπερχρηματοδότησης δεν έχουν θέση στις σημερινές οικονομικές συνθήκες, καθώς εξελίσσονται σε ένα από τα σοβαρότερα και πιο επείγοντα προβλήματα της χώρας. Η υπόγεια και επαίσχυντη συναλλαγή των επαγγελματιών της υγείας με τις φαρμακευτικές εταιρείες, «τα δομημένα της υγείας» όπως τα λένε οι έχοντες εμπειρίες από τον χρηματοπιστωτικό τομέα, είναι μια από τις κύριες αιτίες της οικονομικής κατάρρευσης των ασφαλιστικών ταμείων και του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Η ορθολογική διάθεση των πολύτιμων πόρων, που κατασπαταλώνται κάθε χρόνο προς χάριν των πολυεθνικών εταιρειών, των εδώ αντιπροσώπων και των εξαχρειωμένων γιατρών, θα μπορούσε σε λίγα χρόνια όχι μόνο να αναμορφώσει τις σημερινές άθλιες υπηρεσίες δημόσιας υγείας, αλλά και να αποτελέσει σημαντικό συντελεστή για την αντιμετώπιση του μείζονος προβλήματος της κοινωνικής ασφάλισης. Μόνο που στην παρούσα κατάσταση η επικράτηση του ορθολογισμού απαιτεί επαναστατικές πράξεις και συγκρούσεις με τις πολλές, κρυφές και φανερές εκφράσεις του πρώτου σε μέγεθος και σημασία παραοικονομικού συστήματος της ελληνικής οικονομίας.

Λας Βέγκας, Κλιματιστικά, Laptop και… Τάφοι (!)

ΤΗΝ ΩΡΑ που διαβάζετε αυτές τις γραμμές μερικές εκατοντάδες έλληνες γιατροί, φαρμακοποιοί, ακόμη και νοσηλευτές που κατέχουν θέσεις-κλειδιά σε μεγάλα νοσοκομεία της χώρας, ταξιδεύουν οικογενειακώς προς τα νησιά Τόγκο ή το Λας Βέγκας, απολαμβάνουν τις διακοπές τους σε πολυτελείς ορεινούς ξενώνες της Γερμανίας και της Αυστρίας, καταλύουν σε πανάκριβα ξενοδοχεία της Νοτιοανατολικής Ασίας και άλλοι ανανεώνουν δωρεάν την επίπλωση των γραφείων τους ή παραλαμβάνουν νέα σύγχρονα και αθόρυβα κλιματιστικά, ολοκαίνουργα laptop και ένας Θεός ξέρει τι άλλο.

Ας είναι καλά οι «γενναιόδωρες» φαρμακευτικές εταιρείες και οι ακόμη πιο «γενναιόδωροι» ιατρικοί αντιπρόσωποί τους, οι οποίοι μέρα μεσημέρι, φόρα παρτίδα που λέει ο λαός, εισβάλλουν στην κυριολεξία στις πανεπιστημιακές κλινικές των νοσοκομείων και διαπραγματεύονται την πραμάτειά τους με τους διευθυντές και τους γιατρούς έναντι πλήθους χορηγιών και παροχών σε χρήμα και είδος, που ξεπερνά κάθε φαντασία. Είναι κοινό μυστικό πια στα νοσοκομεία.

Οποίος γιατρός θέλει να ταξιδέψει στο εξωτερικό ή να εξασφαλίσει μια θέση σε ένα διεθνές συνέδριο δεν έχει παρά να απευθυνθεί σε έναν από τους πολλούς αντιπροσώπους φαρμακευτικών εταιρειών. Και αυτές είναι ίσως οι αθωότερες των συναλλαγών. Υπάρχουν πιο σύνθετες, που οδηγούν σε απευθείας καταβολές σημαντικών ποσών και ακριβών δώρων. Είναι τέτοια η εξαχρείωση που ορισμένοι γιατροί ζητούν τα απίθανα. Λέγεται (όχι με τη μορφή ανεκδότου) ότι γιατρός πανεπιστημιακής κλινικής, από εκείνους που μπορούν να εντάξουν νέα φάρμακα στο σύστημα υγείας, απαίτησε από ιατρικό αντιπρόσωπο οικογενειακό τάφο στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.(!!!)

Πόλεμος για ένα σκεύασμα

Εκεί που φαίνεται ότι γίνεται πανικός κατευθυνόμενης συνταγογράφησης είναι στις ογκολογικές κλινικές και στις αιματολογικές που αντιμετωπίζουν ασθενείς με λευχαιμία.

Οι συγκρούσεις στην Αιματολογική Κλινική του Λαϊκού Νοσοκομείου έχουν γίνει δημόσιο θέαμα και προκάλεσαν την επέμβαση των επιθεωρητών Υγείας, χωρίς όμως ιδιαίτερο αποτέλεσμα.

Μόλις τις προηγούμενες ημέρες ξέσπασε πόλεμος μεταξύ των γιατρών για τη συνταγογράφηση φαρμάκου μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας. Όπως προκύπτει από επίσημα δημόσια έγγραφα του νοσοκομείου:

Στις 7 Απριλίου 2009, εκδόθηκε οδηγία που όριζε ότι το συγκεκριμένο φάρμακο επιτρέπεται να συνταγογραφείται μόνο για ρευματοειδείς αρθρίτιδες και για οζώδη λεμφώματα σταδίου 3 και 4, επειδή είναι πανάκριβο (κοστίζουν 1.377,66 ευρώ τα 500 mg) και υπήρξε διαμαρτυρία για υπερσυνταγογράφηση από τους ελεγκτές των ασφαλιστικών ταμείων.

Στις 13 Απριλίου 2009, εκδόθηκε νέα διαταγή της διεύθυνσης του νοσοκομείου που ανέστειλε την ισχύ της προηγουμένης, επειδή «υπήρξαν ενστάσεις από γιατρούς του νοσοκομείου».

Το θέμα εκκρεμεί, αλλά η σύγκρουση σοβεί και η όλη υπόθεση ανατέθηκε "προς εξέταση" στον διευθυντή της Ιατρικής Υπηρεσίας και στο Επιστημονικό Συμβούλιο του νοσοκομείου.

Οι γνωρίζοντες επιμένουν ότι στις ογκολογικές κλινικές προσφέρονται αφειδώς πανάκριβα χημειοθεραπευτικά σχήματα ακόμη και σε ασθενείς που εμφανώς δεν αντέχουν, ούτε έχουν καμία τύχη, μόνο και μόνο επειδή τα κέρδη για τις φαρμακευτικές εταιρείες είναι μεγάλα και οι παροχές προς τους γιατρούς και τις πανεπιστημιακές κλινικές σημαντικές, πέρα από κάθε πρόβλεψη και εκτίμηση.

 

Αρθρο 2. Οι ληστές με τις άσπρες μπλούζες

 Αντώνης Καρακούσης, Το Βήμα, 25/04/2009

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=265202

 

Oμάδα γιατρών και νοσηλευτών, κοντά στα 10 άτομα, συνομιλούσε προ ημερών περί ανέμων και υδάτων στον διάδρομο πανεπιστημιακής κλινικής μεγάλου νοσοκομείου των Αθηνών.

Την ευδιάθετη παρέα διέκοψε ο ήχος ενός κινητού. Ο γιατρός είδε τον αριθμό, απάντησε και άρχισε να συνομιλεί χωρίς να απομακρυνθεί από την παρέα. Σχεδόν αυτόματα μάλιστα ύψωσε τον τόνο της φωνής του και άρχισε να «λούζει» τον συνομιλητή του με διάφορα κοσμητικά. Απορημένοι οι περισσότεροι έστρεψαν θέλοντας και μη την προσοχή τους στον οργισμένο γιατρό. «Εμείς τηρήσαμε στο ακέραιο όσα συμφωνήσαμε, αλλά εσείς παραβιάσατε τη συμφωνία, κόψατε τα εισιτήρια της όπερας, δεν προβλέψατε δείπνο στο Αμστερνταμ και η ημερήσια αποζημίωση ήταν λειψή», φώναζε απτόητος εκείνος, επιμένοντας σε υψηλούς τόνους «να μην ξανασυμβεί αυτό».

Ουδείς εξεπλάγη από την ομήγυρη και όλοι κατάλαβαν περί τίνος επρόκειτο. Ο γιατρός έλυνε τις διαφορές του με κάποιο αντιπρόσωπο φαρμακευτικής εταιρείας. Και αντικείμενο της διαφοράς ήταν οι παροχές σε είδος έναντι της κατευθυνόμενης συνταγογράφησης, στην οποία συμμετέχουν ανερυθρίαστα οι περισσότεροι γιατροί μας.

Το πρόβλημα είναι παλαιό και αρχικώς καταγραφόταν ως πρόβλημα των γιατρών του ΙΚΑ. Με τα χρόνια επεκτάθηκε και τώρα δείχνει να έχει λάβει χαρακτηριστικά οργανωμένης παρέμβασης σε ολόκληρο το σύστημα Υγείας. Η δομή του είναι πυραμοειδής. Ξεκινά από τις πανεπιστημιακές κλινικές, οι οποίες δίνουν τη γραμμή για τα νέα και ακριβά φάρμακα, και επεκτείνεται στις κατώτερες βαθμίδες, κατατρώγοντας ως άλλη ενδημική νόσος τα σωθικά του παραπαίοντος Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Οι δημόσιες δαπάνες Υγείας, με την ευθύνη και των γιατρών, εξελίσσονται τα τελευταία χρόνια με τρελούς ρυθμούς, μοναδικούς στον κόσμο. Έχουν πλέον ξεπεράσει εκείνες της εθνικής άμυνας και αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες πηγές τροφοδότησης των ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους. Ενδεδυμένη μάλιστα τον κοινωνικό μανδύα, η διαχείριση του τομέα της Υγείας έχει γίνει ασύδοτη και είναι απολύτως εξαρτημένη από πλήθος συμφερόντων, εγχώριων και πολυεθνικών. Μόλις χθες η κυβέρνηση, έναντι της υποτιθέμενης μεταβολής του καθεστώτος των προμηθειών, έσπευσε να νομιμοποιήσει αμφισβητούμενες προμήθειες και να αποδεχθεί νέα χρέη άγνωστου ύψους. Ειδικά στις παρούσες συνθήκες δημοσιονομικής καχεξίας η αφαίμαξη των πόρων της Υγείας συνιστά απαράδεκτη κατάσταση.

Αγγίζει τα όρια του οργανωμένου εγκλήματος και επί της ουσίας η συνδυασμένη δράση δεν διαφέρει σε τίποτε από εκείνη των κοινών ληστών. Με τη διαφορά ότι στην προκειμένη περίπτωση, οι ληστές φορούν κοστούμια και αθώες άσπρες μπλούζες.

Κλεάνθης Γρίβας, 

νευρολόγος-ψυχίατρος, Δρ. ψυχιατρικής ΑΠΘ

ΚΑΤΑΓΓΕΛΩ

ΤΟ Δ. Σ. ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΙ ΓΙΑ «ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ»

Για τον Υπουργό Υγείας κ. Ανδρέα Ξανθό και τον αναπλ. Υπουργό Υγείας κ. Παύλο Πολάκη

08-02-2018 

 

«Αλλά δεν έχομεν μόνον αυτάς τας αποδείξεις της τρομοκρατίας, η οποία συνεχίζεται και μετά τας εκλογάς. Εχομεν και πάλιν τον κ. Καρδαμάκην και μετά τας εκλογάς. Και έχομεν το δικαίωμα από του εθνικού τούτου βήματος να απευθυνθώμεν προς αυτόν και να του είπωμεν: Ποίος είσαι συ, στρατηγέ Καρδαμάκη, ανάξιε ηγέτα του στρατεύματος;»

Γεώργιος Παπανδρέου

Αρχηγός της Ένωσης Κέντρου από το βήμα της βουλής στις 19/01/1962,

κατακεραυνώνοντας τον κ. Καρδαμάκη, κύριο οργανωτή των εκλογών βίας και της νοθείας τον Οκτώβριο 1961.

 

ΚΑΤΑΓΓΕΛΩ

 τα 10 εκ των 15 μελών του Δ.Σ. του Ι.Σ.Θ.

 ήτοι τους: Εξαδάκτυλο Αθανάσιο. Χατζηδημητρίου Μαρία, Νίτσα Νικόλαο, Ρίζο Σταύρο, Αθανασιάδη Χρήστο, Γεωργιάδη Χαράλαμπο, Καρανταγλη Νικόλαο, Μητσιάκο Γεώργιος, Παρασκευόπουλο Σάββα και Σιούλη Αθανάσιο,

τα οποία, με την (ουσιαστικά ανυπόστατη, νομικά διάτρητη και ηθικά αποκρουστική) ομόφωνη απόφασή τους στις 28 Νοεμβρίου 2017, για παραπομπή της συζύγου μου Αλεξάνδρας Ευθυμιάδου-Γρίβα, ειδικής παθολόγου, στο (κομματικά ομοαίματο και ομογάλακτο) Πειθαρχικό Συμβούλιο του Ι.Σ.Θ.,

πυροδότησαν μια διαδικασία εφαρμογής ενός ιδιότυπου Συμβολικού Ποινικού «Δικαίου», σύμφωνα με το οποίο διώκεται το Φρόνημα (τι πιστεύεις) και όχι η Πράξη (τι έκανες), το οποίο (για όσους εντρυφούν στη νομική επιστήμη) αποτελεί ολοσχερή αναίρεση του δικαίου, αναβιώνοντας (ως καρικατούρα, ευτυχώς) μεθοδεύσεις από την εφιαλτική για τον τόπο εμπειρία της περιόδου του Εμφυλίου Πολέμου, παραβιάζοντας ανενδοίαστα κάθε δικονομικό κανόνα.

 

Με την αναγκαία διευκρίνιση:

(α) Ότι πρόκειται για ένα Διοικητικό Συμβούλιο το οποίο εκλέγεται (δυστυχώς, νομίμως) με κομματικά/παραταξιακά ψηφοδέλτια και, συνεπώς, είναι κομματοκρατούμενο [βλ. στην σημείωση 1, τα σχετικά κομματικά-βιογραφικά που χρησιμοποιούν τα ηγετικά του στελέχη στις προεκλογικές «εκστρατείες» τους για το Δ.Σ. του Ι.Σ.Θ.)

(β) Ότι η προσωπική μου σχέση με τον εν λόγω Σύλλογο:

Είναι Εθελουσίως θέση «μη-συμμετοχής» (στις διαδικασίες του δεν μετέχω ούτε ως «ψηφοφόρος», ούτε ως «υποψήφιος», πρώτον, γιατί δεν διαθέτω τα «κατάλληλα προσόντα», και δεύτερον, γιατί δεν έχω καμιά κοινωνική ή ψυχολογική ανάγκη από τέτοιες «ιδιότητες»), και

Είναι καταναγκαστικά θέση υποχρεωτικής συμμετοχής, δεδομένου ότι, εξαιτίας της υφιστάμενης νομικής διευθέτησης, «πρέπει» να ανήκω σε ένα επαγγελματικό σωματείο προκειμένου να μπορώ να ασκώ το επάγγελμά μου.

 

 ΠΕΡΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΥ ΠΟΙΝΙΚΟΥ «ΔΙΚΑΙΟΥ»

Το Συμβολικό Ποινικό «Δίκαιο» (η εφιαλτικότερη μορφή «δικαίου» που αναιρεί κάθε έννοια Δικαίου και μοναδικό εργαλείο όλων των «δικαστηρίων σκοπιμότητας») όταν εφαρμόζεται σε περιόδους ανωμαλίας παράγει μη-αναστρέψιμες ατομικές και μαζικές τραγωδίες, ενώ όταν εφαρμόζεται σε περιόδους ομαλότητας παράγει ανεκδοτολογικές καταστάσεις που ανατρέπονται (ευτυχώς) με την προσφυγή του θιγόμενου στις διαδικασίες του Πραγματικού Ποινικού Δικαίου, το οποίο δεν κρίνει το Φρόνημα αλλά την Πράξη. Πράγμα που σημαίνει ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι, θύτες και θύματα, θα βρεθούμε συντόμως ενώπιον του φυσικού μας δικαστή.

 

Χαρακτηριστικά παραδείγματα εφαρμογών του Συμβολικού Ποινικού «Δικαίου» αποτελούν, μεταξύ άλλων: η Φασιστική Ιταλία (Π.Κ. 1930 ή Κώδικας Ρόκκο), η Ναζιστική Γερμανία (τροποποίηση Π.Κ., φυλετικοί νόμοι του 1935) η σταλινική Ρωσία και οι χώρες που είχαν την ατυχία (εξαιτίας της παράνοιας των εμπλεκόμενων) να βιώσουν την τραγωδία του εμφύλιου αλληλοσκοτωμού (όπως η Ελλάδα κατά την περίοδο 1946-49, στην οποία με το Γ' Ψήφισμα του 1946, τον Αναγκαστικό Νόμο 509, και άλλα συναφή «νομοθετήματα», καθιερώθηκε η Διοικητική εκτόπιση, τα Στρατόπεδα συγκέντρωσης, η Εκκαθάριση δημοσίων υπηρεσιών, ο Έλεγχος του φρονήματος (πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων), η Στέρηση της ιθαγένειας, η Δήμευση περιουσιών, κ.α., τα οποία θεσπίστηκαν ως «έκτακτα μέτρα» και επιβίωσαν επί δεκαετίες (καθότι, στην Ελλάδα, ουδέν μονιμότερον του προσωρινού).

 

Προφανώς, το ιστορικό DNA ορισμένων εξακολουθεί, δυστυχώς, να επηρεάζει τη σκέψη και τη συμπεριφορά τους, με τρόπο ώστε να δίνουν αφορμή στην αναβίωση (ενδεχομένως όχι ενσυνείδητα και, ευτυχώς, μόνον εν είδει καρικατούρας) ενός «πνεύματος» (και πάλι ευτυχώς, μόνο αυτού) της δίωξης του φρονήματος με την οποία στέλνονταν κάποτε αρκετές χιλιάδες άνθρωπο στο απόσπασμα και δεκάδες χιλιάδες στις φυλακές και στα ξερονήσια, όχι γι’ αυτό που έκαναν, αλλά γι’ αυτό που ήταν (όπως αποδεικνύεται από τα βασανιστήρια και τις πιέσεις στις οποίες υποβάλλονταν για την «αποκήρυξη» των ιδεών τους).

ΔΕΙΤΕ το εξαιρετικό μάθημα για το Συμβολικό Ποινικό Δίκαιο του αείμνηστου καθηγητή ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΝΩΛΕΔΑΚΗ -που με τίμησε με την εκτίμηση και τη φιλία του-  στην εκπομπή «Ενεργός Πολίτης» (ΕΡΤ 3, 29-06-1994).   {youtube}https://www.youtube.com/watch?v=Z4rocc5Lb54{/youtube}
 
 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑ: Εκτακτα Στρατοδικεία

 

Δυστυχώς για μένα αλλά και ατυχώς για τα μέλη του καταγγελλόμενου Δ.Σ., συμβαίνει να έχω υποστεί από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου τις συνέπειες της παροξυσμικής λειτουργίας του Συμβολικού Ποινικού «Δικαίου» σε μια κατάπτυστη παρωδία «δίκης» στο Έκτακτο Στρατοδικείο Καρδίτσας τον Ιούνιο 1947 χωρίς μάρτυρες κατηγορίας, τα μέλη-ένστολοι φονιάδες του οποίου έστειλαν τον πατέρα μου γιατρό Δημοσθένη Γρίβα στο απόσπασμα σε ηλικία 35 ετών στις 20 Ιουνίου 1947, επειδή αρνήθηκε να αποκηρύξει τις ιδέες του, παρά τις δημόσιες παρεμβάσεις του Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Ιεζεκιήλ να αποτρέψει τη δολοφονία του, στέλνοντας και δημοσιοποιώντας ένα ικετευτικό τηλεγράφημα στον «εστεμμένο φελλό» που κατείχε τότε τον θρόνο («εστεμμένος φελλός» κατά τον Γ. Α. Βλάχο της Καθημερινής ή «ηλίθιος Γλιξβούργος» κατά τον Ναπολέοντα Ζέρβα ή «απλώς κουφιοκέφαλος» κατά τον πρόεδρο Φραγκλίνο Ρούζβελτ)

 

Βλ. το αφιέρωμα στη συγκεκριμένη δολοφονία που έγινε από το περιοδικό ιστορικής έρευνας "Τετράδια", τχ. 38, Χειμώνας 1995-1996, σελ. 69-80, το οποίο είναι αναρτημένο στις ιστοσελίδες: http://www.grivas.info/politikes-dolofonies/163-20-6-1947 και

http://tvxs.gr/news/taksidia-sto-xrono/o-elasitis-giatros-dimosthenis-gribas

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΚΩΜΩΔΙΑ: Ιατρικός Σύλλογος Θεσ/νίκης

 

Όλα τα παραπάνω σημαίνουν απλώς ότι θα χρησιμοποιήσω κάθε νόμιμο μέσο στη χώρα μου και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εναντίον κάθε απόπειρας των 10 (εκ των 15) μελών του κομματοκρατούμενου Δ.Σ. του Ι.Σ.Θ. να εφαρμοστεί (με ανεκδοτολογικό, βεβαίως, τρόπο) οποιαδήποτε, έστω και γελοιογραφική, απομίμηση πρακτικών του Συμβολικού Ποινικού «Δικαίου» σε βάρος της συζύγου μου Αλεξάνδρας Ευθυμιάδου-Γρίβα, ειδικής παθολόγου, γιατί τόλμησε να έχει άποψη για τα εμβόλια, η οποία:

 

1) Είναι απολύτως διαφορετική (προς τιμή της) από την άποψη των εν Ελλάδι εμβολιοφρόνων, πολλοί εκ των οποίων συνεργάζονται ποικιλοτρόπως (και με το αζημίωτο) με τις διάφορες εκφάνσεις του φαρμακο-βιομηχανικού καρτέλ που παράγει τα εμβόλια (χωρίς, βεβαίως, να δηλώνουν ποτέ την ύπαρξη σύγκρουσης συμφερόντων, όπως απαιτεί ο νόμος), οι οποίοι επιμένουν ότι «τα εμβόλια είναι απολύτως ασφαλή και δεν έχουν παρενέργειες». Και

 

2) Είναι σύμφωνη με την άποψη όλων των διεθνώς εγκυρότερων πηγών ενημέρωσης, όπως «Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων» (CDC) των ΗΠΑ, το «Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων» (ECDC) της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλα, τα οποία επαναλαμβάνουν επιμόνως στις ιστοσελίδες τους ότι «τα εμβόλια είναι φάρμακα και, ως τέτοια, έχουν και παρενέργειες: ήπιες (συνήθως), σοβαρές (έστω, σπανίως) και πολύ σοβαρές (έστω, σπανιότατα)». Και ότι αυτός που πρόκειται να τα κάνει πρέπει να είναι ενήμερος για όλο το φάσμα των παρενεργειών.

 

Το άκρως παράλογο «συμπέρασμα» που προκύπτει από τα παραπάνω είναι ότι:

 

1) Οι κάθε είδους ιατρικοί σύλλογοι, ενώσεις, εταιρείες, κ.λπ., εις την καθ’ ημάς Ανατολή, ενημερώνουν την ελληνική κοινωνία με απόλυτη επιστημονική συνέπεια και υπευθυνότητα ότι «τα εμβόλια είναι απολύτως ασφαλή» και (σε σπάνιες περιπτώσεις παραδοχής) ότι «έχουν ελάχιστες ασήμαντες και παροδικές παρενέργειες», και ότι

 

2) Το αμερικανικό CDC και το ευρωπαϊκό ECDC παραπληροφορούν ασύστολα και ανεύθυνα τη διεθνή κοινωνία ότι «τα εμβόλια είναι φάρμακα και, ως τέτοια, έχουν και παρενέργειες: ήπιες (συνήθως), σοβαρές (έστω, σπανίως) και πολύ σοβαρές (έστω, σπανιότατα)».

 

Όταν η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως κωμωδία (ευτυχώς), είναι φυσικό πολλοί να ανεβάζουν στη δημόσια σκηνή τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας αυταπατώμενοι ότι παίζουν τον Βασιλιά Ληρ.

 

Σημείωση: H ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη απάντηση της συζύγου μου Αλεξάνδρας Ευθυμιάδου-Γρίβα στο Δ.Σ. του ΙΣΘ στις 27 Νοεμβρίου 2017, με τίτλο «ΕΜΒΟΛΙΑ: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΙΑΤΡΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ - ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ», μπροστά στην οποία τα ψελλίσματα των κατηγόρων της (χωρίς να αναφέρουν το γιατί ακριβώς την «κατηγορούν»), φαντάζουν ως πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ριγμένοι, είναι αναρτημένη σε πολλές ιστοσελίδες, όπως:

http://www.zougla.gr/apopseis/article/emvolia-apantisi-ston-iatriko-silogo-8esalonikis-pera-apo-tin-propaganda-tou-farmakoviomixanikou-kartel

http://www.grivas.info/emvolia/327-aleksandra-efthymiadou-griva-emvolia-apantisi-ston-isth-pera-apo-tin-propaganda

 

ΜΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΕΝ ΚΡΑΝΙΩ

 

Στο μη-πλήρες «αντίγραφο των Πρακτικών» του Δ.Σ. στις 28 Νοεμβρίου 2017, που στάλθηκε στη σύζυγό μου στις 17 Ιανουαρίου 2018 (!) (ήτοι, με σχεδόν δύο μήνες καθυστέρηση) με απλό ταχυδρομείο όπως τεκμαίρεται από το ταχυδρομικό σήμαντρο (και όχι με δικαστικό επιμελητή, όπως ορίζει ο νόμος) και της επιδόθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018 (!):

 

1) Δεν αναφέρεται η εισήγηση του προέδρου του ΔΣ με βάση την οποία πάρθηκε η απόφαση παραπομπής.

Εάν δεν έγινε μια τέτοια εισήγηση, τότε πώς πάρθηκε η εν λόγω απόφαση;

Εάν έγινε μια τέτοια εισήγηση, τότε γιατί δεν περιλαμβάνεται στα πλήρη «πρακτικά» που ζητήθηκαν επισήμως από την σύζυγό μου;

 

2) Η σύζυγός μου κλήθηκε παράτυπα και παράνομα σε "πειθαρχική εξέταση", δεδομένου ότι το ΔΣ του ΙΣΘ παραβίασε κατάφωρα το άρθρο 69, παρ. 2, Β.Δ. 11 Οκτωβρίου/7Νοεμβρίου 1957 (ΦΕΚ Α/225), το οποίο ορίζει ότι είναι υποχρεωτική η κλήση του πειθαρχικά ελεγχόμενου μόνο με δικαστικό επιμελητή.

Αντ’ αυτού, η σύζυγός μου κλήθηκε παρανόμως με απλή ταχυδρομική επιστολή (ίσως λόγω… κρίσης) που έφτασε σ’ αυτή με μεγάλη καθυστέρηση (όπως αποδεικνύεται από τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην ημερομηνία που φέρει το εν λόγω έγγραφο και στην ημερομηνία παράδοσής του στο ταχυδρομείο, όπως προκύπτει από την ταχυδρομική σφραγίδα του φακέλου, τον οποίο, κάλλιστα θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ουδέποτε τον παρέλαβε, πράγμα που δεν προσιδιάζει στον χαρακτήρα της).

Βεβαίως, ο ταχυδρομικός διανομέας που ρίχνει τις επιστολές στα γραμματοκιβώτια, δεν μπορεί να θεωρηθεί «δικαστικός επιμελητής». ‘Η, μήπως, μπορεί; Καθότι, όλα είναι πιθανά στη χώρα της φαιδρής πορτοκαλιάς.

 

3) Στα έγγραφα που απέστειλε (με απλό ταχυδρομείο) το Δ.Σ. του Ι.Σ.Θ. στη σύζυγό μου, περιέχεται και ένα «μυστηριώδες» e-mail (!) κάποιας κυρίας «Chrysi Tsiouri» - xpysat@yahoo.co.uk (4-10-2017) αγνώστων (και σε σας;) λοιπών στοιχείων, προερχόμενο από το Ηνωμένο Βασίλειο (;), στο οποίο η εν λόγω κυρία απλώς επισυνάπτει τη συνέντευξή της συζύγου μου στον Πρωινό Λόγο Κοζάνης (η οποία σας έχει ήδη σταλεί από τον Ι.Σ.Θ Κοζάνης), και παραθέτει μόνο το αγωνιώδες, υψηλής διανοητικής σύλληψης, «επιστημονικού» βάθους,  άφθαστου «ήθους» και πολιτισμένης μετριοπάθειας" ερώτημα-κραυγή: «καλά αυτή δε θέλει εισαγγελέα;». (!!!)  Οχι. Χρειάζεται Εκτελεστικό Απόσπασμα. Για να ικανοποιηθεί η δίψα για αίμα των αξιολύπητων θεατών και κλακαδόρων των κάθε είδους Κολοσσαίων.  

Τώρα, «κατά ποια έννοια, μπορεί ένα τέτοιο e-mail, να συμπεριλαμβάνεται στην ιδιότυπη ‘δικογραφία’ που απέστειλα στη σύζυγό μου το Δ.Σ. του Ι.Σ.Θ., με απλό ταχυδρομείο»;, είναι ένα ερώτημα που μόνο το Δ.Σ. του Ι.Σ.Θ. μπορεί να απαντήσει.

Κι αυτό ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ο μη-έλεγχος της ταυτότητας του αποστολέα του «μυστηριώδους» e-mali, μου στερεί τη δυνατότητα: (α) να ελέγξω την αξιοπιστία των «καταγγελλόμενων», και (β) Να κινηθώ νομίμως εναντίον του εάν τα καταγγελλόμενα είναι ανακριβή και εάν υποκρύπτουν ιδιοτελή κίνητρα (πράγμα που δεν είναι στον χαρακτήρα μου να κάνω).

 

4) Ερώτημα νομικής και λογικής απορίας: Είναι δυνατό να είναι πρόεδρος Πειθαρχικού που κρίνει γιατρό για τις απόψεις του για τα εμβόλια, κάποιος όπως ο κ. Δημήτρης Τσάμης (εξέχων στέλεχος της Ν.Δ. που θεωρεί «εγκληματίες» τους «αντι-εμβολιαστές» (όπως συνηθίζει να χαρακτηρίζει όσους έχουν άποψη για τα εμβόλια διαφορετική από τη δική του); [βλ. Σημειώσεις 2 και3]

Διότι, όπως είναι γνωστό, η «αντικειμενικότητα» ενός π.χ. φανατικού Χριστιανού που κρίνει την «ορθότητα» των θρησκευτικών φρονημάτων ενός φανατικού Μουσουλμάνου, έχει χειρότερη σχέση με τη δικαιοσύνη από τη σχέση της στρατιωτικής μουσικής με τη μουσική…

 

ΨΑΞΤΕ ΑΛΛΟΥ ΓΙΑ «ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ»

 

Όπως ενημέρωσα ήδη το Δ.Σ. σας, γραπτώς μέσω του ορισθέντος ως "Εισηγητή", έχω διασφαλίσει τις προϋποθέσεις για προσφυγή στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εναντίον κάθε «κυρωτικής» απόφασης που θα στηρίζεται στις παράνομες ενέργειες του Δ.Σ. του Ι.Σ.Θ. σε βάρος της συζύγου μου Αλεξάνδρας Ευθυμιάδου-Γρίβα.

Και σας διαβεβαιώνω ότι θα πέσει στο κενό κάθε προσπάθεια του καταγγελλόμενου Δ.Σ. του Ι.Σ.Θ. να κατασκευάσει (για προφανέστατους λόγους σκοπιμότητας) έναν «αποδιοπομπαίο τράγο» στο βωμό των συμφερόντων του «ιατρο-φαρμακευτικού συμπλέγματος» που η ύπαρξη του συνιστά ύβρη για την ιατρική επιστήμη.

 

Σε άλλο κείμενό μου, θα αναφερθώ αναλυτικά στους αφανείς τρόπους της λειτουργίας της μέγιστης απειλής που συνιστά το «ιατρο-φαρμακευτικό σύμπλεγμα» για την ατομική και δημόσια υγεία και της διαπλοκής ορισμένων γιατρών με (επίσης, ορισμένα) ΜΜΕ προς αμοιβαίο όφελος.

Προς το παρόν, περιορίζομαι να σημειώσω ότι στην οικογενειακή μας παράδοση τεσσάρων γενεών γιατρών, δεν υπάρχει χώρος για την «κουλτούρα» των «δηλώσεων μετανοίας».

 

Κατά τα άλλα, σε ότι αφορά τα λογικά και νομικά κενά στις ενέργειες του Δ.Σ. του Ι.Σ.Θ., ισχύει το ρηθέν: «Ελθέ αμέσως εξηγήσης τί θέλεις ειπείν».

 

Στη ζωή μου υπάρχουν ελάχιστοι άνθρωποι που τους θεωρώ ευλογία γιατί με πυροδοτούν διαρκώς συναισθηματικά και διανοητικά και πολλοί άνθρωποι που με την παρουσία τους με κάνουν να νοιώθω διανοητική και συναισθηματική ασφυξία.

Στην πρώτη κατηγορία, ανήκουν άνθρωποι όπως η Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου-Γρίβα (σύζυγός μου, εδώ και πάνω από μισό αιώνα). Στη δεύτερη κατηγορία, ανήκουν άνθρωποι όπως εσείς.

 

Με άφατη θλίψη για την (αναγκαστική, εκ του νόμου) σχέση μου τόσο με τον επαγγελματικό Ιατρικό «Σύλλογό» Θεσσαλονίκης  (εδώ και 4 δεκαετίες), όσο και μαζί σας.

Κλεάνθης Γρίβας

 8 Φεβρουαρίου 2018

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Όπου θεωρήσω αναγκαίο.

 ΣΗΜΕΙΩΜΑ 1

 ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΟΥ Ι.Σ.Θ.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ «ΝΕΑ ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ» (Ν.Δ.)

(http://neaiatrikikinisi.blogspot.gr/p/blog-page_04.html)

 ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΓΙΑ ΕΝΑΝ «ΙΑΤΡΙΚΟ» (!) ΣΥΛΛΟΓΟ

Dr. AΘΑΝΑΣΙΟΣ Α. ΕΞΑΔΑΚΤΥΛΟΣ, Πλαστικός Χειρουργός

(πρόεδρος του Δ.Σ.)

Γεννήθηκα το 1963 στη Θεσσαλονίκη. Προέρχομαι από οικογένεια με κοινωνική και πολιτική δράση. Ο πατέρας μου Ανδρέας Εξαδάκτυλος, υπήρξε βουλευτής της β’ Θεσσαλονίκης το 1989 και νομάρχης Λάρισας την περίοδο 1990-1993.

Πολιτική δραστηριότητα: Από το 1981, όντας φοιτητής, εξελέγειν επανειλημμένα μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ, του Δ.Σ. της ΦΕΑΠΘ και συμμετείχα ως εκπρόσωπος των φοιτητών στη γενική συνέλευση του Ιατρικού Τμήματος επί σειρά ετών.

Διετέλεσα υπεύθυνος της ΔΑΠΦ-ΝΔΦΚ Ιατρικής και μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ Θεσσαλονίκης. Συμμετείχα σε τέσσερα συνέδρια της ΕΦΕΕ. Διεγράφη [!] από την ΟΝΝΕΔ το 1984-1985 ενώ κατά το ίδιο διάστημα ήμουν υπεύθυνος της ΔΑΠΦ-ΝΔΦΚ Ιατρικής Σχολής Θεσσαλονίκης.

Το 1989 εξελέγειν Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Θεσσαλονίκης (τότε ΕΙΝΒΕΘ). Εξελέγειν μέλος του ΙΣΘ το 2002 και 2005. Δεν έθεσα υποψηφιότητα στις εκλογές του 2008.

Το 2004 και το 2007 εξελέγειν Γραμματέας (θέση αντίστοιχη του Προέδρου) της Ειδικής Κομματικής Οργάνωσης Ιατρών της ΝΔ Θεσσαλονίκης. Δεν έθεσα υποψηφιότητα στις εκλογές του 2010.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Α. ΤΣΑΜΗΣ, Βιοπαθολόγος

(πρόεδρος Πειθαρχικού Συμβουλίου)

Γεννήθηκε το 1960 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από την Ιατρική σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ειδικεύθηκε στην Ιατρική Βιοπαθολογία στην Ελλάδα (424 ΓΣΝΕ και Ιπποκράτειο ΠΝΘ) και στη Μεγάλη Βρετανία (King’s College Hospital). Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης από το 1999. Διετέλεσε γενικός γραμματέας του ΙΣΘ το διάστημα 2002–2005 και αντιπρόεδρος του ΙΣΘ από το 2009. Διετέλεσε επίσης αντιπρόεδρος του Κέντρου Πολιτισμού Θεσσαλονίκης από το 2002–2004. Από τον Ιούνιο του 2004 έως τον Οκτώβριο του 2008 διετέλεσε πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής ΕΡΤ-3. Διατηρεί ιδιωτικό εργαστήριο από το 1991.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2

Δημήτρης Τσάμης:

Κίνημα κατά των εμβολιασμών: Έγκλημα χωρίς τιμωρία;

 ΑΠΟΨΕΙΣ  03/10/17

http://www.thestival.gr/views/item/338801-kinima-kata-ton-emboliasmon-egklima-xoris-timoria

*Ο Δημήτρης Τσάμης είναι Ιατρός μικροβιολόγος, πρόεδρος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης

Εκατοντάδες παιδιά αλλά και ενήλικοι έχουν αρρωστήσει τους τελευταίους μήνες από ιλαρά στην Ελλάδα. Πολλοί νοσηλεύονται σε νοσοκομεία, κάποιοι -λίγοι ευτυχώς- σε μονάδες εντατικής θεραπείας και το κακό εξαπλώνεται και μεγαλώνει απειλώντας εκείνους που η αδιαφορία ή η εγκληματική ξεροκεφαλιά των ιδίων ή των γονέων τους έχει αφήσει ανεμβολίαστους και απροστάτευτους.

Τα εμβόλια έχουν σώσει εκατομμύρια ζωές στον κόσμο εδώ και δεκαετίες, έχουν απαλλάξει τον πλανήτη από θανατηφόρες πανδημίες, έχουν αποσυμφορήσει τα νοσοκομεία και σχεδόν έχουν εξαφανίσει πολλές αρρώστιες.

 Να όμως που κάποιες "ξεχασμένες" αρρώστιες επανεμφανίζονται και κτυπούν την πόρτα μας. Με όχημα την επιφυλακτικότητα απέναντι στους εμβολιασμούς την οποία καλλιεργούν εγκληματικά αντικοινωνικά άτομα που επικαλούνται ανύπαρκτα επιστημονικά δεδομένα και με την ανοχή της πολιτείας εν ονόματι του σεβασμού δήθεν του δικαιώματος συναίνεσης των γονέων. Είναι σεβαστό αυτό το δικαίωμα και παραδεκτό να το ασκεί ο γονέας εφόσον η απόφαση του ΔΕΝ θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού του ή τη ζωή άλλων παιδιών.

Τα ανεμβολίαστα παιδιά είναι πιθανόν να δράσουν ως λοιμογόνες εστίες στο σχολείο ή στον παιδικό σταθμό. Άρα η εγκληματική απόφαση των γονέων δεν απειλεί μόνο τα παιδιά τους αλλά και την κοινότητα και κατά συνέπεια η πολιτεία οφείλει να δράσει και να επιβάλλει τον εμβολιασμό προς όφελος της προστασίας της δημόσιας υγείας….

Ο καθολικός εμβολιασμός δεν λειτουργεί μόνον προστατευτικά για τους εμβολιαζόμενους. Σε βάθος χρόνου εξαλείφει την αρρώστια από προσώπου γης. Αυτός είναι ο σκοπός της ιατρικής επιστήμης. Η εξάλειψη του πόνου και των ασθενειών. Αυτή είναι και η υποχρέωση των ιατρών. Να δρουν έγκαιρα με τα όπλα της επιστήμης και να προλαβαίνουν αντί να θεραπεύουν. Οι εγκληματικές αντιεπιστημονικές υστερίες και οι καταχρηστικές αντιλήψεις περί δικαιωμάτων δεν θα σταθούν εμπόδιο σ αυτό τον διαχρονικό αγώνα.

 [Η καταχρηστική επανάληψη του επιθέτου εγκληματικός/ή/ο, οφείλεται άραγε σε λεξιπενία ή σε γνήσιο οργίλο φανατισμό;]

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 3

 Ο Δημήτρης Τσάμης πρόεδρος της ΝΔ Θεσσαλονίκης

 THESTIVAL TEAM 01/12/2011

http://www.thestival.gr/policy/item/13999-o-dimitris-tsamis-proedros-tis-nd-thessalonikis

Ο γιατρός και αντιπρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης Δημήτρης Τσάμης διορίστηκε σήμερα Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής Κομματικών Οργανώσεων Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας. (Ο διορισμός από τον Αντώνη Σαμαρά αναμένεται από λεπτό σε λεπτό).

Ο Δημήτρης Τσάμης διετέλεσε Πρόεδρος της ΕΡΤ-3 επί κυβέρνησης Καραμανλή και είναι από... κούνια στέλεχος του γαλάζιου κομματικού μηχανισμού.

Η διαδοχή του Δημήτρη Βαρτζόπουλου γίνεται μάλλον, με τον πλέον πετυχημένο τρόπο... Άλλωστε, δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι οι τρεις Πρόεδροι της ΝΔ Θεσσαλονίκης, ο νυν, ο πρώην και ο επόμενος (Βαρτζόπουλος, Βάκης Φραντζής και Δημήτρης Τσάμης) είναι στενότατοι φίλοι από φοιτητές ακόμη, όταν έφτιαχναν την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Θεσσαλονίκης...

πηγή: taxalia.blogspot.com

 

ΤΟ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»:

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ  ΕΝΑΝΤΙΟΝ  ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

Κλεάνθης Γρίβας

18/01/2018

 

Ανεξάρτητα από τις όποιες -δικαιολογημένες ή όχι- συναισθηματικές αντιδράσεις, η επίλυση της διαφοράς με τη γειτονική χώρα με την αποδοχή από την πλευρά της Ελλάδας μιας σύνθετης ονομασίας της που θα περιέχει το όνομα «Μακεδονία», εναρμονίζεται (για λόγους που αναλύονται παρακάτω) με τα –διαφορετικά-- γεωπολιτικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της πΓΔΜ αλλά και της Ελλάδας, για την οποία είναι, προτιμότερο να υπάρχει στα βόρεια σύνορά της ένα μικρό αλλά σταθερό κράτος (η οικονομία του οποίου εξαρτάται εν πολλοίς από την Ελλάδα) θωρακισμένο κάπως από την συμμετοχή του στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το ΝΑΤΟ, παρά ένα ασταθές και σαθρό «κράτος» που θα είναι έρμαιο ενός επιθετικού αλβανικού εθνικισμού, ο οποίος αποσκοπεί στη δημιουργία μιας «μεγάλης Αλβανίας» με την πιθανή ενσωμάτωση του Κόσσοβου και της πΓΔΜ ως πρώτα θύματα και την Ελλάδα ως επόμενο στόχο, μιας «μεγάλης Αλβανίας» η οποία μαζί με την Τουρκία θα πιέζουν ασφυκτικά την Ελλάδα από τα βόρεια και από τα ανατολικά.

 

Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ

 

Στη διεθνή αρχιτεκτονική δομή της ισχύος που έχει πυραμιδικό σχήμα, όλες οι χώρες τοποθετούνται σε ένα ορισμένο επίπεδο με βάση τον πλούτο, τον πληθυσμό και τη γεωγραφική τους θέση.

Η Ευρώπη, ως σύνολο, βρισκόταν στην κορυφή αυτής της πυραμίδας επί 4 αιώνες (1492-1914), έχοντας κατακτήσει το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Και, μέσα στα 31 χρόνια ενός ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου (1914-1945), μεταβλήθηκε σε μια κατακερματισμένη, κατεστραμμένη και κατεχόμενη ήπειρο.


ΑΠΟ ΤΟ 1792 ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ,

μεγάλες δυνάμεις στην Ευρώπη ήταν:

Η Γαλλία: από το 1792 μέχρι το 1940 (που καταλήφθηκε από τη ναζιστική Γερμανία).

Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία (Πρωσία πριν το 1870): από το 1792 μέχρι το 1945.

Η Ρωσία (τσαρική μέχρι το 1917 και σοβιετική από το 1917 μέχρι το 1991): το μοναδικό κράτος που ήταν μεγάλη δύναμη σε όλη την περίοδο από το 1792 μέχρι το 1990.

Η Αυστροουγγαρία (Αυστρία πριν το 1867): από το 1792 μέχρι τη διάλυση της το 1918.

Η Ιταλία: θεωρούνταν μεγάλη δύναμη από το 1861 μέχρι το 1943 (οπότε και κατέρρευσε).

Οι Ηνωμένες Πολιτείες: (που το 1898 βγήκαν στη διεθνή σκηνή) από το 1914 μέχρι το 2017.

 

ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (1945-1990),

μεγάλες δυνάμεις στην Ευρώπη ήταν οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ρωσία.

Στην Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Γερμανία ήταν μεσαίες δυνάμεις, δεδομένου ότι δεν διέθεταν τη στρατιωτική ισχύ που θα τους επέτρεπε να χαρακτηριστούν ως μεγάλες δυνάμεις (και, αντίστοιχα, στην Β.Α. Ασία, μεσαίες δυνάμεις ήταν η Κίνα και η Ιαπωνία).

 

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ (από το 1991 μέχρι το 2017),

μεγάλες δυνάμεις στη διεθνή σκηνή είναι οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα.

 

Μετά τη λήξη της δεύτερης φάσης του ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου (1945), η Ευρώπη έμοιαζε με ένα απέραντο νεκροταφείο με πάνω από εκατό εκατομμύρια νεκρούς, ερειπωμένες πόλεις, εκατοντάδες εκατομμύρια αμετάκλητα κατεστραμμένες ζωές, κατεχόμενη από δύο μεγάλες δυνάμεις (τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σοβιετική Ρωσία) και έχοντας απωλέσει οριστικά τη δυνατότητα να ορίζει τη μοίρα της. Οι αποφάσεις για πόλεμο και ειρήνη ή για ζωή και θάνατο δεν παίρνονταν πια στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλά στην Ουάσινγκτον και τη Μόσχα.

Σ’ αυτές τις συνθήκες, εντελώς ιδιαίτερος είναι ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών οι οποίες, μετά την ολοκλήρωση της εσωτερικής τους επέκτασης και αφού επιβλήθηκαν ως αδιαμφισβήτητος ηπειρωτικός ηγεμόνας στο δυτικό ημισφαίριο, εξήλθαν στη διεθνή σκηνή κατά τον σύντομο αμερικανο-ισπανικό πόλεμο (1898).

Εκτοτε, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται, εξ’ αντικειμένου, στην κορυφή της πυραμίδας της ισχύος διεθνώς, εξαιτίας του ότι είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που πέτυχε να αναχθεί σε «ηπειρωτικό ηγεμόνα» (ένας όρος που υποδηλώνει την υπεροχή μιας χώρας στην ήπειρό της, απέναντι στην οποία δεν μπορούν να αντιταχθούν οικονομικά και στρατιωτικά οι άλλες χώρες της ηπείρου, είτε όλες μαζί είτε μεμονωμένα).[1] 

Αυτό δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες το μέγιστο προνόμιο να μπορούν να λειτουργούν ως «παγκόσμιος ισορροπιστής» στο υφιστάμενο σύστημα της ισχύος και, συνεπώς, ο πάγιος στόχος και η βασική επιδίωξη της εξωτερικής πολιτικής τους είναι η αποτροπή κάθε προσπάθειας οποιασδήποτε χώρας, σε οποιαδήποτε ήπειρο και σε οποιεσδήποτε συνθήκες, να αναχθεί σε ηγεμόνα στην ήπειρό της, γιατί αυτό θα τις εξανάγκαζε να μοιραστούν μαζί της το μέγιστο προνόμιο του «παγκόσμιου ισορροπιστή», πράγμα που θα σήμανε το οριστικό τέλος του Αμερικανικού αιώνα.

Με εξαίρεση το δυτικό ημισφαίριο (στο οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αδιαμφισβήτητος ηπειρωτικός ηγεμόνας), σε όλες τις άλλες ηπείρους, η ισορροπία της ισχύος διαμορφώνεται ως ισορροπία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων που υπάρχουν σε κάθε ήπειρο, υπό την άγρυπνη εποπτεία των Ηνωμένων Πολιτειών που φροντίζουν ώστε καμιά από αυτές να μην αναδειχθεί σε ηπειρωτικό ηγεμόνα.

Στην Ευρώπη, από το 1945 και μετά, το σύστημα ισχύος ήταν και παραμένει διπολικό. Διαμορφώνεται πρωτίστως από δύο μεγάλες διεθνείς δυνάμεις (ΗΠΑ και Ρωσία), οι οποίες επικαθορίζουν τις σχέσεις του βασικού τριγώνου των μεσαίων δυνάμεων μεταξύ τους (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία), ενώ οι μικρότερες χώρες (Ιταλία, Κάτω Χώρες, Σκανδιναβικές χώρες, χώρες της Κεντρική και Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων) προσπαθούν να επιβιώνουν αναπτύσσοντας ποικίλες σχέσεις (α) με τις δύο μεγάλες δυνάμεις, ΗΠΑ και Ρωσία, (β) με τις τρεις μεσαίες δυνάμεις, Γερμανία, Γαλλία και Βρετανία, και (γ) μεταξύ τους.

Σ’ αυτό το πλέγμα, ο ρόλος της Ρωσίας στο ευρωπαϊκό σύστημα ισχύος είναι αποφασιστικός αλλά και περιορισμένος από το γεγονός ότι η Ρωσία αποτελεί περιφερειακή δύναμη ευρωπαϊκή και ασιατική συγχρόνως, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να προβληθεί ως δυνητικός ηγεμόνας ούτε στο ευρωπαϊκό ούτε στο ασιατικό υποσύστημα ισχύος.

Στη Β.Α. Ασία, το σύστημα ισχύος είναι πολυπολικό, και διαμορφώνεται πρωτίστως από το βασικό τρίγωνο Κίνας, Ιαπωνίας και Ινδίας και δευτερευόντως από τη Νότια και Βόρεια Κορέα, τη Σιγκαπούρη, την Ινδονησία, το Βιετνάμ, κ.α., χώρες οι οποίες προσπαθούν να ισορροπούν αναπτύσσοντας ποικίλες σχέσεις (α) με τις Ηνωμένες Πολιτείες, (β) με τα με τα μέλη του βασικού τριγώνου, και (γ) μεταξύ τους, υπό την άγρυπνη εποπτεία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Δεδομένου ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να επιτύχει παγκόσμια ηγεμονία, και δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα κάνουν καθετί προκειμένου να αποτραπεί η ανάδειξη οποιασδήποτε χώρας σε «ηγεμόνα» στην ήπειρό της (γιατί τότε θα ήταν υποχρεωμένες να μοιραστούν μαζί της το μοναδικό προνόμιο τους, του «παγκόσμιου ισορροπιστή»), ο κόσμος είναι καταδικασμένος να βιώνει ένα διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων σε περιφερειακό-ηπειρωτικό επίπεδο, κυρίως.

Από την άποψη αυτή είναι αποκαλυπτικό το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο στον Πρώτο όσο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν αναμείχθηκαν στη σύγκρουση των ευρωπαϊκών δυνάμεων παρά μόνο όταν κατέστη προφανές ότι δυτικές δυνάμεις (Γαλλία και Βρετανία) δεν ήταν ικανές να αποκρούσουν τη γερμανική προέλαση προς την ηπειρωτική ηγεμονία, οπότε μπήκαν οι ίδιες στον πόλεμο ρίχνοντας αποφασιστικά τα βάρος τους στη μεριά των δυτικο-ευρωπαϊκών χωρών. 

  • Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918), οι Ηνωμένες Πολιτείες κήρυξαν τον πόλεμο στις Κεντρικές Δυνάμεις το 1917. Εστειλαν τα πρώτα στρατιωτικά αγήματά τους στην Ευρώπη την Άνοιξη του 1918. Και τον Νοέμβριο 1918, ο πόλεμος έληξε με ήττα της Γερμανίας.
  • Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945) συνέβη το ίδιο: Ο Χίτλερ κήρυξε τον πόλεμο στις ΗΠΑ το Δεκέμβριο 1941 (μετά το Περλ Χάρμπορ). Οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν τα πρώτα στρατιωτικά αγήματά τους στην Ευρώπη το 1943 (με την απόβαση στη Σικελία), τον κύριο όγκο των δυνάμεών τους τον Ιούνιο του 1944 (με την απόβαση στη Νορμανδία). Και τον Μάιο του 1945 ο πόλεμος έληξε με συντριβή της Γερμανίας.

Το λογικό συμπέρασμα από τη μέχρι σήμερα ασκούμενη εξωτερική πολιτική της μοναδικής δύναμης που είναι «ηπειρωτικός ηγεμόνας» και, ως εκ τούτου, «παγκόσμιος ισορροπιστής», είναι

(α) ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συρθούν σε πόλεμο μόνο εάν τεθεί υπό δραστική αμφισβήτηση η θέση τους ως «παγκόσμιου ισορροπιστή» με την εμφάνιση ενός δυνητικού «ηπειρωτικού ηγεμόνα» σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, και

(β) ότι σε κάθε άλλη περίπτωση, θα επιδιώκουν ισορροπιών μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων του κάθε ηπειρωτικού συστήματος.

Αυτό ερμηνεύει τη συμπεριφορά των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι σ’ εκείνες τις χώρες της Ευρώπης και της Βορειο-ανατολικής Ασίας που θα μπορούσαν κάποια στιγμή να προβληθούν ως δυνητικοί ηπειρωτικοί ηγεμόνες στην περιφέρειά τους.

 

ΕΙΔΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ: ΕΥΡΩΠΗ

Στην Ευρώπη, η Γερμανία προσπάθησε ανεπιτυχώς δύο φορές στο παρελθόν να επιβληθεί ως ηπειρωτικός ηγεμόνας με τα όπλα: 1914-1918 και 1939-1945.

Για να προβάλλει μία χώρα αξιώσεις δυνητικού ηπειρωτικού ηγεμόνα πρέπει να εξασφαλίζει δύο προϋποθέσειςοικονομική ισχύ και πληθυσμό.

Η Γερμανία κατέκτησε την πρώτη προϋπόθεση (οικονομική ισχύς) κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου (1945-1990), όντας διασπασμένη και κατεχόμενη, και τη δεύτερη προϋπόθεση (πληθυσμός) με την επανένωσή της (3 Οκτωβρίου 1990). Πράγμα, που σε συνδυασμό με την κατάρρευση της σοβιετικής Ρωσίας, είχε ως αποτέλεσμα ο χάρτης της Ευρώπης από το 1991 αρχίζει να μοιάζει εντυπωσιακά (και απειλητικά) με τον χάρτη της Ευρώπης του Μεσοπολέμου (1919-1939), που είναι γνωστό πού οδήγησε.[2]

Μετά το 1990, η Γερμανία ήταν σε θέση να λειτουργήσει ως υποψήφιος ηπειρωτικός δυνητικός ηγεμόνας, μέσω της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» υπό γερμανικό σχεδιασμό και έλεγχο, δηλαδή, επιδιώκοντας να αναχθεί σε ηπειρωτικό ηγεμόνα, για τρίτη φορά, όχι πια με τα όπλα, αλλά με οικονομικά μέσα.

Κι αυτό, αφενός βρίσκεται σε αντίθεση με τις βασικές επιδιώξεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και αφετέρου ερμηνεύει τον εξελισσόμενο οικονομικό πόλεμο μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Γερμανίας.

Στην Ευρώπη, η κατάσταση εμφανίζεται ιδιαίτερα περιπεπλεγμένη από το γεγονός ότι η Γερμανία, κατέχει το κέντρο της ηπειρωτικής Ευρώπης και, συνεπώς, η επέκτασή της προς βορρά περιορίζεται από ένα θαλάσσιο τείχος (τη Βαλτική θάλασσα και τη Βόρεια θάλασσα), ενώ η επέκτασή της προς νότο από ένα ορεινό τείχος (την οροσειρά των Άλπεων), με αποτέλεσμα η όποια επέκτασή της να είναι δυνατή είτε προς δυσμάς (Γαλλία) είτε προς ανατολάς (Ρωσία).

Και ακριβώς για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο του ανοίγματος της Γερμανίας προς Ανατολάς (πράγμα που έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν με το ΄Σύμφωνο Χίτλερ-Στάλιν, στις 23 Αυγούστου 1939), οι Ηνωμένες Πολιτείες οργανώνουν μια «ζώνη ασφαλείας» ανάμεσα στη Γερμανία και τη Ρωσία, υπό τον έλεγχό τους, ενσωματώνοντας στο ΝΑΤΟ τις χώρες της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων.

Με βάση αυτό τον προβληματισμό, κατά τη γνώμη μου, η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη αποσκοπεί πρωτίστως στην αποτροπή ενός ενδεχόμενο ανοίγματος της Γερμανίας προς ανατολάς (πράγμα που θα ανέτρεπε εκ βάθρων την υφιστάμενη ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη) και δευτερευόντως στην «περικύκλωση» της Ρωσίας (που είναι αδύνατο να «περικυκλωθεί», δεδομένου ότι εκτείνεται σε δύο ηπείρους).

Στην ευρωπαϊκή γεωπολιτική σκακιέρα, οι χώρες διατάσσονται σε τρία επίπεδα από άποψη βαρύτητας σε σχέση με την επίτευξη του βασικού στόχου της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής αναφορικά με την ενδο-ευρωπαϊκή ισορροπία δυνάμεων.

Στο πρώτο επίπεδο, ανήκουν οι μεγάλες ρυθμιστικές δυνάμεις (ΗΠΑ και Ρωσία), από τις σχέσεις και τις αποφάσεις των οποίων εξαρτάται η μοίρα της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Στο δεύτερο επίπεδο, ανήκουν οι «μεγάλες» ευρωπαϊκές δυνάμεις (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία), οι οποίες πρέπει να βρίσκονται σε τέτοια ισορροπία μεταξύ τους, ώστε καμιά να μην καταστεί ικανή να αναδειχθεί σε υποψήφιο «ηπειρωτικό ηγεμόνα». Για να επιτευχθεί αυτό, οι χώρες που συνασπίζονται έναντι ενός δυνητικού ηγεμόνα είναι υποχρεωμένες να αναπτύσσουν κατάλληλες σχέσεις τόσο με τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και μεταξύ τους.

Στο τρίτο επίπεδο, ανήκουν οι «μικρο-μεσαίες» (Ιταλία) και οι «μικρές» δυνάμεις (Κάτω Χώρες, χώρες της Σκανδιναβίας, της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων), που είναι υποχρεωμένες να αναπτύσσουν κατάλληλες επιβιωτικές σχέσεις (α) με τις Ηνωμένες Πολιτείες, (β) με τις τρεις «μεγάλες» ευρωπαϊκές δυνάμεις και (γ) μεταξύ τους.

Όλες οι χώρες, ανεξάρτητα από το επίπεδο στο οποίο ανήκουν, μπορούν να ασκούν μια εξωτερική πολιτική που λειτουργεί υποχρεωτικά είτε υποστηρικτικά είτε, υπονομευτικά σε σχέση με τον επιδιωκόμενο βασικό στόχο του υπερπόντιου «ισορροπιστή». Και, όπως είναι ευνόητο, η δεύτερη επιλογή είναι εξόχως δύσκολη και εν πολλοίς, επικίνδυνη για κάθε μικρή χώρα.

Εάν για τις μεγάλες χώρες η επιλογή είναι δύσκολη και πολύπλοκη, για τις μικρότερες χώρες και, ιδιαιτέρως για την Ελλάδα, οι δυσκολίες είναι από τεράστιες έως αξεπέραστες.

Πρώτο, η Ελλάδα έχει σοβαρές διαφορές με μια χώρα, την Τουρκία, με την οποία ανήκει στην ίδια στρατιωτική συμμαχία (το ΝΑΤΟ). Οι διαφορές αυτές εκτείνονται από το ζήτημα της τουρκικής εισβολής και κατοχής ενός μέρους της Κύπρου μέχρι την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε μεγάλο μέρος του Αιγαίου, η οποία εξυπηρετεί εδαφικές, γεωπολιτικές και οικονομικές (υποθαλάσσιος πλούτος) επιδιώξεις της Τουρκίας.

Δεύτερο, η Ελλάδα έχει ένα ανοικτό ζήτημα με ένα βόρειο γείτονά της (την πΔΓΜ) ο οποίος φιλοδοξεί να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πράγμα που είναι αδύνατο χωρίς τη συγκατάθεση της Ελλάδας.  

 

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ, ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑ

Η διεκδίκηση του ονόματος «Μακεδονία» από τη γειτονική χώρα:

(α) Από ιστορική άποψη είναι αβάσιμη (και γι’ αυτό, δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση).

(β) Από γεωγραφική άποψη είναι βάσιμη, δεδομένου ότι η γεωγραφική περιοχή με το όνομα «Μακεδονία» κατέχονταν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων (1913). Με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) τα βαλκανικά εδάφη που κατείχε η Οθωμανική Αυτοκρατορία,[3] μοιράστηκαν ανάμεσα στην Ελλάδα (ως Μακεδονία) τη Σερβία (ως Νότια Σερβία) και τη Βουλγαρία (Μακεδονία του Πιρίν). 

  • Η Ελλάδα αύξησε το έδαφός της από 64.790 σε 108.610 τ.χλμ. και τον πληθυσμό της από 2.660.000 σε 4.363.000, ενσωματώνοντας μεγάλα τμήματα της Ηπείρου και της Μακεδονίας (συμπεριλαμβανομένης και της Θεσσαλονίκης). Η Κρήτη ενσωματώθηκε οριστικά στην Ελλάδα και επίσημα στις (14 Δεκεμβρίου 1913)
  •  
  • Η Σερβία αύξησε το έδαφός της από 48.300 σε 87,780 τ.χλμ. και τον πληθυσμό της κατά 1,5 εκατ. κατοίκους, ενσωματώνοντας ένα μέρος της Μακεδονίας ως Νότια Σερβία, και από το 1929 ως Βαρντάρσκα Μπανόβινα / περιφέρεια του Βαρδάρη (ως μέρος του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά καιρούς στην περιοχή αυτή δίνονταν διάφορα ονόματα (όπως Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, το 1944 - Ομόσπονδη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, το 1963 -- Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας από το 1992) που όλα αποτελούσαν σύνθετες ονομασίες που περιέχουν το όνομα «Μακεδονία», χωρίς ποτέ να υπάρξει καμιά αντίδραση από την πλευρά όλων των ελληνικών κυβερνήσεων κατά τη διάρκεια όλης αυτής της περιόδου.
  • Η Βουλγαρία ενσωμάτωσε ένα τμήμα της Μακεδονίας (τη Μακεδονία του Πιρίν ή Βουλγαρική Μακεδονία) και παραχώρησε στη Ρουμανία τη Νότια Δοβρουτσά.

Η θέση των Μεγάλων Δυνάμεων στη συνδιάσκεψη του Βουκουρεστίου (1913) επί των ελληνικών αιτημάτων ήταν η ακόλουθη: Η Γερμανία  και η Γαλλία υποστήριξαν τις ελληνικές θέσεις. Η  Ρωσία  και η Αυστρουγγαρία υποστήριξαν τις διεκδικήσεις της Βουλγαρίας (όπως τη παραχώρηση της Καβάλας). Ενώ, η Αγγλία και η Ιταλία ούτε εναντιώθηκαν ούτε υποστήριξαν τα ελληνικά αιτήματα.

(γ) Από γεωπολιτική άποψη, είναι σημαντική για τη λειτουργία του ευρωπαϊκού συστήματος ισχύος, γιατί καθορίζει την ένταξη της πΓΔΜ στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.

Το ζήτημα του ονόματος είναι συναρτημένο με την απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα: Τί βαρύνει περισσότερο στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς των μεγάλων και των μεσαίων δυνάμεων, η γεωγραφία και η γεωπολιτική ή η ιστορία;

Η απάντηση είναι μάλλον εύκολη, εάν ρίξει κανείς μια ματιά στις αλλεπάλληλες αλλαγές συνόρων στην ευρωπαϊκή ήπειρο κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, στις οποίες τον πρώτο και καθοριστικό λόγο είχε πάντοτε ο συνδυασμός γεωγραφίας και γεωπολιτικής και όχι η ιστορία. Κι αυτό γιατί απλούστατα, η γεωγραφία είναι αμετάλλακτη και η γεωπολιτική είναι επιδίωξη απτών συμφερόντων (τουτέστιν, συσχετισμού δυνάμεων), ενώ η ιστορία χρησιμοποιείται, κατά κανόνα, εργαλειακά, προκειμένου να εξυπηρετηθούν διάφορες σκοπιμότητες.

Συνεπώς, δεν πρέπει να αναμένει κανείς από τις μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία), τις μεσαίες δυνάμεις (Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία) και τις μικρές δυνάμεις που συνυπάρχουν στη ευρωπαϊκή ήπειρο, ότι είναι πιθανό να αποποιηθούν αυτό τον κανόνα για χάρη των «ιστορικών λόγων» που, δικαίως, επικαλείται η Ελλάδα.

Επιπροσθέτως, από γεωπολιτική άποψη για την Ελλάδα είναι, προτιμότερο να υπάρχει στα βόρεια σύνορά της ένα μικρό αλλά σταθερό κράτος (η οικονομία του οποίου εξαρτάται εν πολλοίς από την Ελλάδα) θωρακισμένο κάπως από την συμμετοχή του στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το ΝΑΤΟ, παρά ένα ασταθές και σαθρό «κράτος» που θα είναι έρμαιο ενός επιθετικού αλβανικού εθνικισμού, ο οποίος αποσκοπεί στη δημιουργία μιας «μεγάλης Αλβανίας» με την πιθανή ενσωμάτωση του Κόσσοβου και της πΓΔΜ ως πρώτα θύματα και την Ελλάδα ως επόμενο στόχο, μιας «μεγάλης Αλβανίας» η οποία μαζί με την Τουρκία θα πιέζουν ασφυκτικά την Ελλάδα από τα βόρεια και από τα ανατολικά.

Συνεπώς, η αποτροπή μιας τέτοιας εξέλιξης είναι προς όφελος και της πΓΔΜ και της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, η οποία αποδείχθηκε ανίκανη να αντιμετωπίζει σοβαρές κρίσεις (πόλεμοι της Γιουγκοσλαβίας στη δεκαετία του 1990, προσφυγική κρίση στα μέσα της δεκαετίας του 2010), και το μέλλον της οποίας δεν είναι ούτε ασφαλές ούτε αποσαφηνισμένο.

Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα έχει να παίξει ένα πολύ σημαντικό ρόλο «ως προάγγελος των ευρύτερων γεωπολιτικών τάσεων… Προφανώς, η Ελλάδα δεν θα καθορίσει το πεπρωμένο της Ευρώπης και της Ρωσίας, αλλά θα καταδείξει προς τα πού βαίνουν οι σχέσεις ισχύος μεταξύ τους, καθώς βρίσκεται εξίσου κοντά τόσο στη Μόσχα όσο και στις Βρυξέλλες… Εκτός από τη Γερμανία και τη Ρωσία, το πεπρωμένο της Ευρώπης εναπόκειται στην ίδια τη μικρή Ελλάδα, η οποία, από όλα τα μέρη, είναι αυτή που θα αποτελέσει το ασφαλέ­στερο κριτήριο για την ομαλή λειτουργία του ευρωπαϊκού εγ­χειρήματος… Η Ελλάδα είναι το σημείο όπου η Ευρώπη -και κατά συνέπεια η Δύση- αρχίζει και τελειώνει», διαπιστώνει ο γεωπολιτικός αναλυτής Ρόμπερτ Κάπλαν.[4]

Σε σχέση με την κατεύθυνση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, ο πολιτικός αναλυτής Τζορτζ Φριντμαν έθεσε ένα ζωτικής-επιβιωτικής σημασίας ερώτημα: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε για την ειρήνη και την ευημερία. Αν η ευημερία εξαφανιστεί ή αν εξαφανιστεί σε κάποια κράτη, τι θα συμβεί με την ειρήνη;».[5]

Η Ευρωπαϊκή Ένωση οργανώθηκε (με, σκοπίμως, μεγάλες εγγενείς δομικές ατέλειες) με στόχο να αποβάλλει οριστικά τους εφιάλτες του τριακονταετούς ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου (1914-1945), θεμελιωμένη στην Ειρήνη και την Ευημερία.

Στο ερώτημα τί θα προκύψει εάν η ευημερία πάψει να υφίσταται, η απάντηση είναι, μάλλον, προφανής: Θα αναβιώσει το σκηνικό του μεσοπολέμου και μαζί του οι εφιάλτες που υποτίθεται ότι είχαν αποβληθεί, και η Ευρώπη θα ξαναμετατραπεί σε πεδίο σύγκρουσης ποικίλλων όσων εθνικισμών, σε μια ήπειρο θανάτου και καταστροφής, πράγμα το οποίο αποτελούσε το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της ιστορίας της. Κι αυτό, είναι που πρέπει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο.

Για να διασφαλιστεί αυτό, πρέπει να τεθεί υπό έλεγχο η εγγενής παραφροσύνη του ανθρώπινου είδους που κάνει όλη την ιστορία του να διαρρέεται από ποταμούς αίματος. Μ’ άλλα λόγια, να απαλειφθεί η πλέον δολοφονική και καταστρεπτική έκφανσή της, ο φανατισμός στις ποικίλες εκφάνσεις του: εθνικιστικός, θρησκευτικός, ρατσιστικός, κ.α

Η Ευρώπη έχει τη δυνατότητα να αποφύγει τη μοίρα που της επιφυλάσσει ο αναδυόμενος εθνικισμός στο έδαφός της, εξαλείφοντας τον παράγοντα που τον τροφοδοτεί αενάως: τα σύνορα.

Κι αυτό, μπορεί να επιτευχθεί μέσω της οργάνωσής της σε ομοσπονδιακή βάση, κατά το πρότυπο των Ηνωμένων Πολιτειών. Γιατί αυτό καθιστά τον πόλεμο στην Ευρώπη τόσο αδιανόητο, όσο αδιανόητος είναι και μεταξύ των διαφόρων πολιτειών που συναπαρτίζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Επιπλέον, μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία, η Ευρώπη, που ήταν κυρίαρχη σε πλανητικό επίπεδο επί 4 αιώνες (και αυτοκτόνησε μέσα σε 31 χρόνια), σίγουρα δεν μπορεί να επανακτήσει αυτή τη θέση στα χρόνια που έρχονται. Μπορεί, όμως, να αποκατασταθεί ως μεγάλη δύναμη με αποφασιστικό λόγο στο διεθνές σύστημα της ισχύος.

Κλεάνθης Γρίβας

18 Ιανουαρίου 2018


ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ

με τον ίδιο πρωταγωνιστή και με άλλα μέσα (από την κυριαρχία με τα όπλα στην κυριαρχία με οικονομικά εργαλεία)

 

Η Γερμανία, σε όλη την ιστορική της διαδρομή αποδείχθηκε ένα από τα πιο επιθετικά κράτη στην παγκόσμια ιστορία, με κορυφαία εκδήλωση της κακοήθους επιθετικότητάς της, τη ναζιστική της περίοδο (1933-45).

Μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919), η Γερμανία ήταν αδύναμη στρατιωτικά. Αλλά, μετά την άνοδό του στην εξουσία στις 30 Ιανουαρίου 1933 και μέχρι το 1939, ο Χίτλερ οργάνωσε μια ισχυρή Βέρμαχτ και χρησιμοποιώντας την ως εργαλείο, άρχισε να επεκτείνει τα σύνορα της Γερμανίας, με στόχο της καταλήστευση των πόρων ολόκληρης της Ευρώπης. 

  • το 1938, ενσωμάτωσε την Αυστρία και την τσεχοσλοβακική Σουδητία, χωρίς την παραμικρή αντίσταση,
  • τον Μάρτιο 1939, ενσωμάτωσε την υπόλοιπη Τσεχοσλοβακία και τη λιθουανική πόλη του Μέμελτον. Και στη συνέχεια, επετέθηκε:
  • στις 1 Σεπτεμβρίου 1939, στην Πολωνία,
  • τον Απρίλιο 1940, στη Δανία και τη Νορβηγία,
  • τον Μάιο 1940, στο Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο και Γαλλία,
  • τον Απρίλιο 1941 στην Γιουγκοσλαβία και την Ελ­λάδα. Και
  • τον Ιούνιο 1941 στη Σοβιετική Ένωση.

Από το 1990, η Βέρμαχτ, ένα αναποτελεσματικό και απαρχαιωμένο μέσο, πλέον, αντικαταστάθηκε από οικονομικά εργαλεία για την επιδίωξη του (ίδιου) γερμανικού στόχου: την εγκατάσταση σχέσεων υποταγής και εκμετάλλευσης των ίδιων ευρωπαϊκών χωρών.

Άραγε, υπάρχει κάποια ποιοτική συγγένεια ανάμεσα στις γερμανικές φυλές που περιγράφει ο ρωμαίος Ιστορικός Τάκιτος, τον 1ο αιώνα μ.Χ. («Οι Γερμανοί δεν δείχνουν καμιά προτίμηση στην ειρήνη… [ο Γερμανός] θεωρεί άτολμο και ποταπό να κερδίζει με ιδρώτα αυτό που μπορεί να αγοράσει με αίμα»),[6] στις δηλώσεις του Εριχ Κοχ, γκαουλάϊτερ του Χίτλερ στην Ουκρανία («Θα ρουφήξω όλο το μεδούλι απ’ αυτή τη χώρα. Δεν ήρθα εδώ να σπείρω την ευτυχία, αλλά να βοηθήσω τον Φύρερ»)[7] και στη σημερινή εμμονή της Γερμανίας στις ανθρωποθυσιαστικές πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει στην Ευρώπη;

 

[1]. Βλ. John Mearsheimer: Η Τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων (6η έκδ., Ποιότητα, Αθήνα, 2011)

[2]. Απ’ αυτή την άποψη είναι χρήσιμη και αναγκαία η μελέτη της εξαιρετικής εργασίας του Mark Mazower, Σκοτεινή ήπειρος: Ο ευρωπαϊκός Εικοστός Αιώνας (Αλεξάνδρεια, Αθήνα, 2001),

[3]. Εκτός από μια περιοχή γύρω από την Αδριανούπολη και κάποια τμήματα της Ανατολικής Θράκης μέχρι τον ποταμό Έβρο.

[4]. Ρόμπερτ Κάπλαν: Η Εκδίκηση της Γεωγραφίας (Μελάνι, Αθήνα, 2016), σ. 22.

[5]. Τζορτζ Φρίντμαν: Σημεία Ανάφλεξης. Η αναδυόμενη κρίση στην Ευρώπη (Ενάλιος, Αθήνα, 2015), σ. 26.  

[6]. John Hirst: Σύντομη Ιστορία της Ευρώπης (Μεταίχμιο, Αθήνα, 2012), σ. 27.

[7]. Mark Mazower: Σκοτεινή ήπειρος: Ο ευρωπαϊκός Εικοστός Αιώνας (Αλεξάνδρεια, Αθήνα, 2001), σ. 157.   

Κλεάνθης Γρίβας

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Η ΔΗΘΕΝ ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΤΗΣ ΓΡΙΠΗΣ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ - 2009

ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗΣ

ΑΛΛΟ ΕΜΒΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΕΛΙΤ» (Celvapan)

ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΠΛΕΜΠΑ» (Pandemrix)

Ποιοι κοροϊδεύουν ποιούς;

 

30-12-2017

 

Η σκόπιμη διάδοση της φήμης περί «επιδημίας της γρίπης των χοίρων το 2009 (που ποτέ δεν εκδηλώθηκε), στην οποία συνέργησε και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, βασικό εργαλείο στο δίκτυο των οργανισμών Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, μαζί με την Παγκόσμια Τράπεζα. το ΔΝΤ και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, προκάλεσε αφενός την εκπληκτική αύξηση των κυβερνητικών παραγγελιών τεράστιων ποσοτήτων από τα σχετικά εμβόλια (που αποδείχθηκαν, τελικά, άχρηστα, διότι η «επιδημία» δεν εκδηλώθηκε) και αφετέρου την ένταση των πιέσεων για εφαρμογή μαζικών εμβολιασμών σε όλο των κόσμο, με μοναδικό αποτέλεσμα την εκτόξευση των κερδών των πολυεθνικών εταιρειών που παρασκευάζουν εμβόλια σε βάρος των απανταχού φορολογούμενων. 

Στο πλαίσιο αυτό, το 2009, στη Γερμανία πυροδοτήθηκε καθολική οργή όταν διέρρευσε στον τύπο ένα έγγραφο του Υπουργείου Εσωτερικών που αποκάλυπτε ότι οι κυβερνητικές, πολιτικές, στρατιωτικές και «επιστημονικές» «ελίτ» (ή αλήτ) είχαν παραγγείλει για τον εαυτό τους ένα εμβόλιο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ από εκείνο που είχαν παραγγείλει για τον υπόλοιπο πληθυσμό: 

Η αλήτ παράγγειλε για τον πληθυσμό 50 εκατομμύρια δόσεις του εμβολίου Pandemrix της εταιρείας GlaxoSmithKline, το οποίο περιείχε σκουαλένιο, ένα ανοσο­ενισχυτικά έκδοχο, που οι παρενέργειες του δεν είναι ακόμη πλήρως γνωστές, αλλά συνδέεται βάσιμα που συνδέεται με σοβαρές νευρολογικές διαταραχές, όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, ο ερυθηματώδης λύκος, με νεφροπάθειες, με το διαβόητο Σύνδρομο του Πολέμου του Κόλπου και άλλες εκφυλιστι­κές διαταραχές. (επισήμανση: Η χρήση του έκδοχου επιτρέπει στην κατασκευάστρια εταιρεία να παράγει γρήγορα περισσότερες δόσεις του εμβολίου, αυξάνοντας τα κέρδη της), 

Ενώ, για τον εαυτό της παράγγειλε 200.000 δόσεις του εμβολίου Celvapan της εταιρείας Baxter International, το οποίο δεν περιείχε το επίμαχο έκδοχο και συνδεόταν με λιγότερες παρενέργειες.  

Μεταξύ των «προνομιούχων» που θα κάνουν το εμβόλιο με τις «λιγότερες παρενέργειες» είναι και τα μέλη του προσωπικού του Ινστιτούτου Paul Ehrlich που αποφάσισαν να εφοδιαστεί ο πληθυσμός με το εμβόλιο Pandemrix της εταιρείας GlaxoSmithKline, το οποίο δεν θα κάνουν οι ίδιοι. 

Σε μια προσπάθεια να διασκεδάσει τις ανησυχίες του κοινού, ο Ulrich Wilhelm, εκπρόσωπος της καγκελαρίου Angela Merkel, δήλωσε ότι: «η γερμανίδα καγκελάριος θα συμβουλευτεί τον γιατρό της τις επόμενες ημέρες και, εάν αποφασίσει να κάνει εμβόλιο, θα πάρει το Pandemrix». (!!!)

Προφανώς, η Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, ορισμένοι πολιτικοί, στρατιωτικοί και άτο­μα που κατείχαν νευραλγικές θέσεις σε δημόσιους φορείς (όπως το προσωπικό του Paul Ehrlich Institute, του ινστι­τούτου ιατρικών ερευνών, που είναι αρμόδιο για την έγκριση εμβολίων), είχαν περισσότερα προνόμια από τον υπόλοιπο πληθυσμό.

ΔΗΛΩΣΕΙΣ

Martin Exner, επικεφαλής του Ινστιτούτου Υγιεινής και Δημόσιας Υγείας στο Πανεπιστήμιο της Βόννης: «Το γεγονός ότι οι πολιτικοί και ανώτατοι δημόσιοι υπάλληλοι στα υπουργεία θα εμβολιαστούν με εμβόλιο διαφορετικό από τον λαό είναι ένα τρομερό σημάδι».

 

Αλέξανδρος Κέκελ, βιολόγος στο Νοσοκομείο του Πανεπιστημίου Halle: «Το γεγονός ότι τα μέλη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και οι αρχές έχουν οποιοδήποτε άλλο διαφορετικό εμβόλιο είναι σκάνδαλο… Το εμβόλιο Pandemrix δεν μπορεί να συνιστάται για έγκυες γυναίκες ή μικρά παιδιά επειδή έχει αυξημένο κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών. Το Pandemrix έχει ένα ανοσοενισχυτικό το οποίο δεν έχει δοκιμαστεί επαρκώς μέχρι τώρα… Το Celvapan περιέχει ολόκληρο τον ιό, πράγμα που σημαίνει ότι έχει λιγότερες παρενέργειες από το Pandemrix, αλλά οδηγεί πιο συχνά σε πυρετό ή τοπικό οίδημα σε σύγκριση με το κανονικό εμβόλιο εποχικής γρίπης… ο κυβερνητικός χειρισμός του προγράμματος εμβολιασμού αποτελεί σκάνδαλο… [σε κάθε πρίπτωση] ούτε το Celvapan ούτε το Pandemrix είναι ιδανικά».

Μπέντγκι Μπέντερ, εμπειρογνώμονας του κόμματος των Πράσινων: «Τα διαφορετικά εμβόλια αποτελούν μεγάλο κίνδυνο για τους ανθρώπους, ελάχιστο κίνδυνο για την κυβέρνηση. Αυτή η χορήγηση φαρμάκων ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ [στους πολίτες] δεν μπορεί να υφίσταται σε μια δημοκρατία».

Birgitt Bender, εκπρόσωπος υγείας των Πράσινων: «Εάν θεωρηθεί απαραίτητος ο μαζικός εμβολιασμός, τότε όλοι πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο».

Ulrike Mascher, επικεφαλής του συλλόγου κοινωνικής πρόνοιας VdK:  «Ένα εμβόλιο για τους κυβερνητικούς αξιωματούχους διαφορετικό απ’ αυτό που δόθηκε στον υπόλοιπο πληθυσμό έστειλε το "λάθος μήνυμα" και δίνει σε πολλούς ανθρώπους την εντύπωση ότι αντιμετωπίζονται ως ασθενείς δεύτερης κατηγορίας».

Ulla Schmidt, υπουργός Υγείας στην εφημερίδα Bild: «Θα επιτρέψω στον εαυτό μου να εμβολιαστεί με το ίδιο εμβόλιο με τους πολίτες. Είναι ακριβώς όπως το άλλο εγκεκριμένο εμβόλιο, ασφαλές και αποτελεσματικό».

Klaus Osterrieder, ιολόγος στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου: «Ο δημόσιος διάλογος είναι κακός επειδή εγείρει ερωτήματα σχετικά με το όλο πρόγραμμα εμβολιασμού», (!!!)

Το σκάνδαλο, ένα από τα εκατοντάδες παρόμοια, επιβεβαιώνει τις υποψίες ότι κίνητρο των κυβερνήσεων δεν είναι η «προστασία της υγείας» των πληθυσμών αλλά η διευρυνόμενη αύξηση της κερδοφορίας του φαρμακοβιομηχανικού Καρτέλ, με το οποίο διαπλέκονται.

 

Στη Γερμανία, οι εφημερίδες μιλούσαν για «εξέγερση» των γιατρών και παιδιάτρων ενάντια στην κατάχρηση των τοξικών αντιγριπικών εμβολίων.

Στη Δανία, πολλοί εργαζό­μενοι στον κλάδο υγείας και πολυάριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι, αρνήθηκαν να λάβουν το εμβόλιο, θεωρώντας ότι δεν άξιζε να ρισκάρουν τη ζωή τους για μια γρίπη που είχε ήπια συμπτώματα.

Στη Φινλανδία, μια έρευνα που κάλυψε όλη την επικράτεια πριν από την έλευση του εμβολίου στη χώρα, έδειξε ότι το 75% του πληθυσμού δεν σκόπευε να κάνει το εμβόλιο. Μια πράξη αντίστασης που, εάν πάρει διαστάσεις, θα μπορούσε να συντελέσει στην απόσυρση των απαράδεκτων νόμων του υποχρεωτικού εμβολιασμού.

Στις ΗΠΑ, η κυβέρνηση αγόρασε 251 εκατομμύρια δόσεις (!!!) εμβολίου κατά της γρίπης των χοίρων από διάφορους κατασκευαστές.

 

Υ.Γ. Παρατίθεται το κείμενο των σχετικών δημοσιευμάτων στα περιοδικά DER SPIEGEL (19-10-2009) και TIME (29-10-2009)

 

DER SPIEGEL 19/10/2009

 Second-Class Medicine:

Germans Unhappy with Alternative Swine Flu Vaccine for Politicians

 http://www.spiegel.de/international/germany/second-class-medicine-germans-unhappy-with-alternative-swine-flu-vaccine-for-politicians-a-656028.html

 

Damage control is the name of the game in Berlin on Monday as politicians rush to deny that they are receiving a better, safer swine flu vaccine than ordinary Germans. The first of 50 million doses arrived in Germany on Monday.

One might think that the arrival in Germany of the first of 50 million doses of swine flu vaccine on Monday might be cause for celebration. But with news breaking over the weekend that top government officials in Berlin will be injected with an alternative vaccine -- one widely seen as safer -- a debate about an alleged two-class medical system has erupted. 

SPIEGEL over the weekend reported that Chancellor Angela Merkel, a number of her ministers and other government officials would receive a vaccine manufactured by the pharmaceutical company Baxter -- the same vaccine that the German military opted for, as was reported last week. 

The mass-circulation tabloid Bild on Monday plastered the story on its front page on Monday, assuring its readers that "experts are accusing the government" of serving up "second class medicine" to ordinary Germans. 

Fevers and Headaches 

The controversy centers on an additive included in the vaccine manufactured by pharmaceutical giant GlaxoSmithKline. The additive includes an inactive strain of the entire flu virus as opposed to virus fragments. Critics say the additive can increase the risk of side effects from the flu vaccine such as fevers and headaches. 

Supporters counter that the additive is safe, and its use allows the drug manufacturer to quickly produce more doses of the vaccine. The SPIEGEL story mentioned that the GlaxoSmithKline vaccine, with the additive, has undergone more testing than the Baxter version. 

An Interior Ministry spokesman told SPIEGEL that the Baxter vaccine had been ordered for all ministries and other agencies as well as for the employees of the Paul Ehrlich Institute, the authority responsible for approving vaccines. 

Merkel's spokesman Ulrich Wilhelm on Monday denied that Merkel was taking a different vaccine than the one available to ordinary Germans. He said that the Baxter vaccine had been ordered four months ago as part of a deal hammered out one year ago and has nothing to do with recent concerns surrounding the GlaxoSmithKline vaccine. 

'Second-Class Medicine' 

Still, voices have become raised. The Green Party's health expert Biggi Bender said that the separate vaccines amount to "big risk for the people, little risk for the government. This type of second-class medicine cannot be allowed to exist in a democracy." 

Leading physicians also complained about the planned vaccination. The head of the Institute for Hygiene and Public Health at the University of Bonn, Martin Exner, said: "The fact that politicians and top civil servants in ministries will be vaccinated with a vaccine other than the people is a terrible sign. Today politicians must take what they recommend." 

Virologist Alexander Kekulé Hall of the University Hospital said the fact "that the members of the Federal Government and the authorities have any other vaccine is a scandal." 

The Interior Ministry has also rejected the sharp criticism. A spokeswoman for Interior Minister Wolfgang Schäuble pointed out that at that time the Baxter vaccine was ordered the differences between the two vaccines was not yet an issue. The Paul Ehrlich Institute has repeatedly defended its decision to provide the population with the GlaxoSmithKline version, known as Pandemrix. 

'Alleged Threat' 

Germany is not the only government working to contain a potential outbreak of swine flu, the popular though inaccurate name given to the H1N1 flu virus. The UK has seen an increase in cases in recent weeks. As a result, the country has purchased 60 million doses of Pandemrix. Since swine flu emerged, a number of people in the US showing symptoms have died, leading the government to purchase 251 million doses of the swine flu vaccine from various manufacturers. The European Medicines Agency approved Pandemrix for use recently, amid concern for the upcoming winter flu season and the expected uptick in swine flu cases. 

Some German politicians have joined Merkel in opting out of the alternative vaccine. Health Minister Ulla Schmidt said in Bild, "I will allow myself to be vaccinated with the same vaccine as the people. It is exactly like the other approved vaccine, safe and effective." 

The weekend scandal has drowned out a second debate which has been raging in recent weeks in the US and which has also found resonance here in Germany: whether such a massive vaccination program is necessary in the first place. 

Wolf-Dieter Ludwig, chairman of the Drug Commission of the German Medical Association, has called the planned vaccination campaign a "scandal." "The health authorities have fallen for a campaign from the pharmaceutical companies, who simply want to earn money with an alleged threat," he told SPIEGEL.

 

TIME 29-10-2009

 Ιn Germany, a Better Vaccine for Politicians?

http://content.time.com/time/health/article/0,8599,1932366,00.htm

 

Critics are calling it a two-tier health system — one for the politically well connected, another for the hoi polloi. As Germany launched its mass-vaccination program against the H1N1 flu virus on Monday, the government found itself fending off accusations of favoritism because it was offering one vaccine believed to have fewer side effects to civil servants, politicians and soldiers, and another, potentially riskier vaccine to everyone else. The government had hoped that Germans would rush to health clinics to receive vaccinations against the rapidly spreading disease, but now rising anger over the different drugs may cause many people to shy away. 

Amid growing fears of a possible global flu pandemic, the German government prepared for its mass-vaccination campaign earlier this year by ordering 50 million doses of the Pandemrix vaccine, enough for a double dose for 25 million people, about a third of the population. The vaccine, manufactured by GlaxoSmithKline, contains an immunity-enhancing chemical compound, known as an adjuvant, whose side effects are not yet entirely known. Then, after a report was leaked to the German media last week, the Interior Ministry confirmed that it had ordered a different vaccine, Celvapan, for government officials and the military. Celvapan, which is made by U.S. pharmaceutical giant Baxter, does not contain an adjuvant and is believed to have fewer side effects than Pandemrix. 

Anger at the news was widespread in Germany. "If mass vaccination is considered to be necessary, then everyone should be treated the same way," says Birgitt Bender, health spokeswoman for the Green Party. Ulrike Mascher, head of the VdK social-welfare association, says giving government officials a vaccine that's different from that given to the rest of the population sent the "wrong signal" and gives many people "the impression that they are second-class patients." A story on the front page of the mass-circulation Bild newspaper accused the government of giving "second-class medicine" to regular Germans. 

Doctors and medical experts are divided over the safety of Pandemrix. While some say it's the best vaccine available, others have serious misgivings about it. "The Pandemrix vaccine can't be recommended for pregnant women or young children because it has an increased risk of side effects. Pandemrix has an adjuvant which hasn't been tested sufficiently up until now," Alexander Kekulé, a virologist at the University of Halle, tells TIME. "Celvapan is a whole-virus vaccine, which has fewer side effects than Pandemrix, but it leads more often to fever or local swelling when compared with the normal seasonal-flu vaccine," he adds. Although Kekulé calls the government's handling of the vaccination program a "scandal," he says government officials and soldiers are not necessarily getting a better deal with Celvapan. "Neither Celvapan nor Pandemrix are ideal," he says. 

The Interior Ministry hit back at suggestions of preferential treatment, saying it had ordered about 200,000 doses of the Celvapan vaccine from Baxter before the differences between the two vaccines were documented, and the government was bound by the terms of its contract. The government also points out that both Pandemrix and Celvapan have been approved by the European Union and that other countries, such as Britain and Sweden, are using the Pandemrix vaccine. In an attempt to put a lid on the simmering controversy, Chancellor Angela Merkel's spokesman, Ulrich Wilhelm, said «the German leader would consult with her doctor in the next few days, and if she decided to receive a jab, it would be Pandemrix». 

At least 26,000 people have been infected with swine flu in Germany, resulting in three deaths. Although the majority of patients have experienced only mild flulike symptoms, a steady increase in the number of cases of H1N1 in recent months has raised alarm across the nation. In its latest report, the Robert Koch Institute, the federal agency for infectious diseases, said new cases in Germany have jumped to about 1,600 each week, double the 700 to 800 weekly cases reported in early autumn. With the onset of winter, when seasonal-flu infections typically peak, many experts are concerned that H1N1 infections will spike dramatically. Klaus Osterrieder, a virologist at the Free University of Berlin, now fears that with the worries over the possible risks associated with Pandemrix, many people will avoid getting a vaccine altogether. According to a survey conducted on Oct. 23 by the Emnid Institute, only 13% of Germans said they wanted to receive a swine-flu vaccine this winter.  

"The public debate is bad because it raises questions about the whole vaccination program," Osterrieder says. If the government doesn't find some way to remedy the current public relations disaster and clear up the confusion over the different swine-flu vaccines, it could be faced with an even greater emergency, especially if the country's hospital wards start overflowing with flu patients in the coming months.

Κλεάνθης Γρίβας: "ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΒΙΩΘΟΥΝ" (28-09-2018)

Κλεάνθης Γρίβας   «ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΒΙΩΘΟΥΝ»  28/09 ...

Create Date: Παρασκευή, 09/28/2018

Κλεάνθης Γρίβας: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΣΕ 3 ΠΡΑΞΕΙΣ (Από τον Ελ.Βενιζέλο στους 'Μεγαλέξανδρους') - 28-06-2018

Κλεάνθης Γρίβας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΣΕ 3 ΠΡΑΞΕΙΣ Από τον ...

Create Date: Σάββατο, 06/30/2018

Κλεάνθης Γρίβας: ΜΕ ΠΟΣΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΥΠΟΥ NOVARTIS ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑ; - 21-02-2018

Κλεάνθης Γρίβας   ΜΕ ΠΟΣΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΥΠΟΥ NOVARTIS, MΠAINE ...

Create Date: Τετάρτη, 02/21/2018
Κλεάνθης Γρίβας: ΚΑΤΑΓΓΕΛΩ ΤΟ Δ.Σ. ΤΟΥ Ι.Σ.Θ. - ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ «ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ» - 08-02--2018

Κλεάνθης Γρίβας: ΚΑΤΑΓΓΕΛΩ ΤΟ Δ.Σ. ΤΟΥ Ι.Σ.Θ. - ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ «ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ» - 08-02--2018

Κλεάνθης Γρίβας,  νευρολόγος-ψυχίατρος, Δρ. ψυχιατρικής Α ...

Create Date: Δευτέρα, 02/05/2018

Κλελανθης Γρίβας: ΤΟ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" (18-01-2018)

ΤΟ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»: ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΓΕ ...

Create Date: Παρασκευή, 01/19/2018

Κλεάνθης Γρίβας: ΜΙΑ ΔΗΘΕΝ "ΕΠΙΔΗΜΙΑ" ΓΡΙΠΗΣ: 2009 - ΠΡΑΞΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗΣ (31-12-2017)

Κλεάνθης Γρίβας ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Η ΔΗΘΕΝ ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΤΗΣ ΓΡΙΠΗΣ ΤΩΝ Χ ...

Create Date: Κυριακή, 12/31/2017

Κλεάνθης Γρίβας

Create Date: Σάββατο, 12/30/2017
Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου-Γρίβα: ΕΜΒΟΛΙΑ - ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ Ι.Σ.Θ. - ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ

Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου-Γρίβα: ΕΜΒΟΛΙΑ - ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ Ι.Σ.Θ. - ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ

Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου-Γρίβα ΕΜΒΟΛΙΑ: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΙΑΤΡΙΚΟ ...

Create Date: Πέμπτη, 12/21/2017
Κλεάνθης Γρίβας: Μικρό Λεξικό Εξαχρείωσης - ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΟΜΠΙ  ή  ΖΟΜΠΙ - ΚΑΡΚΙΝΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜ. ΖΩΗΣ

Κλεάνθης Γρίβας: Μικρό Λεξικό Εξαχρείωσης - ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΟΜΠΙ ή ΖΟΜΠΙ - ΚΑΡΚΙΝΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜ. ΖΩΗΣ

ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ Μικρό Λεξικό Εξαχρείωσης ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΟΜΠΙ ...

Create Date: Σάββατο, 12/16/2017
Αλεξ. Ευθυμιάδου & Κλ. Γρίβας: ΕΜΒΟΛΙΑ: ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ «ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ» ΚΡΑΤΟΣ

Αλεξ. Ευθυμιάδου & Κλ. Γρίβας: ΕΜΒΟΛΙΑ: ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ «ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ» ΚΡΑΤΟΣ

ΕΜΒΟΛΙΑ: ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ "ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ" ΚΡΑΤΟΣ  Οι ...

Create Date: Σάββατο, 12/16/2017

Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου-Γρίβα - ΕΜΒΟΛΙΑ: "ΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΦΟΒΟ"

ΕΜΒΟΛΙΑ: «ΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΦΟΒΟ»   Αλεξά ...

Create Date: Παρασκευή, 12/15/2017
Κλεάνθης Γρίβας: ΕΜΒΟΛΙΑ: «ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ» ή ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΕΝΟ ΛΟΓΙΚΗΣ (12-12-2017)

Κλεάνθης Γρίβας: ΕΜΒΟΛΙΑ: «ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ» ή ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΕΝΟ ΛΟΓΙΚΗΣ (12-12-2017)

   Κλεάνθης Γρίβας: ΕΜΒΟΛΙΑ: «ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ» ή ΑΠΟΛΥΤΟ ...

Create Date: Τρίτη, 12/12/2017

Μαρία-Μυρτώ Γρίβα: ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΟΙ "ΕΤΑΙΡΟΙ" ΚΑΙ ΟΙ "ΑΓΟΡΕΣ" ΣΑΣ

  ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΟΙ «ΕΤΑΙΡΟΙ» ΚΑΙ ΟΙ «ΑΓΟΡΕΣ» ΣΑΣ   Μαρία-Μυ ...

Create Date: Δευτέρα, 06/27/2016

Κλεάνθης Γρίβας (2017-11-06): Συνέντευξη για τη θεραπευτική χρήση της κάνναβης στην ιστοσελίδα

 

http://www.zougla.gr/greece/article/tsironis-afstiri-nomimopisi-ton-psixotropon-ousion

 

 

Η παρούσα σύμβαση Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων καλύπτει εν όλω τα προσωπικά δεδομένα των επισκεπτών / χρηστών / μελών (εφ’ εξής «χρήστες») που συλλέγονται κατά την διάρκεια επίσκεψης και χρήσης των υπηρεσιών και των σελίδων του δικτυακού τόπου www.grivas.info. Επιπλέον, καλύπτει τις προϋποθέσεις συλλογής, διαχείρισης και επεξεργασίας των προσωπικών δεδομένων που συλλέγονται. Οι όροι και οι εγγυήσεις της παρούσας δεν καλύπτουν σε καμία περίπτωση τη σχέση μεταξύ των χρηστών του www.grivas.info και οποιωνδήποτε υπηρεσιών που δεν υπόκεινται στον έλεγχο ή και την ιδιοκτησία του. Δεδομένης της φύσης και του όγκου του Διαδικτύου, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, συμπεριλαμβανομένης και της περίπτωσης αμέλειας, το www.grivas.info δεν ευθύνεται για οποιασδήποτε μορφής ζημία υποστεί ο χρήστης των σελίδων, υπηρεσιών, επιλογών και περιεχομένων του www.grivas.infoστις οποίες προβαίνει με δική του πρωτοβουλία και με τη γνώση των όρων της παρούσας Σύμβασης.

Συλλογή και Χρήση

-Το www.grivas.infoσυλλέγει προσωπικά δεδομένα, όταν εγγράφεστε, χρησιμοποιείτε www.grivas.infoπροϊόντα, ή υπηρεσίες, παίρνετε μέρος σε διαγωνισμούς ή παιχνίδια, εισέρχεστε στα προωθητικά / διαφημιστικά προγράμματα του www.grivas.info.

-Το www.grivas.infoχρησιμοποιεί πληροφορίες για τρεις γενικούς σκοπούς: για να προσαρμόσει τις διαφημίσεις και το περιεχόμενο που βλέπετε, για να καλύπτει τις ανάγκες σας για για κάποιες υπηρεσίες.

Όταν ο χρήστης εγγράφεται στο www.grivas.info, του ζητείται να δώσει τις παρακάτω πληροφορίες: Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση Ηλεκτρονικου Ταχυδρομείου (e-mail). Προσωπικά στοιχεία μπορεί επίσης να ζητηθούν και όταν οι χρήστες χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες του www.grivas.infoή και όταν επισκέπτονται κάποιες σελίδες του www.grivas.info.
Διόρθωση – Διαγραφή

Το www.grivas.infoπαρέχει στους χρήστες του τη δυνατότητα να διαγράψουν οποτεδήποτε τα προσωπικά τους στοιχεία και πληροφορίες, να τα διορθώσουν / επικαιροποιήσουν την εγγραφή τους.
Κοινοποίηση και Αποκάλυψη

-Το www.grivas.infoδεν πουλάει ή ενοικιάζει τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών.

-Το www.grivas.infoθα στείλει τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών σε άλλες εταιρείες ή άτομα όταν:

*Έχει τη ρητή συγκατάθεση του χρήστη να κοινοποιήσει τις πληροφορίες,

*Η δημοσιοποίηση γίνεται προς τρίτα φυσικά ή νομικά προσωπα με τα οποία συνεργάζεται το.www.grivas.infoκαι μόνο μέχρι του βαθμού που είναι απόλυτα αναγκαίος για την παροχή της

εκάστοτε υπηρεσίας από το .www.grivas.info,

* Απαιτηθεί από τον νόμο, από απόφαση δικαστηρίου ή ζητηθεί από οιαδήποτε άλλη κρατική ή κανονιστική αρχή, και παρέχονται μόνο στις εν λόγω αρχές,

*Η συμπεριφορά του χρήστη στο web site δεν συμφωνεί με τους Όρους Παροχής Υπηρεσιών του www.grivas.info, ή με οποιαδήποτε από τις οδηγίες για συγκεκριμένα προϊόντα ή υπηρεσίες.
Cookies

Το www.grivas.infoχρησιμοποιεί cookies για την εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών και των σελίδων του. Τα cookies είναι μικρά αρχεία σε μορφή .txt που αποστέλλονται στο σκληρό δίσκο του υπολογιστή κάθε χρήστη, εφόσον ο χρήστης έχει επιλέξει να δέχεται cookies. Τα cookies χρησιμοποιούνται μόνο για τη διευκόλυνση πρόσβασης του χρήστη σε συγκεκριμένες υπηρεσίες του www.grivas.info. Σε καμία περίπτωση δεν χρησιμοποιούνται για την καταγραφή προσωπικών δεδομένων του χρήστη ούτε λαμβάνουν γνώση οποιουδήποτε εγγράφου ή αρχείου από τον υπολογιστή του. Ο χρήστης του www.grivas.infoμπορεί να ρυθμίσει τον φυλλομετρητή του (browser) κατά τέτοιο τρόπο ώστε είτε να τον προειδοποιεί για τη χρήση των cookies σε συγκεκριμένες υπηρεσίες του www.grivas.info, είτε να μην επιτρέπει την χρήση cookies σε καμία περίπτωση. Σε περίπτωση που ο χρήστης έχει επιλέξει να μην δέχεται cookies για την αναγνώρισή του, ενδεχομένως για τεχνικούς λόγους να μην μπορεί να έχει πρόσβαση σε ορισμένες υπηρεσίες. Η χρήση cookies από adservers συνεργαζόμενων εταιρειών υπόκειται στην πολιτική προστασίας προσωπικών δεδομένων των εταιρειών αυτών.
Διαφήμιση

Οι χρήστες που ενδιαφέρονται να διαφημιστούν στο www.grivas.info, προκειμένου να λάβουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες, πρέπει να συμπληρώσουν στην σχετική αίτηση τα παρακάτω στοιχεία: Ονοματεπώνυμο / Επωνυμία Επιχείρησης – Τηλέφωνο – E-mail – URL (Ηλεκτρονική διεύθυνση της προς διαφήμισην ιστοσελίδας). Το www.grivas.infoδεν ευθύνεται για την πολιτική προστασίας των προσωπικών δεδομένων που ακολουθούν οι διαφημιζόμενοί του κατά τις συναλλαγές τους με τους επισκέπτες των υπηρεσιών / σελίδων τους.
Δεσμοί (Links) προς άλλα sites

Το www.grivas.infoπεριλαμβάνει δεσμούς (links) προς άλλους δικτυακούς τόπους (websites), οι οποίοι δεν ελέγχονται από το ίδιο αλλά από τους ιδιοκτήτες τους (φυσικά ή νομικά πρόσωπα). Το www.grivas.infoσε καμία περίπτωση δεν ευθύνεται για τους Όρους Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων των επισκεπτών, τους οποίους οι φορείς αυτοί ακολουθούν.
IP addresses

H διεύθυνση IP καθορίζεται από τον παροχέα της σύνδεσης (Internet Provider) μέσω της οποίας ο ηλεκτρονικός υπολογιστής του χρήστη έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο, και επομένως και επομένως και στις σελίδες του www.grivas.info. Η διεύθυνση IP δεν κρατείται από τα συστήματα του www.grivas.info(server, data base, δικτύου κ.τ.λ.), ενώ δύναται να γνωστοποιηθεί, μόνο εφόσον ζητηθεί, τηρουμένης της προβλεπόμενης – δια νόμου – διαδικασίας, από τις αρμόδιες αστυνομικές, δικαστικές ή άλλες κρατικές αρχές.

Προστασία Ανηλίκων

Χρήστες του www.grivas.infoπου είναι ανήλικοι, δεν επιτρέπεται να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες οι οποίες μπορεί να θεωρούνται ακατάλληλες για ανηλίκους και οι οποίες δεν είναι δυνατό να ελεγχθούν από το www.grivas.info. Σε κάθε ενότητα / υπηρεσία που μπορεί να περιέχει υλικό ακατάλληλο / προσβλητικό / ανήθικο υπάρχει προειδοποίηση προς τους χρήστες. Εάν παρόλα αυτά ανήλικοι χρήστες αυτοβούλως επισκεφθούν αυτές τις σελίδες, το www.grivas.infoδεν φέρει καμία ευθύνη.
Εφαρμοστέο δίκαιο

Η διαχείριση και προστασία των προσωπικών δεδομένων του χρήστη των υπηρεσιών του www.grivas.info υπόκειται στους όρους του παρόντος τμήματος καθώς και στις σχετικές διατάξεις της Ελληνικής νομοθεσίας (Ν. 2472/1997) για την προστασία του ατόμου και την προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα όπως έχει συμπληρωθεί με τις αποφάσεις του Προέδρου της Επιτροπής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, τα Π. Δ. 207/1998 και 79/2000, το άρθρο 8 του Ν. 2819/2000, τον Νόμο 2774/1999 και τις οδηγίες 95/46/ΕΚ και 97/66/ΕΚ του ευρωπαϊκού δικαίου. Σε αυτό το πλαίσιο, οποιαδήποτε ενδεχόμενη σχετική ρύθμιση θα αποτελέσει τροποποίηση του παρόντος. Σε κάθε περίπτωση, το www.grivas.info διατηρεί το δικαίωμα αλλαγής των όρων προστασίας των προσωπικών δεδομένων εντός του υπάρχοντος ή ενδεχομένως νέου νομικού πλαισίου κατόπιν ενημέρωσης των χρηστών. Εάν κάποιος χρήστης δεν συμφωνεί ή δεν αποδέχεται τους όρους προστασίας των προσωπικών δεδομένων που προβλέπονται στο παρόν οφείλει να μη χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες του www.grivas.info.

www.grivas.info