Ρεπορτάζ: Χρήστος Μαζάνης
Κάμερα: Νίκος Χριστοφάκης
Μοντάζ: Αποστόλης Μαρούσης

 

 Στις 30 Ιουνίου του 2017 τα Υπουργεία Υγείας και Δικαιοσύνης με κοινή απόφασή τους αντιμετώπισαν το θέμα της πρόσβασης του Έλληνα ασθενούς στα φάρμακα που εμπεριέχουν συστατικά κάνναβης. Συγκεκριμένα, νομιμοποίησαν την κυκλοφορία σκευασμάτων φαρμακευτικής κάνναβης και τη χορήγησή τους σε ασθενείς.

Ουσιαστικά, λοιπόν, άνοιξε και ο δρόμος για την κυκλοφορία της κάνναβης ως φαρμάκου στη χώρα μας. Μόλις έναν χρόνο πριν, την 5η Μαΐου του 2016, κατατέθηκαν στον υπουργό Υγείας Ανδρέα Ξανθό 43.250 υπογραφές που συγκεντρώθηκαν από πολίτες που επιθυμούν την αποποινικοποίηση της κάνναβης για φαρμακευτική χρήση.

 

 

Η πρόσφατη δημόσια συζήτηση για τη φαρμακευτική κάνναβη, αλλά και οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν από πολιτικούς, φορείς και επιστήμονες, ανέδειξαν τις χρόνιες προκαταλήψεις που διατηρούνται για τη χρήση αυτού του φυτού, το οποίο, όπως αποδεικνύεται, έχει φανατικούς φίλους και ορκισμένους εχθρούς.

Είναι προφανές πως η σύγχυση αυτή δημιουργήθηκε διότι, όπως φαίνεται, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού έχει ταυτίσει τη φαρμακευτική κάνναβη με την παραβατικότητα και το περιθώριο. 

Κι όλα αυτά μέχρι που ο υπουργός Υγείας απάντησε από το βήμα της Βουλής σε σχετική ερώτηση 46 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, με την οποία ζητούσαν να ενημερωθούν για το πότε αναμένονται οι υπουργικές αποφάσεις για να καταστεί εφικτή η νόμιμη ιατρική χρήση της κάνναβης στη χώρα μας. Διά στόματος του υπουργού ακούστηκε ότι «ο δρόμος έχει ήδη ανοίξει».

Το επόμενο βήμα, όπως επεσήμανε ο Α. Ξανθός, είναι να κατατεθεί το θεσμικό πλαίσιο που θα επιτρέπει την εγχώρια καλλιέργεια και παραγωγή σκευασμάτων φαρμακευτικής κάνναβης. Ωστόσο, απαντώντας και στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης σχετικά με το εάν υπάρχει στον σχεδιασμό η πρόθεση να αξιοποιηθεί αναπτυξιακά η ιατρική κάνναβη, είπε πως «ναι, αυτό είναι ήδη αντικείμενο διυπουργικής συνεργασίας, στην οποία συμμετέχουν το Γραφείο του πρωθυπουργού και τα Υπουργεία Αγροτικής Ανάπτυξης, Οικονομίας και Ανάπτυξης».

Ενώ, λοιπόν, το εν λόγω νομοσχέδιο που συζητήθηκε προσφάτως αφορά αποκλειστικά και μόνο στην ιατρική χρήση της κάνναβης και η διυπουργική συνεργασία στην οριοθέτηση της παραγωγής της, δημιουργούνται εντυπώσεις πως στον σχεδιασμό αυτόν περιλαμβάνεται η αποποινικοποίησή της και η χρήση της. Σαφώς και οι απόψεις αυτές τροφοδοτήθηκαν έπειτα από δημόσιες δηλώσεις του τύπου «απελευθερώνουν τον μπάφο».

Από την άλλη μεριά όμως, υπάρχουν χιλιάδες ασθενείς στη χώρα που ζητούν από την Πολιτεία να μπορούν να καλλιεργούν οι ίδιοι το συγκεκριμένο φυτό, προκειμένου να κάνουν χρήση αυτού και των προϊόντων του, χωρίς να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες του νόμου. Αυτοί οι ασθενείς ζητούν ουσιαστικά να φτιάχνουν οι ίδιοι το φάρμακό τους και όχι να το προμηθεύονται από καταστήματα.

Την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός επισκέφτηκε περίπτερο  βιολογικών προϊόντων κάνναβης, με τους αρμόδιους του συνεταιρισμού να του μεταφέρουν το μήνυμα πως το μέλλον της Ελλάδας είναι η κάνναβη. Του προσέφεραν, μάλιστα, δείγμα από τα πρώτα ελληνικά βιολογικά προϊόντα κάνναβης, ακατέργαστους ανθούς κάνναβης για χαλαρωτικό τσάι, αιθέριο έλαιο και ανθόνερο.

 O πρωθυπουργός στο περίπτερο της ΚΟΙΝΣΕΠ ΚΑΝΝΑΒΙΟ

 «Είμαστε σε μια φάση όπου ξαναανακαλύπτουμε την Αμερική»

Ο Κλεάνθης Γρίβας, γνωστός νευρολόγος - ψυχίατρος, έχει εκφράσει πολλές φορές δημόσια την άποψή του σχετικά με τη χρήση της φαρμακευτικής κάνναβης. Μάλιστα, έχει γράψει τουλάχιστον 20 βιβλία για το θέμα της απαγόρευσης των ψυχοτρόπων ουσιών.

«Ξαναγυρνάμε σήμερα σε ένα σημείο όπου ήμασταν πριν το 1937, στο πλαίσιο του οποίου η κάνναβη κατείχε μια περίοπτη θέση στο φαρμακευτικό οπλοστάσιο που διέθετε η ιατρική. Τα παράγωγα της κάνναβης και του οπίου κατείχαν περίπου το 90% του ιατρικού οπλοστασίου μέχρι το 1937. Με μια άθλια νομοθεσία η αμερικανική κυβέρνηση κάτω από την πίεση και ορισμένων παραγόντων πέρασε το μαριχουάνα ταξ ακτ, με το οποίο τέθηκε σε καθεστώς παρανομίας η μέχρι τότε νόμιμη κάνναβη. Και η Ελλάδα είχε τις αντίστοιχες εμπειρίες. Στην Αθήνα αλλά και στη Θεσσαλονίκη υπήρχαν κανναβουργεία τα οποία επεξεργάζονταν κάνναβη. Ακόμα και σε κάθε πρωτεύουσα νομού υπήρχε ένα κανναβουργείο» αναφέρει σε τηλεφωνική επικοινωνία με το zougla.gr

«Η κάνναβη αποτελούσε το πιο σημαντικό εξαγωγικό προϊόν μέχρι το 1937, αλλά και μεγάλη συναλλαγματοφόρα πηγή. Αυτήν τη στιγμή δεν συζητάμε για νομιμοποίηση αλλά για μια επανανομιμοποίηση κάτω από το φως των αυξανόμενων διαρκώς αποδείξεων των θεραπευτικών δράσεων της κάνναβης. Είναι δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε ουσία με την οποία είναι δυνατόν να συνεπάγεται καλυτέρευση της υγείας του και πολύ περισσότερο δε όταν αντιμετωπίζει σοβαρές καταστάσεις. Στην Ελλάδα έχουν γίνει μεγάλες κινητοποιήσεις από γιατρούς. Συγκεκριμένα, 200 γιατροί είχαν υπογράψει το 1997 μια δήλωση υπέρ της αποποινικοποίησης της κάνναβης γενικά και ιδιαίτερα υπέρ της φαρμακευτικής χρήσης, μεταξύ των οποίων και στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων» συνεχίζει ο κος Γρίβας.

 Ακούστε τη συνέντευξή του:

 

 
«Όπου χρειάζεται θεραπεία ο υπεύθυνος για να την αποδίδει είναι ο γιατρός»

Για το θέμα τοποθετήθηκε και ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, Γιώργος Πατούλης. Όπως υποστηρίζει, «η επιστημονική εγκυρότητα που εκφράζεται από τον ιατρικό σύλλογο έχει να κάνει με τι λέει η διεθνής κοινότητα. Η διεθνής κοινότητα λέει ότι, όπου χρειάζεται θεραπεία, ο υπεύθυνος για να την αποδίδει είναι ο γιατρός. Και προφανώς αυτό θα πρέπει να ισχύσει σε συγκεκριμένες περιπτώσεις όσον αφορά στη φαρμακευτική κάνναβη μέσα από τον θεράποντα γιατρό και κανέναν άλλον. Οποιαδήποτε άλλη διαδικασία δημιουργεί επικινδυνότητα, διότι αυτό το ψυχοτρόπο φάρμακο μπορεί να είναι φαρμάκι για οποιονδήποτε του κάνει χρήση ενώ δεν χρειάζεται».

 

Ακούστε τι δηλώνει:

 

 

 

Τι ζητούν από την Πολιτεία οι ασθενείς - χρήστες κάνναβης  

Ο Κωνσταντίνος Σύρος, πρόεδρος του συλλόγου ασθενών υπέρ της χρήσης φαρμακευτικής κάνναβης, πάσχει από χρόνιο νευροπαθητικό πόνο, εξαιτίας ενός τροχαίου ατυχήματος που είχε όταν ήταν έφηβος. Για πολλά χρόνια χρησιμοποιεί ως φάρμακο την κάνναβη, την οποία καλλιεργεί ο ίδιος. Πρόσφατα μάλιστα συνελήφθη, αλλά αφέθηκε ελεύθερος. Η ηλεκτρονική μας εφημερίδα συνομίλησε μαζί του.

Κωνσταντίνος Σύρος

 

 Ο Χρήστος Ριγανάς, μέλος κι αυτός του συλλόγου, από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 μπαινοβγαίνει στις φυλακές διότι κάνει χρήση κάνναβης. Όπως αναφέρει στο zougla.gr, το 1995 διαγνώστηκε με τον ιό του HIV και οι γιατροί τού έδιναν λίγο χρόνο ζωής. Αποφάσισε, λοιπόν, να μην προχωρήσει σε φαρμακευτική θεραπεία, αλλά αντιθέτως να κάνει χρήση του φυτού. Στην κάμερα καταθέτει την εμπειρία του και ο Ανδρέας, καρκινοπαθής ο οποίος χρησιμοποιεί το έλαιο κάνναβης για την ασθένειά του. 

Χρήστος Ριγανάς

 

 

 Σήμερα συνολικά 19 χώρες έχουν εγκρίνει τη χρήση κάνναβης για ιατρικούς σκοπούς. Χρησιμοποιείται ευρύτατα στα ιατρεία πόνου, κυρίως για την ανακούφιση καρκινοπαθών, αλλά και για ορισμένες νευροεκφυλιστικές ασθένειες.

Στο Ισραήλ, παρόλο που δεν έχει αποποινικοποιηθεί η κάνναβη, συνταγογραφείται για 11 παθήσεις, ενώ η χώρα βρίσκεται πρώτη στις εξαγωγές σκευασμάτων φαρμακευτικής κάνναβης με επενδύσεις που έχουν ήδη ξεπεράσει το 1 δισεκατομμύριο δολάρια.

Στις ΗΠΑ, ορισμένες πολιτείες οι οποίες έχουν προχωρήσει σε αποποινικοποίηση βλέπουν τα ταμεία τους να γεμίζουν.

 

Η αποποινικοποίηση ουσιών με αυστηρό έλεγχο μπορεί να μειώσει το ναρκεμπόριο;

Τις τελευταίες ημέρες, οι δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, Γιάννη Τσιρώνη, σχετικά με τη χρήση της κάνναβης με πληρωμή παραβόλου στο κράτος, βρήκαν υποστηρικτές. Όμως, υπήρξαν κυβερνητικοί και κοινοβουλευτικοί παράγοντες οι οποίοι κράτησαν αποστάσεις. Επίσης, οι απόψεις του στάθηκαν αφορμή για αντιπαράθεση μεταξύ της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 

 

 

 

Από τη μεριά των Οικολόγων Πράσινων, πάντως, τονίζεται πως ο κόσμος αγνοεί βασικές παραμέτρους και ότι, όπως υπήρχε παραπληροφόρηση για την κλωστική κάνναβη, έτσι συμβαίνει και τώρα. Ο αναπληρωτής υπουργός μιλώντας στην κάμερα του zougla.gr ανέπτυξε τις απόψεις του και για τη χρήση της φαρμακευτικής ηρωίνης στη χώρα, ενώ υποστήριξε πως το ναρκεμπόριο και η εγκληματικότητα μπορούν να μειωθούν, εφόσον οι ψυχοτρόπες ουσίες αποποινικοποιηθούν με αυστηρό έλεγχο του κράτους. 

Παρακολουθήστε το ρεπορτάζ του zougla.gr και τη συνέντευξη του αναπληρωτή υπουργού

{youtube}https://www.youtube.com/watch?v=3V2B06lWomY{/youtube}

 

Ευκαιρίες για επενδύσεις;

Αν και η δυνατότητα της καλλιέργειας φαρμακευτικής κάνναβης είχε τεθεί πολλές φορές επί τάπητος στο παρελθόν, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Εξαιρετικό ενδιαφέρον όμως έχει το γεγονός πως το 2016, στο φόρουμ των Δελφών, Αμερικανοί επενδυτές ανέφεραν ότι υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης των ελληνικών μεγεθών της οικονομίας μέσω της κάνναβης για ιατρική χρήση. Στο ίδιο μήκος κύματος και η ελληνική φαρμακοβιομηχανία, η οποία βλέπει ως σημαντική ευκαιρία την παραγωγή φαρμάκων παρηγορητικής θεραπείας, εκμεταλλευόμενη τις φαρμακευτικές ιδιότητες του ελαίου κάνναβης.

 

 

Χρειάζεται προσοχή, τονίζουν πηγές της ΕΛ.ΑΣ.

Αστυνομικές πηγές μιλώντας στο zougla.gr για το συγκεκριμένο θέμα εφιστούν την προσοχή σε ό,τι αφορά στην παραπληροφόρηση των πολιτών. Αν και βλέπουν θετικά οποιαδήποτε προσπάθεια που ενδεχομένως μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση του ναρκεμπορίου και τους ασθενείς που κάνουν χρήση, τονίζουν πως οι νέοι θα πρέπει να ενημερωθούν λεπτομερώς για το τι ισχύει και τι όχι, για να μην πέσουν στην παγίδα της χρήσης ναρκωτικών ουσιών.

 

Τι συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει ένα ενιαίο θεσμικό πλαίσιο για την κάνναβη, είτε για την ιατρική είτε για την ευφορική χρήση. Κάποιες χώρες, όμως, εξακολουθούν να επιμένουν στην ποινικοποίηση και την καταστολή. Σε περίπου 14 χώρες στην ευρύτερη Ευρώπη έχουν αποποινικοποιήσει ή νομιμοποιήσει την κάνναβη κυρίως για ιατρική χρήση, ή δείχνουν ανεκτικότητα, ή έχουν ανακοινώσει νομοθετικές πρωτοβουλίες για το αμέσως επόμενο διάστημα.

Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με ψήφισμά του για τη μη «συμβατική ιατρική», στις 29.5.1997, δέχεται ότι «είναι σημαντικό να εξασφαλίζεται στους ασθενείς η ευρύτερη -κατά το δυνατόν- ελευθερία θεραπευτικών επιλογών»

Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις που δημοσιεύει το «Δίκτυο Ηλιόσποροι»:

Η Πορτογαλία έχει αποποινικοποιήσει την κατοχή και προσωπική χρήση κάνναβης από το 2001 με θεαματικά αποτελέσματα σε ό,τι αφορά στη μείωση της βλάβης και των προβληματικών χρηστών, τη μείωση της χρήσης κάνναβης και ουσιών γενικότερα.

Στην Ισπανία έχει αποποινικοποιηθεί η καλλιέργεια (μέχρι τέσσερα φυτά) και η κατοχή κάνναβης για προσωπική χρήση από ενήλικες ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει ρυθμιστεί η νόμιμη διανομή μέσα από τις περίπου 500 κοινωνικές λέσχες κάνναβης που έχουν δημιουργηθεί σε διάφορες περιοχές της χώρας. Η πώληση εκτός ελεγχόμενων χώρων και η μεταφορά της κάνναβης είναι παράνομη.

Η πώληση σπόρων και κλώνων είναι νόμιμη αρκεί να μη γίνεται σε δημόσια θέα. Οι ασθενείς μπορούν να καλλιεργούν το φάρμακό τους ή να συμμετέχουν σε ιατρικές λέσχες κάνναβης, τις οποίες έχουν ή συμμετέχουν σ' αυτές ιατροί. Ο ιατρικός κόσμος μπορεί να συνταγογραφεί κάνναβη, ιδιαίτερα στην Καταλονία, όπου από το 2001 έχει αποποινικοποιήσει την ιατρική χρήση της κάνναβης και από το 2005 έχει αναπτύξει κρατικό πρόγραμμα χορήγησης του εισπνεόμενου φαρμάκου από κάνναβη Sativex.

Στην Ιταλία η ιατρική χρήση της κάνναβης νομιμοποιήθηκε το 2007, ενώ το 2014 με νόμο έγινε νόμιμη και πιο εύκολη η συνταγογράφηση κάνναβης από τους γενικούς ιατρούς. Το κόστος μπορεί να καλύπτεται από το Περιφερειακό Σύστημα Υγείας και για να μειωθούν τα έξοδα εισαγωγών φαρμάκων από κάνναβη το ιταλικό κράτος αποφάσισε το 2015 την καλλιέργεια ιατρικής κάνναβης από τον στρατό για έναν συγκεκριμένο αριθμό εγγεγραμμένων ασθενών.

Η κατοχή μικρών ποσοτήτων κάνναβης για προσωπική χρήση είναι αποποινικοποιημένη εδώ και πολλά χρόνια στην Ιταλία, με εξαίρεση την περίοδο του Μπερλουσκόνι. Αν και η αυτοκαλλιέργεια δεν επιτρέπεται από τον νόμο, τα τελευταία χρόνια υπάρχει ανοχή (για ένα φυτό σύμφωνα με το Ανώτατο Δικαστήριο) και έχουν ανοίξει κοινωνικές λέσχες κάνναβης σε διάφορες πόλεις. Η ιταλική αγορά κάνναβης αποτιμάται στα 30 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Από την 01/01/2017 στα φαρμακεία της Ιταλίας θα διατίθεται η θεραπευτική κάνναβη. 

Σύμφωνα με τη δημόσια τηλεόραση Rai, η κάνναβη αυτή θα παράγεται από τις φαρμακευτικές και χημικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις με έδρα τη Φλωρεντία και το τελικό κόστος για τους ασθενείς θα αγγίζει, όπως υπολογίζεται, τα 15,14 ευρώ το γραμμάριο. Σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας, η κάνναβη μπορεί να χρησιμοποιηθεί, έπειτα από σχετική ιατρική γνωμάτευση, κατά των σπασμών και των πόνων που προκαλούν ασθένειες όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας και σοβαρές παθήσεις του μυελού των οστών.

Αποδείχθηκε ακόμη ότι μπορεί να έχει θετική επίδραση σε ό,τι αφορά στη μείωση της ναυτίας και σειράς προβλημάτων σε ασθενείς που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία και αγωγές για τον ιό ΗIV.

 

O διαδραστικός χάρτης της φαρμακευτικής κάνναβης στην Ευρώπη

Πατώντας επάνω στην κάθε χώρα βλέπουμε μία σύνοψη του τι ισχύει σε αυτή σε σχέση με τους νόμους που διέπουν τη φαρμακευτική κάνναβη. Τον χάρτη δημοσίευσε ο ιστότοπος talkingdrugs.

 

 

 Ο ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΣΤΟΧΟΣ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟΥ ΛΙΒΕΛΟΓΡΑΦΗΜΑΤΩΝ

 Κλεάνθης Γρίβας

 06-07-20016

 

«Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται κατάφορα, να διαστρεβλώνει, να διαβάλει, να κολακεύει το θεό του χρήματος και να πουλάει τη χώρα του και τους συνανθρώπους του για το καθημερινό του ψωμί… Είμαστε υποτελείς και εργαλεία των πλουσίων ανθρώπων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Είμαστε μαριονέτες, εκείνοι τραβάνε τα κορδόνια κι εμείς χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι δυνατότητες και οι ζωές μας είναι όλα ιδιοκτησία άλλων ανθρώπων. Είμαστε διανοούμενες πόρνες».  

John Swinton (1829-1901) 

εμβληματική μορφή στην ιστορία 

της αμερικανικής δημοσιογραφίας

 

Δύο δημοσιεύματα στην «Καθημερινή» (Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016) για τον κ. Βαρουφάκη και το Σχέδιο Β, που αναπαράχθηκαν με τη γνωστή «ανιδιοτελή» προθυμία από πολλές ιστοσελίδες έδωσαν έναυσμα σε μια εμπαθή κακο-δημοσιογραφία  για ένα βιβλίο που, είναι προφανές, ότι η «συμμαχία των προθύμων» ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΙ ΔΙΑΒΑΣΕΙ, (όπως προκύπτει από την τύπου copy-paste μαζική αναπαραγωγή) και «κρίνει» (με τί γνώσεις, άραγε) κάτι που αγνοεί. 

 

Αλλά, αυτό δεν εκπλήσσει κανέναν, δεδομένου ότι τόσο οι επαγγελματίες πολιτικοί όσο και οι απελπιστικά «μορφωμένοι» και «ανιδιοτελείς» δημοσιογράφοι αποτελούσαν πάντοτε ένα συμπληρωτικό δίπολο. 

 

Οι καθ’ ημάς σύγχρονοι «Βάστα Ρόμελ» - υπέρμαχοι της Γερμανικής Ευρώπης δεν διανοήθηκαν να ελέγξουν την ποιότητα της προπαγάνδας τους, ρίχνοντας μια ματιά στο Νομοθετικό Διάταγμα 17/1974 σχετικά με την «Πολιτική Σχεδίαση Έκτακτης Ανάγκης για την αντιμετώπιση απειλών κατά της χώρας», που επιβάλλει την επεξεργασία Σχεδίων Α, Β, Γ, κ.ο.κ., για την αντιμετώπιση πιθανών απειλών, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται και οι απειλές κατά της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. 

 

Όπως τονίζεται στο Άρθρο 2 (Έννοιες όρων και Γενικοί Ορισμοί), παράγραφος 5: «Κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι κάθε αιφνίδια κατάσταση, που προκαλείται από φυσικά ή άλλα γεγονότα τεχνολογικά ή πολεμικά και έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ή την απειλή δημιουργίας εκτεταμένων απωλειών, ζημιών και καταστροφών σε έμψυχο ή άψυχο δυναμικό της χώρας ή την παρακώλυση και διατάραξη της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας». 

 

Συνεπώς, η πολιτική ηγεσία, αντιμέτωπη με την διατυπωθείσα απειλή της «εκδίωξης» της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, έπρεπε να έχει ήδη επεξεργαστεί όχι ένα αλλά πολλά Σχέδια Β. 

 

1) Ο Γιάνης Βαρουφάκης, εκτελώντας το καθήκον που του επίτασσε ο νόμος και η θέση του (σπάνιο πράγμα στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας), έκανε άριστα που επόπτευσε στην επεξεργασία ενός Σχεδίου Β για την περίπτωση που πραγματοποιούνταν αυτή η απειλή και μ’ αυτό τον τρόπο, κάλυψε ένα διαχρονικό κενό σχεδιασμού για το οποίο είναι υπόλογα -πολιτικά και ποινικά- όλα τα μέλη του ΚΥΣΕΑ και οι Υπουργοί Οικονομικών από τις 1/1/2002 (που παραδώσαμε την κυριαρχία επί του νομίσματός μας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα). Συνεπώς, ο Γιάννης Βαρουφάκης θα έπρεπε ΝΑ ΕΠΑΙΝΕΙΤΑΙ επειδή επεξεργάστηκε (πολύ σωστά) ένα Σχέδιο Β για την αντιμετώπιση ενδεχόμενης απειλής της «έξωσης» της Ελλάδας από το Ευρώ, και ΝΑ ΕΓΚΑΛΕΙΤΑΙ εάν δεν το είχε κάνει.

 

2) Όπως συμβαίνει σε όλα τα, σχετικώς, ευνομούμενα κράτη υπάρχει μια διαρκής επεξεργασία Σχεδίων Α, Β, Γ, κ.ο.κ., τα οποία δεν εκπονούνται για να εφαρμοστούν παρά μόνο εάν και όταν εκδηλωθεί η απειλή.  

3) Ποιος είναι υπεύθυνος για τη συγκρότηση των Επιτροπών για την «Πολιτική Σχεδίαση Έκτακτης Ανάγκης»;  Φυσικά ο εκάστοτε 
πρωθυπουργός
της χώρας και όχι ο εκάστοτε υπουργός οικονομικών.
 Σύμφωνα με το Ν.Δ. 17/1974 (άρθρο 6, παράγραφος 1):
«Δι`  αποφάσεων  του  Πρωθυπουργού, προκαλουμένων υπό του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης/Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων, δύναται
από του καιρού της ειρήνης να  συγκροτώνται Επιτροπαί  εξ  Υπουργών,
 συναφούς αρμοδιότητος Υπουργείων, προς επίλυσιν των
αναφυομένων προβλημάτων εις τον   εν   γένει   ανεφοδιασμόν  της  Χώρας,  τας  μεταφοράς  και  την υγειονομικήν  περίθαλψιν. 
Αι  αποφάσεις  των  εν  λόγω  εξ   Υπουργών Επιτροπών  είναι  υποχρεωτικαί  δι` άπαντα τα Υπουργεία και απάσας τας Αρχάς
μετά προηγουμένην έγκρισιν υπό του Ανωτάτου  Συμβουλίου  Εθνικής Αμύνης.  Ως  Γραμματεία  της εξ Υπουργών Επιτροπής
θα χρησιμοποιήται η αρμοδία Διεύθυνσις του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων»
.
 

4) Σε συλλογικό επίπεδο, σε κάθε χώρα, οι Επιτροπές Πολιτικού Σχεδιασμού και τα Γενικά Επιτελεία επεξεργάζονται ένα πλήθος Σχεδίων Α, Β, Γ, για την αντιμετώπιση πιθανών απειλών. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα εφαρμόζουν κιόλας. Απλώς, είναι δηλωτικό της υπευθυνότητας και της ετοιμότητας της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας να τα εφαρμόσει εάν και όταν εκδηλωθεί μια απειλή. ΕΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ, δεν θα υφίσταντο ως «Επιτροπές Πολιτικού Σχεδιασμού» και ως «Γενικά Επιτελεία» αλλά ως παιδικές χαρές. 

 

5) Σε ατομικό επίπεδο, κάθε άνθρωπος ενεργεί με παρεμφερή τρόπο: επεξεργάζεται ένα «Σχέδιο Β» (όταν π.χ., αποταμιεύει ή κάνει μια ασφάλεια υγείας) για την αντιμετώπιση ενός πιθανού σοβαρού προβλήματος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΝΑ ΑΡΡΩΣΤΉΣΕΙ για να εφαρμόσει το ατομικό του Σχέδιο Β.

 

6) Προς τι λοιπόν όλος αυτός ο -άνευ λόγου- κλαυθμός και οδυρμός των εξ’ επαγγέλματος «ευρωπαϊστών» (που αντικατέστησαν τους αλήστου μνήμης «επαγγελματίες εθνικόφρονες»);  

 

To 1963, μια ώρα πριν από τη δημοσιοποίηση της απόφασης για τη σύλληψη ολόκληρης της ηγεσίας της χωροφυλακής της Β. Ελλάδας για το ρόλο της στη δολοφονία του ανεξάρτητου βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, η αστυνομία επιχείρησε έναν αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης ανακοινώνοντας τη σύλληψη του «δράκου του Σέιχ-Σου» (που είχε σπείρει τον φόβο στην πόλη). Και στο βωμό αυτού του «αντιπερισπασμού», όχι ο «δράκος» αλλά μια «πεταλουδίτσα της νύχτας», ο Αριστείδης Παγκρατίδης (που μόνο «δράκος» δεν μπορούσε να ήταν) οδηγήθηκε στο απόσπασμα το 1968. 

 

To 2016, μερικές ώρες πριν από τη δημοσιοποίηση της απόφασης για αναβολή της δίκης του μεγαλύτερου μεταπολεμικού σκανδάλου (Siemens), στη χαβούζα της οποίας «σιτίζονταν» μέγας αριθμός της πολιτικής «αλήτ» της χώρας και με την οποία είχαν απευθείας σύνδεση τα «μαύρα ταμεία» των (τω πάλαι ποτέ, μεγάλων) κομμάτων, ξέσπασε ο καταιγισμός «Βαρουφάκη» (κι αυτό παρότι είχε προηγηθεί η απόφαση της Εισαγγελίας να αρχειοθετήσει τη μήνυση δύο δικηγόρων κατά του Βαρουφάκη γι’ αυτό το θέμα, θεωρώντας ότι ενήργησε σύμφωνα με το Ν.Δ. 17/1974). Τυπικός αντιπερισπασμός που επιτρέπει στον, εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόντα, κόσμο των επαγγελματιών πολιτικών να ανακουφιστεί προσβλέποντας στην επικείμενη παραγραφή. 

Ηθικό δίδαγμα: Η δύναμη της βλακείας που είναι ακατανίκητη (Κικέρων), όταν συνδυάζεται με εμπάθεια, αμάθεια, φθόνο, συμφέρον και «ξερω-λισμό», παράγει πάντοτε ένα πολύ εκρηκτικό μείγμα που αποσκοπεί στη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ της κριτικής σκέψης.  

Κλεάνθης Γρίβας

 

 

 

ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΟΙ «ΕΤΑΙΡΟΙ» ΚΑΙ ΟΙ «ΑΓΟΡΕΣ» ΣΑΣ

 

Μαρία-Μυρτώ Γρίβα

 

Είχα την τύχη να έχω τις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή ζωή. Και είχα την τύχη να διαμορφωθώ σε ένα περιβάλλον, που με έκανε να κατανοήσω ότι η ζωή είναι όμορφη όταν παλεύεις, όταν ονειρεύεσαι, όταν διεκδικείς έναν καλύτερο κόσμο για όλους. Όχι όταν οχυρώνεσαι στον μικροκοσμό σου, αδιαφορώντας για τους άλλους. Γιατί κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος, όταν γύρω του υπάρχει δυστυχία.


Δεν δικαιούσαι να σωπαίνεις όταν ο κόσμος σου καταρρέει, με την ψευδαίσθηση ότι ο μικροκόσμός σου θα παραμείνει ακέραιος.


Από την αρχή της οικονομικής κρίσης, τρόμαξα χίλιες φορές. Απελπίστηκα άλλες τόσες. Ως ελεύθερος επαγγελματίας βλέπω την αβεβαιότητα να υποκαθιστά κάθε μου υλική βεβαιότητα. Ως πολίτης βλέπω κάθε ανθρώπινη αξία για ισονομία, δικαιοσύνη, παιδεία, υγεία, πολιτισμό να μετατρέπεται σε διάτρητο κουρελόχαρτο.


Οι «αγορές». Οι «αγορές» είπαν, αποφάσισαν, απειλούν. Οι «αγορές» θα μας πετάξουν έξω, θα μας κρατήσουν μέσα, θα μας κάνουν να πεινάσουμε, θα μας βοηθήσουν.


Μέσα σε λίγα χρόνια οι ζωές μας μετατράπηκαν σε χρηματιστηριακά προϊόντα, που τα καθορίζουν οι «αγορές».


Η χώρα μου διαλύεται, οι ανθρώπινες ζωές διαλύονται και από το γελοίο πολιτικό προσωπικό ακούω μόνο όσα θα έλεγε και η τελευταία συνοικιακή «γόησσα». Οι ξένοι. «Τί θα πουν για μας οι ξένοι;». «Μην θυμώσουν οι ξένοι».


Ποιοί είναι αυτοί οι «ξένοι»; Οι Ευρω-συνεταίροι. Και αφού είμαστε συνέταιροι, γιατί είναι «ξένοι» και «κριτές»; Ανεπαρκείς πολιτικάντηδες της πλάκας, που αν δεν είχαν εξουσία θα ήταν απλώς ανέκδοτα. Αλλά έχουν εξουσία και είναι επικίνδυνοι.


Οι «ξένοι», αυτά τα Ευρωφαντάσματα που επικαλούνται κάθε φορά οι εκάστοτε εγχώριοι σαλτιμπάγκοι της πολιτικής για να ξεπουλήσουν τα λιμάνια μας, τα αεροδρόμια μας, τις τηλεπικοινωνίες μας, την εθνική μας κυριαρχία. 


Οι «ξένοι» συνεταίροι που μετέτρεψαν την πατρίδα μας σε αποθήκη ψυχών. Οι «ξένοι» που εξέθρεψαν τα φασιστικά μορφώματα και την τρομοκρατία στην Ευρώπη. Οι «ξένοι» που καταδικάζουν τους λαούς της Ευρώπης στην ύφεση, στην ανεργία, στην δυστυχία των επόμενων γενεών.


Στα παλιά μου τα παπούτσια τί θα πουν αυτοί οι «ξένοι», μικροκέφαλε. Στα παλιά μου τα παπούτσια οι κωλο-αγορές σας, οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια.


Αυτό που με νοιάζει και με στοιχειώνει είναι ότι δεν έχω τί να πω στην γιαγιά που πρέπει να ζήσει με 200 ευρώ. Αυτό που με νοιάζει είναι οι πρόσφυγες που αντίκρισα στην Ειδομένη, με τα μωρά στην αγκαλιά και έπρεπε να διαλέξω σε ποιούς θα δώσω και ποιούς θα αφήσω με άδεια χέρια. Γιατί αυτά που είχα να προσφέρω δεν φτάνανε για όλους, ρε γαμώτο.


Προέρχομαι από μια οικογένεια που πέντε γενιές πίσω έχει γιατρούς και δικηγόρους. Ούτε θυμάμαι το όνομα ενός προπάππου και ενός θείου βουλευτή. Νιώθω ευγνωμοσύνη για τον παππού μου που στήθηκε στα 6 μέτρα στα 34 του, γιατί πάλεψε για έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς να νοιάζεται για τον δικό του προνομιούχο μικρόκοσμο.


Νιώθω ευγνωμοσύνη για τον πατέρα μου και την μητέρα μου, που αν και δεν είχαν κανένα προσωπικό όφελος, φυλακίστηκαν στην χούντα, βρέθηκαν πολιτικοί πρόσφυγες στην Σουηδία και με μεγάλωσαν σε διαδηλώσεις. Με τρέχανε μαζί τους στα κρατητήρια για απεργούς πείνας, για  τους πρόσφυγες. Νιώθω ευγνωμοσύνη γιατί μου έμαθαν ότι δεν έχω δικαίωμα να μην με αφορά η δυστυχία του συνανθρώπου μου.


Τί θα πουν οι «ξένοι», κουφιοκέφαλε; Εσύ τί έχεις να πεις και να κάνεις που διαλύεται η χώρα σου και ακόμη κρύβεσαι πίσω από μπλε, πράσινες, κόκκινες κομματικές σημαίες; Εσύ τί έχεις να μου πεις που έχει γίνει ο εγκέφαλός σου μπετόν αρμέ και δεν μπορείς να αντιληφθείς τον κόσμο γύρω σου.


Εμένα με νοιάζει ότι δεν ξέρω τί να απαντήσω στο παιδί μου, όταν ετοιμάζαμε σακίδια για τα προσφυγόπουλα, για τα παιδικά χωριά. Δεν ξέρω τί στο διάολο να απαντήσω σε αυτά τα αιχμηρά παιδικά «Γιατί  τους πάμε ρούχα; Γιατί παιχνίδια; Γιατί δεν έχουν σπίτι; Γιατί οι βόμβες στο Παρίσι;». Γιατί ... Γιατί ... Γιατί.


Καταστρέφονται ανθρώπινες ζωές και εσείς μετράτε ευρώ και περιμένετε να καθορίσουν το παρόν και το μέλλον μας οι «αγορές».


Στο διάολο και οι «εταίρες» των Βρυξελλών και οι «αγορές».


Εμένα η ζωή μου θα αξίζει κάτι αν θα μπορώ σε κάθε παιδί που υποφέρει να του εξηγήσω ότι κάναμε αυτόν τον κόσμο μια μικρή κόλαση, αλλά κάποιοι προσπαθούμε και ονειρευόμαστε και παλεύουμε, για να γίνουν όλα πιο ανθρώπινα. Ακόμη και αν αποτύχουμε.


Η ζωή είναι αγώνας και χρέος και αβεβαιότητα. Και εμείς είμαστε φτιαγμένοι από σάρκα, οστά και συναισθήματα, αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.


Στο διάολο τα αγοραία ευρω-μπακάλικα των «αγορών» σας.  Στο διάολο οι «ξένοι οίκοι». Δεν θέλουμε «οίκους». Θέλουμε μια Ευρώπη που κάθε άνθρωπος να έχει οίκο, δουλειά, υγεία, παιδεία.


Θέλουμε την Ενωμένη Ευρώπη των Λαών, όχι το ευρωμπουρδέλο των λόμπι.


Αει σιχτίρ και οι «ξένοι» και οι «αγορές». Ας πέσουν. Γιατί όσο ανεβαίνουν ποδοπατούν ανθρώπους. Ευρω-τελματώσαμε.

 

Μαρία-Μυρτώ Γρίβα

 Brexit - We Leave - Φεύγουμε

 η αρχή του τέλους του εφιάλτη της Γερμανικής Ευρώπης

  Κλεάνθης Γρίβας 

24 Ιουνίου 2016

  

«Οι Γερμανοί δεν δείχνουν καμιά προτίμηση στην ειρήνη… Πιο δύσκολα θα πείσεις έναν Γερμανό να οργώσει τη γη και να περιμένει υπομονετικά την ετήσια απόδοση από το να προκαλέσει κάποιον εχθρό και να βραβευτεί με τραύματα. Θεωρεί άτολμο και ποταπό να κερδίζει με ιδρώτα αυτό που μπορεί να αγοράσει με αίμα».

Τάκιτος,

 Ρωμαίος ιστορικός, 1ος αιώνας μ.Χ. (*) 

 

Βρετανία 10 Ιουλίου 1940

Στις 10 Ιουλίου 1940, η Βρετανία κατάφερε ένα συντριπτικό πλήγμα στο Τρίτο Ράιχ, κρατώντας την ναζιστική στρατιωτική μηχανή έξω από το έδαφος της (η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που πέτυχε ένα τέτοιο άθλο), πράγμα που έδωσε την ευκαιρία και το χρόνο για να ενεργοποιηθούν οι μηχανισμοί που θα επέτρεπαν την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο (Δεκέμβριος 1941), με την οποία σηματοδοτήθηκε η αρχή του τέλους της των ηγεμονικών ονείρων και της ύπαρξης του ναζιστικού Τρίτου Ράιχ.

Η ναζιστική Γερμανία κατασπάραξε γοργά και με άνεση το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης: Ενσωμάτωσε την Αυστρία (1938), κατέλαβε και διέλυσε την Τσεχοσλοβακία (Μάρτιος 1939) και την Πολωνία (Σεπτέμβριος 1939), υπέταξε την Δανία και τη Νορβηγία (Απρίλιος-Μάιος 1940) και έκανε στρατιωτικό περίπατο στο Βέλγιο και τη Γαλλία (Ιούνιος 1940).

Συγχρόνως, η σταλινική Σοβιετική Ένωση, σύμμαχός της ναζιστικής Γερμανίας (1939-1941) καταβρόχθισε τη μισή Πολωνία (Σεπτέμβριος 1939), επιτέθηκε στη Φινλανδία (Νοέμβριος 1939-Μάρτιος 1940), υπέταξε τις Βαλτικές Χώρες (Ιούνιος 1940), και απέσπασε τη Βεσσαραβία και τη Βουκοβίνα από τη Ρουμανία (Αύγουστος 1940). Οι συνεταίροι Χίτλερ και Στάλιν μοιράζονταν τα λάφυρα της ληστρικής εκστρατείας.

Αίφνης, η ναζιστική στρατιωτική μηχανή σταμάτησε προ των πυλών της Βρετανίας (Ιούνιος 1940). Η Μάχη της Αγγλίας (από τις 10 Ιουλίου 1940) και το νυχτερινό «Blitz» που ακολούθησε (Σεπτέμβριος 1940 – Ιούνιος 1941), άλλαξαν τη ροή των πραγμάτων.

«Αν μπω στη γη σας, θα σας εκμηδενίσω» διαμήνυσε στους Σπαρτιάτες ο Πέρσης βασιλιάς,. Και οι Σπαρτιάτες του απάντησαν λακωνικά: «Αν».

 Βρετανία 23 Ιουνίου 2016

Στις 23 Ιουνίου 2016, η Βρετανία κατάφερε ένα συντριπτικό πλήγμα στο γραφειοκρατικό τέρας των Βρυξελών, διαμέσου του οποίου υλοποιείται το Τέταρτο Ράιχ στην Ευρώπη, επαναλαμβάνοντας τον ιστορικό της άθλο της προηγούμενης εναντίωσής της στο ναζιστικό Τρίτο Ράιχ. Πρόκειται για την αρχή του τέλους μιας κακοήθους νεοπλασίας που εκπορεύεται από το Βερολίνο και έχει μολύνει όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο.

Η τρίτη προσπάθεια της Γερμανίας μέσα σε έναν αιώνα να επιβάλλει την κυριαρχία της στην Ευρώπη και να καταστεί ηπειρωτικός ηγεμόνας, δύο φορές με τη στρατιωτική κατάκτηση (που κατέληξαν σε μια πρωτοφανών διαστάσεων ηπειρωτική καταστροφή) και μια τώρα, με τον οικονομικό καταναγκασμό, που εάν δεν αποτραπεί θα καταλήξει σε ένα παρόμοιο αποτέλεσμα.

ΗΠΑ, Γερμανία και Ηπειρωτική ηγεμονία

Η επιδίωξη και η επιβολή μιας χώρας στη θέση του ηπειρωτικού ηγεμόνα εξαρτάται, κυρίως, από δύο προϋποθέσεις: Τον πλούτο (οικονομική ισχύς) και τον πληθυσμό (διαθέσιμο ανθρώπινο δυναμικό).

Η Γερμανία μέχρι την ενοποίηση της το 1989, είχε διασφαλίσει τη μία προϋπόθεση (οικονομική υπεροχή έναντι όλων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών) αλλά της έλειπε η δεύτερη (πληθυσμός). Με την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου και την ενοποίησή της, διασφάλισε και τη δεύτερη προϋπόθεση, ανοίγοντας το δρόμο για την επιδίωξη της να επιβληθεί ως ηπειρωτικός ηγεμόνας, πρώτη .

Το σχέδιο αυτό μορφοποιήθηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχ (1993), θεσμική αρχιτεκτονική της επιδιωκόμενης Γερμανικής Ευρώπης, που λειτούργησε ως οικονομικό «πάντσερ» του Τέταρτου Ράιχ.

Και εδώ, παρεμβάλλονται οι ΗΠΑ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μοναδική χώρα στον πλανήτη που κατάφερε να επιβάλλει την ηγεμονία της στην ήπειρό της, δηλαδή η μοναδική χώρα που πέτυχε να καταστεί «ηπειρωτικός ηγεμόνας» (όρος που υπονοεί ότι οι άλλες χώρες της ηπείρου, είτε μεμονωμένα είτε από κοινού, δεν μπορούν να την αμφισβητήσουν στρατιωτικά και οικονομικά).   

Αυτή η μοναδικότητα της εξασφαλίζει μια, επίσης μοναδική, θέση στην διεθνή αρχιτεκτονική της ισχύος: Τη θέση του παγκόσμιου ισορροπιστή. Και η διατήρηση αυτής της θέσης, εξαρτάται από την ικανότητά της να αποτρέπει με κάθε τρόπο την επιδίωξη οποιασδήποτε άλλης δύναμης να αναχθεί σε «ηπειρωτικό ηγεμόνα», γιατί αυτό θα την εξανάγκαζε να μοιραστεί τα προνόμια του «παγκόσμιου ισορροπιστή» με κάποια άλλη δύναμη. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο ώστε καμιά δύναμη να μην επιβληθεί ως «ηγεμόνας» τις ζωτικές ηπείρους (Ευρώπη και Ασία, κυρίως).

Από τη στιγμή που έγινε φανερό ότι η Γερμανία έβαλε πλώρη για την επιβολή της ηγεμονίας της στην Ευρώπη, τέθηκαν σε λειτουργία τα αμυντικά αντανακλαστικά του μοναδικού «παγκόσμιου ισορροπιστή», και άρχισε ο εν εξελίξει «οικονομικός πόλεμος» Ηνωμένων Πολιτειών και Γερμανίας, ο οποίος, κατά τη δεκαετία του 1997-2007) διεξάγονταν από τις ΗΠΑ μέσω «αντιπροσώπων» (Βρετανία και Γαλλία), κατά το πρότυπο των αντίστοιχων πολιτικών των ΗΠΑ στον 1ο και τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο: Τόσο στη μία όσο και στην άλλη περίπτωση, η Ηνωμένες Πολιτείες παρενέβησαν άμεσα στην πολεμική σύρραξη (με τα γνωστά, ευεργετικά για την Ευρώπη, αποτελέσματα) μόνο όταν και αφού αποδείχθηκε ότι οι άλλες μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης δεν ήταν σε θέση να αποτρέψουν την Γερμανία.

Το ιστορικό Brexit, αφενός θα επιτρέψει στη Βρετανία να δράσει αποτρεπτικά απέναντι στις ηγεμονικές επιδιώξεις της Γερμανίας (απαλλαγμένη από τις δεσμεύσεις που συνεπάγεται η ιδιότητά της ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και αφετέρου θα εξαναγκάσει την Γαλλία να αναλάβει τον ιστορικό της ρόλο για την αποκατάσταση της ισορροπίας δυνάμεων στην Ευρώπη με την οργάνωση του άξονα Παρίσι, Λονδίνο και χωρών της Νότιας Ευρώπης ως αποτρεπτικού παράγοντα στις πάγιες Γερμανικές ηγεμονικές επιδιώξεις, έχοντας πίσω τους τη μοναδική υπερδύναμη στον πλανήτη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι υποχρεωμένη να αναθεωρήσει την ύπαρξή της, ξανα-ανακαλύπτοντας τη μορφή και το περιεχόμενο των (ομοσπονδιακής έμπνευσης) Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, όπως σκιαγραφήθηκε στις προτάσεις πολιτικών που ηγήθηκαν στον αγώνα για την ήττα του Τρίτου Ράιχ, αμέσως μετά το 1945.

Μ’ άλλα λόγια, όπως σημειώνει ο Camille Pecastaing, αρθρογράφος του περιοδικού Foreign Affairs, «Το Brexit θα μπορούσε να είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη στην Ευρώπη μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου».

Κλεάνθης Γρίβας

 

  ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ

 Υ.Γ. 1. Ευτυχώς, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντ. Κάμερον δεν εμπνεύστηκε από την (παγκόσμιας μοναδικότητας) ταχυδακτυλουργία του κ. Τσίπρα και των συν αυτώ (που μετέτρεψαν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος στο ακριβώς αντίθετό του) και επέλεξε την οδό της -αξιοπρεπούς- παραίτησης μετά το δημοψήφισμα που είχε ως αποτέλεσμα μια επιλογή με την οποία ο ίδιος διαφωνούσε.

Υ.Γ. 2. Οι πολιτικοί ηγέτες κάθε μικρής χώρας κρίνονται από τις συμμαχίες που επιλέγουν με μοναδικό κριτήριο το συμφέρον της χώρας τους. Στο παρελθόν δύο φορές, στο 1ο και στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, ένας εξέχων δημοκρατικός ηγέτης (ο Ελευθέριος Βενιζέλος) και ένας πολιτικά ανύπαρκτος δικτάτορας (ο Ιωάννης Μεταξάς) επέλεξαν να εντάξουν την Ελλάδα στο στρατόπεδο των δυτικών-αντιγερμανικών  δυνάμεων με αποτέλεσμα η χώρα να βρεθεί στο στρατόπεδο των νικητών κατά τη λήξη και των δύο πολέμων. Ας αναρωτηθούμε: «ποια θα ήταν η μοίρα της χώρας, εάν είχε επιλεγεί η ένταξη στο στρατόπεδο των ηττημένων;» Μάλλον, τα σύνορα θα είχαν προσεγγίσει στον… Ισθμό της Κορίνθου (κατά το παράδειγμα της Ρουμανίας, συμμάχου της ναζιστικής Γερμανίας, που έχασε το 35% των εδαφών της).

Υ.Γ. 3. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, ένα ανώριμο και ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό κάθε απόχρωσης, αναλφάβητο γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά, έκανε τη μοιραία επιλογή να συνταχθεί με το Βερολίνο, καθιστώντας δυνητικά τη χώρα υποκείμενο των συνεπειών από την επικείμενη (απολύτως σίγουρη) ήττα της Γερμανίας.

Υ.Γ. 4. Το αδιαφανές δίκτυο των συμφερόντων που υποστήριζαν την παραμονή της Βρετανίας στην Ε.Ε., έκανε το λάθος να οργανώσει μια τρομολάγνα εκστρατεία κατατρομοκράτησης των πολιτικών προβάλλοντας στον ορίζοντα έναν οικονομικό αρμαγεδώνα. Αλλά, οι πολίτες αποφάνθηκαν με μη-οικονομικά κριτήρια (εθνική κυριαρχία, άσκηση δημοκρατικού ελέγχου στο νομοθετικό σώμα που αποφασίζει για την ζωή τους, άρνηση υποταγής στο τέρας της αντιδημοκρατικής γραφειοκρατίας που αποφασίζει ερήμην των πολιτών, δεν εκλέγεται και δεν λογοδοτεί σε κανέναν εκτός από τα πραγματικά αφεντικά της που καλύπτονται πίσω από την απειρία των lobbies που παρασιτοβιούν στις Βρυξέλλες, κ.α.)

Υ.Γ. 5. Μια ματιά στις εκφράσεις του Σόϊμπλε και άλλων Γερμανών «αξιωματούχων» κάθε φορά που ερωτώνται ή αναφέρονται στην απόφαση των Βρετανών, επιτρέπει να καταλάβουμε εναντίον ποίου στρέφεται το νικηφόρο Brexit.

Υ.Γ. 6. «Το Brexit θα μπορούσε να είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη στην Ευρώπη μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου» (Camille Pecastaing, αρθρογράφος του περιοδικού Foreign Affairs)

-----------

(*) Τάκιτος, Ρωμαίος ιστορικός, 1ος αιώνας μ.Χ. Το έργο του Germania (De Origine et situ Germanorum – Για την καταγωγή και την κατάσταση των Γερμανών), εθνογραφικά δοκίμια για τις γερμανικές φυλές εκτός των ορίων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, δημοσιεύτηκαν το 98 μ.Χ.. Το απόσπασμα αναφέρεται στο John Hirst, Σύντομη Ιστορία της Ευρώπης (Μεταίχμιο, 2012, σελ. 27)

 

 ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΩΣ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ

 ή οι  Γελωτοποιοί ως Επαγγελματίες Πολιτικοί

 μπροστά σε μια κάλπικη κάλπη

 Κλεάνθης Γρίβας

 17/9/2015 

Και έτσι μας προέκυψαν ανεπάγγελτοι, ανεπαρκείς και ατάλαντοι Γελωτοποιοί, φορείς μιας τουρκο-μπαρόκ «κουλτούρας», με μοναδικό τους προσόν τη «θητεία» τους στον αστερισμό του Κενταύρων και των 15μελών, αποδεικνύοντας ότι ενώ στο AncientRegime κάθε «σοβαρός» άρχοντας είχε στην Αυλή του ένα Γελωτοποιό, στο σύγχρονο Regime του «δήθεν» (που έχει έντονα φεουδαρχικά χαρακτηριστικά) κάθε «σοβαρός» Γελωτοποιός διαθέτει μια Αυλή…

 

Πριν από 162 χρόνια, ο Καρλ Μαρξ σκιαγράφησε με εκπληκτική ακρίβεια το πορτραίτο κάθε (ανεπάγγελτου) επαγγελματία πολιτικού που ισχύει στο διηνεκές. (Κ. Μαρξ, Για τον Πάλμερστον, 22/10/1853) 

 

«Αυτός που υποκύπτει σε κάθε ξένη επίδραση, ενώ της αντιστέκεται με τα λόγια... Καταφέρνει να συνδυάζει τη δημοκρατική φρασεολογία με τις ολιγαρχικές ιδέες... Έχει την ειδικότητα να φαίνεται πως επιτίθεται όταν υποχωρεί, και πως υπερασπίζεται αυτούς που προδίδει. Ξέρει να χειρίζεται δεξιοτεχνικά έναν επιφανειακό αντίπαλο και να  σπρώχνει σε απελπισία έναν υποτιθέμενο σύμμαχο. Ξέρει να παίρνει στην αποφασιστική στιγμή το μέρος του δυνατού απέναντι στον πιo αδύνατο, και να το βάζει στα πόδια αλαλάζοντας όλο θάρρος και στόμφο... Και μέχρι σήμερα, η φιλία του υπήρξε πάντοτε το προμήνυμα σίγουρης καταστροφής...»

 

Όπως είναι γνωστό «όταν  το δάκτυλο δείχνει το φεγγάρι,  ο βλάκας κοιτάζει το...  δάκτυλο».  Αλλά  όταν  το χέρι του Αρτούρο Ούι κάθε κομματικής συμμορίας δείχνει  τη διαχείριση της εξουσίας  και τα οφέλη της, ο βλάκας εξακολουθεί να  ατενίζει  το χέρι, ο καιροσκόπος  επικεντρώνει τη σωληνοειδή όρασή του  στα προνόμια από τη νομή της, και ο εθελότυφλος συνεχίζει να μη βλέπει τίποτε. Και τότε, σημαίνει η Ώρα του Γελωτοποιού

 

Οι επαγγελματίες πολιτικοί, αυτοί οι παράδοξοι Ειδικοί του Τίποτα που επιμένουν να επιβιώνουν παρασιτικά σε μια ταραγμένη εποχή («υψηλής ειδίκευσης», υποτίθεται), έχουν ως κύριο όπλο τους μια διανοητική εμβέλεια και ένα δείκτη νοημοσύνη που τους στερεί  (μεταξύ άλλων και) από τη στοιχειώδη αυτοπροστασία που παρέχει στον καθένα η αίσθηση του γελοίου.

 

Και στην προσπάθειά τους να αντισταθμίσουν την φοβία που τους διακατέχει από το ενδεχόμενο της απώλειας της διαχείρισης της (μικροκομματικής ή πολιτειακής) εξουσίας, ενεργοποιούν το εργαλείο της μαζικής εξαπάτησης, στηριγμένοι στην Αυλή τους που αποτελείται από πλείστα όσα προσωπικά ανύπαρκτα και ετερόφωτα σαπρόφυτα (από «γιές-μαν» και «γιές-γούμαν») που -από κοινωνικο-πολιτική και ψυχοσεξουαλική άποψη- είναι καθηλωμένα στη βρεφική φάση της «εξέλιξής» τους.

 

Θλιβερό το κατάντημα όλων των διαχειριστών της εξουσίας. Και τραγικές οι άμεσες, αλλά κυρίως οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της αρχανθρωπικής εισβολής και κυριαρχίας τους στο δημόσιο βίο.

 

Ο πολιτικός κανιβαλισμός και η ακόρεστη πείνα για προνόμια που επιβλήθηκε ως τρόπος διαχείρισης της εξουσίας επί 4 δεκαετίες, με στόχο τη μεθοδευμένη, μαζική και συστηματική υπεξαίρεση και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, καθιστούν όλο και περισσότερο σκοτεινό και δυσοίωνο το παρόν και το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας.

 

Γιατί κάποτε τα οικονομικά «ελλείμματα» της κλεπτοκρατικής τους δραστηριότητας θα καλυφθούν (όχι φυσικά από εκείνους που τα δημιούργησαν, μετασχηματίζοντας τη λεηλασία των δημόσιων ταμείων σε απόρρητους ιδιωτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς).

 

Εκείνο που δεν πρόκειται να ξεπεραστεί είναι η πλήρης ανατροπή των πολιτικών, ηθικών και ψυχοδιανοητικών δομών που συνεπάγεται η πολύχρονη συστηματική καταστρατήγηση και διαστροφή της σκέψης και της γλώσσας ενός λαού.

 

Η κάθε πληβεία «ελίτ» που διαχειρίζεται την εξουσία (ακολουθώντας τον ιστορικά δοκιμασμένο δρόμο όλων των διαχειριστών της εξουσίας), διέστρεψε το περιεχόμενο των εννοιών και βίασε ανενδοίαστα τις λέξεις, για να εκφράσει μια πραγματικότητα που υπάρχει μόνο στο χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, στην ανορθόλογη διάνοια και την ασταθή κοινωνική της υπόσταση.

 

Και μέσα από αυτή τη μεθοδική καταστροφή της γλώσσας, συμβάλλει στην επί δεκαετίες στη μεθοδική αλλοίωση των ψυχοδιανοητικών μας δομών που διευκολύνει την κυριαρχία του Γελωτοποιού και τη μετατροπή των πολιτών σε υπηκόους.

 

Αν η έννοια του πολίτη νοηματοδοτείται από την επιθυμία και τη δυνατότητά του να έχει αποφασιστικό λόγο στις αποφάσεις που τον αφορούν και να αντιδρά στην αυθαιρεσία της εξουσίας (σ' αντίθεση με τον υπήκοο που δεν διανοείται και δεν επιθυμεί να αντιδράσει σ' αυτή), τότε οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι σ' ολόκληρη την περίοδο της δικομματικής κλεπτοκρατίας της μεταπολίτευσης (η οποία δεν έπαψε να υφίσταται ούτε στις συνθήκες της κρίσης):

 

Είμαστε πολίτεςμόνο όταν και όσο υπερασπιζόμαστε αυτή την ιδιότητα, αντιστεκόμενοι σε κάθε παραβίαση των ορίων και των κανόνων του κοινωνικο-πολιτικού παιχνιδιού από τους Γελωτοποιούς που διαχειρίζονται κάθε φορά την εξουσία. Και

 

Είμαστε δούλοι όσο ανεχόμαστε τους όποιους νεο-βάρβαρους διαχειριστές της εξουσίας να κακοποιούν τη γλώσσα μας, να εμπορεύονται τα οράματά μας, να εμπαίζουν τις ελπίδες και τις αγωνίες μας, να κάνουν πολιτικά πραξικοπήματα (από τα πολύχρωμα ψηφοδέλτια μέχρι τις οβιδιακές μεταμορφώσεις των δημοψηφισματικών «όχι» σε «ναι»),  να μας εμπαίζουν διαρκώς («διώχνοντας» τις βάσεις κρατώντας τες ή καταγγέλλοντας τα «μνημόνια», αποδεχόμενοι άλλα επαχθέστερα), να κάνουν «μπίζνες» αδειάζοντας τα δημόσια ταμεία και διογκώνοντας τους ιδιωτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς τους.

 

Επί 4 δεκαετίες, υποτιμούσαμε το δικαίωμά μας σε μια πολιτική αρχών και, σταδιακά, μετασχηματιστήκαμε σε υπήκοους, παραδίνοντας αδιαμαρτύρητα τη διαχείριση της τύχης μας σε έναν εσμό πολιτικών χωρίς αρχές, σε μια (ημι)ντόπια διαχειριστική Κόζα Νόστρα που ενδιαφέρονταν μόνο για τη διαιώνιση της επικυριαρχίας της στην ελληνική κοινωνία.

 

Αρνούμενοι να αναλάβουμε την ευθύνη της ύπαρξής μας εμείς οι ίδιοι, θεοποιούσαμε τον κάθε τυχάρπαστο Γελωτοποιό-«σωτήρα», επιλήσμονες της προειδοποίησης του Samuel Johnnson ότι «πίσω από κάθε σωτήρα βαδίζει ένας δήμιος».

 

«Μετά τη θεοποίηση του Στάλιν, η βραδινή προσευχή κατέστη περιττή», σάρκαζε ο Μπέρτολτ Μπρέχτ. Μετά τη θεσμοποίηση της ξύλινης κομματικής γλώσσας των Γελωτοποιών, ο πολιτικός λόγος αποδείχθηκε περιττός. Όμως, τί μπορεί να είναι μια κοινωνία χωρίς πολιτικό λόγο, εάν όχι ένα άθυρμα ανιστορικών (και ανιστόρητων) ανθρωποειδών που στερούνται οποιασδήποτε προοπτικής;

 

Ο κοινωνικός και πολιτικός ορίζοντας μας είναι σκοτεινός, «το μέλλον (μας) έχει πολλή ξηρασία». Και δυστυχώς, δεν φροντίσαμε για αποθέματα νερού. 

 

Τώρα «είναι πολύ αργά να σώσεις το κεφάλι σου, όμως υπάρχει ακόμα καιρός για να εξευτελιστείς, για να καταντήσεις να πιστεύεις στα μάγια και στο διάβολο, για να πιστεύεις τα πάντα και να συναινείς. Ακόμα και τούτη τη στερνή ώρα». (Jan Kott,  Σαίξπηρ ο σύγχρονός μας)

 

Αφήνoντας πίσω του «παλιοσίδερα και το υπόκουφο κοροιδευτικό γέλιο των γενεών» (Τ. Μπορόφσκι), ο εσμός των ιδιόμορφων «θιάσων ποικιλιών» που διαγκωνίζονταν για τη συμμετοχή τους στη διαχείριση της εξουσίας σε όλη την –ολέθρια- μεταπολιτευτική περίοδο, ενισχύθηκε και «ανανεώθηκε» με ένα κομματικό σχηματισμό ο οποίος επί δεκαετίες φυτοζωούσε στο όριο του 3% για να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και ο οποίος τώρα παίζει τη «Γκόλφω» διακηρύσσοντας με στόμφο ότι ερμηνεύει τον «Βασιλιά Ληρ».

 

Υπό την ηγεσία ενός ατάλαντου και ανεπαρκούς επαγγελματία πολιτικού που τώρα αρχίζει να συνειδητοποιεί πανικόβλητος ότι ποτέ δεν υπαγόταν στην αρμοδιότητα της πολιτικής κριτικής. Γιατί ήταν και είναι ένας αξιολύπητος Γελωτοποιός. Ο οποίος (θυμηθείτε):

 

«υποκύπτει σε κάθε ξένη επίδραση, ενώ της αντιστέκεται με τα λόγια... Καταφέρνει να συνδυάζει τη δημοκρατική φρασεολογία με τις ολιγαρχικές ιδέες... Έχει την ειδικότητα να φαίνεταιπως επιτίθεται όταν υποχωρεί, και πως υπερασπίζεται αυτούς που προδίδει. Ξέρει να χειρίζεται δεξιοτεχνικάέναν επιφανειακό αντίπαλο και να  σπρώχνει σε απελπισία έναν υποτιθέμενο σύμμαχο. Ξέρει να παίρνει στην αποφασιστική στιγμή το μέρος του δυνατούαπέναντι στον πιo αδύνατο, και να το βάζει στα πόδια αλαλάζοντας όλο θάρρος και στόμφο... Και μέχρι σήμερα, η φιλία του υπήρξε πάντοτε το προμήνυμα σίγουρης καταστροφής...» (Κ. Μαρξ) 

 

 

Μια μικρή χώρα σε μια μεγάλη σκακιέρα

 

 

ΟΧΙ

 

Η Ελλάδα αντιμέτωπη με τους πολιτικούς υπαλλήλους του χρηματοπιστωτικού συστήματος

 

Κλεάνθης Γρίβας

 

«Για την τωρινή κατάσταση στην Ελλάδα, δεν ευθύνεται η Ευρώπη, ούτε η σημερινή κυβέρνηση. Ευθύνονται οι απολύτως διεφθαρμένες πολιτικές ελίτ που κυβέρνησαν την Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες».

Ζίγκμαρ Γκάμπριελ

Γερμανός αντικαγκελάριος ,

ομιλία στη γερμανική βουλή, 1/7/2015

 

Αυτές ακριβώς «οι απολύτως διεφθαρμένες πολιτικές ελίτ»(που «λαδώνονταν» διαρκώς από την «ανεύθυνη» Ευρώπη) συγκροτούν τον πυρήνα μιας λυσσαλέας εκστρατείας κατατρομοκράτησης της ελληνικής κοινωνίας με στόχο την επιβίωσή τους μέσω υπερψήφιση του «Ναι», χρησιμοποιώντας ως βασικό εργαλείο τα καθεστωτικά Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης και τις (κατά τον John Swinton) «διανοούμενες πόρνες» που τα υπηρετούν. [βλ. παρακ. Σημείωμα Νο. 2]

 

 

ΟΧΙ

 

Επιλέγω «Όχι» έχοντας επίγνωση ότι εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την ιστορία μας αυτοσχεδιάζοντας διαρκώς σ’ ένα γενικό πλαίσιο που καθορίζεται από την αναγκαιότητα γιατί «η ιστορία είναι ένα θέατρο που δεν έχει θεατές. Έχει μόνο ηθοποιούς [όλους εμάς]. Κανένας δεν παρακολουθεί απ’ έξω την παράσταση. Όλοι συμμετέχουν».

 

Επιλέγω «Όχι» έχοντας απόλυτη πεποίθηση ότι σε συνθήκες διαρκούς αναγκαστικού αυτοσχεδιασμού, κανένας δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι κατέχει την «απόλυτη αλήθεια» χωρίς να αποτελεί αντικείμενο όχι πολιτικής κριτικής αλλά ψυχιατρικής διερεύνησης.

 

Επιλέγω «Όχι» γιατί δεν θέλω να μετασχηματιστώ από πολίτης σε δούλο με τη θέλησή μου, έχοντας εσωτερικεύσει τη δουλεία μου.

 

 

Το πλαίσιο της αντιπαράθεσης

 

Η ιστορία είναι δημιουργία. Αλλά μια δημιουργία που δεν παράγεται εκ του μηδενός, ούτε επιτελείται στο κενό. Ακριβώς επειδή εμπεριέχει το παρόν και το μέλλον, συντελείται μέσα σ’ ένα αξεδιάλυτο πλέγμα αναγκαιότητας και τυχαιότητας. Η αναγκαιότητα έχει τις ρίζες της στο παρελθόν και καθορίζει τις συνθήκες πάνω στις οποίες θα δράσει η τυχαιότητα, για να αναδυθεί ένα πρόπλασμα του μέλλοντος.

 

Ο άνθρωπος είναι μια τραγική ύπαρξη, γιατί βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με μια αντινομική κατάσταση: Μπορεί να έχει συνείδηση της αναγκαιότητας, αλλά δεν μπορεί να έχει επίγνωση του τυχαίου.

 

Συνεπώς, είναι καταδικασμένος να διαμορφώνει την πορεία του υπό την επίδραση της αναγκαιότητας (της οποίας μπορεί να έχει επίγνωση) και του τυχαίου (που η επίγνωσή του είναι αδύνατη), ξέροντας ότι αυτή η πορεία μπορεί να τροποποιείται διαρκώς από το τυχαίο.

 

Έτσι, παρά την αφόρητη ανοητολογία των κατόχων της απόλυτης αλήθειας των μεταφυσικών «νόμων της ιστορίας», η ιστορία είναι αέναη δημιουργία. «Η ιστορία είναι ένα θέατρο που δεν έχει θεατές. Έχει μόνο ηθοποιούς [όλους εμάς]. Κανένας δεν παρακολουθεί απ’ έξω την παράσταση. Όλοι συμμετέχουν».

 

Το γενικό πλαίσιο-μήτρα του σεναρίου έχει γραφεί από πριν (αναγκαιότητα) αλλά ως ηθοποιοί είμαστε καταδικασμένοι να εφευρίσκουμε διαρκώς τον ρόλο μας, αυτοσχεδιάζοντας εν θερμώ (τυχαιότητα).

 

Οι αντιπαρατιθέμενοι

 

Έτσι, μέσα από ένα δρόμο διάσπαρτο με αυτοσχεδιασμούς (πιέσεις, εκβιασμούς, ταλαντεύσεις, συμβιβασμούς, υπαναχωρήσεις, μιντιακά και επικοινωνιακά παιχνίδια), φτάσαμε στο κομβικό σημείο μιας αντιπαράθεσης που μορφοποιείται στην επιλογή «Ναι» ή «Όχι», μέσω της οποίας αντιπαρατίθενται:

 

Από τη μια μεριά οι πολιτικοί υπάλληλοι των δανειστών,ως εκπρόσωποι της πιο επιθετικής έκφανσης της Διεθνούς του Εγκλήματος (του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος που αποτελεί την πιο αδίστακτη και ανθρωποβόρα μορφή του οργανωμένου εγκλήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας). Και

 

Από την άλλη η Ελλάδα, μια μικρή χώρα (με μόλις το 2% του πληθυσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης του Δ’ Ράιχ) που βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης ύστερα από 40 χρόνια κατοχής από μια αδίστακτη ληστρική δικομματική κλεπτοκρατία, που κάποτε πρέπει να λογοδοτήσει για την μειοδοτική λειτουργία, τον παρασιτικό βίο και τα άνομα έργα της.

 

• Με τους πρώτους έτοιμους να κατασπαράξουν τη δεύτερη.

 

Η τελική φάση

 

Ύστερα από πέντε μήνες εξαντλητικών «διαπραγματεύσεων», η σκακιστική αναμέτρηση βρίσκεται στην τελική της φάση.

 

• 26 Ιουνίου. Οι δανειστές κάνουν την πρώτη λάθος κίνηση στο σκάκι: θέτουν στην Ελλάδα ένα τελεσίγραφο (ένα πακέτο μέτρων που μετατρέπουν τη χώρα σε δουλοπαροικία χρέους εις το διηνεκές) με τη μορφή του «πάρτο ή φύγε», το οποίο η ελληνική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να απορρίψει (γιατί η αποδοχή του θα σήμαινε ότι στέφθηκε με επιτυχία το σχέδιο των δανειστών για ανατροπή της κυβέρνησης , δεδομένου ότι η κυβέρνηση -ακόμη κι αν ήθελε να αυτοκτονήσει πολιτικά αποδεχόμενη το τελεσίγραφο- δεν θα μπορούσε να το περάσει από τη Βουλή, διατηρώντας τη δεδηλωμένη).

 

• 27 Ιουνίου. Η ελληνική κυβέρνηση, κάνοντας χρήση του μόνου εργαλείου που της επιτρέπει να αποδείξει ότι δεν μπλοφάρει (γιατί θεωρεί ότι παίζει σκάκι και όχι πόκερ με το πιστόλι πάνω στο τραπέζι όπως οι δανειστές), απορρίπτει το τελεσίγραφο και καλεί τον ελληνικό λαό που θα υποστεί τις συνέπειες της εφαρμογής των μέτρων, να αποφασίσει με δημοψήφισμα εάν αποδέχεται ή απορρίπτει το «πακέτο» των δανειστών.

 

• 28 Ιουνίου. Αιφνιδιασμένοι οι δανειστές κάνουν μια νέα κίνηση: Θυσιάζουν έναν «στρατιώτη» τους (αποδεχόμενοι την επαναφορά του ΦΠΑ στα ξενοδοχεία στο 13% από το 23% που είχαν επιβάλλει οι ίδιοι προηγουμένως)  και απαιτούν ως αντάλλαγμα την παράδοση του «βασιλιά» μας (αποδοχή του ίδιου πακέτου μέτρων που θα καταδικάσουν την ελληνική κοινωνία σε μόνιμη κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης ή/και ακύρωση του δημοψηφίσματος). Η ελληνική κυβέρνηση αποκρούει την «προσφορά».

 

• 29 Ιουνίου. Οι δανειστές επιχειρούν μια νέα κίνηση: Θυσιάζουν έναν «αξιωματικό» τους (την «υπόσχεση» της έναρξης της διαδικασίας αναδιάρθρωσης του χρέους από το Φθινόπωρο του 2015) και επιμένουν να απαιτούν ως αντάλλαγμα τον «βασιλιά» μας (ακύρωση του δημοψηφίσματος και αποδοχή του ίδιου πακέτου μέτρων).

 

• 30 Ιουνίου. Οι δυνάστες απαντούν με μια επιθετική κίνηση οπλίζοντας το «περίστροφο» που έχουν στο τραπέζι(απορρίπτουν ομόφωνα την πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης για μικρή παράταση του ισχύοντος προγράμματος «διάσωσης»).

 

Ναι ή Όχι

 

Έτσι, φτάσαμε στις 5 Ιουλίου 2015 και στην επιλογή ανάμεσα στο Ναι ή το Όχι

 

Εάν οι πολίτες επιλέξουν ΟΧΙ

 

υπάρχει δυνατότητα η αντιπαράθεση μεταξύ θυτών και θυμάτων να λήξει με ισοπαλία. Οι δανειστές θα μπορούσαν να θυσιάσουν την «βασίλισά» τους και η ελληνική πλευρά τη δική της, αφήνοντας ανέπαφους τους «βασιλιάδες». Ισοπαλία σημαίνει αμοιβαίες ουσιαστικές υποχωρήσεις που δεν θα διατυπωθούν με όρους «νικητών» και «ηττημένων». Γιατί, είναι έσχατη αφέλεια να θεωρεί κανείς ότι η ηγεμονική δύναμη της σημερινής Γερμανικής Ευρώπης θα αποδεχόταν ποτέ να εμφανιστεί ως «ηττημένη». 

 

Εάν οι πολίτες επιλέξουν ΝΑΙ

 

οι δανειστές θα νομιμοποιήσουν το «δικαίωμά» τους να εξαθλιώσουν ακόμα πιο περισσότερο την ελληνική κοινωνία με ένα αφανιστικό καινούριο «μνημόνιο» και να επιβάλλουν στην Ελλάδα μια κατάσταση χρεο-δουλοπαροικίας εις το διηνεκές. Ενώ, οι Έλληνες θα στερηθούν (με την ψήφο τους) το δικαίωμά τους να εναντιώνονται στις συνέπειες που θα υποστούν από την εφαρμογή αυτού του νέου πακέτου εξαθλιωτικών μέτρων, στο οποίο θα έχουν προσχωρήσει οι ίδιοι εκ των προτέρων.

 

Και οι συνέπειες θα είναι σκληρές, εάν ρίξει κανείς μια ματιά στα μέτρα που περιλαμβάνει το πακέτο εξαθλίωσης που προτείνεται από τους δανειστές. [βλ. παρακ. Συνοδευτικό Σημείωμα Νο. 1]

 

Μπορούμε να επιλέξουμε «Ναι» ή «Όχι», έχοντας πάντα υπόψη ότι εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την ιστορία μας. Γιατί «η ιστορία είναι ένα θέατρο που δεν έχει θεατές. Έχει μόνο ηθοποιούς [όλους εμάς]. Κανένας δεν παρακολουθεί απ’ έξω την παράσταση. Όλοι συμμετέχουν».

 

Και υφίστανται τις συνέπειες της συμμετοχής και των επιλογών τους... 

Κλεάνθης Γρίβας

 

 

Υ.Γ. Πριν ψηφίσετε, θα έπρεπε να δείτε το αριστουργηματικό φιλμ ΝΟ (ΟΧΙ) του χιλιανού σκηνοθέτη Pablo Larraín (Χιλή, 2012). 

 

 

Σημείωμα 1

 

«ΝΑΙ» ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΤΟ ΔΙΗΝΕΚΕΣ

 

Νομιμοποίηση των δύο κειμένων των δανειστών της 25ης και της 28ης Ιουνίου 2015

(το τελευταίο δόθηκε ως τελεσίγραφο), με τα οποία απαιτούν:

 

   Επιβολή 23% ΦΠΑστην Εστίαση

 

   Επιβολή 23% ΦΠΑ στα ξενοδοχεία(εκ των υστέρων αναθεωρήθηκε στο 13%)

 

   Επιβολή προκαταβολής φόρου 100% σε εταιρίες και ελεύθερους επαγγελματίες

 

   Κατάργηση των εκπτώσεων φόρου για τους αγρότες (πετρέλαιο, φόρος εισοδήματος)

 

   Περικοπή των δαπανών για κοινωνική πρόνοια (επιδόματα κλπ) κατά €900 εκατ. (0,5% του ΑΕΠ)

 

   Άμεσος περιορισμόςτων πρόωρων συντάξεων(άμεσος)

 

   Κατάργησητου ΕΚΑΣ (σταδιακά)

 

   Εφαρμογή μνημονιακού νόμου 3863/2010 για το ασφαλιστικό

 

   Επιβολή ρήτρας μηδενικού ελλείμματος και χρηματοδότηση των επικουρικών  ταμείων

     μόνο από ίδιους πόρους

 

   Κατάργηση όλων των εισφορών υπέρ τρίτων που χρηματοδοτούν τα ασφαλιστικά ταμεία (πράγμα που σημαίνει μείωση των εσόδων τους κατά πάνω από €700 εκατ.)

 

   Αύξηση κρατήσεων για υγειονομική περίθαλψη στις συντάξεις (από το 4% στο 6%)

 

   Πάγωματων συντάξεων ως το 2021

 

   Θέσπιση των ομαδικών απολύσεων

 

   Καμία επαναθέσπιση των συλλογικών διαπραγματεύσεων χωρίς την άδεια των δανειστών

 

   Μείωσητου ακατάσχετου των €1500 στις καταθέσεις

 

   Αύξηση του ισχύοντος επιτοκίου για τη ρύθμιση οφειλών

 

   Μείωση των μισθών στο δημόσιο

 

   Εφαρμογή των εργαλειοθηκών του ΟΟΣΑ (γάλα, ψωμί, αρτοποιεία, Κυριακές, κ.α.).

 

   Επιβολή συντριπτικών πληγμάτων στο ελληνικό φάρμακο.

 

   Ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ (Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας)

 

   Πώληση των μετοχών του ΟΤΕ που κατέχει το Δημόσιο

 

   Μη επιβολή έκτακτης εισφοράς 12 %στα κέρδη άνω των 500.000 για τη χρήση του 2014

 

   Όχι στην επάνοδο των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών στα επίπεδα του 2014

 

   ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ (κατά 700 εκατ. το 2016 και 2017)

 

Σημείωμα 2

 

ΜΜΕ:

 

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΕΣ ΠΟΡΝΕΣ»

 

Eν όψει του δημοψηφίσματος στις 5 Ιουλίου 2015, οι «διανοούμενες πόρνες» (κατά τον επιφανή δημοσιογράφο John Swinton) των Μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης έχουν αποδυθεί σε μια λυσσαλέα εκστρατεία κατατρομοκράτησης, με στόχο να καθοριστεί η μοίρα της ελληνικής κοινωνίας, σύμφωνα με τα συμφέροντα των εργοδοτών τους

 

O John Swinton (*) όταν μια νύχτα του 1880 σε μια σύναξη δημοσιογράφων κάποιος έκανε μια πρόποση «στο ανεξάρτητο του Τύπου», απάντησε:


«Δεν υπάρχει κάτι,μέχρι τη σημερινή μέρα στην Αμερική,που να χρίζει τον τίτλο ‘ανεξάρτητος Τύπος’. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω. Δεν υπάρχει ούτε ένας από εσάς που να τολμάει να γράψει την ειλικρινή του γνώμη, και αν το κάνετε ξέρετε εκ των προτέρων ότι δεν θα τυπωθεί ποτέ.


Πληρώνομαι για να κρατάω τις έντιμες απόψεις μου έξω από την εφημερίδα με την οποία συνδέομαι. Άλλοι από εσάς λαμβάνετε παρόμοιους μισθούς για παρόμοια θέματα και όποιος από εσάς φανεί τόσο ανόητος ώστε να γράψει ειλικρινείς απόψεις, θα βρεθεί στο δρόμο να ψάχνει για άλλη δουλειά. Αν επέτρεπα στις ειλικρινείς απόψεις μου να εμφανιστούν στην εφημερίδα μου, πριν περάσουν 24 ώρες, θα έχανα τη δουλειά μου.


Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται κατάφορα, να διαστρεβλώνει, να διαβάλει, να κολακεύει το θεό του χρήματος και να πουλάει τη χώρα του και τους συνανθρώπους τουγια το καθημερινό του ψωμί. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω και δεν μπορώ να καταλάβω τι ανοησία είναι αυτή η πρόποση στον ‘ανεξάρτητο Τύπο’.


Είμαστε υποτελείς και εργαλεία των πλουσίων ανθρώπων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Είμαστε μαριονέτες, εκείνοι τραβάνε τα κορδόνια κι εμείς χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι δυνατότητες και οι ζωές μας είναι όλα ιδιοκτησία άλλων ανθρώπων.Είμαστε διανοούμενες πόρνες».

 

 

(*) John Swinton (1829-1901): διακεκριμένος Σκοτσέζος οικονομολόγος, δημοσιογράφος, αρθρογράφος και διευθυντής σύνταξης στην εφημερίδα New York Times (1860-1870) και της προοδευτικής εφημερίδας The New York Sun (1875-1897). Ανάμεσα στις σημαντικές επιτυχίες που είχε ως δημοσιογράφος, συγκαταλέγεται η συνέντευξη που πήρε από τον Karl Marx τον Αύγουστο 1880 και δημοσιεύτηκε στην προοδευτική εφημερίδα Sun στις 6 Σεπτεμβρίου 1880.

 

Σταχυολόγηση

 

Οι υπάλληλοι του συστήματος αλλάζουν γλώσσα(2 Ιουλίου 2015)

 

Γερούν Ντάισελμπλουμ:  «Ένα ΝΑΙ προσφέρει περισσότερη ‘προοπτική’ για συζήτηση. Αν κερδίσει το στρατόπεδο του ΟΧΙ, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη Grexit». (συνέντευξη τύπου 2/7/2015)

 

Πιερ Μοσκοβισί: «Η Ελλάδα θα είναι μέλος της Ευρώπης όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα». (2/7/2015)

 

Ματέο Ρέντσι: «Ανεξάρτητα από την έκβαση του δημοψηφίσματος, η διαπραγμάτευση θα συνεχιστεί. Η Ελλάδα δεν θα φύγει από το ευρώ» (Reuters, 2/7/2015).

 

Ενας οικονομολόγος καταγγέλει

 

Τομά Πικετί:  «Το σχέδιο που προτείνουν οι δανειστές στην Ελλάδα, είναι κακό και υφεσιακό και η απάντηση σε αυτό είναι «ΟΧΙ»…  Εκείνοι που πιστεύουν ότι η έξοδος μιας χώρας θα επέτρεπε να επιβληθεί πειθαρχία και σταθερότητα στην Ευρωζώνη είναι μαθητευόμενοι μάγοι. Στην πραγματικότητα, η έξοδος μιας χώρας θα τράνταζε το σύνολο της ζώνης. Θα ήταν πιθανώς η αρχή του τέλους». (συνέντευξή στη βελγική εφημερίδα Le Soir)

 

Ο Σουλτς εξηγεί το σχέδιο ανατροπής της κυβέρνησης Τσίπρα

 

2 Ιουλίου 2015

 

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς εξηγεί στη γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt, «πως θα τελειώσουμε με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ». Τα βήματα (όπως τα περιγράφει ο ίδιος) είναι:

 

«Ναι στο δημοψήφισμα. Πτώση Τσίπρα. Κυβέρνηση τεχνοκρατών με λογική συμφωνία. Τέλος εποχής για ΣΥΡΙΖΑ».  

 

Ο Μάρτιν Σουλτς αναφέρει ότι «εάν ο ελληνικός λαός ψηφίσει ΝΑΙ στο πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων και επομένως υπέρ της παραμονής στην Ευρωζώνη, ο Αλέξης Τσίπρας, κατά λογική συνέπεια, θα παραιτηθεί…  Για να εξασφαλιστεί η συνέχεια του κράτους την περίοδο ως τις εκλογές πρέπει να διοριστεί μια κυβέρνηση τεχνοκρατών, ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε να διαπραγματευόμαστε. Αν αυτή η μεταβατική κυβέρνηση καταλήξει σε μια λογική συμφωνία με τους πιστωτές, τότε θα πρόκειται για το τέλος της εποχής ΣΥΡΙΖΑ… Έπειτα από αυτό, η Ελλάδα θα έχει ξανά μια πιθανότητα».

 

Επιμύθιο

 

«Το παιχνίδι είναι κανονισμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να κερδίζει πάντα ο ίδιος παίκτης… ένα παιχνίδι όπου ο άνθρωπος παίζοντας σκάκι με ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή που ο ίδιος τροφοδότησε με πληροφορίες και του έμαθε να παίζει είναι καταδικασμένος να χάνει… Και εδώ βρίσκεται ο παραλογισμός της ανθρώπινης κατάστασης:  Ο παραλογισμός δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί που δημιούργησε ο άνθρωπος είναι, κάτω από ορισμένες συνθήκες, πιο ισχυροί και μάλιστα πιο έξυπνοι από τον άνθρωπο. Βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί αυτοί δημιουργούν αναγκαστικές καταστάσεις που υποχρεώνουν τον άνθρωπο να παίζει σε ένα παιχνίδι όπου οι πιθανότητες της ολοκληρωτικής συντριβής του μεγαλώνουν ολοένα».

Γιάν Κοττ: Σαίξπηρ ο σύγχρονός μας

Τσιρώνης:

Τσιρώνης: "Απελευθέρωση ψυχοτρόπων ουσιών για ασθενείς"

Ρεπορτάζ: Χρήστος ΜαζάνηςΚάμερα: Νίκος ΧριστοφάκηςΜοντάζ: Απ ...

Create Date: Δευτέρα, 11/06/2017

ΚΑΝΝΑΒΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ - 2017-11-05 - Zougla.gr

Κλεάνθης Γρίβας (2017-11-06): Συνέντευξη για τη θεραπευτική ...

Create Date: Δευτέρα, 11/06/2017

Κλεάνθης Γρίβας: Ο ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΣΤΟΧΟΣ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟΥ ΛΙΒΕΛΟΓΡΑΦΗΜΑΤΩΝ (06-07-2016)

 Ο ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΣΤΟΧΟΣ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟΥ ΛΙΒΕΛΟΓΡΑΦΗΜΑΤΩΝ  Κ ...

Create Date: Πέμπτη, 07/07/2016

Μαρία-Μυρτώ Γρίβα: ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΟΙ "ΕΤΑΙΡΟΙ" ΚΑΙ ΟΙ "ΑΓΟΡΕΣ" ΣΑΣ

    ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΟΙ «ΕΤΑΙΡΟΙ» ΚΑΙ ΟΙ «ΑΓΟΡΕΣ» ΣΑΣ   Μαρία ...

Create Date: Δευτέρα, 06/27/2016

Κλεάνθης Γρίβας: BREXIT - WE LEAVE - ΦΕΥΓΟΥΜΕ (24-06-2016)

 Brexit - We Leave - Φεύγουμε  η αρχή του τέλους του εφιάλτ ...

Create Date: Παρασκευή, 06/24/2016

Κλεάνθης Γρίβας: ΟΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ ΩΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ (17-09-2015)

 ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΩΣ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ  ή οι  Γελωτοποι ...

Create Date: Παρασκευή, 09/18/2015
Κλεάνθης Γρίβας: Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΧΑΣΕΙ ΜΟΝΟ ΕΑΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΤΗΣ (15-02-2015)

Κλεάνθης Γρίβας: Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΧΑΣΕΙ ΜΟΝΟ ΕΑΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΤΗΣ (15-02-2015)

 Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΧΑΣΕΙ  ΜΟΝΟ ΕΑΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ...

Create Date: Κυριακή, 02/15/2015

Κλεάνθης Γρίβας: "Ο ΑΛΛΑΧ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ" ΚΑΙ Η ΔΥΣΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ (08-01-2015)

 "Ο ΑΛΛΑΧ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ» ΚΑΙ Η ΔΥΣΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ (Περιοδι ...

Create Date: Πέμπτη, 01/08/2015

www.grivas.info