ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΟΙ «ΕΤΑΙΡΟΙ» ΚΑΙ ΟΙ «ΑΓΟΡΕΣ» ΣΑΣ

 

Μαρία-Μυρτώ Γρίβα

 

Είχα την τύχη να έχω τις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή ζωή. Και είχα την τύχη να διαμορφωθώ σε ένα περιβάλλον, που με έκανε να κατανοήσω ότι η ζωή είναι όμορφη όταν παλεύεις, όταν ονειρεύεσαι, όταν διεκδικείς έναν καλύτερο κόσμο για όλους. Όχι όταν οχυρώνεσαι στον μικροκοσμό σου, αδιαφορώντας για τους άλλους. Γιατί κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος, όταν γύρω του υπάρχει δυστυχία.


Δεν δικαιούσαι να σωπαίνεις όταν ο κόσμος σου καταρρέει, με την ψευδαίσθηση ότι ο μικροκόσμός σου θα παραμείνει ακέραιος.


Από την αρχή της οικονομικής κρίσης, τρόμαξα χίλιες φορές. Απελπίστηκα άλλες τόσες. Ως ελεύθερος επαγγελματίας βλέπω την αβεβαιότητα να υποκαθιστά κάθε μου υλική βεβαιότητα. Ως πολίτης βλέπω κάθε ανθρώπινη αξία για ισονομία, δικαιοσύνη, παιδεία, υγεία, πολιτισμό να μετατρέπεται σε διάτρητο κουρελόχαρτο.


Οι «αγορές». Οι «αγορές» είπαν, αποφάσισαν, απειλούν. Οι «αγορές» θα μας πετάξουν έξω, θα μας κρατήσουν μέσα, θα μας κάνουν να πεινάσουμε, θα μας βοηθήσουν.


Μέσα σε λίγα χρόνια οι ζωές μας μετατράπηκαν σε χρηματιστηριακά προϊόντα, που τα καθορίζουν οι «αγορές».


Η χώρα μου διαλύεται, οι ανθρώπινες ζωές διαλύονται και από το γελοίο πολιτικό προσωπικό ακούω μόνο όσα θα έλεγε και η τελευταία συνοικιακή «γόησσα». Οι ξένοι. «Τί θα πουν για μας οι ξένοι;». «Μην θυμώσουν οι ξένοι».


Ποιοί είναι αυτοί οι «ξένοι»; Οι Ευρω-συνεταίροι. Και αφού είμαστε συνέταιροι, γιατί είναι «ξένοι» και «κριτές»; Ανεπαρκείς πολιτικάντηδες της πλάκας, που αν δεν είχαν εξουσία θα ήταν απλώς ανέκδοτα. Αλλά έχουν εξουσία και είναι επικίνδυνοι.


Οι «ξένοι», αυτά τα Ευρωφαντάσματα που επικαλούνται κάθε φορά οι εκάστοτε εγχώριοι σαλτιμπάγκοι της πολιτικής για να ξεπουλήσουν τα λιμάνια μας, τα αεροδρόμια μας, τις τηλεπικοινωνίες μας, την εθνική μας κυριαρχία. 


Οι «ξένοι» συνεταίροι που μετέτρεψαν την πατρίδα μας σε αποθήκη ψυχών. Οι «ξένοι» που εξέθρεψαν τα φασιστικά μορφώματα και την τρομοκρατία στην Ευρώπη. Οι «ξένοι» που καταδικάζουν τους λαούς της Ευρώπης στην ύφεση, στην ανεργία, στην δυστυχία των επόμενων γενεών.


Στα παλιά μου τα παπούτσια τί θα πουν αυτοί οι «ξένοι», μικροκέφαλε. Στα παλιά μου τα παπούτσια οι κωλο-αγορές σας, οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια.


Αυτό που με νοιάζει και με στοιχειώνει είναι ότι δεν έχω τί να πω στην γιαγιά που πρέπει να ζήσει με 200 ευρώ. Αυτό που με νοιάζει είναι οι πρόσφυγες που αντίκρισα στην Ειδομένη, με τα μωρά στην αγκαλιά και έπρεπε να διαλέξω σε ποιούς θα δώσω και ποιούς θα αφήσω με άδεια χέρια. Γιατί αυτά που είχα να προσφέρω δεν φτάνανε για όλους, ρε γαμώτο.


Προέρχομαι από μια οικογένεια που πέντε γενιές πίσω έχει γιατρούς και δικηγόρους. Ούτε θυμάμαι το όνομα ενός προπάππου και ενός θείου βουλευτή. Νιώθω ευγνωμοσύνη για τον παππού μου που στήθηκε στα 6 μέτρα στα 34 του, γιατί πάλεψε για έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς να νοιάζεται για τον δικό του προνομιούχο μικρόκοσμο.


Νιώθω ευγνωμοσύνη για τον πατέρα μου και την μητέρα μου, που αν και δεν είχαν κανένα προσωπικό όφελος, φυλακίστηκαν στην χούντα, βρέθηκαν πολιτικοί πρόσφυγες στην Σουηδία και με μεγάλωσαν σε διαδηλώσεις. Με τρέχανε μαζί τους στα κρατητήρια για απεργούς πείνας, για  τους πρόσφυγες. Νιώθω ευγνωμοσύνη γιατί μου έμαθαν ότι δεν έχω δικαίωμα να μην με αφορά η δυστυχία του συνανθρώπου μου.


Τί θα πουν οι «ξένοι», κουφιοκέφαλε; Εσύ τί έχεις να πεις και να κάνεις που διαλύεται η χώρα σου και ακόμη κρύβεσαι πίσω από μπλε, πράσινες, κόκκινες κομματικές σημαίες; Εσύ τί έχεις να μου πεις που έχει γίνει ο εγκέφαλός σου μπετόν αρμέ και δεν μπορείς να αντιληφθείς τον κόσμο γύρω σου.


Εμένα με νοιάζει ότι δεν ξέρω τί να απαντήσω στο παιδί μου, όταν ετοιμάζαμε σακίδια για τα προσφυγόπουλα, για τα παιδικά χωριά. Δεν ξέρω τί στο διάολο να απαντήσω σε αυτά τα αιχμηρά παιδικά «Γιατί  τους πάμε ρούχα; Γιατί παιχνίδια; Γιατί δεν έχουν σπίτι; Γιατί οι βόμβες στο Παρίσι;». Γιατί ... Γιατί ... Γιατί.


Καταστρέφονται ανθρώπινες ζωές και εσείς μετράτε ευρώ και περιμένετε να καθορίσουν το παρόν και το μέλλον μας οι «αγορές».


Στο διάολο και οι «εταίρες» των Βρυξελλών και οι «αγορές».


Εμένα η ζωή μου θα αξίζει κάτι αν θα μπορώ σε κάθε παιδί που υποφέρει να του εξηγήσω ότι κάναμε αυτόν τον κόσμο μια μικρή κόλαση, αλλά κάποιοι προσπαθούμε και ονειρευόμαστε και παλεύουμε, για να γίνουν όλα πιο ανθρώπινα. Ακόμη και αν αποτύχουμε.


Η ζωή είναι αγώνας και χρέος και αβεβαιότητα. Και εμείς είμαστε φτιαγμένοι από σάρκα, οστά και συναισθήματα, αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.


Στο διάολο τα αγοραία ευρω-μπακάλικα των «αγορών» σας.  Στο διάολο οι «ξένοι οίκοι». Δεν θέλουμε «οίκους». Θέλουμε μια Ευρώπη που κάθε άνθρωπος να έχει οίκο, δουλειά, υγεία, παιδεία.


Θέλουμε την Ενωμένη Ευρώπη των Λαών, όχι το ευρωμπουρδέλο των λόμπι.


Αει σιχτίρ και οι «ξένοι» και οι «αγορές». Ας πέσουν. Γιατί όσο ανεβαίνουν ποδοπατούν ανθρώπους. Ευρω-τελματώσαμε.

 

Μαρία-Μυρτώ Γρίβα

 Brexit - We Leave - Φεύγουμε

 η αρχή του τέλους του εφιάλτη της Γερμανικής Ευρώπης

  Κλεάνθης Γρίβας 

24 Ιουνίου 2016

  

«Οι Γερμανοί δεν δείχνουν καμιά προτίμηση στην ειρήνη… Πιο δύσκολα θα πείσεις έναν Γερμανό να οργώσει τη γη και να περιμένει υπομονετικά την ετήσια απόδοση από το να προκαλέσει κάποιον εχθρό και να βραβευτεί με τραύματα. Θεωρεί άτολμο και ποταπό να κερδίζει με ιδρώτα αυτό που μπορεί να αγοράσει με αίμα».

Τάκιτος,

 Ρωμαίος ιστορικός, 1ος αιώνας μ.Χ. (*) 

 

Βρετανία 10 Ιουλίου 1940

Στις 10 Ιουλίου 1940, η Βρετανία κατάφερε ένα συντριπτικό πλήγμα στο Τρίτο Ράιχ, κρατώντας την ναζιστική στρατιωτική μηχανή έξω από το έδαφος της (η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που πέτυχε ένα τέτοιο άθλο), πράγμα που έδωσε την ευκαιρία και το χρόνο για να ενεργοποιηθούν οι μηχανισμοί που θα επέτρεπαν την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο (Δεκέμβριος 1941), με την οποία σηματοδοτήθηκε η αρχή του τέλους της των ηγεμονικών ονείρων και της ύπαρξης του ναζιστικού Τρίτου Ράιχ.

Η ναζιστική Γερμανία κατασπάραξε γοργά και με άνεση το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης: Ενσωμάτωσε την Αυστρία (1938), κατέλαβε και διέλυσε την Τσεχοσλοβακία (Μάρτιος 1939) και την Πολωνία (Σεπτέμβριος 1939), υπέταξε την Δανία και τη Νορβηγία (Απρίλιος-Μάιος 1940) και έκανε στρατιωτικό περίπατο στο Βέλγιο και τη Γαλλία (Ιούνιος 1940).

Συγχρόνως, η σταλινική Σοβιετική Ένωση, σύμμαχός της ναζιστικής Γερμανίας (1939-1941) καταβρόχθισε τη μισή Πολωνία (Σεπτέμβριος 1939), επιτέθηκε στη Φινλανδία (Νοέμβριος 1939-Μάρτιος 1940), υπέταξε τις Βαλτικές Χώρες (Ιούνιος 1940), και απέσπασε τη Βεσσαραβία και τη Βουκοβίνα από τη Ρουμανία (Αύγουστος 1940). Οι συνεταίροι Χίτλερ και Στάλιν μοιράζονταν τα λάφυρα της ληστρικής εκστρατείας.

Αίφνης, η ναζιστική στρατιωτική μηχανή σταμάτησε προ των πυλών της Βρετανίας (Ιούνιος 1940). Η Μάχη της Αγγλίας (από τις 10 Ιουλίου 1940) και το νυχτερινό «Blitz» που ακολούθησε (Σεπτέμβριος 1940 – Ιούνιος 1941), άλλαξαν τη ροή των πραγμάτων.

«Αν μπω στη γη σας, θα σας εκμηδενίσω» διαμήνυσε στους Σπαρτιάτες ο Πέρσης βασιλιάς,. Και οι Σπαρτιάτες του απάντησαν λακωνικά: «Αν».

 Βρετανία 23 Ιουνίου 2016

Στις 23 Ιουνίου 2016, η Βρετανία κατάφερε ένα συντριπτικό πλήγμα στο γραφειοκρατικό τέρας των Βρυξελών, διαμέσου του οποίου υλοποιείται το Τέταρτο Ράιχ στην Ευρώπη, επαναλαμβάνοντας τον ιστορικό της άθλο της προηγούμενης εναντίωσής της στο ναζιστικό Τρίτο Ράιχ. Πρόκειται για την αρχή του τέλους μιας κακοήθους νεοπλασίας που εκπορεύεται από το Βερολίνο και έχει μολύνει όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο.

Η τρίτη προσπάθεια της Γερμανίας μέσα σε έναν αιώνα να επιβάλλει την κυριαρχία της στην Ευρώπη και να καταστεί ηπειρωτικός ηγεμόνας, δύο φορές με τη στρατιωτική κατάκτηση (που κατέληξαν σε μια πρωτοφανών διαστάσεων ηπειρωτική καταστροφή) και μια τώρα, με τον οικονομικό καταναγκασμό, που εάν δεν αποτραπεί θα καταλήξει σε ένα παρόμοιο αποτέλεσμα.

ΗΠΑ, Γερμανία και Ηπειρωτική ηγεμονία

Η επιδίωξη και η επιβολή μιας χώρας στη θέση του ηπειρωτικού ηγεμόνα εξαρτάται, κυρίως, από δύο προϋποθέσεις: Τον πλούτο (οικονομική ισχύς) και τον πληθυσμό (διαθέσιμο ανθρώπινο δυναμικό).

Η Γερμανία μέχρι την ενοποίηση της το 1989, είχε διασφαλίσει τη μία προϋπόθεση (οικονομική υπεροχή έναντι όλων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών) αλλά της έλειπε η δεύτερη (πληθυσμός). Με την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου και την ενοποίησή της, διασφάλισε και τη δεύτερη προϋπόθεση, ανοίγοντας το δρόμο για την επιδίωξη της να επιβληθεί ως ηπειρωτικός ηγεμόνας, πρώτη .

Το σχέδιο αυτό μορφοποιήθηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχ (1993), θεσμική αρχιτεκτονική της επιδιωκόμενης Γερμανικής Ευρώπης, που λειτούργησε ως οικονομικό «πάντσερ» του Τέταρτου Ράιχ.

Και εδώ, παρεμβάλλονται οι ΗΠΑ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μοναδική χώρα στον πλανήτη που κατάφερε να επιβάλλει την ηγεμονία της στην ήπειρό της, δηλαδή η μοναδική χώρα που πέτυχε να καταστεί «ηπειρωτικός ηγεμόνας» (όρος που υπονοεί ότι οι άλλες χώρες της ηπείρου, είτε μεμονωμένα είτε από κοινού, δεν μπορούν να την αμφισβητήσουν στρατιωτικά και οικονομικά).   

Αυτή η μοναδικότητα της εξασφαλίζει μια, επίσης μοναδική, θέση στην διεθνή αρχιτεκτονική της ισχύος: Τη θέση του παγκόσμιου ισορροπιστή. Και η διατήρηση αυτής της θέσης, εξαρτάται από την ικανότητά της να αποτρέπει με κάθε τρόπο την επιδίωξη οποιασδήποτε άλλης δύναμης να αναχθεί σε «ηπειρωτικό ηγεμόνα», γιατί αυτό θα την εξανάγκαζε να μοιραστεί τα προνόμια του «παγκόσμιου ισορροπιστή» με κάποια άλλη δύναμη. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο ώστε καμιά δύναμη να μην επιβληθεί ως «ηγεμόνας» τις ζωτικές ηπείρους (Ευρώπη και Ασία, κυρίως).

Από τη στιγμή που έγινε φανερό ότι η Γερμανία έβαλε πλώρη για την επιβολή της ηγεμονίας της στην Ευρώπη, τέθηκαν σε λειτουργία τα αμυντικά αντανακλαστικά του μοναδικού «παγκόσμιου ισορροπιστή», και άρχισε ο εν εξελίξει «οικονομικός πόλεμος» Ηνωμένων Πολιτειών και Γερμανίας, ο οποίος, κατά τη δεκαετία του 1997-2007) διεξάγονταν από τις ΗΠΑ μέσω «αντιπροσώπων» (Βρετανία και Γαλλία), κατά το πρότυπο των αντίστοιχων πολιτικών των ΗΠΑ στον 1ο και τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο: Τόσο στη μία όσο και στην άλλη περίπτωση, η Ηνωμένες Πολιτείες παρενέβησαν άμεσα στην πολεμική σύρραξη (με τα γνωστά, ευεργετικά για την Ευρώπη, αποτελέσματα) μόνο όταν και αφού αποδείχθηκε ότι οι άλλες μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης δεν ήταν σε θέση να αποτρέψουν την Γερμανία.

Το ιστορικό Brexit, αφενός θα επιτρέψει στη Βρετανία να δράσει αποτρεπτικά απέναντι στις ηγεμονικές επιδιώξεις της Γερμανίας (απαλλαγμένη από τις δεσμεύσεις που συνεπάγεται η ιδιότητά της ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και αφετέρου θα εξαναγκάσει την Γαλλία να αναλάβει τον ιστορικό της ρόλο για την αποκατάσταση της ισορροπίας δυνάμεων στην Ευρώπη με την οργάνωση του άξονα Παρίσι, Λονδίνο και χωρών της Νότιας Ευρώπης ως αποτρεπτικού παράγοντα στις πάγιες Γερμανικές ηγεμονικές επιδιώξεις, έχοντας πίσω τους τη μοναδική υπερδύναμη στον πλανήτη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι υποχρεωμένη να αναθεωρήσει την ύπαρξή της, ξανα-ανακαλύπτοντας τη μορφή και το περιεχόμενο των (ομοσπονδιακής έμπνευσης) Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, όπως σκιαγραφήθηκε στις προτάσεις πολιτικών που ηγήθηκαν στον αγώνα για την ήττα του Τρίτου Ράιχ, αμέσως μετά το 1945.

Μ’ άλλα λόγια, όπως σημειώνει ο Camille Pecastaing, αρθρογράφος του περιοδικού Foreign Affairs, «Το Brexit θα μπορούσε να είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη στην Ευρώπη μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου».

Κλεάνθης Γρίβας

 

  ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ

 Υ.Γ. 1. Ευτυχώς, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντ. Κάμερον δεν εμπνεύστηκε από την (παγκόσμιας μοναδικότητας) ταχυδακτυλουργία του κ. Τσίπρα και των συν αυτώ (που μετέτρεψαν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος στο ακριβώς αντίθετό του) και επέλεξε την οδό της -αξιοπρεπούς- παραίτησης μετά το δημοψήφισμα που είχε ως αποτέλεσμα μια επιλογή με την οποία ο ίδιος διαφωνούσε.

Υ.Γ. 2. Οι πολιτικοί ηγέτες κάθε μικρής χώρας κρίνονται από τις συμμαχίες που επιλέγουν με μοναδικό κριτήριο το συμφέρον της χώρας τους. Στο παρελθόν δύο φορές, στο 1ο και στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, ένας εξέχων δημοκρατικός ηγέτης (ο Ελευθέριος Βενιζέλος) και ένας πολιτικά ανύπαρκτος δικτάτορας (ο Ιωάννης Μεταξάς) επέλεξαν να εντάξουν την Ελλάδα στο στρατόπεδο των δυτικών-αντιγερμανικών  δυνάμεων με αποτέλεσμα η χώρα να βρεθεί στο στρατόπεδο των νικητών κατά τη λήξη και των δύο πολέμων. Ας αναρωτηθούμε: «ποια θα ήταν η μοίρα της χώρας, εάν είχε επιλεγεί η ένταξη στο στρατόπεδο των ηττημένων;» Μάλλον, τα σύνορα θα είχαν προσεγγίσει στον… Ισθμό της Κορίνθου (κατά το παράδειγμα της Ρουμανίας, συμμάχου της ναζιστικής Γερμανίας, που έχασε το 35% των εδαφών της).

Υ.Γ. 3. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, ένα ανώριμο και ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό κάθε απόχρωσης, αναλφάβητο γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά, έκανε τη μοιραία επιλογή να συνταχθεί με το Βερολίνο, καθιστώντας δυνητικά τη χώρα υποκείμενο των συνεπειών από την επικείμενη (απολύτως σίγουρη) ήττα της Γερμανίας.

Υ.Γ. 4. Το αδιαφανές δίκτυο των συμφερόντων που υποστήριζαν την παραμονή της Βρετανίας στην Ε.Ε., έκανε το λάθος να οργανώσει μια τρομολάγνα εκστρατεία κατατρομοκράτησης των πολιτικών προβάλλοντας στον ορίζοντα έναν οικονομικό αρμαγεδώνα. Αλλά, οι πολίτες αποφάνθηκαν με μη-οικονομικά κριτήρια (εθνική κυριαρχία, άσκηση δημοκρατικού ελέγχου στο νομοθετικό σώμα που αποφασίζει για την ζωή τους, άρνηση υποταγής στο τέρας της αντιδημοκρατικής γραφειοκρατίας που αποφασίζει ερήμην των πολιτών, δεν εκλέγεται και δεν λογοδοτεί σε κανέναν εκτός από τα πραγματικά αφεντικά της που καλύπτονται πίσω από την απειρία των lobbies που παρασιτοβιούν στις Βρυξέλλες, κ.α.)

Υ.Γ. 5. Μια ματιά στις εκφράσεις του Σόϊμπλε και άλλων Γερμανών «αξιωματούχων» κάθε φορά που ερωτώνται ή αναφέρονται στην απόφαση των Βρετανών, επιτρέπει να καταλάβουμε εναντίον ποίου στρέφεται το νικηφόρο Brexit.

Υ.Γ. 6. «Το Brexit θα μπορούσε να είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη στην Ευρώπη μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου» (Camille Pecastaing, αρθρογράφος του περιοδικού Foreign Affairs)

-----------

(*) Τάκιτος, Ρωμαίος ιστορικός, 1ος αιώνας μ.Χ. Το έργο του Germania (De Origine et situ Germanorum – Για την καταγωγή και την κατάσταση των Γερμανών), εθνογραφικά δοκίμια για τις γερμανικές φυλές εκτός των ορίων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, δημοσιεύτηκαν το 98 μ.Χ.. Το απόσπασμα αναφέρεται στο John Hirst, Σύντομη Ιστορία της Ευρώπης (Μεταίχμιο, 2012, σελ. 27)

 

 ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΩΣ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ

 ή οι  Γελωτοποιοί ως Επαγγελματίες Πολιτικοί

 μπροστά σε μια κάλπικη κάλπη

 Κλεάνθης Γρίβας

 17/9/2015 

Και έτσι μας προέκυψαν ανεπάγγελτοι, ανεπαρκείς και ατάλαντοι Γελωτοποιοί, φορείς μιας τουρκο-μπαρόκ «κουλτούρας», με μοναδικό τους προσόν τη «θητεία» τους στον αστερισμό του Κενταύρων και των 15μελών, αποδεικνύοντας ότι ενώ στο AncientRegime κάθε «σοβαρός» άρχοντας είχε στην Αυλή του ένα Γελωτοποιό, στο σύγχρονο Regime του «δήθεν» (που έχει έντονα φεουδαρχικά χαρακτηριστικά) κάθε «σοβαρός» Γελωτοποιός διαθέτει μια Αυλή…

 

Πριν από 162 χρόνια, ο Καρλ Μαρξ σκιαγράφησε με εκπληκτική ακρίβεια το πορτραίτο κάθε (ανεπάγγελτου) επαγγελματία πολιτικού που ισχύει στο διηνεκές. (Κ. Μαρξ, Για τον Πάλμερστον, 22/10/1853) 

 

«Αυτός που υποκύπτει σε κάθε ξένη επίδραση, ενώ της αντιστέκεται με τα λόγια... Καταφέρνει να συνδυάζει τη δημοκρατική φρασεολογία με τις ολιγαρχικές ιδέες... Έχει την ειδικότητα να φαίνεται πως επιτίθεται όταν υποχωρεί, και πως υπερασπίζεται αυτούς που προδίδει. Ξέρει να χειρίζεται δεξιοτεχνικά έναν επιφανειακό αντίπαλο και να  σπρώχνει σε απελπισία έναν υποτιθέμενο σύμμαχο. Ξέρει να παίρνει στην αποφασιστική στιγμή το μέρος του δυνατού απέναντι στον πιo αδύνατο, και να το βάζει στα πόδια αλαλάζοντας όλο θάρρος και στόμφο... Και μέχρι σήμερα, η φιλία του υπήρξε πάντοτε το προμήνυμα σίγουρης καταστροφής...»

 

Όπως είναι γνωστό «όταν  το δάκτυλο δείχνει το φεγγάρι,  ο βλάκας κοιτάζει το...  δάκτυλο».  Αλλά  όταν  το χέρι του Αρτούρο Ούι κάθε κομματικής συμμορίας δείχνει  τη διαχείριση της εξουσίας  και τα οφέλη της, ο βλάκας εξακολουθεί να  ατενίζει  το χέρι, ο καιροσκόπος  επικεντρώνει τη σωληνοειδή όρασή του  στα προνόμια από τη νομή της, και ο εθελότυφλος συνεχίζει να μη βλέπει τίποτε. Και τότε, σημαίνει η Ώρα του Γελωτοποιού

 

Οι επαγγελματίες πολιτικοί, αυτοί οι παράδοξοι Ειδικοί του Τίποτα που επιμένουν να επιβιώνουν παρασιτικά σε μια ταραγμένη εποχή («υψηλής ειδίκευσης», υποτίθεται), έχουν ως κύριο όπλο τους μια διανοητική εμβέλεια και ένα δείκτη νοημοσύνη που τους στερεί  (μεταξύ άλλων και) από τη στοιχειώδη αυτοπροστασία που παρέχει στον καθένα η αίσθηση του γελοίου.

 

Και στην προσπάθειά τους να αντισταθμίσουν την φοβία που τους διακατέχει από το ενδεχόμενο της απώλειας της διαχείρισης της (μικροκομματικής ή πολιτειακής) εξουσίας, ενεργοποιούν το εργαλείο της μαζικής εξαπάτησης, στηριγμένοι στην Αυλή τους που αποτελείται από πλείστα όσα προσωπικά ανύπαρκτα και ετερόφωτα σαπρόφυτα (από «γιές-μαν» και «γιές-γούμαν») που -από κοινωνικο-πολιτική και ψυχοσεξουαλική άποψη- είναι καθηλωμένα στη βρεφική φάση της «εξέλιξής» τους.

 

Θλιβερό το κατάντημα όλων των διαχειριστών της εξουσίας. Και τραγικές οι άμεσες, αλλά κυρίως οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της αρχανθρωπικής εισβολής και κυριαρχίας τους στο δημόσιο βίο.

 

Ο πολιτικός κανιβαλισμός και η ακόρεστη πείνα για προνόμια που επιβλήθηκε ως τρόπος διαχείρισης της εξουσίας επί 4 δεκαετίες, με στόχο τη μεθοδευμένη, μαζική και συστηματική υπεξαίρεση και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, καθιστούν όλο και περισσότερο σκοτεινό και δυσοίωνο το παρόν και το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας.

 

Γιατί κάποτε τα οικονομικά «ελλείμματα» της κλεπτοκρατικής τους δραστηριότητας θα καλυφθούν (όχι φυσικά από εκείνους που τα δημιούργησαν, μετασχηματίζοντας τη λεηλασία των δημόσιων ταμείων σε απόρρητους ιδιωτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς).

 

Εκείνο που δεν πρόκειται να ξεπεραστεί είναι η πλήρης ανατροπή των πολιτικών, ηθικών και ψυχοδιανοητικών δομών που συνεπάγεται η πολύχρονη συστηματική καταστρατήγηση και διαστροφή της σκέψης και της γλώσσας ενός λαού.

 

Η κάθε πληβεία «ελίτ» που διαχειρίζεται την εξουσία (ακολουθώντας τον ιστορικά δοκιμασμένο δρόμο όλων των διαχειριστών της εξουσίας), διέστρεψε το περιεχόμενο των εννοιών και βίασε ανενδοίαστα τις λέξεις, για να εκφράσει μια πραγματικότητα που υπάρχει μόνο στο χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, στην ανορθόλογη διάνοια και την ασταθή κοινωνική της υπόσταση.

 

Και μέσα από αυτή τη μεθοδική καταστροφή της γλώσσας, συμβάλλει στην επί δεκαετίες στη μεθοδική αλλοίωση των ψυχοδιανοητικών μας δομών που διευκολύνει την κυριαρχία του Γελωτοποιού και τη μετατροπή των πολιτών σε υπηκόους.

 

Αν η έννοια του πολίτη νοηματοδοτείται από την επιθυμία και τη δυνατότητά του να έχει αποφασιστικό λόγο στις αποφάσεις που τον αφορούν και να αντιδρά στην αυθαιρεσία της εξουσίας (σ' αντίθεση με τον υπήκοο που δεν διανοείται και δεν επιθυμεί να αντιδράσει σ' αυτή), τότε οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι σ' ολόκληρη την περίοδο της δικομματικής κλεπτοκρατίας της μεταπολίτευσης (η οποία δεν έπαψε να υφίσταται ούτε στις συνθήκες της κρίσης):

 

Είμαστε πολίτεςμόνο όταν και όσο υπερασπιζόμαστε αυτή την ιδιότητα, αντιστεκόμενοι σε κάθε παραβίαση των ορίων και των κανόνων του κοινωνικο-πολιτικού παιχνιδιού από τους Γελωτοποιούς που διαχειρίζονται κάθε φορά την εξουσία. Και

 

Είμαστε δούλοι όσο ανεχόμαστε τους όποιους νεο-βάρβαρους διαχειριστές της εξουσίας να κακοποιούν τη γλώσσα μας, να εμπορεύονται τα οράματά μας, να εμπαίζουν τις ελπίδες και τις αγωνίες μας, να κάνουν πολιτικά πραξικοπήματα (από τα πολύχρωμα ψηφοδέλτια μέχρι τις οβιδιακές μεταμορφώσεις των δημοψηφισματικών «όχι» σε «ναι»),  να μας εμπαίζουν διαρκώς («διώχνοντας» τις βάσεις κρατώντας τες ή καταγγέλλοντας τα «μνημόνια», αποδεχόμενοι άλλα επαχθέστερα), να κάνουν «μπίζνες» αδειάζοντας τα δημόσια ταμεία και διογκώνοντας τους ιδιωτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς τους.

 

Επί 4 δεκαετίες, υποτιμούσαμε το δικαίωμά μας σε μια πολιτική αρχών και, σταδιακά, μετασχηματιστήκαμε σε υπήκοους, παραδίνοντας αδιαμαρτύρητα τη διαχείριση της τύχης μας σε έναν εσμό πολιτικών χωρίς αρχές, σε μια (ημι)ντόπια διαχειριστική Κόζα Νόστρα που ενδιαφέρονταν μόνο για τη διαιώνιση της επικυριαρχίας της στην ελληνική κοινωνία.

 

Αρνούμενοι να αναλάβουμε την ευθύνη της ύπαρξής μας εμείς οι ίδιοι, θεοποιούσαμε τον κάθε τυχάρπαστο Γελωτοποιό-«σωτήρα», επιλήσμονες της προειδοποίησης του Samuel Johnnson ότι «πίσω από κάθε σωτήρα βαδίζει ένας δήμιος».

 

«Μετά τη θεοποίηση του Στάλιν, η βραδινή προσευχή κατέστη περιττή», σάρκαζε ο Μπέρτολτ Μπρέχτ. Μετά τη θεσμοποίηση της ξύλινης κομματικής γλώσσας των Γελωτοποιών, ο πολιτικός λόγος αποδείχθηκε περιττός. Όμως, τί μπορεί να είναι μια κοινωνία χωρίς πολιτικό λόγο, εάν όχι ένα άθυρμα ανιστορικών (και ανιστόρητων) ανθρωποειδών που στερούνται οποιασδήποτε προοπτικής;

 

Ο κοινωνικός και πολιτικός ορίζοντας μας είναι σκοτεινός, «το μέλλον (μας) έχει πολλή ξηρασία». Και δυστυχώς, δεν φροντίσαμε για αποθέματα νερού. 

 

Τώρα «είναι πολύ αργά να σώσεις το κεφάλι σου, όμως υπάρχει ακόμα καιρός για να εξευτελιστείς, για να καταντήσεις να πιστεύεις στα μάγια και στο διάβολο, για να πιστεύεις τα πάντα και να συναινείς. Ακόμα και τούτη τη στερνή ώρα». (Jan Kott,  Σαίξπηρ ο σύγχρονός μας)

 

Αφήνoντας πίσω του «παλιοσίδερα και το υπόκουφο κοροιδευτικό γέλιο των γενεών» (Τ. Μπορόφσκι), ο εσμός των ιδιόμορφων «θιάσων ποικιλιών» που διαγκωνίζονταν για τη συμμετοχή τους στη διαχείριση της εξουσίας σε όλη την –ολέθρια- μεταπολιτευτική περίοδο, ενισχύθηκε και «ανανεώθηκε» με ένα κομματικό σχηματισμό ο οποίος επί δεκαετίες φυτοζωούσε στο όριο του 3% για να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και ο οποίος τώρα παίζει τη «Γκόλφω» διακηρύσσοντας με στόμφο ότι ερμηνεύει τον «Βασιλιά Ληρ».

 

Υπό την ηγεσία ενός ατάλαντου και ανεπαρκούς επαγγελματία πολιτικού που τώρα αρχίζει να συνειδητοποιεί πανικόβλητος ότι ποτέ δεν υπαγόταν στην αρμοδιότητα της πολιτικής κριτικής. Γιατί ήταν και είναι ένας αξιολύπητος Γελωτοποιός. Ο οποίος (θυμηθείτε):

 

«υποκύπτει σε κάθε ξένη επίδραση, ενώ της αντιστέκεται με τα λόγια... Καταφέρνει να συνδυάζει τη δημοκρατική φρασεολογία με τις ολιγαρχικές ιδέες... Έχει την ειδικότητα να φαίνεταιπως επιτίθεται όταν υποχωρεί, και πως υπερασπίζεται αυτούς που προδίδει. Ξέρει να χειρίζεται δεξιοτεχνικάέναν επιφανειακό αντίπαλο και να  σπρώχνει σε απελπισία έναν υποτιθέμενο σύμμαχο. Ξέρει να παίρνει στην αποφασιστική στιγμή το μέρος του δυνατούαπέναντι στον πιo αδύνατο, και να το βάζει στα πόδια αλαλάζοντας όλο θάρρος και στόμφο... Και μέχρι σήμερα, η φιλία του υπήρξε πάντοτε το προμήνυμα σίγουρης καταστροφής...» (Κ. Μαρξ) 

 

 

Μια μικρή χώρα σε μια μεγάλη σκακιέρα

 

 

ΟΧΙ

 

Η Ελλάδα αντιμέτωπη με τους πολιτικούς υπαλλήλους του χρηματοπιστωτικού συστήματος

 

Κλεάνθης Γρίβας

 

«Για την τωρινή κατάσταση στην Ελλάδα, δεν ευθύνεται η Ευρώπη, ούτε η σημερινή κυβέρνηση. Ευθύνονται οι απολύτως διεφθαρμένες πολιτικές ελίτ που κυβέρνησαν την Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες».

Ζίγκμαρ Γκάμπριελ

Γερμανός αντικαγκελάριος ,

ομιλία στη γερμανική βουλή, 1/7/2015

 

Αυτές ακριβώς «οι απολύτως διεφθαρμένες πολιτικές ελίτ»(που «λαδώνονταν» διαρκώς από την «ανεύθυνη» Ευρώπη) συγκροτούν τον πυρήνα μιας λυσσαλέας εκστρατείας κατατρομοκράτησης της ελληνικής κοινωνίας με στόχο την επιβίωσή τους μέσω υπερψήφιση του «Ναι», χρησιμοποιώντας ως βασικό εργαλείο τα καθεστωτικά Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης και τις (κατά τον John Swinton) «διανοούμενες πόρνες» που τα υπηρετούν. [βλ. παρακ. Σημείωμα Νο. 2]

 

 

ΟΧΙ

 

Επιλέγω «Όχι» έχοντας επίγνωση ότι εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την ιστορία μας αυτοσχεδιάζοντας διαρκώς σ’ ένα γενικό πλαίσιο που καθορίζεται από την αναγκαιότητα γιατί «η ιστορία είναι ένα θέατρο που δεν έχει θεατές. Έχει μόνο ηθοποιούς [όλους εμάς]. Κανένας δεν παρακολουθεί απ’ έξω την παράσταση. Όλοι συμμετέχουν».

 

Επιλέγω «Όχι» έχοντας απόλυτη πεποίθηση ότι σε συνθήκες διαρκούς αναγκαστικού αυτοσχεδιασμού, κανένας δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι κατέχει την «απόλυτη αλήθεια» χωρίς να αποτελεί αντικείμενο όχι πολιτικής κριτικής αλλά ψυχιατρικής διερεύνησης.

 

Επιλέγω «Όχι» γιατί δεν θέλω να μετασχηματιστώ από πολίτης σε δούλο με τη θέλησή μου, έχοντας εσωτερικεύσει τη δουλεία μου.

 

 

Το πλαίσιο της αντιπαράθεσης

 

Η ιστορία είναι δημιουργία. Αλλά μια δημιουργία που δεν παράγεται εκ του μηδενός, ούτε επιτελείται στο κενό. Ακριβώς επειδή εμπεριέχει το παρόν και το μέλλον, συντελείται μέσα σ’ ένα αξεδιάλυτο πλέγμα αναγκαιότητας και τυχαιότητας. Η αναγκαιότητα έχει τις ρίζες της στο παρελθόν και καθορίζει τις συνθήκες πάνω στις οποίες θα δράσει η τυχαιότητα, για να αναδυθεί ένα πρόπλασμα του μέλλοντος.

 

Ο άνθρωπος είναι μια τραγική ύπαρξη, γιατί βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με μια αντινομική κατάσταση: Μπορεί να έχει συνείδηση της αναγκαιότητας, αλλά δεν μπορεί να έχει επίγνωση του τυχαίου.

 

Συνεπώς, είναι καταδικασμένος να διαμορφώνει την πορεία του υπό την επίδραση της αναγκαιότητας (της οποίας μπορεί να έχει επίγνωση) και του τυχαίου (που η επίγνωσή του είναι αδύνατη), ξέροντας ότι αυτή η πορεία μπορεί να τροποποιείται διαρκώς από το τυχαίο.

 

Έτσι, παρά την αφόρητη ανοητολογία των κατόχων της απόλυτης αλήθειας των μεταφυσικών «νόμων της ιστορίας», η ιστορία είναι αέναη δημιουργία. «Η ιστορία είναι ένα θέατρο που δεν έχει θεατές. Έχει μόνο ηθοποιούς [όλους εμάς]. Κανένας δεν παρακολουθεί απ’ έξω την παράσταση. Όλοι συμμετέχουν».

 

Το γενικό πλαίσιο-μήτρα του σεναρίου έχει γραφεί από πριν (αναγκαιότητα) αλλά ως ηθοποιοί είμαστε καταδικασμένοι να εφευρίσκουμε διαρκώς τον ρόλο μας, αυτοσχεδιάζοντας εν θερμώ (τυχαιότητα).

 

Οι αντιπαρατιθέμενοι

 

Έτσι, μέσα από ένα δρόμο διάσπαρτο με αυτοσχεδιασμούς (πιέσεις, εκβιασμούς, ταλαντεύσεις, συμβιβασμούς, υπαναχωρήσεις, μιντιακά και επικοινωνιακά παιχνίδια), φτάσαμε στο κομβικό σημείο μιας αντιπαράθεσης που μορφοποιείται στην επιλογή «Ναι» ή «Όχι», μέσω της οποίας αντιπαρατίθενται:

 

Από τη μια μεριά οι πολιτικοί υπάλληλοι των δανειστών,ως εκπρόσωποι της πιο επιθετικής έκφανσης της Διεθνούς του Εγκλήματος (του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος που αποτελεί την πιο αδίστακτη και ανθρωποβόρα μορφή του οργανωμένου εγκλήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας). Και

 

Από την άλλη η Ελλάδα, μια μικρή χώρα (με μόλις το 2% του πληθυσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης του Δ’ Ράιχ) που βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης ύστερα από 40 χρόνια κατοχής από μια αδίστακτη ληστρική δικομματική κλεπτοκρατία, που κάποτε πρέπει να λογοδοτήσει για την μειοδοτική λειτουργία, τον παρασιτικό βίο και τα άνομα έργα της.

 

• Με τους πρώτους έτοιμους να κατασπαράξουν τη δεύτερη.

 

Η τελική φάση

 

Ύστερα από πέντε μήνες εξαντλητικών «διαπραγματεύσεων», η σκακιστική αναμέτρηση βρίσκεται στην τελική της φάση.

 

• 26 Ιουνίου. Οι δανειστές κάνουν την πρώτη λάθος κίνηση στο σκάκι: θέτουν στην Ελλάδα ένα τελεσίγραφο (ένα πακέτο μέτρων που μετατρέπουν τη χώρα σε δουλοπαροικία χρέους εις το διηνεκές) με τη μορφή του «πάρτο ή φύγε», το οποίο η ελληνική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να απορρίψει (γιατί η αποδοχή του θα σήμαινε ότι στέφθηκε με επιτυχία το σχέδιο των δανειστών για ανατροπή της κυβέρνησης , δεδομένου ότι η κυβέρνηση -ακόμη κι αν ήθελε να αυτοκτονήσει πολιτικά αποδεχόμενη το τελεσίγραφο- δεν θα μπορούσε να το περάσει από τη Βουλή, διατηρώντας τη δεδηλωμένη).

 

• 27 Ιουνίου. Η ελληνική κυβέρνηση, κάνοντας χρήση του μόνου εργαλείου που της επιτρέπει να αποδείξει ότι δεν μπλοφάρει (γιατί θεωρεί ότι παίζει σκάκι και όχι πόκερ με το πιστόλι πάνω στο τραπέζι όπως οι δανειστές), απορρίπτει το τελεσίγραφο και καλεί τον ελληνικό λαό που θα υποστεί τις συνέπειες της εφαρμογής των μέτρων, να αποφασίσει με δημοψήφισμα εάν αποδέχεται ή απορρίπτει το «πακέτο» των δανειστών.

 

• 28 Ιουνίου. Αιφνιδιασμένοι οι δανειστές κάνουν μια νέα κίνηση: Θυσιάζουν έναν «στρατιώτη» τους (αποδεχόμενοι την επαναφορά του ΦΠΑ στα ξενοδοχεία στο 13% από το 23% που είχαν επιβάλλει οι ίδιοι προηγουμένως)  και απαιτούν ως αντάλλαγμα την παράδοση του «βασιλιά» μας (αποδοχή του ίδιου πακέτου μέτρων που θα καταδικάσουν την ελληνική κοινωνία σε μόνιμη κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης ή/και ακύρωση του δημοψηφίσματος). Η ελληνική κυβέρνηση αποκρούει την «προσφορά».

 

• 29 Ιουνίου. Οι δανειστές επιχειρούν μια νέα κίνηση: Θυσιάζουν έναν «αξιωματικό» τους (την «υπόσχεση» της έναρξης της διαδικασίας αναδιάρθρωσης του χρέους από το Φθινόπωρο του 2015) και επιμένουν να απαιτούν ως αντάλλαγμα τον «βασιλιά» μας (ακύρωση του δημοψηφίσματος και αποδοχή του ίδιου πακέτου μέτρων).

 

• 30 Ιουνίου. Οι δυνάστες απαντούν με μια επιθετική κίνηση οπλίζοντας το «περίστροφο» που έχουν στο τραπέζι(απορρίπτουν ομόφωνα την πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης για μικρή παράταση του ισχύοντος προγράμματος «διάσωσης»).

 

Ναι ή Όχι

 

Έτσι, φτάσαμε στις 5 Ιουλίου 2015 και στην επιλογή ανάμεσα στο Ναι ή το Όχι

 

Εάν οι πολίτες επιλέξουν ΟΧΙ

 

υπάρχει δυνατότητα η αντιπαράθεση μεταξύ θυτών και θυμάτων να λήξει με ισοπαλία. Οι δανειστές θα μπορούσαν να θυσιάσουν την «βασίλισά» τους και η ελληνική πλευρά τη δική της, αφήνοντας ανέπαφους τους «βασιλιάδες». Ισοπαλία σημαίνει αμοιβαίες ουσιαστικές υποχωρήσεις που δεν θα διατυπωθούν με όρους «νικητών» και «ηττημένων». Γιατί, είναι έσχατη αφέλεια να θεωρεί κανείς ότι η ηγεμονική δύναμη της σημερινής Γερμανικής Ευρώπης θα αποδεχόταν ποτέ να εμφανιστεί ως «ηττημένη». 

 

Εάν οι πολίτες επιλέξουν ΝΑΙ

 

οι δανειστές θα νομιμοποιήσουν το «δικαίωμά» τους να εξαθλιώσουν ακόμα πιο περισσότερο την ελληνική κοινωνία με ένα αφανιστικό καινούριο «μνημόνιο» και να επιβάλλουν στην Ελλάδα μια κατάσταση χρεο-δουλοπαροικίας εις το διηνεκές. Ενώ, οι Έλληνες θα στερηθούν (με την ψήφο τους) το δικαίωμά τους να εναντιώνονται στις συνέπειες που θα υποστούν από την εφαρμογή αυτού του νέου πακέτου εξαθλιωτικών μέτρων, στο οποίο θα έχουν προσχωρήσει οι ίδιοι εκ των προτέρων.

 

Και οι συνέπειες θα είναι σκληρές, εάν ρίξει κανείς μια ματιά στα μέτρα που περιλαμβάνει το πακέτο εξαθλίωσης που προτείνεται από τους δανειστές. [βλ. παρακ. Συνοδευτικό Σημείωμα Νο. 1]

 

Μπορούμε να επιλέξουμε «Ναι» ή «Όχι», έχοντας πάντα υπόψη ότι εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την ιστορία μας. Γιατί «η ιστορία είναι ένα θέατρο που δεν έχει θεατές. Έχει μόνο ηθοποιούς [όλους εμάς]. Κανένας δεν παρακολουθεί απ’ έξω την παράσταση. Όλοι συμμετέχουν».

 

Και υφίστανται τις συνέπειες της συμμετοχής και των επιλογών τους... 

Κλεάνθης Γρίβας

 

 

Υ.Γ. Πριν ψηφίσετε, θα έπρεπε να δείτε το αριστουργηματικό φιλμ ΝΟ (ΟΧΙ) του χιλιανού σκηνοθέτη Pablo Larraín (Χιλή, 2012). 

 

 

Σημείωμα 1

 

«ΝΑΙ» ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΤΟ ΔΙΗΝΕΚΕΣ

 

Νομιμοποίηση των δύο κειμένων των δανειστών της 25ης και της 28ης Ιουνίου 2015

(το τελευταίο δόθηκε ως τελεσίγραφο), με τα οποία απαιτούν:

 

   Επιβολή 23% ΦΠΑστην Εστίαση

 

   Επιβολή 23% ΦΠΑ στα ξενοδοχεία(εκ των υστέρων αναθεωρήθηκε στο 13%)

 

   Επιβολή προκαταβολής φόρου 100% σε εταιρίες και ελεύθερους επαγγελματίες

 

   Κατάργηση των εκπτώσεων φόρου για τους αγρότες (πετρέλαιο, φόρος εισοδήματος)

 

   Περικοπή των δαπανών για κοινωνική πρόνοια (επιδόματα κλπ) κατά €900 εκατ. (0,5% του ΑΕΠ)

 

   Άμεσος περιορισμόςτων πρόωρων συντάξεων(άμεσος)

 

   Κατάργησητου ΕΚΑΣ (σταδιακά)

 

   Εφαρμογή μνημονιακού νόμου 3863/2010 για το ασφαλιστικό

 

   Επιβολή ρήτρας μηδενικού ελλείμματος και χρηματοδότηση των επικουρικών  ταμείων

     μόνο από ίδιους πόρους

 

   Κατάργηση όλων των εισφορών υπέρ τρίτων που χρηματοδοτούν τα ασφαλιστικά ταμεία (πράγμα που σημαίνει μείωση των εσόδων τους κατά πάνω από €700 εκατ.)

 

   Αύξηση κρατήσεων για υγειονομική περίθαλψη στις συντάξεις (από το 4% στο 6%)

 

   Πάγωματων συντάξεων ως το 2021

 

   Θέσπιση των ομαδικών απολύσεων

 

   Καμία επαναθέσπιση των συλλογικών διαπραγματεύσεων χωρίς την άδεια των δανειστών

 

   Μείωσητου ακατάσχετου των €1500 στις καταθέσεις

 

   Αύξηση του ισχύοντος επιτοκίου για τη ρύθμιση οφειλών

 

   Μείωση των μισθών στο δημόσιο

 

   Εφαρμογή των εργαλειοθηκών του ΟΟΣΑ (γάλα, ψωμί, αρτοποιεία, Κυριακές, κ.α.).

 

   Επιβολή συντριπτικών πληγμάτων στο ελληνικό φάρμακο.

 

   Ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ (Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας)

 

   Πώληση των μετοχών του ΟΤΕ που κατέχει το Δημόσιο

 

   Μη επιβολή έκτακτης εισφοράς 12 %στα κέρδη άνω των 500.000 για τη χρήση του 2014

 

   Όχι στην επάνοδο των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών στα επίπεδα του 2014

 

   ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ (κατά 700 εκατ. το 2016 και 2017)

 

Σημείωμα 2

 

ΜΜΕ:

 

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΕΣ ΠΟΡΝΕΣ»

 

Eν όψει του δημοψηφίσματος στις 5 Ιουλίου 2015, οι «διανοούμενες πόρνες» (κατά τον επιφανή δημοσιογράφο John Swinton) των Μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης έχουν αποδυθεί σε μια λυσσαλέα εκστρατεία κατατρομοκράτησης, με στόχο να καθοριστεί η μοίρα της ελληνικής κοινωνίας, σύμφωνα με τα συμφέροντα των εργοδοτών τους

 

O John Swinton (*) όταν μια νύχτα του 1880 σε μια σύναξη δημοσιογράφων κάποιος έκανε μια πρόποση «στο ανεξάρτητο του Τύπου», απάντησε:


«Δεν υπάρχει κάτι,μέχρι τη σημερινή μέρα στην Αμερική,που να χρίζει τον τίτλο ‘ανεξάρτητος Τύπος’. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω. Δεν υπάρχει ούτε ένας από εσάς που να τολμάει να γράψει την ειλικρινή του γνώμη, και αν το κάνετε ξέρετε εκ των προτέρων ότι δεν θα τυπωθεί ποτέ.


Πληρώνομαι για να κρατάω τις έντιμες απόψεις μου έξω από την εφημερίδα με την οποία συνδέομαι. Άλλοι από εσάς λαμβάνετε παρόμοιους μισθούς για παρόμοια θέματα και όποιος από εσάς φανεί τόσο ανόητος ώστε να γράψει ειλικρινείς απόψεις, θα βρεθεί στο δρόμο να ψάχνει για άλλη δουλειά. Αν επέτρεπα στις ειλικρινείς απόψεις μου να εμφανιστούν στην εφημερίδα μου, πριν περάσουν 24 ώρες, θα έχανα τη δουλειά μου.


Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται κατάφορα, να διαστρεβλώνει, να διαβάλει, να κολακεύει το θεό του χρήματος και να πουλάει τη χώρα του και τους συνανθρώπους τουγια το καθημερινό του ψωμί. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω και δεν μπορώ να καταλάβω τι ανοησία είναι αυτή η πρόποση στον ‘ανεξάρτητο Τύπο’.


Είμαστε υποτελείς και εργαλεία των πλουσίων ανθρώπων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Είμαστε μαριονέτες, εκείνοι τραβάνε τα κορδόνια κι εμείς χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι δυνατότητες και οι ζωές μας είναι όλα ιδιοκτησία άλλων ανθρώπων.Είμαστε διανοούμενες πόρνες».

 

 

(*) John Swinton (1829-1901): διακεκριμένος Σκοτσέζος οικονομολόγος, δημοσιογράφος, αρθρογράφος και διευθυντής σύνταξης στην εφημερίδα New York Times (1860-1870) και της προοδευτικής εφημερίδας The New York Sun (1875-1897). Ανάμεσα στις σημαντικές επιτυχίες που είχε ως δημοσιογράφος, συγκαταλέγεται η συνέντευξη που πήρε από τον Karl Marx τον Αύγουστο 1880 και δημοσιεύτηκε στην προοδευτική εφημερίδα Sun στις 6 Σεπτεμβρίου 1880.

 

Σταχυολόγηση

 

Οι υπάλληλοι του συστήματος αλλάζουν γλώσσα(2 Ιουλίου 2015)

 

Γερούν Ντάισελμπλουμ:  «Ένα ΝΑΙ προσφέρει περισσότερη ‘προοπτική’ για συζήτηση. Αν κερδίσει το στρατόπεδο του ΟΧΙ, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη Grexit». (συνέντευξη τύπου 2/7/2015)

 

Πιερ Μοσκοβισί: «Η Ελλάδα θα είναι μέλος της Ευρώπης όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα». (2/7/2015)

 

Ματέο Ρέντσι: «Ανεξάρτητα από την έκβαση του δημοψηφίσματος, η διαπραγμάτευση θα συνεχιστεί. Η Ελλάδα δεν θα φύγει από το ευρώ» (Reuters, 2/7/2015).

 

Ενας οικονομολόγος καταγγέλει

 

Τομά Πικετί:  «Το σχέδιο που προτείνουν οι δανειστές στην Ελλάδα, είναι κακό και υφεσιακό και η απάντηση σε αυτό είναι «ΟΧΙ»…  Εκείνοι που πιστεύουν ότι η έξοδος μιας χώρας θα επέτρεπε να επιβληθεί πειθαρχία και σταθερότητα στην Ευρωζώνη είναι μαθητευόμενοι μάγοι. Στην πραγματικότητα, η έξοδος μιας χώρας θα τράνταζε το σύνολο της ζώνης. Θα ήταν πιθανώς η αρχή του τέλους». (συνέντευξή στη βελγική εφημερίδα Le Soir)

 

Ο Σουλτς εξηγεί το σχέδιο ανατροπής της κυβέρνησης Τσίπρα

 

2 Ιουλίου 2015

 

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς εξηγεί στη γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt, «πως θα τελειώσουμε με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ». Τα βήματα (όπως τα περιγράφει ο ίδιος) είναι:

 

«Ναι στο δημοψήφισμα. Πτώση Τσίπρα. Κυβέρνηση τεχνοκρατών με λογική συμφωνία. Τέλος εποχής για ΣΥΡΙΖΑ».  

 

Ο Μάρτιν Σουλτς αναφέρει ότι «εάν ο ελληνικός λαός ψηφίσει ΝΑΙ στο πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων και επομένως υπέρ της παραμονής στην Ευρωζώνη, ο Αλέξης Τσίπρας, κατά λογική συνέπεια, θα παραιτηθεί…  Για να εξασφαλιστεί η συνέχεια του κράτους την περίοδο ως τις εκλογές πρέπει να διοριστεί μια κυβέρνηση τεχνοκρατών, ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε να διαπραγματευόμαστε. Αν αυτή η μεταβατική κυβέρνηση καταλήξει σε μια λογική συμφωνία με τους πιστωτές, τότε θα πρόκειται για το τέλος της εποχής ΣΥΡΙΖΑ… Έπειτα από αυτό, η Ελλάδα θα έχει ξανά μια πιθανότητα».

 

Επιμύθιο

 

«Το παιχνίδι είναι κανονισμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να κερδίζει πάντα ο ίδιος παίκτης… ένα παιχνίδι όπου ο άνθρωπος παίζοντας σκάκι με ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή που ο ίδιος τροφοδότησε με πληροφορίες και του έμαθε να παίζει είναι καταδικασμένος να χάνει… Και εδώ βρίσκεται ο παραλογισμός της ανθρώπινης κατάστασης:  Ο παραλογισμός δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί που δημιούργησε ο άνθρωπος είναι, κάτω από ορισμένες συνθήκες, πιο ισχυροί και μάλιστα πιο έξυπνοι από τον άνθρωπο. Βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί αυτοί δημιουργούν αναγκαστικές καταστάσεις που υποχρεώνουν τον άνθρωπο να παίζει σε ένα παιχνίδι όπου οι πιθανότητες της ολοκληρωτικής συντριβής του μεγαλώνουν ολοένα».

Γιάν Κοττ: Σαίξπηρ ο σύγχρονός μας

 

Δημοψήφισμα: Πολίτες ή Δούλοι;

Πολιτικές λιτότητας: Εργαλείο αέναης χρεο-δουλοπαροικίας

  Κλεάνθης Γρίβας

 

Με το Δημοψήφισμα καλούμαστε να κάνουμε μια θεμελιώδη επιλογή εάν θέλουμε να είμαστε και να παραμείνουμε πολίτες ή δούλοι. 

• Οι πολίτες αποφασίζουν οι ίδιοι για τη ζωή ή το θάνατό τους. 

• Για το θάνατο των δούλων (που είναι πάντοτε αναλώσιμοι) αποφασίζουν απρόσωποι και αντιδημοκρατικοί μηχανισμοί (όπως το τέρας των Βρυξελών) πάντοτε σε συνεργασία με την κατά τόπους Πέμπτη Φάλαγγά τους. 

Σε λίγες μέρες θα αποδειχθεί εάν είμαστε λαός πολιτών ή δούλων...

 

Το Δ’ Ράιχ εφαρμόζει με συνέπεια την πολιτική του «ζωτικού χώρου» του Γ’ Ράιχ, υποτάσσοντας την Ευρώπη με όχημα τους μηχανισμούς της Ε.Ε. και της Νομισματικής Ένωσης.

Τα μέσα άλλαξαν (τα τανκς αντικαταστάθηκαν από τον οικονομικό καταναγκασμό). Αλλά ο στόχος παραμένει ο ίδιος: Η μετατροπή της ευρωπαϊκής περιφέρειας στην «πίσω αυλή» της Γερμανίας (κατά τα πρότυπα της σχέσης των ΗΠΑ με τις μπανανίες της Κεντρικής Αμερικής κατά την μεταπολεμική περίοδο).

 

Μετά τον Α’ Ευρωπαϊκό Εμφύλιο Πόλεμο, οι κοινωνίες ασφυκτιούσαν παγιδευμένες στο δόγμα του «χρυσού κανόνα» (ρόλο που παίζει σήμερα το «Ευρώ») που η επιβολή του ήταν αδύνατη σε συνθήκες δημοκρατίας. Και σε περισσότερες από 18 χώρες επιβλήθηκαν δικτατορικά ή αυταρχικά καθεστώτα, μαυρίζοντας τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης.

Η ιστορική εμπειρία διδάσκει ότι η εναντίωση και η έξοδος από τις αφανιστικές πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται ως δόγμα από το χρηματοπιστωτικό σύστημα μπορεί να γίνει μόνο με δύο τρόπους: Μέσω της ενδυνάμωσης της δημοκρατίας ή μέσω του ολοκληρωτισμού.

Ο πρώτος δρόμος ακολουθήθηκε από τη σουηδική σοσιαλδημοκρατία από το 1932 και οδήγησε στην οικοδόμηση ενός μοντέλου κράτους-πρόνοιας και δικαίου που παραμένει σημείο αναφοράς μέχρι σήμερα.

Ο δεύτερος δρόμος ακολουθήθηκε από τον γερμανικό ναζισμό από το 1933 και οδήγησε την Ευρώπη στην παράκρουση του «απόλυτου εγκλήματος»: 50 εκατομμύρια δολοφονίες, δεκάδες εκατομμύρια ανάπηρους, 40 εκατομμύρια βιαίως εκπατρισμένους, εκατοντάδες πόλεις και χιλιάδες χωριά σε ερείπια.

Το απάνθρωπο δόγμα των τιμωρητικών «πολιτικών λιτότητας» που υπερασπίζονται και εφαρμόζουν οι -κατά τόπους- έμμισθοι υπάλληλοι του καπιταλισμού-καζίνο δεν είναι μόνο καταστροφικό αλλά αντιφάσκει στη φύση και στην κοινή λογική.

Οι φορείς αυτού του δόγματος (που έχει έντονα ολοκληρωτικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά) θεωρούν ότι κάθε προσπάθεια για υποστήριξη μιας γνώμης στις αισθήσεις (με τις οποίες συλλαμβάνεται η πραγματικότητα) και στη λογική (με την οποία αναλύεται και ερμηνεύεται) αποτελεί ανατροπή, ανυπακοή και αίρεση με το θρησκευτικό περιεχόμενο του όρου, γιατί εμποδίζει την προσάρτηση της Ευρώπης σύμφωνα με τα πάγια μεγαλομανιακά αυτοκρατορικά σχέδια της Γερμανίας.

 

Η καγκελαρία του Χίτλερ και το Τμήμα Υγείας του Γ’ Ράϊχ επισήμως ονόμαζαν τα εργοστάσια θανάτου στο Άουσβιτς, Τσέλμνο, Μάϊντανεκ, Μπέλζεκ, Τρεμπλϊνκα και Σόμπιμπορ «Φιλανθρωπικά Ιδρύματα για Νοσοκομειακή Περίθαλψη».

 

• Η καγκελαρία της Μέρκελ και το Υπουργείο Οικονομικών του Δ’ Ράϊχ επισήμως ονομάζουν τις αφανιστικές πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζει σε όλη την Ευρώπη «Πακέτα διάσωσης και σωτηρίας».

 

Το Γ’ Ράιχ στήριξε την αυτοκρατορική του πολιτική στην άσκηση μιας ανείπωτης μαζικής φυσικής βίας.

 

«Δύναμή μας είναι η ταχύτητα και η σκληρότητα. Ο Τζέγκις Χαν σκότωσε εκατομμύρια  γυναίκες και παιδιά, συνειδητά και με χαρά. Για την ιστορία είναι μόνο ο μεγάλος ιδρυτής κράτους... Εξέδωσα διαταγή (και θα ζητήσω να εκτελεστεί όποιος ξεστομίσει έστω και μία λέξη κριτικής) ότι στόχος του πολέμου δεν είναι μόνο να κατακτήσουμε συγκεκριμένα μέρη, αλλά να εξοντώσουμε τον εχθρό. Έτσι, για την ώρα μόνο στην ανατολή, έθεσα τα Τάγματα Θανάτου σε κατάσταση ετοιμότητας με την εντολή να θανατώνουν χωρίς οίκτο και χωρίς οίκτο άνδρες, γυναίκες και παιδιά πολωνικής καταγωγής και γλώσσας... Ο πληθυσμός της Πολωνίας θα εξολοθρευτεί και η χώρα θα εποικιστεί με Γερμανούς». (AdolfHitler, 22/8/1939)

 

Το Δ’ Ράιχ στηρίζει την ίδια αυτοκρατορική πολιτική στη χρήση εργαλείων οικονομικού στραγγαλισμού και σε διανοητικές και ψυχολογικές λοβοτομές, που αλλοιώνουν ύπουλα την ανθρώπινη βούληση μέχρι τον τελικό εκμηδενισμό της.

Η επιβολή των πιο ακραίων, δημαγωγικών και επιθετικών δογμάτων του καπιταλισμού-καζίνο αποδεικνύει απλώς ότι ο 20ος αιώνας που προβάλλεται αυτάρεσκα ως «εποχή της λογικής» δεν είναι παρά μια εποχή βαθύτατου σκοταδισμού, στην οποία επικρατεί ένας πολιτικός και οικονομικός ολοκληρωτισμός, που αποτελεί την ιδεολογική και πολιτική έκφραση του παγκοσμιοποιημένου άγριου καπιταλισμού, ο οποίος αποτελεί σήμερα απειλή εντός των ευρωπαϊκών τειχών με την καθοδήγηση και ευθύνη της Γερμανίας.

 

Ο πολιτικός και στρατιωτικός ολοκληρωτισμός του Γ’ Ράιχ αντλούσε τη «νομιμοποίησή» του με την επίκληση κάποιων δήθεν «νόμων» της «φυλής» και του «αίματος» (που μορφοποιήθηκε σε μια γενοκτονική φυλετική ιδεολογία).

 

Ο πολιτικός και οικονομικός ολοκληρωτισμός του Δ’ Ράιχ αντλεί τη «νομιμοποίησή» του με την επίκληση κάποιων δήθεν «νόμων» της οικονομίας (που μορφοποιήθηκε στις ιστορικά καταδικασμένες και καταστρεπτικές πολιτικές λιτότητας).

 

Στο πλαίσιο αυτού του πολιτικού και οικονομικού ολοκληρωτισμού, οι πολίτες ή οι χώρες που είναι εγκλωβισμένες στη μέγγενη των αέναων διαλυτικών πολιτικών της λιτότητας, είναι οντότητες χωρίς δικαιώματα που μπορείς να τις κάνει ότι θέλει αυτός που διαχειρίζεται και επιβάλλει αυτές τις πολιτικές.

 

Είναι κατά συνέπεια καιρός οι αντίπαλοι αυτού του ιδιότυπου πολιτικού και οικονομικού ολοκληρωτισμού να εκθέσουν ανοιχτά μπροστά σ' όλο τον κόσμο τις αντιλήψεις, τους σκοπούς και τις επιδιώξεις τους και να αντιπαραθέσουν μια θεωρία και μια μέθοδο για την αντιμετώπιση του.

 

Η Ελλάδα δεν πρέπει να υποκύψει στον εκβιασμό του Δ’ Ράϊχ

 

 Ο Βρετανός οικονομολόγος Φιλίπ Λεγκρέν με άρθρο τουστο περιοδικό Foreign Policy (του αμερικανικού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, CFR) με τίτλο «Η Ελλάδα πρέπει να μην υποκύψει στον εκφοβισμό της Γερμανίας»υποστηρίζει ότι η Ευρώπη οδηγείται στον τάφο εάν συνεχίσει με τις τρέχουσες πολιτικές λιτότητας και τις περικοπές των μισθών, την ανεκτικότητα προς τις τράπεζες, τη μη αναδιάρθρωση του χρέους και την προσαρμογή στον μερκαντιλισμό της Γερμανίας. Σε σχέση με την Ελλάδα υποστηρίζει ότι

«Αν και η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να αλλάξει το σύνολο της νομισματικής ένωσης, ωστόσο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης για την αυξανόμενη πολιτική αντίδραση εναντίον των πολιτικών στασιμότητα της ευρωζώνης…  

Το Σχέδιο των 4 σημείων που προέβαλε ο ‘τολμηρός’ νέος υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας Γιάνης Βαρουφάκης, είναι κατ’ εξοχήν λογικό, καθώς περιλαμβάνει ένα μικρότερο πρωτογενές πλεόνασμα 1,5% του ΑΕΠ ετησίως, σύνδεση της αποπληρωμής του χρέους με ρήτρες ΑΕΠ, μεταρρύθμιση της οικονομίας με τη βοήθεια του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ), αλλά και την αντιμετώπιση του διεφθαρμένου πελατειακού πολιτικού συστήματος με πάταξη της φοροδιαφυγής, και το σπάσιμο της ισχύος των ολιγαρχών. 

Εάν το σχέδιο Βαρουφάκη είχε προταθεί σε έναν επενδυτικό τραπεζίτη θα είχε γίνει αντιληπτό ως απολύτως λογικό. Ωστόσο, στο παράλληλο σύμπαν που κατοικείται από τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, οι εν λόγω απαιτήσεις θεωρούνται ‘ανεύθυνες’: Η Ελλάδα πρέπει να απομυζηθεί για να εξυπηρετήσει τους ξένους πιστωτές της, στο όνομα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης… 

Η πεποίθηση ότι η Ελλάδα έχει μικρή επιρροή στις διαπραγματεύσεις της με τις αρχές της ευρωζώνης είναι ψευδής. Εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία και η Ελλάδα αναγκαστεί είτε από το Βερολίνο, είτε από τη Φρανκφούρτη να βγει από το ευρώ, αυτό θα συνεπαγόταν με πτώχευση για όλα τα χρέη της τόσο προς τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης και την ΕΚΤ, όσο και προς τις τράπεζες του ευρωσυστήματος μέσω του Target 2», (ΒΗΜΑ, 20/2/2015)

 

ΧΘΕΣ: Οι Ούνοι της Βέρμαχτ και η Πολωνία

• Το 1939, η Πολωνία, ως ένα σοβαρό εμπόδιο για την επέκταση του Γ’ Ράιχ στην ανατολή, έπρεπε να εξαφανιστεί από τον χάρτη, να πάψει να υφίσταται ως κρατική οντότητα, να διαγραφεί το όνομά της, να εξαφανιστεί ως γεωγραφική, ιστορική, εθνική και πολιτιστική οντότητα, να καταδικαστεί σε παλινδρόμηση στη λίθινη εποχή, και να αποτελέσει αντικείμενο απηνούς εκμετάλλευσης προκειμένου το Γ’ Ράιχ να χρηματοδοτήσει τις προετοιμασίες του για τον επερχόμενο πόλεμο.

Όπως το έθετε ο «αγράμματος βοημός δεκανέας» (κατά τον υπέργηρο πρόεδρο Χίντεμπουργκ, που μπέρδεψε τη γεωγραφία):

«Οι πολωνικές ελίτ πρέπει να εξοντωθούν. Στόχος είναι να εμποδίσουμε την πολωνική διανόηση να μετατραπεί σε νέο ηγετικό στρώμα. Το χαμηλό επίπεδο διαβίωσης πρέπει να διατηρηθεί. Οι Πολωνοί πρέπει να καταστούν φτηνοί δούλοι…» (AdolfHitler, 18/10/1939)

Ή όπως σημείωνε στο ημερολόγιό του ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού Φραντς Χάλντερ, στις 19/9/1939: «Στόχος του Χίτλερ και του Γκέριγκ είναι να εξοντώσουν και να εξαφανίσουν τον πολωνικό λαό».

 

ΣΗΜΕΡΑ: Οι «Ούνοι» των τραπεζών και η Ελλάδα

 

• Στην περίοδο 2010-2014, το Δ’ Ράϊχ:

 1) Απαγόρευσε στην Ελλάδα να πτωχεύσει ΤΥΠΙΚΑ, πράγμα που συνεπαγόταν τη διαγραφή του συνόλου του χρέους της χώρας (και θα παρέσυρε στη χρεοκοπία των πτωχευμένων τραπεζών των μεγαλύτερων οικονομιών της Ευρώπης), και

2) Εξανάγκασε την Ελλάδα να πτωχεύσει ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ (δύο φορές, το 2010 και το 2012) και της επέβαλε δύο διαδοχικά «Μνημόνια» που μετέτρεψαν τη χώρα σε χρεο-δουλοπαροικία εις το διηνεκές.

• Μ’ αυτή τη μεθόδευση η Ελλάδα:

1) Στερήθηκε από τα πλεονεκτήματα της τυπικής πτώχευσης (ήτοι, τη διαγραφή του συνόλου του χρέους της). Και

2) Επιβαρύνθηκε με όλα τα (αφανιστικά) μειονεκτήματα των δύο ουσιαστικών πτωχεύσεων που της επιβλήθηκαν από το Δ’ Ράϊχ με τις (κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά) καταστρεπτικές πολιτικές της αέναης λιτότητας οι οποίες μορφοποιήθηκαν με δύο «Μνημόνια».

Για την επίτευξη των σκοπών του, το επιτελείο του Δ’ Ράϊχ χρησιμοποίησε τις δοκιμασμένες μεθόδους του επιτελείου του Γ’ Ράϊχ, εγκαθιστώντας στις υπό εξόντωση χώρες κυβερνήσεις κουίσλιγκς.

1) Την περίοδο 1941-1944, το χιτλερικό Γ’ Ράιχ εγκατέστησε στην Ελλάδα τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις κατοχικών-Κουίσλιγκς: Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλου, Ράλλη.

2) Την περίοδο 2010-2014, το νεοφιλελεύθερο Δ’ Ράιχ(που διαδέχθηκε το Γ’ Ράιχ), εγκατέστησε στην Ελλάδα τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις μνημονιακών-Κουίσλιγκς:

- Του Γιωργάκη Παπανδρέου (του ολίγιστου, κατά τον κ. Χρ. Γιανναρά).

- Του Λουκά Παπαδήμιου(του τραπεζίτη που διαπραγματευόταν την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη με την διαβόητη τράπεζα GoldmanSachs, η οποία με λογιστικές αλχημείες επέτρεψε στην Ελλάδα να μπει παράτυπα στην Ευρωζώνη). Και

- Των Αντωνάκη Σαμαρά, Βαγγέλη Βενιζέλου, Φώτη Κουβέλη (μια «τρικομματική» που, εν συνεχεία, έγινε «δικομματική», με την αποχώρηση του Κουβέλη).

 

Έχοντας υπόψη ότι:

1) Είναι αδύνατη η αποβολκή χώρας-μέλους από την Ευρωζώνη (δυνατή είναι μόνο η οικειοθελής αποχώρηση μιας χώρας-μέλους, πράγμα που συνεπάγεται αποδιοργάνωση και, ενδεχομένως, διάλυση της Ευρωζώνης). Και ότι

2) Δεν απαγορεύεται η πτώχευση μιας χώρας εντός της Ευρωζώνης,

 

είναι άξιο απορίας το γεγονός ότι κατά την περίοδο 2010-2014 κανένας από τους «ναι σε όλα» δήθεν διαπραγματευτές  της ελληνικής πλευράς δεν τόλμησε να θέσει ούτε καν ως απλή υπόθεση εργασίας, το ενδεχόμενο της τυπικής πτώχευσης της Ελλάδας.

 

Η ερμηνεία αυτής της εθελοδουλικής συμπεριφοράς ίσως θα μπορούσε να αναζητηθεί στη διάγνωση του Χρήστου Γιαναρά για τη συλλογική μας κατάσταση (Χρ. Γιανναράς: «Ακρισία, η εθνική μας νόσος». Καθημερινή 2/3/2014):

 

«O συλλογικός βίος, σε κάθε παραμικρή πτυχή του, από το σχολείο ως το σούπερ-μάρκετ και από την τηλεόραση ως το κοινοβούλιο, συνεχίζει να λειτουργεί αυτονόητα με όρους μεθοδικού βιασμού της κρίσης του πολίτη, προγραμματικού αποκλεισμού της κριτικής σκέψης. H ακρισία έχει παγιωθεί ως εθνικό μας νόσημα, ενδημική συμφορά, συλλογική αναπηρία.  

Ζήσαμε τα τελευταία χρόνια εξευτελιστικές επιπτώσεις, καταστροφικές συνέπειες της ακρισίας μας:  

• Χειροκροτήσαμε και οδηγήσαμε στη Βουλή κομματικούς αρχηγούς, που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα τους εμπιστευόταν έστω και τη διαχείριση περιπτέρου.  

• Ψηφίσαμε πρωθυπουργό με ολοφάνερη διανοητική υστέρηση,  

υπουργό υπεύθυνο για την άμυνα της χώρας έναν κοινό λωποδύτη, 

τηλεκατευθυνόμενα πρακτοράκια να διαχειρίζονται την οικονομία, 

τυχάρπαστα προϊόντα της κομματικής κουζίνας να έχουν την ευθύνη της παιδείας και του πολιτισμού των Ελλήνων,  

προσφέραμε βουλευτικούς θώκους σε τραμπούκους θιασώτες της βίας. 

Τι άλλο πρέπει να δούμε για να τρομάξουμε από την ακρισία μας;»

  Κλεάνθης Γρίβας

 

 ΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΚΟΥΝΑΝΕ ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΟ…

οι πιο υπερχρεωμένες χώρες του κόσμου

Κλεάνθης Γρίβας

Δημοσιεύθηκε στην αντιμνημονιακή εφημ. ΤΟ ΧΩΝΙ (15/2/2015)

 

 

 

Στις αρχές Φεβρουαρίου 2015 δόθηκε στη δημοσιότητα η Εκθεση του διεθνούς ομίλου συμβούλων επιχειρήσεωνMckinseyπου ασχολείται με το θέμα του χρέους 47 χωρών (22 πιο ανεπτυγμένες χώρες και 25 αναπτυσσόμενες).

 

Για καθεμιά απ’ αυτές τις χώρες αναφέρεται  (α) το δημόσιο χρέος, (β) το χρέος του χρηματοπιστωτικού τομέα (τράπεζες), (γ) το χρέος των επιχειρήσεων και (δ) το χρέος των νοικοκυριών. Το σύνολο αυτών των χρεών ορίζεται ως συνολικό χρέος κάθε χώρα.  

Όπως ήταν αναμενόμενο, η Έκθεση προκάλεσε πάταγο στους επαΐοντες, αλλά «θάφτηκε» για το ευρύ κοινό (με τιμητική εξαίρεση τον Γιώργο Δελαστίκ που της αφιέρωσε ειδικό άρθρο στο «Εθνος», 11/2/2015, στο οποίο οφείλεται αυτό το σημείωμα). 

 

Στην ιστοσελίδα http://www.mckinsey.com/insights υπάρχει το πλήρες κείμενο της Έκθεσης -136 σελίδες- και μια περίληψή της σε 22 σελίδες) 

ΟΛΛΑΝΔΙΑ: ΠΡΩΤΗ ΠΙΟ ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

ΠΡΩΤΗ πιο υπερχρεωμένη χώρα στον κόσμο είναι ΟΛΛΑΝΔΙΑ.

Το συνολικό της χρέος ανέρχεται στο 687% του ΑΕΠ (δηλαδή, επτά φορές το ΑΕΠ της).

• Το χρέος του ολλανδικών τραπεζών ανέρχεται στο 362% του ΑΕΠ.

• Το χρέος των ολλανδικών επιχειρήσεων ανέρχεται στο 127% του ΑΕΠ.

• Το χρέος των ολλανδικών νοικοκυριών ανέρχεται  στο 115% του ΑΕΠ.

Τα ολλανδικά νοικοκυριά είναι τα δεύτερα στον κόσμο από την άποψη του χρέους του.

(πρώτη από την άποψη του χρέους των νοικοκυριών είναι η Δανία, το χρέος ανέρχεται στο 129% του ΑΕΠ της χώρας).

 

ΙΡΛΑΝΔΙΑ: ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΙΟ ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ 

 

ΔΕΥΤΕΡΗ πιο υπερχρεωμένη χώρα του κόσμου είναι ΙΡΛΑΝΔΙΑ

(η χώρα που προβάλλεται ως «υπόδειγμα» της εφαρμογής των γερμανικών μνημονίων και λιτότητας).

Το συνολικό χρέος της Ιρλανδίας ανέρχεται στο 680% του ΑΕΠ.

Το χρέος του χρηματοπιστωτικού τομέα της είναι ίσο με 291% του ΑΕΠ

διάσωσή του φόρτωσε στο κράτος και ένα δημόσιο χρέος ύψους 115% του ΑΕΠ).

 

ΔΑΝΙΑ: ΤΡΙΤΗ ΠΙΟ ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

Το συνολικό χρέος της Δανίας(ως κράτος, τράπεζες, επιχειρήσεις και νοικοκυριά), ανέρχεται στο 538% του ΑΕΠ  (πάνω από 5 φορές το ΑΕΠ).

• Το χρέος των τραπεζών της Δανίας ανέρχεται στο 235% του ΑΕΠ.

• Το χρέος των νοικοκυριών της Δανίας ανέρχεται στο 129% του ΑΕΠ.

• Το δημόσιο χρέος της Δανίας ανέρχεται στο 60% του ΑΕΠ.

 

ΔΥΟ ΧΡΗΣΙΜΕΣ (ΚΑΙ ΚΡΙΣΙΜΕΣ) ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 

1) Στον πίνακα της Έκθεσης McKinsey, η Ελλάδα(με συνολικό χρέος πολύ λιγότερο από το 300% του ΑΕΠ της) βρίσκεται ανάμεσα στιςΗΠΑ(με συνολικό χρέος το  269% του ΑΕΠ τους) και στη Γερμανίας(με συνολικό χρέος το 258% του ΑΕΠ της). 

2) Όλες οι μεγάλες χώρες της Ευρώπης χρωστούν περισσότερα από την Ελλάδα:

 

Χώρα

Συνολικό Χρέος

ΒΡΕΤΑΝΙΑ

435 % του ΑΕΠ

ΙΣΠΑΝΙΑ

402 % του ΑΕΠ

ΓΑΛΛΙΑ

374 % του ΑΕΠ

ΙΤΑΛΙΑ

335 % του ΑΕΠ

 

 

Ποιος κουνάει το δάκτυλο σε ποιόν;

Μαρία-Μυρτώ Γρίβα: ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΟΙ "ΕΤΑΙΡΟΙ" ΚΑΙ ΟΙ "ΑΓΟΡΕΣ" ΣΑΣ

    ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΟΙ «ΕΤΑΙΡΟΙ» ΚΑΙ ΟΙ «ΑΓΟΡΕΣ» ΣΑΣ   Μαρία ...

Create Date: Δευτέρα, 06/27/2016

Κλεάνθης Γρίβας: BREXIT - WE LEAVE - ΦΕΥΓΟΥΜΕ (24-06-2016)

 Brexit - We Leave - Φεύγουμε  η αρχή του τέλους του εφιάλτ ...

Create Date: Παρασκευή, 06/24/2016

Κλεάνθης Γρίβας: ΟΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ ΩΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ (17-09-2015)

 ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΩΣ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ  ή οι  Γελωτοποι ...

Create Date: Παρασκευή, 09/18/2015

Κλεάνθης Γρίβας: Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΧΑΣΕΙ ΜΟΝΟ ΕΑΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΤΗΣ (15-02-2015)

 Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΧΑΣΕΙ  ΜΟΝΟ ΕΑΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ...

Create Date: Κυριακή, 02/15/2015

www.grivas.info